ล้างให้ + ของหวานราดกะทิ
“ไม่อยากจะเชื่อ คนไทยนี่ชอบเื่ชาวบ้านจริง ๆ นะเนี่ย ดูสิ ขนมแพรขายได้จนหมดเกลี้ยงทุกวันเลย แทบจะไม่พอขายด้วยแหละ”
พี่ปันที่ช่วยฉันขนถาดขนมทั้งหลายที่เราขายกันมาจนจบวัน มันเต็มไปทั้งครัวจนแทบนับจำนวนไม่ได้ เพราะขนมที่ทำวันต่อวันตลอดทั้งอาทิตย์ที่ขายของไป มันเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่น่าเชื่อ
แบบที่ว่าขายหมดเกลี้ยงทุกวัน เอาไปเท่าไหร่ก็ไม่พอขาย
เพิ่มรายได้ให้ฉันเป็กอบเป็กำ จนน่าพอใจสำหรับการออกงานครั้งแรกของฉัน
“นั่นสิคะ แถมออเดอร์สั่งจองล่วงหน้าอีกหลายออเดอร์เลย เพราะพี่ปันหรือเปล่าคะเนี่ย” ฉันแซวเขา
“เพราะเมียพี่ทำขนมอร่อยที่สุดต่างหาก”
“ทำมาปากหวาน”
“อย่างอื่นก็หวานนะ” เขาจุ๊บเบา ๆ ที่ปากของฉัน
“ใช่เวลามาทะลึ่งไหมคะ”
“โห แพร พี่อดอยากปากแห้งมาหลายวันแล้วนะ ั้แ่แพรต้องทำขนมไปออกงาน แพรก็ยุ่งอยู่กับเตา ไม่มายุ่งกับพี่เลย”
น้ำเสียงน้อยใจของคนเป็สามี ั้แ่ได้เป็ผัวแพรอย่างเต็มตัว คิดว่าจะจบความวุ่นวายสบายใจได้อย่างกุ๊กกิ๊ก แต่เมียเขาต้องมานั่งทำไม่หยุด จนเขาอด…เมียตัวเอง
“ก็ลูกค้ารออยู่นี่คะ เยอะเลยด้วย”
“แล้วเมื่อไหร่ลูกค้าคนนี้จะได้กินขนมหวานสักทีละคะ” ส่วนแข็งนูนของเขาที่ไม่รู้ว่ามันดันออกมาจากเป้ากางเกงั้แ่เมื่อไหร่ แต่เขากำลังใช้มันถูไถบั้นท้ายของแพรอย่างจงใจ
บอกให้รู้ว่าเขาเกินกว่าจะอดทนไหว ก็มันรู้สึกกับเธอมากมายมาหลายวันแล้ว
“เอ่อ พี่ปันดูถาดขนม” ฉันปรายตาไปยังถาดกองโต
“มา พี่ช่วยล้างเอง” พี่ปันคว้าฟองน้ำและน้ำยาล้างจานก่อนจะเข้ามาช่วยฉันจัดการเ้าพวกนี้อีกแรง
“เอางั้นเหรอคะ”
“ใช่สิ แพรจะได้เสร็จไว ๆ ไง”
“ไม่เป็ไรค่ะ แพรล้างได้ ก็ล้างอยู่แล้วทุกวัน”
“พี่เต็มใจช่วยค่ะ อยากกอดแม่ค้าขนมหวานจะแย่อยู่แล้ว”
เมื่อเขาเริ่มล้างถาดขนมนั้นเพียงแค่ไม่กี่ใบ ใจเขาก็สั่นไปมาด้วยความอดรนทนไม่ไหว จะให้อดใจเกินกว่านี้ได้ยังไง ก็แพรที่กำลังขัดไปล้างไปทั้งที่ตาเขาก็เอาแต่มองจ้องอกอวบ ๆ ของแพรที่มันสั่นกระเพื่อมไหว
“โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ปล่อยมันอย่างนี้แหละ เดี๋ยวพี่เรียกนุ๊กมาช่วยล้างให้พรุ่งนี้”
เป้าที่นูนเด่นมันก็คิดแต่เื่จะ…จนแทบไม่มีสมาธิอยู่แล้ว
พอ เลิก! ไม่ต้องล้งต้องล้างมันแล้ว
