ตอนที่ 27 นางทุบตีและด่าได้คนเดียว อย่าคิดแตะต้องคนของนาง
หลิวซื่อหลางที่ะโอยู่ข้าง ๆ ถูกปฏิบัติเหมือนเป็อากาศ สุดท้ายหลิวซื่อหลางก็เป็คนที่มีบทบาทน้อยที่สุดในครอบครัวนี้มานานแล้ว อีกทั้งยังเป็คนไม่เอาไหนและขี้ขลาดที่สุดอีกด้วย
ดังนั้นใครจะเก็บเอาคำพูดสองสามคำของเขามาใส่ใจ?
ทั้งหลี่ซิ่วเจวียนและแม่สามีไม่ชอบหลิวซานนีมาโดยตลอด ตอนนี้เมื่อพวกนางมีโอกาส ก็ย่อมสอนบทเรียนให้นาง จะปล่อยนางไปเพียงเพราะหลิวซื่อหลางะโครั้งสองครั้งได้อย่างไร?
หลิวซื่อหลางผู้ถูกเมินยิ่งโมโห โทสะแผดเผาในใจแต่เดิมทวีใหญ่โตขึ้นราวกับเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เขาบีบท่อนไม้ในมือแน่น!
“ปล่อยพี่หญิงสามเดี๋ยวนี้ ท่านย่า อาสะใภ้รอง ปล่อยนางเดี๋ยวนี้นะ!”
“ซื่อหลาง เ้ากำลังใช้ไม้ขู่ใครอยู่?”
หลิวชิงเหอเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน แล้วยื่นมือไปดึงท่อนไม้ในมือเขา “ซานนีแค่ต้องถูกสั่งสอนเสียบ้าง ปล่อยให้ย่ากับอาสะใภ้รองของเ้าสอนบทเรียนให้นางเถิด เ้า…”
หลิวชิงเหอมองหลิวซื่อหลางด้วยความประหลาดใจ เ้าเด็กนี่ไม่ยอมปล่อยหรือ?
หลิวซื่อหลางจ้องมองหลิวชิงเหอด้วยดวงตาสีแดงก่ำ “ท่านอารอง ท่านฟังภาษาคนรู้เื่หรือไม่?”
“พวกนางแค่สอนบทเรียนให้นางงั้นหรือ? พวกเขากำลังทุบตีซานนีให้ตายต่างหาก”
หลังจากนั้นเสียงฝ่ามือก็ปะทะใบหน้า ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของหลิวซื่อหลางขาดสะบั้น เมื่อหันกลับไปก็เห็นหลี่ซิ่วเจวียนตบหน้าหลิวซานนีไม่หยุด ใบหน้าของหลิวซานนีบวมปูด เืไหลออกมาจากมุมปาก
“ซานนี!”
หลิวซื่อหลางโกรธมากจนคว้าท่อนไม้ออกจากมือของหลิวชิงเหอ แล้วฟาดมือของหลี่ซิ่วเจวียนอย่างแรง
กรี๊ด!
หลี่ซิ่วเจวียนกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดและปล่อยหลิวซานนีทันที พร้อมกับจับมือตัวเองร้องคร่ำครวญ
เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง หลิวซื่อหลางผู้มีนิสัยอ่อนโยนถึงกับทุบตีคนแล้ว?
“เจ็บ เจ็บเหลือเกิน!”
หลี่ซิ่วเจวียนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเ็ป สายตาจ้องมองหลิวซื่อหลางอย่างเดือดแค้น “ไอ้สารเลวหลิวซื่อหลาง เ้ากล้าตีข้า!”
หลิวซื่อหลางพลันตั้งสติได้ เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทา ในหัวสมองมึนงง เขา เขาตีคนแล้วจริง ๆ
ดูเหมือนว่าหลังจากตีไปแล้ว ความกลัวก็พลันมลายหายไป
แต่เมื่อมองไปที่หลี่ซิ่วเจวียน เขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวล “เพราะเ้า เ้าเป็คนรังแกพี่หญิงสามของข้าก่อน”
หลังจากพูดจบ เขาก็รีบวิ่งไปหาหลิวซานนีที่ถูกเบียดเสียดอยู่ข้าง ๆ โดยไม่สนใจหลี่ซิ่วเจวียน
“พี่หญิงสาม!”
เมื่อเห็นสภาพน่าสังเวชของหลิวซานนีเต็มตา เขาก็หายใจไม่ออก พวกนางโจมตีอย่างหนัก ใบหน้าของพี่สาวสามจึงบวมเหมือนหัวหมู
เขาจ้องหน้าหลี่ซิ่วเจวียนด้วยสายตาเกลียดชัง และไม่คาดคิดว่ามืออ้วนของหลี่ซิ่วเจวียนจะยื่นมาตีเขา ด้วยความใ เขาจึงเผลอยกท่อนไม้ในมือฟาดมือนางอีก
กรี๊ด!
หลี่ซิ่วเจวียนกรีดร้องเหมือนหมูถูกเชือดอีกครั้ง แล้วจ้องมองหลิวชิงเหอด้วยความโกรธ “หลิวชิงเหอ ท่านเป็ชายอยู่หรือไม่ ภรรยาถูกหลานชายรังแกเช่นนี้ แต่ท่านกลับยืนดูหน้าตาเฉย”
“วันนี้ หากเ้าไม่สั่งสอนไอ้สารเลวหลิวซื่อหลางนั่น ท่านก็ไสหัวออกไปจากที่นี่”
หลิวชิงเหอฟื้นจากอาการใ แล้วกำหมัดชกหลิวซื่อหลางโดยไม่เอ่ยคำใดสักคำ “หลิวซื่อหลาง เ้ากินดีหมีหัวใจเสือมาหรือ ถึงได้มาทำตัวก้าวร้าวที่บ้านของข้า และทำร้ายอาสะใภ้รองของเ้า ไอ้เด็กสารเลว มาดูกันว่าข้าจะจัดการกับเ้าอย่างไร”
โครม!
หลิวซื่อหลางตอบสนองไม่ทัน จึงถูกต่อยกระเด็นออกไป
หลิวซานนีที่อยู่ด้านข้างกรีดร้องด้วยความใ “ซื่อหลาง!”
“ทำได้ดี ชิงเหอ ฆ่าเ้าหมาป่าตาขาวตัวนี้ให้ตายไปเลย” แม่เฒ่าหลิวกลับมามีสติ แล้วคำรามอย่างดุร้าย “ฆ่าหมาป่าตาขาวตัวนี้เสีย!”
หลิวชิงเหอแสยะยิ้มแล้วเหวี่ยงหมัดอีกครั้ง “ไอ้เด็กสารเลว เ้ากล้าตีเมียข้า”
เมื่อเห็นหลิวซื่อหลางพยายามต่อสู้ เขาก็ต่อยเร็วขึ้นและยิ้มกว้าง “หากยังกล้าขัดขืน ข้าจะต่อยเ้าให้ตาย!”
ท้ายที่สุดหลิวซื่อหลางที่ถูกทุบตีจนจมูกช้ำและใบหน้าบวมก็ถูกหลิวชิงเหอโยนออกจากประตูเหมือนทิ้งขยะ
อีกทั้งเขายังมองหลิวซื่อหลางด้วยความรังเกียจ “อ่อนแอเช่นนี้ยังริอ่านมาสู้ หากยังคิดจะต่อสู้อีก ข้าจะทุบตีเ้าให้ตาย หลิวซื่อหลาง ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ เ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในบ้านของข้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะทุบตีเ้าทุกครั้งที่เจอ ออกไป”
หลังจากพูดจบ เขาก็ปิดประตูใส่หน้าเสียงดังปัง
หลิวซื่อหลางที่ถูกโยนออกมาข้างนอกอดทนต่อความเ็ป ลุกขึ้นยืนโซเซจากพื้น แล้วจ้องมองประตูตรงหน้าเขม็ง ั์ตาของเขาแดงก่ำจนแทบเป็สีเื เขามันไร้ประโยชน์ เขามันเป็คนขี้แพ้
หลังจากมองแล้ว เขาก็หันหลังเดินโซเซกลับบ้าน
……
หลังจากที่หลินจิ่วเหนียงทำความสะอาดแพะเสร็จ นางก็ไม่คิดจะเอาเนื้อแพะมากินก่อน แต่นึ่งสมองแพะด้วยขิงและเหล้าจีน นางอยากจะลองดูว่าการกินสมองจะสามารถบรรเทาผลข้างเคียงของการใช้สมองมากเกินไปได้หรือไม่
หลังจากนึ่งสุกแล้ว หลินจิ่วเหนียงก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะนำมันออกมา
ไม่ต้องพูดถึงว่าก่อนปรุงสุกนั้นเหม็นคาวมากเพียงใด แต่หลังจากสุกแล้ว รสชาติก็ค่อนข้างดี จู่ ๆ นางก็เข้าใจว่าเหตุใดคนถึงสั่งสมองหมูกันมากนักในตอนที่ไปกินหม้อไฟเมื่อชาติที่แล้ว
นางใช้ตะเกียบคีบใส่ปากอย่างระมัดระวังเพื่อลิ้มรส หลังจากรู้สึกว่าไม่ต่างจากการกินเต้าหู้ ก็เริ่มกินด้วยความมั่นใจ
เมื่อกินสมองแพะหมดแล้ว นางก็กำลังจะเก็บจานออกไป แต่แล้วก็เห็นหลิวซื่อหลางที่ถูกทุบตีจนหน้าบวมเหมือนหัวหมูเดินเข้ามาด้วยท่าทางละอายใจ สีหน้านางเต็มไปด้วยความไม่พอใจทันที และหรี่ตาลงอย่างดุร้าย
“อย่าบอกนะว่าเ้าแพ้”
หลิวซื่อหลางเงยหน้าขึ้นมองหลินจิ่วเหนียงแล้วก้มหน้าลงทันที เขากำหมัดแน่นโดยไม่เอ่ยคำใดสักคำ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าหลินจิ่วเหนียง
“ท่านแม่ โปรดช่วยพี่หญิงสามและอู่นีด้วยขอรับ พวกนาง…”
ทันทีที่เอ่ยปาก นางก็เดินผ่านเขาโดยไม่เอ่ยคำใด เหตุใดท่านแม่ถึงเดินหนีไปเล่า?
