เมื่อสาวหน้าใสอย่างเหม่ยจูนึกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้แล้วเธอก็ได้อึ้งทึ้งไปชั่วขณะ
“มะ..หมายความว่ายังไง ฉันตายแล้วเหรอ..!!”เหม่ยจูกลืนน้ำลายดังเฮือก พร้อมกับหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด เปลือกตาเรียวกระพริบถี่อย่างปริบๆ
[ยังหรอกครับ แต่ก็ไม่ต่างจากตาย]
อยู่ ๆ เสียงที่เหม่ยจูสงสัยก็ดังขึ้นมาในหัวอีกครั้งเธอมองซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นแม้แต่ผู้ใดปรากฏออกมา ใครกันนะคือเ้าของเสียงเสียงผู้ชายที่ฟังดูแล้วเหมือนจะมีอายุอานามไล่เลี่ยกับเธอ
“นี่คุณเป็ใครกันแน่..!!” เธอรีบเปล่งเสียงถามเขาด้วยความสงสัย
[ผมได้รับภารกิจมาเป็ผู้ช่วยของคุณครับโฮสต์]
“ฮงโฮสต์อะไรกัน ฉันไม่รู้จักหรอก..!!ฉันชื่อเหม่ยจู” ร่างบางถึงกับส่ายหน้า แน่นอนล่ะั้แ่เกิดมาเธอไม่เคยคิดแม้แต่จะเล่นเกมเลยด้วยซ้ำเธอจะไปรู้จักเื่พรรค์นี้ได้อย่างไร
[คุณโฮสต์เหม่ยจูคงไม่รู้จักระบบ...]
“ระบบ..??” หญิงสาวเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยและจู่ ๆ เธอก็นึกได้ ว่าเหมยลี่เพื่อนสนิทของเธอชอบอ่านนิยายระบบ แต่เธอจะนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าระบบมันมาเกี่ยวอะไรกับเธอหรือมันจะเป็เพราะความโชคร้ายของเธอเองกันแน่ ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้
“ฉันไม่สนใจหรอก..คุณพาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้ฉันเหนียวตัวมากอยากอาบน้ำแล้ว...” เหม่ยจูเริ่มไม่อยากเสียเวลาเล่นด้วยเธออยากกลับบ้านที่เซี่ยงโจวมากในตอนนี้
ต็อด ๆ ๆ…..เสียงราวกับปฏิเสธได้ดังลั่นรัว ๆ ขึ้นทันที
[ตอนนี้คุณโอสต์เหม่ยจูได้ก้าวผ่านกาลเวลามาสู่ยุค1976 แล้วครับ กลับไม่ได้ขออภัย..!!]
“ฮ๊ะ..!! คุณว่าอะไรนะ” เมื่อเธอได้ยินดังนั้นแทบอยากจะบ้าตายอะไรกันเธอต้องมาติดอยู่ในห้วงเวลาเช่นนี้จริง ๆ หรือเหม่ยจูถอนหายใจดังเฮือกพร้อมยกขาข้างหนึ่งขึ้นเตียงไม้ไผ่และใช้ข้อศอกวางไว้ราวกับคนแก่ก็ไม่ปาน
ภายในจิตใจของเหม่ยจูในตอนนี้ช่างไม่เป็สุขเธอไม่อยากอยู่ที่นี่ ยุคที่ยังไม่พัฒนาเหมือนปัจจุบันจะว่าไปอยู่มิติในโลกอนาคตยังดีซะกว่าข้าวของเครื่องใช้คงพัฒนาได้ดีกว่านี้คิดแล้วเธอก็อยากจะร้องไห้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องเก็บอาการเอาไว้
“แล้วตอนนี้ ฉันอยู่ที่ไหน..?”
[คุณโฮสต์เหม่ยจู อยู่ที่หมู่บ้านหานตูมณฑลเหอไห่ปี 1976 ครับผม..!!]
“ที่นี่ไม่ใช่เซี่ยงโจวงั้นเหรอ..!!” เหม่ยจูถอนหายใจแรง นอกจากต่างบ้านต่างเวลามาแล้วยังต้องมาอยู่ต่างเมืองอีก
“แล้วฉันจะมีโอกาสกลับปีปัจจุบันได้อีกไหม...คุณ…??”ถึงอย่างไรเหม่ยจูเธออยากจะรู้คำตอบของประโยคคำถามนี้อย่างที่สุด
[เรียกผมว่า ระบบเนรมิตก็ได้ครับ..!!อันที่จริงมันก็พอมีวิธี แต่มันต้องแลกกับอะไรบางอย่าง..]
“แลกอะไรเหรอ..? ฉันยอมฉันทำได้หมด ขอแค่ให้ฉันได้กลับบ้าน” ดูเหมือนเหม่ยจูจะคิดถึงคุณยายิซึ่งเป็ยายแท้ ๆที่เลี้ยงดูเธอั้แ่เด็กจนโตแทนพ่อกับแม่ที่ด่วนจากไปก่อนเอามาก ๆเดาจากสายตาที่ทอประกายออกมา
[ถึงบัดนั้นคุณโฮสต์เหม่ยจูอาจจะไม่อยากกลับก็ได้นะครับถึงเวลานั้นค่อยตัดสินใจอีกทีไม่เสียหายครับ..]
“ทำไมฉันจะไม่อยากกลับล่ะ ฉันอยากกลับอยากกลับบ้านที่สุด..!!” อย่างไรเสียเหม่ยจูยังคงยืนกรานคำเดิมอย่างหนักแน่นแต่ทว่าครั้นระบบเอ่ยมาอีกคำเท่านั้น มันกลับทำให้เธอถึงกับยืนนิ่งไปชั่วขณะ
[แต่คุณโฮสต์เหม่ยจูต้องแลกกับการสูญเสียครั้งใหญ่เลยนะครับ..!]
ถึงแม้เธอจะสตั้นไปอยู่บ้างแต่แค่เพียงอึดใจเดียวก็ดึงสติกลับมาอย่างทันท่วงที “อะไรมันจะแย่ไปกว่าการข้ามมิติเวลามายุคเก่าๆ อย่างนี้ล่ะ” หญิงสาวกระตุกมุมปากข้างหนึ่ง
หลังจากสนทนาจบเพียงไม่นานประตูไม้ห้องที่เธออยู่ก็ได้ถูกเปิดกว้างออกพร้อมเสียงที่ดังแอ๊ดตามอาการฝืดของบานพับที่มีสนิมเกาะเธอรีบหันหน้าออกไปมองอย่างทันควันตามแสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาพร้อมกับเงาที่บ่งบอกถึงบุคคลร่างเล็ก
14K
