พอแต่งตัวเสร็จผมก็ลงมาหาลูกสาวที่รออยู่ข้างล่าง ตอนลงมาผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับแต่หลังจากที่พบกับลูกปุ้ยคนสวยในเสื้อสายเดี่ยวลูกไม้สีขาว กับกระโปรงผ้ายีนส์พอดีเข่า โลกทั้งใบของผมก็แทบจะหยุดหมุน ลูกสาวผมสวยมาก ไม่ใช่ความสวยแถมยังเซ็กซี่สุด ๆ เนื่องจากคอเสื้อที่ปุ้ยใส่ค่อนข้าง กว้างจึงทำให้เนินอกอวบอิ่มของลูกสาวผมล้นทะลักออกมาอย่างเห็นได้ชัด
หัวใจผมเต้นโครมคราม นี่ถ้าไม่ใช่ลูกสาวผมละก็นะ ผมคงพุ่งเข้าไปกอด ฟัด ก่อนจะเอามือล้วงลงไปัักับเ้าสองเต้าที่กำลังท้าทายผมอยู่ในเวลานี้ไปแล้ว…. ”พ่อคะ..? คุณพ่อคะ.!!" ลูกปุ้ยร้องทักผมเสียงดังจนผมได้สติกลับมา “ฮะ!! วะ ว่าไงลูก” ลูปปุ้ยทำตาโตพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผมก่อนจะถามขึ้น
“คุณพ่อเป็อะไรรึเปล่าคะ ยืนตัวแข็งจ้องหน้าปุ้ยไม่ขยับเลย” พอได้ยินลูกสาวถามผมก็ละล่ำละลักรีบตอบเธอไปทันทีว่า ในิดหน่อยที่เห็นเธอแต่งตัวสวย ลูกปุ้ยก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะทำท่าทาง อายเล็กน้อย “คุณพ่อเนี่ยปากหวานตลอดเลย รีบไปกันเถอะเดี๋ยวรถติด” ลูกปุ้ยส่งยิ้มให้ผมก่อนที่เธอจะเดินนำออกจากบ้านไป ผมเองก็ดันเผลอคิดลามกอีกนิดหน่อย รู้ได้ไงว่าพ่อปากหวาน..ยังไม่เคยชิมซะหน่อย ถ้าปุ้ยได้ชิมละก็ติดใจแน่อิอิ เชี้ย!! คิดอัปรีย์กับลูกสาวอีกแล้วกูพอ ๆ ฟุ้งซ่านตลอดเลยเรา
ผมสลัดความคิดบ้า ๆ ทิ้งก่อนจะรีบเดินตามลูกสาวออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถ
ตอนแรกผมก็คิดจะขับเองแต่คิดไปคิดมาก็ไม่รู้ทาง จึงต้องให้ลูกสาวเป็คนขับ และ ผมก็คิดถูกมาก ๆ ทำไมนะเหรอ ก็ถ้าผมเป็คนขับบางทีเราทั้งคู่อาจจะไปไม่ถึงที่หมายก็เป็ได้ เนื่องจากผมคงไม่มีสมาธิมองทาง เพราะผมคงมัวมองแต่ร่องอกสีแทนอวบอิ่ม ในเสื้อสายเดี่ยวของลูกสาวจนไปชนกับท้ายรถสิบล้อเข้าในที่สุด เป็คนนั่งข้าง ๆ แบบนี้ดีแล้วเพราะนั่งไปก็มองข้างทางไปบ้าง แอบส่องนมลูกสาวไปบ้าง แต่แอบดูมากก็ไม่ได้เดี๋ยวลูกปุ้ยรู้ ดีไม่ดีเ้าอนาคอนดาในกางเกงผมมันจะตื่นตัวแข็งตุงขึ้นมางานเข้า มองหน้าลูกไม่ติดพอดี แอบมองอย่างอื่นไปเรื่อย ๆ แบบนี้ดีกว่า
หลังจากใช้เวลาอยู่บนท้องถนนในกรุงเทพไม่นานเราสองพ่อลูกก็มาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง สำหรับผมที่นี่มันดูแปลกหูแปลกตามาก ไอ้สถานที่แบบนี้เมืองนอกก็มีแหละครับ แต่คนก็ไม่ได้พลุกพล่านแบบนี้ มองไปทางไหนก็เห็นแต่พวกวัยรุ่นหนุ่มสาว หน้าตาสวยหล่อน่ารักเต็มไปหมด บวกกับวันนี้เป็วันหยุดด้วยกระมัง คนเลยเยอะเป็พิเศษ “ไปค่ะคุณพ่อ ไปซื้อของกัน” ลูกปุ้ยส่งยิ้มหวาน ๆ ให้ผมก่อนที่เธอจะเดินนำหน้าไป ดูแล้วลูกสาวผมน่าจะคุ้นเคยกับห้างแห่งนี้เป็อย่างดี ผมสิเดินเหมือนตาแก่ที่พึ่งเข้ากรุงใหม่ ๆ แถมลูกปุ้ยก็เดินไว้ด้วยพอรู้ตัวอีกทีเธอก็เดินนำห่างไปหลายเมตรแล้ว