“พี่ปัน ว้าย” พี่ปันรวบด้วยแขนแข็งแรงที่มี อุ้มฉันออกจากกองถาดขนมที่พูนเคาน์เตอร์อ่างล้างจาน
“ไม่ต้องล้างแล้วถาดขนมเนี่ย ล้างให้พี่เถอะ พี่เสี้ยนจะตายอยู่แล้ว”
นั่นสิ น้ำล้างจานเปียก ๆ ยังเทียบไม่ได้กับน้ำบนหัวเงี่ยงที่มันเชื่อมเยิ้มเปียกไปทั่วหัวลำ มันอยากจะกดแพรลงไปทิ่มตำด้วยความทนไม่ไหว
แพรถูกเขาวางเบาลงบนเตียงนอน ที่ตอนนี้เขาอยากให้เป็เหมือนเขียงที่กำลังรอให้เขาลงไปเชือด และกรีดรีดความหื่นที่อยู่ในสายเืของเขาออกมาให้หมดตัว
“รู้ไหมแพรเหมือนขนมไทยที่พี่อยากกินแล้วกินอีก หวาน หอม อร่อย ไม่รู้จักเบื่อ”
“ยังไงคะ อะ อื้ออ” ถามยังไม่ทันจบ ปากเขาก็ประกบลงมาอย่างห้ามไม่ทัน
“ตรงนี้ ขนมถ้วยฟูนุ่ม ๆ สีชมพูน่ากิน”
เสื้อยืดหลวมถูกเขาดึงขึ้น ถลกเสื้อชั้นในจนเห็นอกอวบ ก่อนที่ปากพี่ปันจะลงเข้ามาดูดจ๊วบตรงหัวนมสีชมพู และขยำมันเบา ๆ อย่างกับกำลังกินก้อนขนมนุ่มนิ่มแบบที่เขาว่า
“อร่อย” ลิ้นร้อนเลียแพล่บ ตวัดไปมาคล้ายกับจะริมรส
“กลีบลำดวนหอม ๆ”
ลมหายใจร้อนรดอยู่ตรงปากทางร่องที่เต็มไปด้วยน้ำที่ไหลซึมออกมาทีละนิด จนมันเปียกแฉะ พร้อมกับความรู้สึกหวามไหวในใจของฉันที่กลั้นแทบจะไม่ไหว
“อ่าาาส์ พี่ปันน แพร เสียว”
“หรือว่าเปียกปูนนะ เปียกปูนสดด้วย แฉะเชียว”
ลิ้นอุ่นดูดดุนเข้าตรงเม็ดติ่งที่ไวต่อัั ส่วนนั้นของฉันรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังบีบรัดทั้งที่พี่ปันยังไม่ได้สอดใส่
น้ำเสียวเหนียวข้นของฉันที่กำลังหลั่งไหล เหมือนเป็คำตอบกลาย ๆ ในใจโดยไม่ต้องพูดกัน ว่ามันอยากให้เขาเอาไอนั่นเข้ามาสอดใส่ เพราะร่างกายมันแสดงออกมาว่า้าเขาแล้วเต็มที่
“ต้องราดด้วยกะทิข้น ๆ ด้วยดีไหมคะ”
คำตอบจากฉันดูเหมือนว่ามันไม่จำเป็ เพราะพี่ปันพูดจบก็ดันลำเอ็นอันแข็งปั้ก กดเข้ามาในหอยร้อนชื้นของฉันแทบจะมิดด้าม
กรามฉันอ้ากว้างคล้ายกับขาที่กำลังแหกออกให้เขาเข้ามาได้ถนัด เสียงกระแทกเบาผ่านร่องที่กำลังฉ่ำแฉะ เคล้ากับเสียงครางของฉัน และความรู้สึกที่มันตอดรัด
แท่งเขามันค่อย ๆ ไต่ระดับความรู้สึกจนเพิ่มความกำหนัดให้กับฉัน เพียงเพราะแค่เขาโยกขยับมันไม่กี่ครั้ง
แค่นั้นก็เรียกน้ำหวานจากฉันออกมาซะไหลฉ่ำ จนมันได้ยินเป็จังหวะเจ๊าะแจ๊ะทุกครั้งที่มันเข้าออก
“อะ อ่าาส์ พี่ปัน”
10K
