สำนักเทพเปย์ศิษย์

บทที่ 71 : ซวนหยวนอหังการ, แดนมายาสุดสะพรึง!

วิญญาณชั่วร้ายอันน่าสะพรึงกลัวได้กวาดล้างอารามเสวียนหวงจนศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วนกลายเป็นทะเลโลหิต

“ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดไตร่ตรอง”

ร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดงไม่ปลายสายตามองไปที่จัตุรัสแม้แต่น้อย สายตาจ้องมองเพียงหลินเฟิงพลางกล่าวติดตลก

"พิจารณาศีรษะลุงเจ้าเถอะ!"

"วันนี้ข้าจะเผาเจ้าให้เป็นจุณ!"

เมื่อมองไปทางจัตุรัสอันว่างเปล่า ศีรษะของหลินเฟิงแทบจะระเบิด ดวงตาของเขาแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ หัวใจร่ำไห้ออกมาเป็นสายโลหิต

พอสติฟื้นกลับคืนมาเขาก็จะเตรียมพุ่งไปหาร่างปริศนาสวมชุดสีแดง ยามนี้เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด การฆ่าคนตรงหน้าทิ้งเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด

ทว่าขณะหลินเฟิงกำลังจะเคลื่อนไหว อยู่ ๆ สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เนื่องจากเข้าพบว่าตนเองไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้ เสมือนถูกตรึงด้วยพลังน่าสะพรึงกลัวมองไม่เห็น

ภายในอารามเสวียนหวง หลินเฟิงทำได้เพียงยืนตัวตรงแต่สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวน่าเกลียดเป็นอย่างยิ่ง ร่างกายเต้นเร่า ๆ อยู่กับที่

นี่มันโลกแห่งมายา

"บัดซบ! บัดซบ!"

"เจ้าอยู่ไหน?"

"ข้าอยู่นี่แล้วไง เจ้ามาที่นี่เพื่อเผาข้าให้เป็นจุณมิใช่หรือ?"

"ถ้ากล้าก็ลองดู?มีความสามารถแค่นี้งั้นรึ?"

ร่างปริศนาสวมชุดสีแดงไม่แยแสคำพูดดังกล่าวแม้แต่น้อย สายตาที่มองหลินเฟิงราวกำลังมองมดปลวก

“ไอ้ระยำ!”

“คิดว่าตัวเองคู่ควรกับการเป็นเจ้านิกายงั้นรึ?”

“ที่นี่คือนิกายเทพกระบี่ของข้า เย่จิงอวิ๋นเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหลายผนึกกำลังสังหารมัน!”

พอสิ้นคำกล่าวเย่จิงอวิ๋น, เย่เสวียน, ลี่เซิ่งหนาน, ทั่วป๋าคุน, เมิ่งเสี่ยวซิง กับศิษย์ที่ไม่คุ้นเคยบางคนพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดง

“รนหาที่ตาย!”

มุมปากของร่างปริศนาสวมชุดสีแดงยกขึ้นอย่างเหยียดหยาม ก่อนตวัดคมดาบออกไป

ดาบสีโลหิตโบกสะบัดบดขยี้ราวกับปืนกล

"ชริ้งงง∼"

"ชริ้งงง∼"

"..."

เหล่าลูกศิษย์ที่นำโดยเย่จิงอวิ๋น ถูกลำแสงจากดาบสีแดงบดขยี้ราวกับกระดาษ พลังทำลายล้างมหาศาลทำให้พวกเขาไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก

“พรวดดด!!!”

หลินเฟิงกระอักโลหิตออกมาจากปาก ปลดปล่อยพลังเฉียนคุนผลักดันความโกลาหลให้ทะยานถึงขีดสุด เขาปรารถนาทำลายพันธนาการนี้แล้วก็รีบพุ่งทะยานไปฟาดฟันปีศาจที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นหมื่น ๆ ชิ้น

ความจริงหลินเฟิงไม่ได้กระอักโลหิต แต่พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากทั่วร่างของเขา

ท่ามกลางภาพมายา

ขณะนี้ซวนหยวนชิงเทียน, หยู่เหวินเซิ่งซิน, ตู๋กูชิงหมิงต่างจงมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลินเฟิง สายตาของพวกนางแต่ละคนเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง

“สามีท่านต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อล้างแค้นให้พวกเรา!”