“อ้าว คุณพ่อไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นละคะ ทางนี้ค่ะทางนี้” ลูกปุ้ยหันมาหาผมพร้อมกับหยุดยืนรอ “โทษทีลูกพ่อไม่เคยมา แถมคนก็เยอะด้วย พ่อก็เลยเดินตามไม่ทัน” ผมเดินเข้ามาจนถึงตัวลูกสาวก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยท่าทางรู้สึกผิด ลูกปุ้ยอมยิ้มก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อย และจากนั้น…หมับ!! ผมในิดหน่อย เพราะจู่ ๆ ลูกสาวคนสวยของผมก็เอาแขนเธอมาเกี่ยวกับแขนผม “งั้นเดินไปด้วยกันแบบนี้ก็ได้ค่ะ คุณพ่อจะได้ไม่เดินหลงไปทางอื่น” ลูกปุ้ยกล่าวขึ้นผมก็พยักหน้างึก ๆ รับคำเธอก่อนที่เราสองพ่อลูกจะเดินควงกันไป
ระหว่างทางที่เดินดูของไปลูกปุ้ยท่าทางอารมณ์ดี และมีความสุขมาก ๆ แต่ผมที่เป็พ่อนี่สิเดินตัวเกร็ง เหงื่อแตกพลั่ก แถมตัวงอนิดหน่อยด้วย ถ้าเดินควงแขนกันปรกติผมคงไม่ต้องเกร็ง หรือมีอาการแปลก ๆ หรอกครับ แต่นี่แขนผมข้างที่ลูกสาวกำลังกอด มันดันไปโดนหน้าอกนิ่ม ๆ แน่น ๆ ของเธอไง!! ลูกปุ้ยก็คงรู้ตัวว่าแขนผมโดนหน้าอกเธอ แต่เธอคงคิดว่าผมไม่ได้คิดอะไรเพราะว่าผมเป็พ่อ แต่เธอหารู้ไหมว่าผมคิด!!!!! คิดจนแข็งแล้วววว อูยยยยยย…..ทำไมมันนุ่มนิ่ม เด้งดึ๋งขนาดนี้ ลูกเรา 34 35 นิ้วได้มั่งเนี่ย หรือใหญ่กว่าก็ไม่รู้ อูยยยยย…จะไม่ไหวแล้ว และในตอนนั้นเองที่ลูกปุ้ยหันมาหาผมพอดีก่อนที่เธอจะเริ่มสังเกตเห็นสีหน้า กับท่าทางแปลก ๆ ของผม หึ แต่ผมไม่รอให้เธอถามหรือเห็นความผิดปรกติหรอกครับ สายตาผมเหลือไปเห็นห้องน้ำพอดี ผมจึงรีบบอกลูกสาวไปว่าปวดท้อง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปทันที ลูกปุ้ยก็ทำท่าทาง งง ๆ แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรผมก็เข้ามาในห้องน้ำห้างเรียบร้อย
ผมรีบหาห้องว่าง และแทรกตัวเข้าไปก่อนจะรีบปิดประตู “โอ๊ย เกือบไปแล้ว เกือบไม่ทันแล้ว เอาไงดีวะ ก็คงต้องจัดการล่ะนะ จะรอให้หายแข็งคงอีกนาน ผมไม่รีรอที่จะปลอดเข็มขัดกับถอดกางเกง แต่ในตอนนั้นเสียงของไลน์ในมือถือก็ดังขึ้น ลูกปุ้ยไลน์มาถามว่าผมเป็อะไร ผมก็เลยพิมพ์ตอบเธอไปว่าท้องเสีย ให้ลูกสาวไปเดินช็อปปิ้งก่อนเลยอีก 10 นาที ผมจะไลน์ไปหาเธอเอง พออ่านเสร็จลูกปุ้ยก็พิมพ์กลับมาว่า ตกลง. ผมรีบเก็บมือถือก่อนจะทำการใช้มือบีบคอเ้าอนาคอนดาั์ 7 นิ้วจอมเกเรที่แข็งผิดที่ ผิดเวลา จากนั้นก็ใช้มือสาวมันช้า ๆ ขึ้นลง โดยปรกติผมคงแหกปากร้องครวญครางด้วยความเสียว แต่นี่เป็ในห้องน้ำกลางห้างขืนแห้งปากคนนอกห้องคงรู้กันหมด ว่ามีใครบางคนกำลังเล่นว่าวอยู่ ผมจึงต้องทำไปแบบเก็บเสียง อูยยย..อ้าาาา…ซีดดดด…อูยยยย…พั่บ พั่บ พั่บ ๆ
