ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        ขณะที่โลกภายนอก เห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งออกมาจาก มิติหุบเหวสวรรค์ หมู่ชนโดยรอบก็ต่างจดจำใบหน้าของเขาได้ในทันที "นั้นมัน เทพสายฟ้าน้อยกวนซี แห่งตำหนักเทพไม่ใช่หรือ เหตุใดผู้มีพรสวรรค์ถูกส่งออกมาจาก มิติ หุบเหวสวรรค์กันเล่า หรือว่าเขาถูกฆ่าสังหาร" เสียงฝูงชนต่างพากันพูดคุยออกไปเสียงดังระเบ็งเซ็งแซ่ ไม่คิดเทพสายฟ้าน้อยกวนซี แห่งตำหนักเทพจะพลาดท่า ลงไปเพียงเวลาไม่ถึง10วันเสียด้วยซ้ำ

       เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เขาหน้าบูดบึ้งอยู่ไม่น้อยเมื่อเป็นเป้าสายตาของหมู่ชนโดยรอบ ฝ่ามือกำหมัดไว้จนแน่น เต็มไปด้วยความไม่จำยอม ทว่าเมื่อคิดจะย้อนกลับเข้าไป ภายในมิติหุบเหวสวรรค์ เจ้าสำนัก ตำหนักเทพก็เอ่ยเตือนตัวเขาในทันที "กวนซี เจ้าคิดให้ดีก่อน หุบเหวสวรรค์ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้า เจ้ายังมีอนาคต อีกยาวไกล เล่ามันออกมาให้พวกข้าฟังเสียว่าเจ้าถูกผู้มีพรสวรรค์ท่านใดฆ่าสังหาร"

      หมู่ชนที่อยู่โดยรอบเองก็อยากจะรู้เช่นกันสำนัก ใดที่ฆ่าสังหารเทพสายฟ้าน้อยกวนซี แม้แต่เจ้าสำนักที่อยู่โดยรอบ ใบหน้ายัง ยกยิ้มขึ้นมาไม่น้อย รอฟังเรื่องสนุก ไม่รู้ศิษย์ของสำนักใดที่ทำเรื่องรุ่งโรจน์เช่นนี้ขึ้นมา

      เทพสายฟ้าน้อยกวนซี ใบหน้าของเขาในยามนี้ เขียวคล้ำจนไม่น่ามอง ราวกับกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป เมื่อเห็นว่าสายตาของเหล่าผู้คนจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

       ก่อนเขาจะเอ่ยคำพูดออกไปด้วยความเชื่อมั่น ว่าชายหนุ่มอัปลักษณ์ จะต้องถูกฆ่าสังหารถูกส่งออกมาในอีกไม่ช้า "เขาก็แค่ ชายหนุ่มอัปลักษณ์ผู้หนึ่ง ที่โอหังไร้ชื่อเสียงเรียงนาม ไม่ช้าความบ้าคลั่ง ของเขาจะทำให้เขาต้องจบชีวิตลง ทว่าชายหนุ่มผู้นี้ก็ใจกล้าไม่เบา ถึงกับกล้าเข้าไปเกี้ยวพาราสี แม่นางเยว่ชิงเซียน แถมยังถูกชายผู้นี้ เชยชมริมฝีปากงดงามของนางไปแล้วด้วย"

       เมื่อฝูงชนได้ยินพวกเขาต่างมีใบหน้าที่บูดเบี้ยว ไม่คิดนางฟ้าเยว่ชิงเซียน จะถูกชายหนุ่มผู้ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ทำเรื่องเช่นนี้ ...ทว่าชายหนุ่มหลายๆ คน พวกเขาล้วนไม่เชื่อคำพูดนั้น นางฟ้าเยว่ชิงเซียน นางเป็นถึงอัจฉริยะ ผู้สูงส่ง จะมาพลาดท่าให้ชายหนุ่มไร้ชื่อได้เยี่ยงไร

       ฉับพลันที่ หญิงชรา เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ ได้ยินคำพูดเหล่านั้น นางเดือดพล่านในทันที ส่งปราณพลัง แผ่ซ่านเข้าไปกดดัน เทพสายฟ้าน้อยกวนซี แห่งตำหนักเทพในฉับพลัน "เจ้าหนู เจ้าอย่าพูดจา ว่าร้ายศิษย์เอกของข้านะ อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือกับเจ้า"

        เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เขาคุกเข่าลงกับพื้น กลางลานโล่งด้วยความไม่จำยอมในทันที ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด เนื่องด้วยถูกปราณพลังขั้นเซียนสวรรค์ของ หญิงชรา เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ แพร่ปราณพลังออกมากดดัน จนกระดูกทั้งร่างดังลั่นไปทั้งตัว กายาสั่นเทิ้มราวกับลูกนก

