ภายในห้องโถ่งโอ่อ่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งวิทย์กำลังนั่งคุยอยู่กับ “โค้ชบี”กันเพียง2 คน โค้ชบีแปลกใจมากที่อยู่ๆ วิทย์ก็หยุดพูดกระทันหัน “ผมเล่ามาตั้งนานจนลืมถามไปเลยว่าโค้ชบีจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ?มัวแต่ฟังผมเล่าจนเพลินลืมสั่งอาหารมาทาน...ถ้าเด็กๆเดินมาผมจะได้ฝากเด็กซื้อเผื่อครับ”
“ไม่เป็ไรครับผมฟังคุณวิทย์เล่ามาตั้งนาน ผมฟังจนเพลินจริงๆ ครับ”
“โค้ชบีจำได้ไหมครับที่ผมเล่าตอนแรกสุดว่าผมย้ายตัวเองมาทำงานที่โรงเรียนนี้ ได้แต่เฝ้าหาคำตอบว่า ผมทำแบบนี้ไปทำไม?ผมทำไปเพื่ออะไร? ผ่านมากว่า 20 ปีก็ยังไม่ได้คำตอบสักที...”
คำพูดของวิทย์สร้างความแปลกใจให้กับโค้ชบีอย่างมากวิทย์พูดไปพลางอมยิ้มไปด้วยจนโค้ชบีต้องเอ่ยปากถาม “เกิดอะไรขึ้นกับวันฝึกซ้อมครั้งแรกของน้องมะปรางในวันนั้นเหรอครับคุณวิทย์?”โค้ชบีถามด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง
“ผมได้คำตอบที่ผมรอคอยมานานแสนนานกว่า20 ปีแล้วครับว่า...ทำไมผมต้องมาที่โรงเรียนแห่งนี้”คำตอบของวิทย์ทำให้โค้ชบีตอบรับด้วยรอยยิ้ม “คำตอบที่ผมได้มาคุ้มค่ามากคุ้มค่าจริงๆ ครับ...เวลาแค่ 20 ปี ถือว่าเล็กน้อยเหลือเกินครับโค้ชบี”
ในระหว่างที่ทั้ง 2 คนนั่งคุยกันอยู่มีเ้าหน้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา “คุณวิทย์คะตอนนี้คณะกรรมการยังประชุมกันอยู่เลยค่ะหนูคิดว่าผลการพิจารณาอาจจะต้องรออีกสักพักหนึ่งค่ะ ไม่ทราบว่าคุณวิทย์กับโค้ชบีจะทานอะไรรอก่อนไหมคะ?”
“ถ้างั้น...อืม...ผมกับโค้ชบีขอเป็น้ำส้มก็แล้วกันครับ”
“ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ”
“ตอนนี้ผมอยากรู้แล้วครับว่า...มีอะไรเกิดขึ้นในวันซ้อมใหญ่ คุณวิทย์เชิญเล่าต่อได้เลยครับ?” โค้ชบีตั้งคำถามสำคัญกับวิทย์
มะปรางในชุดฝึกซ้อมสปอร์ตบราเดินเข้ามายังบริเวณสนามซ้อมจำลองในขณะที่โอ๋กับต้อมเดินมาอีกทางหนึ่ง ทำให้เสียงเชียร์ในโรงยิมดังกระหึ่มครูเพ็ญศรีหันมามองมะปรางด้วยสีหน้าจริงจัง
“คุณวิทย์ฝึกซ้อมวันนี้ไม่ต้องใส่เฮดการ์ดเหรอคะ?”