ผมใช้มือเหนี่ยวอยู่ราว ๆ สี่นาที สุดท้ายทั่วร่างก็กระตุกเกร็งก่อนที่เ้าอนาคอนดาจะพ่นพิษสีขาวออกมาเลอะผนังห้องน้ำของห้างสรรพสินค้า ตัวผมเบาโหวงราวกับล่องลอยอยู่กลางอากาศ ผมค้างอยู่ในท่านั้นสักพักก่อนจะหยิบทิชชูมาเช็ดมือ และกำลังจะหยิบทิชชูมาเช็ดคราบเหนียวที่ผนัง แต่…อะ อ้าว หมด ทิชชูหมด
“อะไรวะ หมดซะแล้ว ทำไงล่ะที่นี่” ผมบุ้ยปากเกาหัว แล้วก็คิดว่าช่างมัน เดี๋ยวแม่บ้านก็คงมาทำความสะอาดเอง พอคิดได้ผมก็รีบออกมาจากห้องน้ำก่อนที่จะไปล้างไม่ล้างมือที่อ่างล้างหน้า จากนั้นก็กำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่งะโดังลั่นไล่หลังมา “ไอ้เชี้ย!!! นี่ฝีมือใครวะ ชักว่าวไว้เลอะผนังแล้วไม่เช็ดด้วย ไปเ_ี่ยนมาจากไหนวะ!!” พอได้ยินแค่นั้นแหละผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะสาวเท้ารีบเดินออกมาจากตรงนั้นแบบหน้าตาย ใครเหรอ? ใครทำแบบนั้น? ไม่มีนี่ บ้าจริงไปเก็บกดมาจากไหนไม่รู้เนอะ…อิอิ จากนั้นเหมือนจะได้ยินเสียงคนเอะอะ บวกกับเสียงผู้หญิงคงจะเป็เสียงแม่บ้านแหละ โทษนะป้าผมรีบจะไปหาลูกสาว ฝากป้าจัดการซากศพจากสเปิร์มนับล้านของผมด้วย แล้วก็อย่าเผลอไปชิมล่ะ ผมหวง มีแต่ลูกสาว เอ๊ย!! สาว ๆ ที่ผมชอบเท่านั้นถึงมีสิทธิ์ชิมเข้าใจไหมป้า..
พอออกจากจุดเกิดเหตุได้ผมก็เอามือถือขึ้นมาไลน์ถามลูกสาวคนสวยทันทีว่าเธออยู่ตรงไหน ผ่านไปไม่ถึงนาทีปุ้ยก็พิมพ์กลับมาว่าเธออยู่ที่ชั้นสี่ที่ร้าน ปุคุ-เดอ ลาคุ-โยนีเยเย (ภาษาฝรั่งเศส) เป็ร้านขายเสื้อผ้ามีชื่อเสียง ให้ผมขึ้นไปหาเธอได้เลย พออ่านจบผมก็ไปยังร้านที่ว่าทันที
ใช้เวลาเดินหาไม่นานในที่สุดก็เจอ พอเข้ามาในร้านผมก็เอารูปลูกสาวให้ดู พอพนักงานดูเสร็จก็พาผมไปยังห้องลองเสื้อที่ลูกสาวอยู่ทันที “เป็ไงบ้างปุ้ยได้ชุดที่ชอบรึยังลูก” ผมกล่าวขึ้นขณะยืนอยู่หน้าห้องลองเสื้อห้องหนึ่ง สักพักเสียงลูกสาวคนสวยก็ตอบกลับมา “คุณพ่อมาแล้วเหรอคะ เอ่อ…เอ่อ….คุณพ่อ…เข้ามาหาปุ้ยในห้องหน่อยได้ไหมคะพอดี ปุ้ยรูดซิปชุดด้านหลังไม่ได้ไม่รู้ติดอะไร”
พอได้ยินแบบนั้นผมก็ใเล็กน้อย และหูผึ่งทันที ระ…รูดซิปให้ลูกปุ้ยงั้นเหรอ มันจะดีเหรอวะ ผมมีท่าทางลังเลนิดหน่อย แต่ลูกปุ้ยก็ร้องเรียกอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรู้ว่าผมคงลำบากใจเลยจะให้ผมไปเรียกพนักงานหญิงมาช่วย “ไม่ต้องไปรบกวนพนักงานเขาก็ได้ลูก ลูกค้าในร้านเยอะแยะ เดี๋ยวพ่อเข้าไปช่วยเอง” ผมรีบพูดขึ้นทันที ทั้ง ๆ ที่ ในร้านมันก็ไม่มีลูกค้าหรอก แต่แหม ใครจะให้คนอื่นมาช่วย หน้าที่แบบนี้มันก็ต้องเป็ของคุณพ่อผู้แสนดีแบบผมสิ หึหึหึ
จบตอน
703