"เจ้าเก็บโทสะลงไปก่อน เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดไม่ถามไถ่ให้ ถี่ถ้วนก่อนเล่า" ชายชราเจ้าสำนักตำหนักเทพกล่าว ด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ไม่คิดหญิงชราผู้นี้จะกล้าลงมือกับคนของเขา แม้ว่าจะอยู่ภายในหุบเขาเทพบรรพกาลก็ตาม

      ทันทีที่หญิงชรา เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ เก็บโทสะกลับไปได้ นางไต่ถามไปที่ เทพสายฟ้าน้อยกวนซี อีกครา "เจ้าเอ่ยพูดมันออกมาให้ละเอียดถี่ถ้วน" ทว่าน้ำเสียงนั้น เต็มไปด้วยแรงบีบคั้น ประหนึ่งหากชายหนุ่มพูดปด เขาได้ถูกฆ่าสังหารเป็นแน่

       "ข้าก็ไม่รู้รายละเอียดมากมาย ทว่าข้าเห็นเขาทั้งสองจูบกัน ท่ามกลางฟ้าดินกับตาของข้า คนอื่นๆ ก็เห็น แถมเหมือนว่า แม่นางเยว่ชิงเซียนยังบอกอีกว่า ชายหนุ่มอัปลักษณ์ ได้ของล้ำค่าอย่าง ซาก เทวะ ของจักรพรรดิโลหิต ไปครอบครอง หากเจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ ไม่เชื่อลองไต่ถาม กลุ่มคนที่ถูกส่งออกมาจากมิติหุบเหวสวรรค์ได้ ผู้คนที่เห็นมีอยู่กันไม่น้อย" เทพสายฟ้าน้อยกวนซี กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น จริงจัง

        "ฮ่าๆๆ!!" "เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ เหมือนว่า เจ้าจะได้ลูกสะใภ้ กลับมาจากมิติ หุบเหวสวรรค์เสียแล้ว แถมยังเป็น จอมยุทธที่มีอยู่ด้วยกันดาษดื่น" หลายๆ สำนักต่างหัวเราะขำขัน ทว่าพวกเขาก็หมายตา ซากเทวะที่ชายหนุ่มอัปลักษณ์ ถือครองไม่น้อย หากเขารอดพ้นออกมาได้ หมายมั่นจะดึงเข้ามาร่วมสำนัก

       หญิงชรา เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ ครั้นได้ยินคำพูดถากถางของเจ้าสำนักอื่นๆ ใบหน้าของนาง บูดเบี้ยวไม่น่ามองในทันที แก่ชราลงไปหลายปีในฉับพลัน 'เยว่ชิงเซียนเจ้าทำบ้าอะไรลงไป' ฝ่ามือของนางกำหมัดไว้จนแน่น รู้สึกโกรธเคืองชายหนุ่มอัปลักษณ์ ที่ผู้คนกล่าวขานกันไม่น้อย

        กลุ่มคนเองก็เริ่มส่งเสียงพูดคุย "หรือว่าเขาจะเป็นชายหนุ่ม อัปลักษณ์ ผู้นั้น คนที่ส่งเหล่ายอดยุทธ์ออกมา ภายนอกมิติหุบเหวสวรรค์ทีเดียวหลายสิบคน"ทุกผู้คนที่อยู่โดยรอบ ล้วนจดจำช่วงเวลาแรกที่มีกลุ่มคน ถูกล่อลวงโดยชายหนุ่มอัปลักษณ์ ได้ดี

        "ใช่ๆ ต้อง ใช่เขาแน่ๆ เขาเป็นใครกันแน่" เสียงผู้คนพูดคุย ถึงชายหนุ่มอัปลักษณ์ ว่าเขาเป็นใครกันแน่ ดังออกมาขนาบสองฝากข้าง ...จวนเวลาจะล่วงเลยไปครึ่งชั่วยาม ก็ไม่มีทีท่าว่าจะยุติบทสนทนาลง

          ทว่าเมื่อเหล่าฝูงชนเห็นประตู มิติ หุบเหวสวรรค์สว่างวาบขึ้นมาอีกครา แถมเหมือนว่าจะสว่างวาบอยู่ไม่น้อย เหล่าผู้คนโดยรอบก็ต่างจับจ้องไปที่ ทางเข้ามิติ หุบเหวสวรรค์ในทันทีอยากจะรู้เรื่องภายในนั้นให้มากกว่านี้

           เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เขายกยิ้มด้วยความยินดี ครั้นเห็นประตูมิติ หุบเหวสวรรค์สว่างขึ้นมาพร่างพราว ริมฝีปากคำรามออกมากู่ก้อง "ในที่สุดเจ้าก็ออกมาแล้วสินะ เจ้าอัปลักษณ์ ดูสิเจ้าจะหนีไปไหนได้"