“การฝึกซ้อมวันนี้ผมอยากจำลองให้เหมือนจริงให้มากที่สุดครับครูเพ็ญศรีตอนนี้สภาพร่างกายของเด็กฝึกซ้อมมาจนเข้าที่ในระดับหนึ่งที่สมบูรณ์แล้วครับผมคิดว่าการเตรียมความพร้อมวันนี้จะทำให้เด็กๆเห็นข้อบกพร่องก่อนเข้าแข่งขันและใกล้เคียงกับการต่อสู้จริงๆ ให้มากที่สุดครับ”
มะปรางกับโอ๋ต่างก็เดินเข้ามาในพื้นที่สนามแข่งจำลองโดยมีครูหนึ่งเดินเข้ามาแทรกระหว่างกลางทั้ง2 คน “วันนี้ครูขอให้มะปรางกับโอ๋ต่อสู้กันด้วยสปิริตของนักสู้ครู้าทดสอบความพร้อมของพวกเราก่อนแข่งขันจริง โดยที่ในวันนี้เราจะแข่งกัน 3ยกๆ ละ 4 นาทีแบบไม่มีการตัดสินใดๆ ทั้งสิ้น”
“ครูขอความร่วมมือกับพวกเรานิดหนึ่งรวมถึงพี่ๆ น้องๆ สื่อมวลชนด้วยครับขอความกรุณาว่าอย่าถ่ายทั้งคลิปและรูปการฝึกซ้อมครั้งนี้ครับผมอยากให้เป็ความลับของทีมเรา”
หลังจากที่มะปรางกับโอ๋ฟังกติกาแข่งขันวันนี้แล้วทั้ง 2 คนต่างพยักหน้าตอบรับและเดินห่างออกจากกันไปยืนบริเวณขอบเวทีด้านตรงข้ามกันส่วนครูหนึ่งเดินไปยืนจับกลุ่มกับวิทย์, ต้อมและบัว ส่วนครูเพ็ญศรีเดินไปนั่งข้างๆครูใหญ่
“ยกที่1 เริ่มได้...”ครูหนึ่งะโให้สัญญาณเริ่มต้นการแข่งขันนักเรียนที่อยู่ในโรงยิมต่างะโเสียงเชียร์ดังลั่น
“มึงลองคิดดูว่าก่อนหน้านี้พี่ปรางไม่ได้ซ้อมสักนิด แต่ครั้งพี่ปรางซ้อมมาแล้ว กูตื่นเต้นมาก!!!”
“การต่อสู้มันจะเป็ยังงัยเนียนึกภาพไม่ออกจริงๆ”
“พี่ปรางสู้ๆๆ... พี่โอ๋ก็สู้ๆๆ ด้วยนะ”
“ทำไมหนูรู้สึกว่าการสู้ครั้งนี้พี่ปรางได้เปรียบเยอะมาก ทั้งๆ ที่พี่ปรางตัวเล็กกว่าพี่โอ๋ด้วยซ้ำ!!!รู้สึกเหมือนตอนพี่ปรางสู้กับพี่ต้อมเป๊ะเลย”
มะปรางเดินเข้ามายืนประจันหน้ากับโอ๋โดยไม่มีท่าทีหวาดหวั่นเธอตั้งการ์ดมวยหย่งชุนย่อตัวลงเล็กน้อย ยื่นด้านหลังมือขวาออกมานำหน้าหลังมือซ้ายไม่มากนักในขณะที่โอ๋ตั้งการ์ดมวยไทยโดยใช้มือขวานำมือซ้ายท่าทางและสายตาของมะปรางที่จองมองไปที่โอ๋ ทำให้โอ๋ััรับรู้ได้ถึงจิติญญานักสู้ของมะปรางทันที
ในจังหวะแรกโอ๋พุ่งตัวต่อยหมัดขวาเปิดทางก่อนมะปรางใช้ทั้ง 2 มือปัดและเบี่ยงตัวออก โอ๋ไม่รีรอตามด้วยฮุคซ้ายไปที่ลำตัวทันทีมะปรางใช้แขนขวากดหมัดซ้ายลง ความรวดเร็วของโอ๋ย้ำฮุคซ้ายซ้ำอีกครั้ง แต่เธอยังคงใช้ทั้ง2 มือปัดได้อีกครั้งหนึ่ง เพียงแค่การต่อสู้ชุดแรกสร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนเป็อย่างมาก ทั้ง 2 คนมีความเร็วไม่แพ้กัน
“เร็วเหมือนกันนะปราง...”โอ๋พูดทักทาย
โอ๋วิ่งพุ่งเข้ามารัวหลายหมัดต่อเนื่องกันชุดใหญ่จนทำให้มะปรางตกเป็ฝ่ายตั้งรับโอ๋ต่อยขวาไปที่หน้าแต่มะปรางก้มหลบได้ ด้วยสัญชาตญาณของโอ๋จังหวะต่อเนื่องเกิดขึ้นทันทีโอ๋เตะเข้าที่ท้องอย่างรุนแรงแล้วตามด้วยหมัดขวาต่อยเข้าที่่หน้าอก-ท้องมะปรางอย่างเต็มแรงจังหวะนี้ทำให้มะปรางจุกและกระเด็นถอยห่างออกมา เอามือซ้ายยันพื้นไว้ส่วนมือขวาจับที่ท้องตัวเอง สีหน้าแสดงความเ็ปชัดเจนมาก
“ชุดนี้โอ๋โจมตีเร็วและแรงมากเห็นได้ชัดว่า มะปรางช้ากว่า” ครูหนึ่งให้ความเห็นจังหวะการต่อสู้ที่เกิดขึ้น
“จังหวะนี้โอ๋สร้างช่องโหว่แล้วเข้าโจมตีได้ดีจริงๆ”วิทย์พูดเสริมความเห็นของครูหนึ่ง
โอ๋เห็นมะปรางทรุดตัวลงกับพื้นทำให้โอ๋ใมาก“โอ๋ขอโทษ โอ๋ไม่ได้ตั้งใจ...”
