ออกมามอบตัวเอง
วันรุ่งขึ้นชิงเถานางตั้งใจว่าจะรีบนำเรื่องที่ปรึกษากับเชี่ยนเชี่ยนไปบอกแก่จ้าวซงอวี้แต่ว่ายังไม่ทันได้ออกเดินทางไปไหนคนงานที่ร้านก็มาแจ้งข่าวเสียก่อนแล้วว่าทางการจับตัวคนร้ายได้แล้วจึงเชิญให้พวกนางไปพบที่แทน
“รวดเร็วเพียงนี้เลยนะเจ้าคะ”ชิงเถาอดจะชื่นชมการทำงานของทางการไม่ได้ นี่เขายังบอกว่างานยุ่งอยู่เลยวันที่เกิดเหตุแต่ผ่านมาไม่กี่วันก็จับตัวคนร้ายได้แล้ว ถือว่าเร็วมากกับสมัยนี้ที่ไม่มีเทคโนโลยีอื่นช่วย
“นั่นสินะพี่ยังคิดว่าต้องใช้เวลานานกว่านี้เสียแล้ว”ลี่ถิงก็แปลกใจไม่ต่างกับผู้เป็นน้องสาว พวกเขาช่างเก่งกาจเสียเหลือเกิน
“พ่อล่ะอยากรู้นักว่าใครกันทำเรื่องอย่างนี้ได้”จิ้นสิงก็ไม่ต่างกันเอ่ยขึ้นมาอย่างแค้นเคืองกับการกระทำของคนที่คิดและก่อเรื่องร้ายกับครอบครัวเขาจนตอนนี้ตัวเขาจะไปถึงที่ศาลก่อนรถม้านี่เสียแล้ว
การนั่งรถม้าที่รู้สึกว่ายาวนานเกินกว่าทุกครั้งในความคิดของทุกคนก็จบลงเมื่อรถม้าจอดลงที่หน้าทำการของเจ้าหน้าที่ทางการอย่างจ้าวซงอวี้ซึ่งยังทำหน้าที่เป็นศาลตัดสิบคดีโทษต่างๆอีกด้วย
“เถ้าแก่ด้านนี้ขอรับ”หานตงเดินเข้ามาหาพวกชิงเถาที่พึ่งจะลงมาจากรถม้า หานตงเขาเดินทางนำมาก่อนแล้วตั้งแต่ทางการมาแจ้งข่าวและเมื่อผู้เป็นเจ้านายมาถึงก็จะได้นำทางเข้าไปพบคนได้ง่าย
“เจ้านำไปเถิด”จิ้นสิงพยักหน้ารับแล้วเดินตามเขาไปทันที
“ตอนนี้รู้ตัวคนร้ายแล้วแต่ยังไม่ได้ขึ้นศาลตัดสินขอรับ”หานตงที่เดินนำทางก็เอ่ยเรื่องราวคร่าวๆอย่างเรื่องที่เขาได้รู้เมื่อมาถึงก่อนให้ผู้เป็นนายทราบ
“นี่ขอรับห้องนี้” หานตงเดินนำทางผ่านมาไม่ไกลนักก็ถึงหน้าห้องหนึ่งเขาทำหน้าที่เลื่อนเปิดประตูให้พวกชิงเถาได้เข้าไปแล้วตัวเองจึงตามเข้าไปเป็นคนสุดท้ายแล้วปิดประตูก่อนจะไปยืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นนาย
“ท่านจ้าว”
“ทุกท่าน”ทั้งฝ่ายจ้าวซงอวี้และพวกชิงเถาเอ่ยทักทายกันเล็กน้อยก่อนที่จ้าวซงอวี้จเปิดประเด็นเรื่องราวให้ได้ฟังกัน
“เรื่องราวช่างน่าประหลาดนักขอรับแต่เมื่อเราสืบเรื่องดูแล้วก็มีหลักฐานมัดตัวชัดเจน”จ้าวซงอวี้เอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ก่อเรื่องจริงๆจะเป็นตัวคนป่วยทั้งสามเองไม่เพียงแค่นั้นเขายังงงเข้าไปอีกที่ทั้งสามเดินทางมาด้วยร่างกายที่ยังไม่หายป่วยดียังหน้าซีดเดินก็จะไม่ไหวแต่กลับพากันวิ่งโล่เข้ามามอบตัวว่าตัวเองนี่หละเป็นคนก่อเหตุเองซึ่งตอนแรกเขาก็ไม่ได้ปักใจเชื่อแต่อย่างไรด้วยหลักฐานในที่เกิดเหตุนั้นพบว่ามียาพิษในอาหารจริงๆแต่คนทั้งสามนั้นก็มียาชนิดนั้นอยู่กับตัวเองพร้อมสารภาพที่เผยออกมาอย่างหมดเปลือกคนทั้งสามนั้นเป็นเพียงผู้ที่รับงานมาอีกทีเมื่อพวกเขาบอกถึงผู้ที่ว่าจ้างมานั้นก็ยังสืบต่อได้ยากเพราะผู้เป็นตัวการจริงๆก็ถือได้ว่าฉลาดพอตัวที่จะไม่ทิ้งรอยให้ตามมาถึงตัวได้
“แล้วอย่างนี้พวกเขาจะมีโทษเช่นไรขอรับ”จิ้นสิงที่นั่งฟังเรื่องราวจนจบจึงเอ่ยถามดู
“เรื่องนั้นเรายังไม่ตัดสินตอนนี้ขอรับต้องขังตัวคนทั้งสามไปก่อน รอจนกระทั่งจับตัวการได้ถึงจะตัดสินคดีความอีกครั้งหนึ่ง”จ้าวซงอวี้เอ่ยถึงขั้นตอนการตามคดีออกมาให้ครอบครัวชิงเถาได้ฟังตัวเขานั้นมีหน้าที่สืบหาและตามจับเท่านั้น เรื่องตัดสินต้องเป็นคนของศาลแล้ว
“แล้วพวกเขาทั้งสามไม่มีอะไรให้สาวไปถึงตัวคนว่าจ้างได้เลยหรือเจ้าค่ะ”ชิงเถาลองถามออกมาอย่างสงสัย อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีอะไรบ้างสิไม่อย่างนั้นคนก่อเหตุจะตกลงรับทำงานได้อย่างไร
“พวกเขาเจอกับตัวคนว่าจ้างขอรับตอนนี้พวกเราก็กำลังตามจับตัวอยู่ แต่คาดว่าก็ยังไม่ใช่ตัวการที่แท้จริง”
“พวกมันช่างรอบคอบจริง”ชิงเถาพยักหน้าเข้าใจ นางไม่ได้ชมพวกคนร้ายนะแต่อดไม่ได้ที่จะพูดเช่นนี้
“ใช่แล้วพวกมันระวังตัวมากทีเดียว” จ้าวซงอวี้คิดไม่ต่างกันนี่เพียงคดีที่ว่าร้ายเท่านั้นยังวางแผนได้ดีขนาดนั้น ถ้าหากพวกมันอยากอุ้มฆ่าใครสักคนเขาคงหัวหมุนแน่กับความฉลาดของคนร้าย
“เอ่อแล้วพวกมันใช่คนที่ก่อเหตุวางยาคนที่ท้องเสียเหตุในวันก่อนหน้าหรือไม่เจ้าคะ”ชิงเถานางเกือบจะลืมเรื่องที่ตั้งใจไว้ว่าจะมาเขาวันนี้ไปแล้วจึงรีบถามออกมา
“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องกันขอรับพวกมันยังบอกด้วยซ้ำว่าตอนแรกไม่กล้าลงมือเพราะกลัวว่าคนที่มาเรียกร้องกลุ่มนั้นจะเห็นว่าพวกมันมีพิรุธอะไร”จ้าวซงอวี้ได้แต่สายหน้าอย่างหนักใจที่เรื่องยังคลี่คลายไม่ได้สักเรื่องเลย
“เป็นเช่นนั้นเองแสดงว่าอาจเป็นคนละกลุ่มกัน หรือไม่แน่ว่าอาจจะมาจากเบื้องหลังคนเดียวกัน”ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างสงสัย