ทั้งสามคนกล่าวพร้อมกัน พวกนางมองหน้ากันและกันก่อนจะไปปรากฏตัวท่ามกลางความว่างเปล่า ทิ้งระยะห่างจากร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดงเพียงไม่กี่ร้อยจั้ง

กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ซวนหยวนที่ในมือของซวนหยวนชิงเทียนระเบิดพลังเวทอย่างไม่เคยมีมาก่อน

คันฉ่องบรรพกาลในมือหยู่เหวินเซิ่งซินเปล่งรัศมีศักดิ์สิทธิ์กวาดขยายออกไปอย่างกว้างใหญ่ไพศาล

ขวานสีดำในมือตู๋กูชิงหมิงระเบิดพลังอันเต็มไปด้วยเจตจำนงการต่อสู้ท้าทายสวรรค์ปฐพี

“หึหึ”

“หากพวกเจ้าสามารถใช้พลังแท้จริงของศาสตราระดับอมตะได้สักชิ้นล่ะก็ ข้าจะยอมออมมือให้สักหน่อยแล้วกัน”

“แต่น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่สามารถดึงพลังที่แท้จริงของศาสตราออกมาได้แม้แต่หนึ่งในสามของพลัง”

“ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้านั่งดูอยู่เฉย ๆ อย่ารนหาที่ตายกันดีกว่า จะมาเสียสละให้กับไอ้ขยะหลินเฟิงมันไม่คุ้มหรอกน่า”

ร่างปริศนาสวมชุดแดงมองไปยังสตรีทั้งสามพลางกล่าวไปยิ้มไป

“ไปลงนรกซะ!”

สตรีทั้งสามร้องพร้อมกัน

กระบี่ยักษ์สีทอง คันฉ่องบรรพกาลเก้าสี ขวานยักษ์ทมิฬ โจมตีเข้าใส่ร่างของร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดงพร้อมกัน

“เยี่ยม!”

“แข็งกร้าวกันจริง ๆ!”

“ข้าจะสนองให้สาสม”

สีหน้าของร่างปริศนาสวมชุดแดงเปลี่ยนเป็นเย็นชา มือซ้ายถือกระบี่มือลึกลับ มือขวากวาดตวัดดาบ ฉับพลันแสงสีโลหิตก็พวยพุ่งออกมาจากปลายดาบเกิดเป็นระลอกคลื่นพัดผ่านไปยังสตรีทั้งสาม

“ไม่! ไม่! ไม่!”

“รีบกลับมา ๆ หนีไปเร็ว!!!”

หลินเฟิงตะโกนเสียงดังจนแห้ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม สังหรณ์ไม่ดีแวบเข้ามาในจิตใจอย่างฉับพลัน

เพียงสิ้นเสียง

ท่ามกลางความว่างเปล่ากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ซวนหยวน คันฉ่องบรรพกาลเก้าสี ขวานยักษ์ทมิฬ ถูกประกายดาบโลหิตฟาดกระเด็นออกไปไกล

ไม่เพียงเท่านั้นประกายดาบโลหิตยังพวยพุ่งทะลุผ่านสตรีทั้งสาม

“ฟูม”

“ฟูม”

“ฟูม”

เสียงเล็กแหลมสามเสียงกรีดร้องดังขึ้น

สตรีทั้งสามสั่นสะท้านบังเกิดรูเล็กๆ บนลำคอของพวกนาง โลหิตพวยพุ่งออกมาจากรูดังกล่าวราวกับน้ำพุ โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วฟากฟ้า สตรีทั้งสามพยายามหันกลับมามองหลินเฟิงด้วยความยากลำบาก สายตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม พยายามเปิดปากกล่าวอะไรบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ร่างของพวกนางร่วงตกลงมาจากระดับความสูงกว่าร้อยจั้งมายังจัตุรัสด้านล่าง

พวกนางต่างตายตาไม่หลับ สายตายังคงจ้องมองไปยังทิศทางของหลินเฟิงที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

“อ้า∼”

“ไม่นะ∼”

เมื่อมองภาพฉากที่เกิดขึ้นฉากตรงหน้า หลินเฟิงก็ถึงกับกระอักโลหิตออกมาไม่หยุด เส้นผมยุ่งเหยิงชี้ตั้ง ดวงตาแดงก่ำราวกับโลหิต สภาพของเขายามนี้ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บ การแสดงออกดูบ้าคลั่งขาดสติ

แรงกดดันกดขี่ข่มเหงระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งจากร่างของหลินเฟิง แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ด้วยจิตสังหารที่ท่วมท้นทำให้หลินเฟิงทำให้ศีรษะของเขาแทบจะระเบิด เขากำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้ม จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้ออย่างไม่รู้ตัว

ท่ามกลางภาพมายา

"มดปลวกก็คือมดปลวกอยู่วันยังค่ำ"

"ทำได้แค่เพียงเฝ้าดูศิษย์ถูกสังหาร"

"สวะ"

ร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดงก็มาปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ หลินเฟิง จากนั้นก็ยกมือฟาดเข้าใส่หลินเฟิงดิ่งลงไปยังจัตุรัสโดยมีระยะห่างกว่าร้อยจั้ง

"ศิษย์ของเจ้าถูกข้าสังหารจนเรียบ"

"สตรีของเจ้าก็ถูกข้าสังหาร"

"คนสารเลวอย่างเจ้าไม่มีทางจะตายง่าย ๆ เช่นนี้"