“โอ๋!!! ไม่ต้องขอโทษปราง!!!ตอนนี้อยู่บนเวที เราเป็คู่ต่อสู้กัน...สู้กันต่อ!!!”
“ยกแรกกูให้พี่โอ๋ดีกว่าพี่ปรางว่ะ”
“มะปรางช้ากว่าโอ๋นิดหนึ่ง”บัวเอ่ยปาก
“กูได้ข่าวมาว่าพี่โอ๋ได้ทั้งมวยไทย มวยสากล เื่หาจังหวะเข้า กูว่าพี่โอ๋เจ๋งดีพี่โอ๋เร็วกว่าเห็นๆ อ่ะ”
มะปรางลุกขึ้นมาตั้งการ์ดหย่งชุนอีกครั้งหนึ่งส่วนโอ๋เข้ามาต่อยสลับเตะชุดใหญ่อีกครั้งหนึ่งด้วยความรวดเร็ว มะปรางใช้ทั้ง 2มือปัดการโจมตีชุดนี้ออกทั้งหมดจนเรียกเสียงเชียร์ดังลั่น
โอ๋ไม่รอช้าเข้าไปเตะซ้าย-ขวาสลับกันเปิดทางจนทำให้มะปรางก้มหลบและใช้มือทั้ง 2ข้างปัดขาข้างขวาออกได้อีกจังหวะ มะปรางบิดตัวเข้ามาจะใช้สันมือกระแทกแต่โอ๋ตั้งการ์ดทันแล้วต่อยสวนซ้าย-ขวาทันทีจนมะปรางต้องเอามือบังหน้าแต่ก็ไม่ทันหมัดขวาตรงเข้าที่ท้องอีกครั้งหนึ่งจนทำให้มะปรางเสียหลัก
“โอ๋ทำจังหวะนี้ดีจริงๆโอ๋เร็วจริงๆ มะปรางป้องกันไม่ทัน...เหมือนกับว่า มะปรางจับทางโอ๋ไม่ได้เลย”บัวพูดด้วยน้ำเสียงเป็ห่วงมะปรางเป็อย่างมาก
“วันนี้โอ๋จัดเต็มจริงๆไม่มีเบามือ” ครูหนึ่งหันมาคุยกับวิทย์
สถานการณ์ตอนนี้โอ๋ได้เปรียบเป็อย่างมากการโจมตีของโอ๋ทั้งเร็วและแรงจนทำให้มะปรางตั้งตัวไม่ได้ เขายังคงใช้การเตะบน-ล่างสลับกันเพื่อเปิดทางเข้าวงในหาจังหวะเข้าทำได้ตลอดเวลาจนกระทั่งหมดยกแรกโอ๋กับมะปรางต่างแยกออกไปนั่งคนละมุม
“ยกแรกเห็นได้ชัดเจนว่าโอ๋ดีกว่ามะปรางค่อนข้างเยอะมาก ความเร็วของโอ๋ได้เปรียบ”ครูหนึ่งให้ความเห็นเพิ่มเติม ในขณะที่บัวมีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก
“ครูหนึ่งลองสังเกตมะปรางกับโอ๋ดีๆสิครับ!!”คำพูดของวิทย์ทำให้ทุกคนแปลกใจเป็อย่างมาก แต่ละคนต่างหันไปมองที่มะปรางกับโอ๋ “ลองดูครับว่าตอนนี้ทั้ง 2 คนต่างกันตรงไหน?”
