ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 137: รอบรองชนะเลิศ

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในสนามประลองหลวงตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด

บนพลับพลาที่นั่งประธาน กู่เทียนฉิงนั่งนิ่งด้วยใบหน้าที่ดำคล้ำ รังสีอำมหิตแผ่ออกมารอบตัวจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ กล่องของขวัญเมื่อคืนทำให้เขาโกรธจนแทบกระอักเลือด แต่เขาก็ต้องเก็บอาการไว้ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้

การประลองรอบรองชนะเลิศมาถึงแล้ว เหลือผู้เข้าแข่งขันเพียง 4 คน: หลิงเซียว, เจี้ยนเฉิน, องค์ชายรอง, และม้ามืดอีกคนหนึ่ง

"คู่แรกของรอบรองชนะเลิศ... 'องค์ชายรอง' มู่หรงหยุน ปะทะ หลิงเซียว!"

เสียงประกาศเรียกเสียงฮือฮาดังลั่น นี่คือคู่หยุดโลก! ฝ่ายหนึ่งคือเชื้อพระวงศ์ผู้ทรงศักดิ์ อีกฝ่ายคือปีศาจสังหารจากบ้านนอก

ร่างสง่างามในชุดเกราะเงินสลักลายมังกรเหาะลงมาสู่เวทีอย่างนุ่มนวล องค์ชายรอง "มู่หรงหยุน" ถือทวนยาวสีเงินยวง ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นด้วยความมั่นใจและถือดี

อีกด้านหนึ่ง หลิงเซียวเดินขึ้นบันไดมาช้าๆ สีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง

"เจ้าคือหลิงเซียวสินะ" องค์ชายรองเอ่ยขึ้นก่อน สายตามองต่ำลงมา "ข้าได้ยินวีรกรรมป่าเถื่อนของเจ้ามาเยอะ... สังหารคนเหมือนผักปลา ไร้ซึ่งมารยาทและความเมตตา"

"ข้าไม่คิดว่าคนอย่างเจ้าคู่ควรจะยืนอยู่บนเวทีศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้"

หลิงเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย "เวทีนี้วัดกันที่ความแข็งแกร่ง ไม่ใช่สายเลือด... หากท่านคิดว่าข้าไม่คู่ควร ก็จงใช้ทวนของท่านไล่ข้าลงไป"

"บังอาจ!" องค์ชายรองตวาด "ข้าคือสายเลือดมังกร! เจ้าเป็นแค่สามัญชน กล้าดียังไงมาตีฝีปากกับข้า! เจ้าสำนักกู่พูดถูกจริงๆ... เจ้ามันเป็นตัวอันตรายที่ต้องถูกกำจัด!"

คำพูดนั้นยืนยันข้อสันนิษฐานของหลิงเซียว องค์ชายรองผู้นี้ไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับพี่สาว (องค์หญิงรัชทายาท) แต่อยู่ฝ่ายเดียวกับนิกายกระบี่คราม เป็นหุ่นเชิดที่ถูกชักใย หรือไม่ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่หวังผลประโยชน์

"เริ่มการประลอง!"

"ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง!"

องค์ชายรองสะบัดทวนยาว เสียงลมหวีดหวิวดังระงม พลังลมปราณสีเงินก่อตัวเป็นรูปหัวมังกรที่ปลายทวน

[เพลงทวนมังกรเหิน: มังกรทะยานฟ้า!]

ร่างขององค์ชายพุ่งเข้าใส่หลิงเซียวด้วยความเร็วสูง ทวนในมือแทงออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด มุ่งเป้าไปที่หัวไหล่และจุดชีพจรสำคัญ หมายจะทำให้หลิงเซียวพิการมากกว่าสังหารในทันที เพื่อความสะใจ

หลิงเซียวขยับตัวเพียงเล็กน้อย ปลายทวนเฉียดแก้มเขาไปเพียงเส้นยาแดง

"ช้า..."

หลิงเซียวพึมพำ เขาชักกระบี่วิญญาณออกมาปัดป้อง

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว องค์ชายรองระดมแทงทวนนับร้อยครั้งในเวลาไม่กี่ลมหายใจ แต่หลิงเซียวกลับรับได้ทุกกระบวนท่าโดยที่เท้าแทบไม่ขยับจากจุดเดิม

"นี่คือวิชาทวนของราชวงศ์รึ?" หลิงเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "งดงามแต่ไร้ประสิทธิภาพ... เหมือนกับตัวท่าน"

"หุบปาก!!!" องค์ชายรองโกรธจัดที่ถูกดูถูก ใบหน้าแดงก่ำ "ตายซะ!"

เขาระเบิดพลังแก่นทองคำขั้นต้น (จุดสูงสุด) ออกมาจนหมดหน้าตัก ทวนเงินเปล่งแสงเจิดจ้าจนตาพร่า

[เพลงทวนมังกรเหิน: มังกรพิโรธถล่มปฐพี!]

องค์ชายกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ แล้วฟาดทวนลงมาใส่หลิงเซียวสุดแรงเกิด! แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนพื้นเวทีเริ่มแตกร้าว

ฮ่องเต้บนพลับพลาจ้องมองด้วยความตื่นเต้น "ลูกหยุนเอาจริงแล้ว! ท่านี้แม้แต่ยอดฝีมือขั้นกลางยังรับมือยาก!"

แต่หลิงเซียวกลับเงยหน้ามองมังกรเงินที่พุ่งลงมาด้วยสายตาที่เย็นชา

"มังกรกระดาษ"

เขากระชับด้ามกระบี่แน่น... ไม่คิดจะถอย และไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป