Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สี่สิบเอ็ด The soul of man

คนเราไม่สามารถเอาราคามากำหนดชีวิตของคนคนหนึ่งได้

แต่ในเวลาสงครามหรือความวุ่นวายเกิดขึ้นทำให้ชีวิตของคนมีราคาเท่าสุนัขฟาง

นี่คือสาเหตุที่ทำให้ชาวจงหยวนเราทุกคนติดหนี้บุญคุณท่านเหมาไท่จู่ที่ช่วยสยบความวุ่นวายรวมชนชาวเราให้เป็นหนึ่งอีกครั้ง

สาเหตุที่ผมไม่คิดจะแก้แค้นอวิ๋นซวงหรือฮ่องเต้เพราะอีกสาเหตุหนึ่งคือความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นเพราะการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย

นครลั่วหยางที่เคยเป็นเมืองเอกเมืองหลวงหลายราชวงศ์ยังมีคนอดอยากและคนไร้บ้านอยู่กันเต็มไปหมด

แผ่นดินจงหยวนจะรองรับสงครามแบ่งชิงอำนาจกันได้อีกกี่ครั้งกัน?

แต่เราไม่ทำอะไรเขาใช่ว่าเขาไม่ทำอะไรเรา

นี่คือยุคศักดินาล้าหลัง

ไม่ใช่ยุคของคนที่ใจกว้างอย่างท่านเหมาไท่จู่ที่ยอมไว้ชีวิตพวกราชสกุลอ้ายซิงเจี๋ยหลอปูยีให้มีชีวิตต่อไปเพราะท่านคือวีรบุรุษที่จิตใจกว้างขวาง

แต่อวิ๋นซวงและฮ่องเต้นั้นคือคนที่ห่างไกลจากคำว่าจิตใจกว้างขวางที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ผู้หนึ่ง

ที่จะพึ่งพาได้คงมีแค่หนึ่งกระบี่นี้เท่านั้นกระมัง?

กระบี่อรุณสั่นพ้องเล็กน้อยราวกับรับรู้ได้ถึงจิตใจของเขา

อาหู่ผงะออกเล็กน้อยเมื่อกระบี่คำรามขึ้นมาอย่างเขาไม่ทันตั้งตัว

“ไม่ต้องกังวลหรอกอาหู่กระบี่อรุณรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอกับการต่อสู้ที่จะมาถึงน่ะ”

ผมสาดสองสายตาออกไปข้างนอกห้อง

แม้จะมีผนังกั้นอยู่แต่ประสาทสัมผัสของผมแตกต่างไปจากมนุษย์หลังจากที่สร้างกระบี่อรุณขึ้นมาสัมผัสได้ถึงสิ่งอื่นที่ไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยดวงตา

ไกลออกไปมีคนที่จ้องจะเล่นงานผมอยู่

อาหู่จ้องมองนายท่านของตนเองที่มีบุคลิกเคร่งขรึมสมแล้วที่เป้นบุตรมังกรของนายใหญ่ ช่างเป็นมังกรในมวลมนุษย์อย่างแท้จริง

ยกมือวางเท้าก็มีบารมีข่มใจผู้คน

แม้ยามอยู่ในชุดไว้ทุกข์สีขาวก็ยังไม่ด้อยไปซึ่งรัศมีของราชันย์มวลมังกรแห่งแผ่นดิน

ผมพยักหน้าไปทางอาหู่ที่ท่าทางจะใจลอยอยู่

“เตรียมตัวเดินทางต่อเถอะเส้นทางสู่ฉู่นั้นยาวไกลนัก”