แต่ละคนต่างจ้องมองไปที่มะปรางกับโอ๋ จนกระทั่งต้อมสังเกตเห็นเป็คนแรก“ทุกคนลองสังเกตการหายใจของมะปรางกับโอ๋สิ แตกต่างชัดเจนมาก!!”
โอ๋ยืนหายใจแรงถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดโอ๋ใช้พละกำลังในยกแรกอย่างมาก ในขณะที่ลมหายใจของมะปรางยังคงนิ่งอยู่ในระดับปกติ
“เอ่อจริงด้วย!!!...นี่มะปรางหายใจปกติอ่ะในขณะที่โอ๋เริ่มหายใจถี่แรงขึ้น”บัวรีบพูดเสริมต้อมทันที
คำพูดของต้อมกับบัวทำให้ครูหนึ่งแปลกใจมาก“ปกติแล้วเมื่อเราสู้ไปยกหนึ่งก็ต้องมีอาการบ้าง แต่นี่เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นภาษากายของมะปรางยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจริงๆ แตกต่างกันมากๆ”
“ตอนนี้ผมชักอยากจะรู้แล้วสิว่ามะปรางฝึกฝนมายังงัย ถึงทำแบบนี้ได้!!!...สุดยอดอ่ะ!”คำพูดของวิทย์ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองมะปรางด้วยความแปลกใจ “การยืนระยะมีความสำคัญเช่นกัน!!!!”
“ผมว่ายก2 นี่แหละมะปรางของจริง!!!!” ครูหนึ่งเอ่ยปาก
เริ่มยกที่ 2มะปรางยังคงเดินออกมาตั้งการ์ดเช่นเดิมในขณะที่โอ๋เดินเข้ามาเปิดทางด้วยการต่อยซ้าย-ขวาสลับบน-ล่างด้วยความรวดเร็วเช่นเดิมมะปรางเบี่ยงตัวออกด้านข้าง โอ๋ตามจังหวะด้วยการเตะขวานำทาง แต่เหมือนกับเข้าทางมะปรางมุดตัวลอดขาแล้วอ้อมมาด้านหลังโอ๋ แต่ไม่ได้เข้าทำ โอ๋หันมาจะออกหมัดขวามะปรางย่อตัวลงทันทีแล้วใช้สันมือขวากระแทก 2 จังหวะต่อเนื่องแล้วตามด้วยสันมือซ้ายกระแทกอีก 1 จังหวะอย่างแรงเข้าไปที่ท้องแรงบวกทำให้โอ๋กระเด็นออกไปไกลมากและทรุดตัวลงกับพื้นการเข้าทำจังหวะแรกของมะปรางครั้งนี้เรียกเสียงเฮดังลั่นโรงยิม
“เอาแล้วๆๆๆมาแล้วๆๆ เปิดยก 2 มา มะปรางจับจังหวะโอ๋ได้แล้วว่ะ”
“เมื่อกี้ดูไม่ทันพี่ปรางต่อยไปกี่ทีๆๆๆ บอกหน่อยๆ”
“เมื่อกี้นี้3 ทีใช่ไหม? หมัดสุดท้ายแรงมากกกกกก!!!!”
