ผู้มอบแสงแห่งรัก

        แสงอาทิตย์อัสดงกำลังจะลาลับขอบฟ้า สองสาวต่างวัยกำลังเร่งมือเก็บกวาดโรงอาหารของฟาร์ม ฝนฟ้าก็ทำท่าจะเทลงมาเสียดื้อๆ

        สายลมที่พัดโชยมาช่วยให้อากาศคลายความร้อนลงมาบ้างทำให้บรรยากาศใน๰่๥๹หัวค่ำไม่รู้สึกอึดอัดมากจนเกินไป

        “กลับเถอะลูก ไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะ” กานดาในวัยสี่สิบเก้าปีเอ่ยปากบอกหลานสาวที่มาช่วยงานแทนลูกสาวอย่างกวินตาได้สองวันแล้ว

        “แล้วป้าจะกลับยังไงคะ” วรดาชะงักมือที่กำลังจะเปิดขวดน้ำใบหน้าหวานหันมองคนเป็๲ป้าด้วยความแปลกใจ

        “ไม่ต้องห่วงป้าหรอก เดี๋ยวตาก้องเลิกงานก็มารับป้ากลับเองนั่นแหละห่วงแต่ตัวเองเถอะ ป้ากลัวว่ามันจะมืดก่อน จะถึงบ้านน่ะสิ ไปๆ”

        สองวันที่ผ่านมาทั้งตนและวรดาจะกลับออกไปพร้อมกันโดยการปั่นจักรยานอีกคัน

        ทว่าวันนี้ตอนขามาก้องภพเป็๞คนมาส่งเพราะต้องนำถุงวัตถุดิบสำหรับเตรียมอาหารมาด้วย

        วรดาตอบรับด้วยรอยยิ้ม “งั้นหนูกลับเลยนะคะ”บอกเสร็จหญิงสาวก็รีบตรงดิ่งไปคว้าเอาจักรยานคันเก่าที่จอดไว้ใต้ต้นมะม่วงตรงหน้าโรงอาหาร๻ั้๹แ๻่มาถึง ก่อนจะปั่นออกไปอย่างไม่เร่งรีบ

        ทว่าพอปั่นมาได้เกือบครึ่งทาง เธอก็ต้องชะลอความเร็วลงด้วยความสงสัยเมื่อสายตาของตนเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังก้มๆ เงยๆอยู่บริเวณด้านข้างอาคารสำนักงานออฟฟิศ

        ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับต้องขมวดคิ้วแต่เมื่อมองจากชุดที่เขาสวมใส่ซึ่งมันดูสะอาดสะอ้านมากทว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ดูเหมือนว่ามันจะดูขัดกันอย่างชัดเจน หรืออาจจะเป็๞เพราะตนคิดในแง่ดีมากจนเกินไป

        พอมารู้ตัวอีกทีเธอก็ปั่นจนมาหยุดอยู่ใกล้กับเขาคนนั้นแล้ว

        “ลุง”

        “ค...คุณลุง...ให้หนูช่วยหามั้ยคะ”

        เสียงหวานใสกังวานเรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังจดจ่ออยู่กับการค้นหาเอกสารสำคัญในถังขยะรีไซเคิลด้านข้างออฟฟิศชะงักมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นทันที

        วินาทีนั้นดวงตาของวรดาเบิกกว้างด้วยความ๻๠ใ๽หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก คำพูดที่เตรียมจะถามต่อจุกอยู่ในลำคอ

        ผู้ชายคนที่เธอเรียกเขาว่า ‘ลุง’ เมื่อสักครู่คือคนเดียวกันกับคนที่เธอสะดุดขาตัวเองไปนั่งบนตักเขาเมื่อสองปีก่อน

        เท่านั้นยังไม่พอเขายังเป็๲คนเดียวกันกับคนที่เธอเดินไปชนเขาจนเกือบล้มพับไปด้วยกันอีก

        อติรุจน์ชะงักไปครู่หนึ่ง “ลุง?” ปากหนาพึมพำออกมาเบาๆ หว่างคิ้วหนาขมวดจนแทบชิดกัน

        เขาดูแก่มากขนาดนั้นเลยหรือ?

        ทว่าวินาทีต่อมาเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีของสำคัญที่หายังไม่เจอรอเขาอยู่ครู่หนึ่งต่อมาอติรุจน์จึงได้หันกลับไปหาของตามเดิมอีกครั้ง

        หญิงสาวร่างเล็กเพิ่งได้สติกลับมา ความคิดชั่วแวบซึ่งวาบเข้ามาในหัวเมื่อกี้นี้คือเขาไม่น่าจะจำเธอได้

        เสียงรัวในอกยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น วรดารีบถามย้ำอีกครั้ง

        “ให้หนูช่วยหามั้ยคะ?”ถ้าเขาจะจำเธอได้ตอนนี้มันคงไม่มีผลเสียอะไรแล้วมั้งอีกอย่างเธอไม่ใช่คนในฟาร์มนี้ด้วย และคงไม่ได้เจอกันอีกเป็๲หนที่สามอีกหรอก

        ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงัน วรดายืนเม้มปากอยู่ครู่หนึ่งเอายังไงดีเธอควรเดินเข้าไปถามให้ใกล้กว่านี้หรือว่าถอยออกมาแล้วรีบปั่นจักรยานกลับบ้านไปอย่างหลังน่าจะเป็๲คำตอบที่ดีที่สุดแล้วนาทีนี้

        เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัดวรดาก็ไม่รอช้ารีบปั่นจักรยานออกไปให้ไกลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจภาวนาว่าอย่าให้มีครั้งที่สามอีกเลย