           ทว่าฉับพลันที่ เขาเห็นกลุ่มคนถูกส่งออกมา มีอยู่ด้วยกัน ร่วมๆ 7คนภายในนั้นไม่มี ชายหนุ่มที่เขา หมายตา เขายิ่งเดือดดาลบ้าคลั่ง แถมหนึ่งในคนที่ถูกส่งออกมายังเป็น หาญเจียแห่งศาลาซากศพ ทว่าใบหน้าของเขาไม่มีความจำยอม พุ่งเข้าไปภายในมิติหุบเหวสวรรค์ต่อในทันที โดยไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่อความตาย แม้แต่น้อย

          ชายชราเจ้าสำนักซากศพ ขณะที่จะเอ่ยเตือนชายหนุ่มให้ ใจเย็นลง ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เขาถึงกับส่ายหัว ถอนหายใจออกมายาว "ผู้มีพรสวรรค์เหตุใดต้องเข้าไปเสี่ยงด้วยเล่า ข้าชักอยากจะเห็น ศักยภาพของ ชายหนุ่มอัปลักษณ์ ผู้นี้เต็มสองตาเสียแล้ว"

          แม้แต่สองราชวงศ์ใหญ่ยังคิดเฉกเช่นเดียวกับชายชรา คนผู้นี้ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้ ถึงกับฆ่าสังหาร เหล่ายอดยุทธ์เป็นว่าเล่น "บางทีเขาอาจจะเป็น อัจฉริยะจากทวีปอื่น ก็เป็นได้"

          หมู่ชน ที่เห็นภาพพวกเขายิ่งบ้าคลั่ง ต่างอยากรู้ชายหนุ่มอัปลักษณ์ ผู้นี้เป็นใครกันแน่ แถมเหมือนว่าเขาในยามแรกจะเข้าไปโดยไม่มีสำนัก เหล่าเจ้าสำนักใหญ่ต่างมีใบหน้าที่บูดเบี้ยว กลุ่มคนของพวกเขาถูกส่งออกมาราวกับเป็นผักเป็นปลา

       ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าแววตาของเหล่าอนุชน หลายๆ คน ที่ถูกส่งออกมา หวาดกลัวชายหนุ่มอัปลักษณ์ผู้นั้น อยู่ไม่น้อย มันก็อดไม่ได้ ที่พวกเขา อยากจะทาบทาม ชายผู้นี้มาเข้าร่วมสำนัก ทว่าก็มีบางคนหวาดกลัวในความโอหังของเขา

       บางสำนัก ถึงกับเดือดดาล บ้าคลั่ง ไม่ยินยอมให้ชายโอหัง ผู้นี้รอดพ้นไปได้ "ไอ้หมอนี้มันช่างใจกล้าห่อฟ้ายิ่งนัก แม้แต่สำนัก5ดาวมันยังฆ่าไม่เลี้ยง คนผู้นี้ ข้าว่าเราเลี้ยงมันไม่ได้เด็ดขาด"

        ทว่าก็มีบางสำนักยกยิ้ม อย่างสำนักหยินหยาง สำนักเซียนสวรรค์ "ข้าว่ามันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ นานๆ ทีจะมีเรื่องสนุกมาให้ดูชม เพียงแค่มารน้อยผู้หนึ่ง ปรากฏตัวออกมาสู่สายตาผู้คนก็เท่านั้น ถึงอย่างไรศิษย์เอกของสำนักต่างๆ ก็ยังอยู่กันครบไม่ใช่หรือ พวกเจ้ารอดูชมเรื่องสนุกได้เลย"

"ใช่ ๆ เขาก็แค่อนุชนผู้ไร้ชื่อเสียงผู้หนึ่ง หากเจอกับเหล่าจอมยุทธ์ ผู้สูงส่ง ตัวเขาก็เป็นได้แค่มดปลวกเมื่ออยู่ต่อหน้า เหล่าอัจฉริยะที่แท้จริงพวกนั้น"

        ทว่ากวนซี แห่งตำหนักเทพเขาไม่คิดเฉกเช่นคนอื่นๆ เมื่อได้ปะทะกับอี้เฉิน ชายหนุ่มผู้นี้เหมือนยังเก็บซ่อนปราณพลังไว้อีกมาก แม้แต่ตัวเขายังไม่อาจหยั่งถึงความลึกล้ำ ของชายหนุ่มผู้นั้นได้
แต่ว่าเขากลับรู้สึกคุ้นเคยชายหนุ่มอัปลักษณ์ ผู้นี้ชอบกล ราวกับเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน ทว่าก็ไม่อาจจดจำได้