“มาแล้วจังหวะแรก!!!!!” ครูหนึ่งเผลอพูดออกมาด้วยความไม่ตั้งใจ
“จังหวะนี้ ปรางเข้าทำดีจริงๆ”โอ๋เอ่ยปากชมมะปรางเช่นกัน
โอ๋รู้ตัวแล้วว่ามะปรางจับทางความเร็วของตัวเองได้จึงยกการ์ดระวังตัวเปลี่ยนจังหวะช้าลงกลายเป็การเปิดทางด้วยการต่อยซ้าย-ขวานำทางไม่เข้าผลีผลามจังหวะที่ช้าลงของโอ๋ทำให้มะปรางปัดป้องง่ายขึ้นและพอจะมีช่องทางตอบโต้ได้เป็ระยะ
โอ๋หาจังหวะพอเหมาะเตะขวานำไปที่บริเวณระดับศีรษะเพื่อให้มะปรางยก2 มือบัง โอ๋เห็นช่องว่างปล่อยหมัดซ้ายเข้า่ท้องแต่มะปรางเบี่ยงตัวหมุนตัวหลบแล้วก้มลงมาเตะกวาดล่างจนทำให้โอ๋เสียหลักล้มลงมะปรางไม่รอช้าพุ่งตัวเข้ามาที่โอ๋ทันที แต่โอ๋ก็รีบลุกขึ้นมาต่อยขวาสวนเข้ามามะปรางไม่ได้เข้าปะทะโดยตรง แต่เบี่ยงตัวออกข้างเล็กน้อยแล้วขัดขาให้โอ๋เสียหลักอีกครั้งหนึ่งแล้วใช้ทั้ง 2 มือดึงมือโอ๋กลับเข้ามาใช้ฝ่ามือขวากระแทกเข้าไปที่ช่องท้องเพียงครั้งเดียวแรงบวกที่โถมเข้ามาทำให้โอ๋ทรุดลงทันที จังหวะที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนฮือฮามากเป็การเข้าทำที่เกิดจากการหลอก 2 จังหวะต่อเนื่องกัน
“พี่ปรางโครตโหดเลยว่ะจังหวะนี้!!!!!”
“นี่มันอะไรวะเนีย!!”
“โอ้โห...จังหวะนี้พูดไม่ถูกอ่ะมะปรางสุดจริง!!!”
“ครูหนึ่งครับ...ผมคิดว่าถึงเวลาต้องลองแล้วครับ!!??” วิทย์หันมาพูดกับครูหนึ่งด้วยน้ำเสียงจริงจังมากจนทำให้บัวแปลกใจมากว่าเกิดอะไรขึ้นส่วนต้อมหันมามองที่วิทย์เช่นกัน
“มีอะไรเหรอคะพี่วิทย์...พี่วิทย์พูดอะไรเหรอคะบัวไม่เข้าใจ ลองอะไรเหรอคะ? บัวงงค่ะ”
ครูหนึ่งไม่ได้ตอบคำถามวิทย์ทันทีแต่กำลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตอบรับคำพูดของวิทย์ แล้วก็หันไปทางต้อมพร้อมๆกับพยักหน้าให้ต้อมรับรู้
โอ๋พยายามลุกขึ้นมาตั้งการ์ดอีกครั้งมะปรางไม่รอช้าเดินเร็วเข้ามาทันที แต่เสียงหมดยกดังขึ้นพอดีทำให้มะปรางยั้งตัวก่อน ทั้ง 2 คนเดินกลับเข้ามาที่มุมของตัวเอง
“จบยกนี้โอ๋หายใจแรงและถี่ชัดเจนขึ้นอย่างมากแต่มะปรางยังคงปกติเหมือนเดิมไม่มีอาการใดๆ...มะปรางเธอฝึกฝนมายังงัยกันนะ?...ผมคิดว่ามะปรางพร้อมทดสอบแล้วครับ”วิทย์พูดย้ำอีกรอบยิ่งทำให้บัวงงเข้าไปอีก
“ทดสอบมะปรางอะไรกันเหรอคะ?ช่วยพูดให้เคลียร์หน่อยได้ไหมพี่วิทย์ บัวงงไปหมดแล้ว!!!!”
บัวหันไปเห็นต้อมถอดเสื้อคลุมออกแล้วเดินเข้าไปที่มุมของโอ๋พร้อมๆกับะโวอร์มเล็กน้อย ทำให้ทุกคนในโรงยิมใมากว่าเกิดอะไรขึ้นครูเพ็ญศรีกับครูใหญ่ต่างก็ใไม่แพ้คนอื่นๆ เช่นกัน
“หมายความว่ายังงัยครับคุณวิทย์ ครูหนึ่ง!” ครูใหญ่เอ่ยปากถามทันที
“ใน่การฝึกซ้อมที่ผ่านมาผมกับคุณวิทย์เราเห็นพ้องเหมือนกันว่า ตอนนี้มะปรางมีความพร้อมสูงมากเราอยากทดสอบขีดความสามารถของเธอครับ ครูใหญ่!”