        หลังจากร่างเล็กปั่นหายไปจนลับสายตา อติรุจน์ก็เริ่มหัวเสียหนักขึ้นเมื่อหาเท่าไหร่มันกลับยิ่งไม่เจอบวกกับบรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเข้าสู่ความมืดจนเกือบสนิท

        ลำแขนแกร่งยกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลมาตามกรอบหน้าจนนึกรำคาญ ครู่หนึ่งต่อมาเขาถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

        “เจอสักที!” ล่อให้เขามาคุ้ยขยะหาอยู่ตั้งนานสองนาน

        เ๽้าของร่างสูงมองกระดาษเ๽้าปัญหาก่อนจะนึกถึงคำพูดของป้าแม่บ้านประจำออฟฟิศอย่างเข้าใจ

        ‘ป้าไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนะคะคุณรุจป้าเห็นมันตกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน แล้วในกระดาษมันก็มีรอยเปื้อนเหมือนกับรอยรองเท้าน่ะค่ะ ป้าเลยเข้าใจว่าเอกสารแผ่นนี้คุณคงไม่ได้ใช้แล้ว เลยเก็บไปทิ้งที่ถังขยะ’

        พอความวุ่นวายสงบลง กลับมีใบหน้าหวานใสของใครบางคนลอยเข้ามาแทนที่มุมปากหนาเผยรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ลุงอย่างนั้นรึ” แม่สาวน้อย เธอไปเอาความคิดนี้มาจากไหนกันเขายังไม่ได้แก่ขนาดนั้นเสียหน่อย

        อย่าให้เขาเจอตัวอีกแล้วกัน

        หึ

        เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนต้องรีบไปเคลียร์งานที่บ้าน ขายาวก็รีบก้าวออกมาจากมุมมืดของอาคารออฟฟิศอย่างรวดเร็วจนเกือบไปชนเข้ากับลูกน้องคนสนิทเข้า

        “ไอ้นี่!”ใบหน้าเรียบขรึมเอ่ยขึ้น มันเดินไม่ดูทางเลยหรือไงวะ

        “อ้าว...นาย มาทำอะไรที่นี่ครับยังไม่กลับเข้าบ้านอีกเหรอ” กรวิชญ์ ลูกน้องคนสนิททักขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽

        ไม่คิดว่าจะมาเจอเ๯้านายที่นี่ตอนแรกที่มาถึงเห็นเพียงรถเ๯้านายจอดไว้หน้าออฟฟิศเลยคิดว่าคงยังเคลียร์งานไม่เสร็จกะจะเดินเข้าไปดูข้างในเสียหน่อย พอเดินไปถึงและลองเปิดประตูเข้าไปแล้วกลับพบว่ามันเปิดไม่ได้ในอีกแง่หนึ่งเขาคิดว่าเ๯้านายอาจจะตั้งใจจอดรถไว้ที่นี่ก็ได้ ตนเลยเปลี่ยนมาเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยแทน

        “กูก็เ๽้าของมั้ยวะไอ้วิท นี่ก็บ้านกูด้วยแล้วมันแปลกยังไง”

        “ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”

        “สีหน้ามึงมันฟ้องกูหมดแล้ว”

        “เอ้า!” เมื่อฟังคำตอบที่สวนกลับมาของเ๯้านายกรวิชญ์ไปต่อแทบไม่เป็๞

        เ๽้าของฟาร์มหนุ่มกำลังเตรียมจะก้าวขาเดินไปหารถกระบะซึ่งจอดอยู่ใต้ต้นอินทนิลซึ่งเวลานี้ออกดอกบานสะพรั่งอย่างสวยงาม

        “เออนาย เจอน้องวิวหรือยัง หลานป้าก้านน่ะน่ารักมากเลยนะครับ คำพูดคำจาก็น่าเอ็นดู” จู่ๆกรวิชญ์ก็พูดขึ้นมาโดยที่ไม่ได้สนใจในท่าทีของเ๯้านายเลยสักนิด

        หัวคิ้วหนาของคนฟังขมวดเข้าหากันทันที “มึงว่าไงนะ”

        กรวิชญ์รีบมองสบตาคู่สนทนา “ก็น้องวิวไงนายป้าก้านบอกผมว่ามาทำงานแทนลูกสาวได้สองวันแล้ว หน้าตาอย่างนี้เลยนาย” คนเล่ายกนิ้วโป้งขึ้นข้างหนึ่งทำท่าทางประกอบ ก่อนจะเว้นวรรคแล้วพูดต่อ“อย่างกับเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปดแต่ว่าเสียดายที่พรุ่งนี้จะไม่ได้เจอกันแล้ว”

        “ทำไม”

        “ก็มาทำงานแทนลูกสาวป้าก้านครบสามวันแล้วไง”

        หัวคิ้วของอติรุจน์ยังไม่คลายตัวออกจากกันกลับกันมันยิ่งขมวดเข้าหากันใหม่จนแทบชิด

        กรวิชญ์ยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ทรงนี้คงไม่รู้เ๹ื่๪๫แหงๆ “ลูกสาวป้าเข้าโรงบาล อาหารเป็๞พิษว่าอย่างนั้นนี่ผมกับไอ้พลก็เพิ่งไปเยี่ยมกลับมา”

        อติรุจน์พยักหน้ารับสองวันที่แล้วเขาไปธุระที่อุดรเพิ่งจะกลับมาถึงฟาร์มตอนเช้าของวันนี้

        มิน่าเขาถึงไม่รู้เ๱ื่๵๹เลย