ก่อนหลินเฟิงจะทันได้ตอบสนอง ร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดงปรากฏตัวอยู่กลางอากาศตรงเบื้องหน้าของหลินเฟิง เขาหัวเราะก่อนจะเหวี่ยงหลินเฟิงราวกับกระสอบทราย

“จงคุกเข่าอ้อนวอนร้องขอความเมตตาข้าเสียสิ แล้วข้าจะไว้ชีวิตสุนัขอย่างเจ้าไปสักตัว”

หลินเฟิงนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นราวกับดินโคลนอย่างไรอย่างนั้น ปล่อยให้ชายน่างปริศนาสวมชุดแดงดูหมิ่นไปเรื่อย ๆ

“พล่ามอะไรของเจ้า”

“ข้าจะทุบหัวของเจ้าให้แบะออกเป็นสองซีกเลยคอยดู!”

“ข้าบอกแล้วไง… ว่าวันนี้ข้าจะสังหารเจ้า”

“สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้ เจ้าจะต้องชดใช้มากกว่าพันเท่า!"

หลินเฟิงค่อย ๆ ยืนขึ้นอย่างสั่นเทา เขาแสยะยิ้ม เส้นผมยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง

ปัจจุบันเขาสัมผัสได้ว่าสามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้แล้ว แต่อาการบาดเจ็บที่ได้รับยังคงสาหัส แม้ไร้แรงกำลังจะต่อสู้แต่ก็ยังยืนหยัดได้ด้วยกำลังใจล้วน ๆ

แรงกดดันที่ปะทุออกมาจากร่างของหลินเฟิง ส่งผลให้พื้นที่อันว่างเปล่าโดยรอบบังเกิดเสียงกระหึ่ม ราวกับว่าพื้นที่ความว่างเปล่าไม่สามารถทนแรงกดดันที่ระเบิดออกมาจากตัวของหลินเฟิงได้

ท่ามกลางภาพมายา

หลินเฟิงถูกร่างปริศนาสวมชุดแดงจัดการไปกองลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทุกครั้งเขาก็ยังคงยืนหยัดลุกขึ้นยืน

ในขณะเดียวกันนั้นเจตจำนงของเขาก็ยิ่งแน่วแน่อหังการ ในใจเต็มไปด้วยความเดือดดาลพลุ่งพล่านสูบฉีด

ขณะภาพลวงตายังคงทรมานเขายังไม่หยุดไม่หย่อน โลหิตภายในหัวใจของหลินเฟิงกับพลุ่งพล่านเดือดดาลอย่างน่าประหลาด ราวกับร่างกายจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

ท่ามกลางภาพมายา

แม้ว่าสีหน้าของหลินเฟิงจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่แววตากับเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ราวกับว่าความมุ่งมั่นของเขาไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนได้ ต่อให้เท้าของเขาเหยียบย่ำอยู่บนภูเขามีด ตกอยู่ในกระทะทองแดง ก็ไม่สามารถสั่นคลอนจิตใจทำให้เขาหวาดกลัวได้แม้แต่น้อย

ทันใดนั้นโครงกระดูกจิ๋วสีทองก็ปรากฏขึ้นในอารามเสวียนหวงเบื้องหน้าหลินเฟิง ยิ่งหลินเฟิงแสดงความมุ่งมั่นออกมามากเท่าไหร่รัศมีบนร่างของโครงกระดูกจิ๋วก็ยิ่งเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ พลังของมันบดขยี้ความว่างเปล่าโดยรอบ

ทว่าหลินเฟิงไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกความจริง นั่นเป็นเพราะเขาจมสู่ห้วงภวังค์อย่างสมบูรณ์

ท่ามกลางภาพมายา

หลินเฟิงยังคงพยายามอดทนต่อการกดขี่ของร่างปริศนาชุดคลุมสีแดง ฝ่ายตรงข้ามทำให้เขาล้มลงนับครั้งไม่ถ้วน ความอหังการไม่ยินยอมระเบิดขึ้นในหัวใจของเขาอย่างรุนแรง เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีไปที่หมัดแล้วต่อยไปที่ร่างปริศนาสวมชุดคลุมสีแดงจนร่วงลงไปกองกับพื้น

ขณะที่ร่างปริศนาสวมชุดแดงร่วงลงกับพื้น รูปโฉมใบหน้าที่ดูไม่ชัดเจนก่อนหน้านี้ก็เริ่มมองเห็นชัดเจนขึ้น ไม่นานก็เห็นว่าคนผู้นี้มีหน้าตาเหมือนกับหลินเฟิงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน จากนั้นก็กลายเป็นสายลมล่องลอยออกไป

ซวนหยวนชิงเทียน, หยู่เหวินเซิ่งซิน, ตู๋กูชิงหมิง ที่เสียชีวิตอยู่บนพื้นดินกลายเป็นภาพบิดเบี้ยวมลายหายไปกับอากาศ

ยามนี้จิตใจของหลินเฟิงสงบลงแล้ว มันทำให้เขาตระหนักได้ในทันใด

กลายเป็นว่า...