“ทดสอบแบบ2 ต่อ 1 งั้นเหรอ?” ครูใหญ่ถามย้ำทันที
“ใช่ครับ?”
“เดี๋ยวๆๆเดี๋ยวก่อนนะ นี่เรากำลังจะให้ 2 ต่อ 1 จริงเหรอ?”ครูเพ็ญศรีถามย้ำ “มะปรางถ้าหนูไม่ไหว หนูไม่ต้องทดสอบก็ได้หนูไม่ต้องฝืน”
“ได้ค่ะครู!!!ถ้าครูหนึ่ง้า หนูพร้อมค่ะ!”มะปรางตอบแบบไม่ลังเลแม้แต่น้อย
คำตอบของมะปรางทำให้คนในโรงยิมชอบใจตบมือตอบรับกันล้นหลาม
“นี่มันอะไรกันเนีย!!!พวกเธอทุกคนคิดอะไรกันอยู่เนีย!!!”ครูเพ็ญศรีได้แต่บ่น
“ครูขอให้มะปรางมองต้อมกับโอ๋คือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งส่วนต้อมกับโอ๋ก็ต้องมองว่า มะปรางคือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเช่นกัน”ครูหนึ่งหันไปพูดกับทั้งมะปราง, โอ๋และต้อม
“โอ้ยตายแล้ว!หนูมะปรางของพี่บัว...ทำไมพี่วิทย์กับครูหนึ่งถึงใจร้ายกันขนาดนี้!!!!!!” บัวได้แต่พูดตัดพ้อ
โอ๋เดินลงมายืนประจันหน้ากับมะปรางส่วนต้อมเดินอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง ทั้ง 2 คนตั้งการ์ดพร้อมเข้าทำส่วนมะปรางยืนอยู่ระหว่างทั้ง 2 คน คราวนี้มะปรางตั้งการ์ดโดยการหันฝ่ามือออกทั้ง2 ข้างไปทางโอ๋ สายตามองหน้า-หลังด้วยความระมัดระวัง
“มะปรางการ์ดเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง”วิทย์สังเกตการ์ดของมะปราง
“คราวนี้2 ต่อ 1 เอางัยดีวะเนีย!”
“ครูหนึ่งโหดจริงจังเลยว่ะงานนี้”
“งานนี้มันจริงๆออกทางไหนวะเนียยยย!!”
มะปรางยังคงตั้งการ์ดอย่างรัดกุมส่วนโอ๋กับต้อมเดินเป็วงกลมรอบตัวมะปราง ต้อมเข้ามาปล่อยหมัดขวาเปิดทางเข้ามาก่อนมะปรางประสานมือ 2 ข้างบังหน้าเอาไว้น้ำหนักหมัดของต้อมรุนแรงมากพอที่จะทำให้มะปรางเซถอยหลังโอ๋ไม่รอช้าพุ่งเข้ามาต่อยขวาตามทันที แต่มะปรางก้มตัวหลบทั้งๆ ที่ไม่ได้หันมามองจังหวะย่อตัวลงใช้ศอกขวากลับหลังเข้ากระแทกท้องโอ๋จากนั้นพุ่งเข้ามากระแทก่ท้องของต้อมด้วยสันหมัดซ้ายในจังหวะต่อเนื่องทำให้ทั้งโอ๋และต้อมเสียหลักในเวลาเดียวกัน
“ไม่คิดว่ามะปรางจะโหดขนาดนี้!!!!!!!!”ครูหนึ่งถึงกับหลุดปากออกมาแบบไม่ตั้งใจพูด
“จังหวะนี้พี่ว่าบัวต้องเห็นใจโอ๋กับต้อมแล้วล่ะ” วิทย์ออกความเห็นเสริม
หลังจากที่โอ๋กับต้อมตั้งหลักได้คราวนี้โอ๋เข้าจู่โจมออกหมัดซ้าย-ขวาสลับบนล่างอย่างต่อเนื่อง มะปรางได้แต่หลบหลีกโดยที่ต้อมสลับเข้ามาเป็ระยะๆ จนมะปรางเสียหลัก โอ๋ได้จังหวะต๋อยเข้าที่ช่องท้องมะปรางเอามือบังไม่ทัน โอ๋ต่อยตามทันทีจนมะปรางเซถอยหลัง ต้อมไม่รอช้าต่อยซ้ายตามเข้ามาอย่างรวดเร็วตรงเข้าที่ท้องมะปรางอย่างจังจนทำให้มะปรางออกอาการจุกอย่างเห็นได้ชัด