หลิวซื่อหลางเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เขาอยากขอร้องให้แม่ช่วยพี่สามและน้องสาว หากท่านแม่เดินหนีไป เื่ร้ายจะเกิดแน่ หากเขาทิ้งพี่สามและอู่นีไว้ตามลำพัง
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นแม่ถือไม้กวาดอยู่ เขาก็ใและพูดว่า “ท่านแม่...”
“เรียกอันใดนักหนา?” หลินจิ่วเหนียงหันมาจ้องมองเขาอย่างดุร้าย “คนตระกูลหลิวทุบตีเ้าหรือ? หากกล้าทุบตีเ้าก็แสดงว่ากล้าตบหน้าข้าอย่างชัดเจน มันเป็การจงใจยั่วยุข้า”
“ข้าจะไม่ยอมนิ่งเฉยแน่ ไป ไปบ้านตระกูลหลิว”
หลังจากพูดเช่นนั้น นางก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าบูดบึ้ง คนของนาง นางทุบตีและด่าได้คนเดียว อย่าคิดแตะต้องคนของนาง
คิดว่านางตายแล้วจริงหรือ ถึงได้ข้ามหัวนางได้หน้าตาเฉย?
หลิวซื่อหลางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ดีใจในวินาทีต่อมา เขารีบลุกขึ้นจากพื้น แล้ววิ่งตามหลินจิ่วเหนียง “ท่านแม่ รอข้าด้วยขอรับ”
เมื่อหลินจิ่วเหนียงกับลูกชายมาถึง แม่เฒ่าหลิวและหลี่ซิ่วเจวียนก็กำลังคุยกันอยู่ที่ลานบ้าน พวกนางกำลังด่าทอหลิวซื่อหลางและคนอื่น ๆ จากนั้นก็ด่าหลินจิ่วเหนียง
สรรหาคำหยาบคายต่ำตมมาด่าทอได้แบบไม่ซ้ำ
หลินจิ่วเหนียงเม้มปากเมื่อได้ยินดังนั้น ด่า ด่าเลย เอาให้พวกเ้าสนุกปากกันก่อนเลย
เมื่อหลิวซื่อหลางที่อยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าของแม่ เขาก็เริ่มตัวสั่นเทา ใน่ไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาเริ่มเข้าใจนิสัยของแม่ไม่มากก็น้อย เมื่อนางเผยรอยยิ้มเช่นนี้ แสดงว่าความโกรธของนางถึงจุดสูงสุดแล้ว และมีคนกำลังจะเจ็บตัว
หลิวซื่อหลางตัวสั่นด้วยความกลัว “ท่านแม่ ให้ข้าเคาะประตูเลยหรือไม่ขอรับ?”
“เคาะหรือ?”
หลินจิ่วเหนียงเย้ยหยัน “เคาะประตูอันใดกัน ไม่กลัวมือจะสกปรกหรือ! สถานที่สกปรกโสโครกเช่นนี้ ไม่จำเป็ต้องใช้มือ ต้องใช้ตีน!”
หลังจากพูดแล้ว นางก็ก้าวเข้าไปถีบบานประตูอย่างโเี้
...............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
ไปแหย่รังต่อหัวเสือเข้าแล้วล่ะบ้านตระกูลหลิว เขามาคิดบัญชีถึงบ้านแล้ว
ไหหม่า(海馬)
727
![[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717754265_67667408.webp)