แต่มะปรางฝืนรีบลุกขึ้นมาทันทีน้ำหนักหมัดที่ต้อมโถมเข้ามาทำให้เกิดช่องว่างขึ้น มะปรางมุดตัวต่ำลงะโพุ่งตัวเข้าหาทันทีแล้วต่อยไปที่ท้อง 1 หมัดต่อด้วยกระแทกด้วยฝ่ามืออีก 3จังหวะด้วยความรวดเร็วและรุนแรง แล้วปิดท้ายด้วยต่อยซ้ำอีกครั้งหนึ่งการโจมตีต่อเนื่องที่รวดเร็วและรุนแรงแบบนี้ทำให้ต้อมล้มลงทันที
ใน่เวลาต่อเนื่องกันมะปรางพุ่งเข้ามาที่โอ๋ทำท่าหลอกต่อยบน โอ๋เสียท่าโดนหลอกตั้งการ์ดปิดหน้าแต่มะปรางยั้งหมัดเอาไว้ แล้วเปลี่ยนมาต่อยที่ท้อง 2 ครั้งติดต่อกันแล้วกระด้วยฝ่ามืออีก 1 ครั้งอย่างรุนแรงทำให้โอ๋กระเด็นถอยหลังออกไปโอ๋กับต้อมออกอาการจุกชัดเจนมาก ขยับตัวไม่ถนัดเท่าใดนัก
ครูหนึ่งเห็นว่าการต่อสู้จังหวะนี้น่าจะจบลงเพียงเท่านี้จึงให้สัญญาณชูมือขึ้นเพื่อยุติการทดสอบในครั้งนี้ “ครูขอใช้จังหวะนี้จบการทดสอบครั้งนี้เลยก็แล้วกัน”
โอ๋, ต้อมและมะปรางได้ยินคำพูดของครูหนึ่งต่างก็ลดการ์ดลง มะปรางเดินเข้าไปกอดต้อมด้วยรอยยิ้ม ยกมือไหว้พร้อมกับพูดว่า “พี่ต้อมถ้าหนูล่วงเกินอะไรพี่ไป หนูขอโทษด้วยค่ะ”
“ไม่มีอะไรหรอกมะปรางนี่เป็เวทีของนักสู้ ใครเขาจะถือเื่พวกนี้กันได้ล่ะ”ต้อมตอบรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ถ้าปรางทำอะไรเกินเลยไปปรางขอโทษด้วยค่ะ” มะปรางเดินกลับมากอดโอ๋เช่นเดียวกันโอ๋ได้แต่ยิ้มตอบรับคำพูด โน้มตัวเข้ามาโอบกอดด้วยความห่วงใย
“ถึงแม้ว่าโอ๋จะสู้ปรางไม่ได้แต่โอ๋ให้สัญญาว่า จะปกป้องคุ้มครองปรางให้ดีที่สุด ดีเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้...ตอนนี้โอ๋รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เป็คนที่อยู่ข้างๆปราง”
ทั้งโอ๋กับต้อมต่างก็เข้าไปจับมือมะปรางคนละข้างพร้อมๆกับชูมือขึ้น หันไปรอบสนาม ทำให้ทุกคนตบมือกันลั่นโรงยิมส่งเสียงเชียร์กันสุดเสียง “ทีมของพวกเราทุกคน...สู้ๆๆพวกเราสู้ๆๆ มะปรางสู้ๆ โอ๋สู้ๆ ต้อมสู้ๆ”
“พวกเราได้เวลาลุยกันแล้ว...ทีมNew Hope สู้ๆ”วิทย์กับครูหนึ่งส่งเสียงเชียร์กันอย่างสนุกสนานมิตรภาพที่เกิดขึ้นทำให้บัวถึงกับะโตบมือด้วยความตื้นตันใจน้ำตาไหลซึมออกมาพร้อมกับรอยยิ้มทั้งน้ำตา
*****************************