“นี่เจ้าค่ะข้อมูลของเหตุการณ์วันแรกที่มีกลุ่มที่คนท้องเสียอาหารเป็นพิษ ข้าได้ลองเชื่อมโยงข้อมูลคร่าวๆดูแล้ว คาดว่าตัวการต้องเป็นหนึ่งในสามคนนี้”ชิงเถานางไม่ได้บอกว่าใครเป็นผู้ร้ายแต่เพียงบอกตามข้อมูลที่มีในมือตอนนี้เท่านั้นซึ่งชิงเถาเชื่อว่าจ้าวซงอวี้ก็สืบหาต่อได้ไม่ยาก
“อืมอาจเป็นไปได้ตามที่ท่านว่า ข้าจะเร่งให้คนไปตรวจสอบทันที” ด้วยเขาเน้นสืบหาอีกคดีจึงทำให้คดีนี้ยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่
“ต้องรีบหน่อยนะเจ้าคะข้าคิดว่าถ้าปล่อยไว้พวกมันอาจจะทำลายหลักฐานทิ้งก็ได้”ชิงเถาไม่วายเอ่ยเร่งให้เขารีบสั่งคนไปทำงานเพราะกลัวว่าของพวกนั้นจะไม่เหลือให้ตรวจสอบแล้ว
“ได้ข้าจะเร่งดำเนินการ” จ้าวซงอวี้รับปากชิงเถาอย่างหนักแน่น
“ข้าต้องขอบคุณท่านจ้าวมากขอรับที่สืบเรื่องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเราได้เร็วขนาดนี้”จิ้นสิงเอ่ยขึ้นมาอย่างซึ้งใจ
“เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วท่านไม่ต้องต้องกล่าวเช่นนี้”จ้าวซงอวี้เอ่ยออกมาพรางห้ามอีกฝ่ายไม่ต้องยกมือค้อมหัวให้เขาแต่อย่างไร
“ถ้าเช่นนั้นหมดเรื่องแล้วพวกเราไม่รบกวนท่านแล้วคงขอตัวกลับก่อน”เมื่อหมดเรื่องราวจิ้นสิงจึงเอ่ยลากับจ้าวซงอวี้แล้วจึงเดินทางกลับจวนด้วยความหวังว่าจะได้ตัวบงการตัวจริง
“แล้วตอนนี้เราก็ต้องปิดร้านไปก่อนหรือเจ้าคะ”ลี่ถิงเอ่ยถามออกมาด้วยเรื่องราวคดีความยังไม่สิ้นสุดจึงยังเป็นห่วงเรื่องร้านอยู่ถึงแม้ว่าอย่างไรพวกนางจะจ่ายค่าแรงให้คนงานอยู่แล้วแต่ถ้าหยุดหลายวันเข้าก็คงจะแย่พอดู
“ก็คงต้องเป็นเช่นนั้นไปก่อนล่ะลูกต้องรอให้เรื่องราวจบลงก่อนคนถึงจะกลับมาร้านของเราได้” จิ้นสิงเอ่ยตอบอย่างปลงๆตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอล่ะนะ
“ข้าก็เห็นด้วยเจ้าค่ะร้านอาหารถ้าหากเปิดไปก็กลัวว่าจะไม่มีใครเข้า” นางลี่จูก็คิดเห็นไม่ต่างกันปิดไปก่อนไม่กี่วันพวกนางก็ไม่ได้ลำบากอย่างไร ดีกว่าเปิดร้านลงทุนไปแล้วไม่มีใครเข้าเพราะยังกลัวต่อเหตุการณ์ที่ผ่านมาของลูกค้าจนต้องขาดทุนไปเปล่าๆ
“ปิดไปก่อนก็ดีเจ้าค่ะแต่ว่าปิดทั้งร้านอาหารและร้านค้าเลยนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเมื่อนางคิดอะไรบางอย่างออก
“หืมทำไมเราต้องทำเช่นนั้น” จิ้นสิงถามบุตรสาวอย่างสงสัยสงสัยว่าบุตรสาวของเขาคิดอะไรแปลกๆ อีกแล้วใช่หรือไม่
“ก็เราเดือดร้อนหนิเจ้าคะอย่างไรก็ต้องกระทบไปหมดอยู่แล้ว” ชิงเถาเอ่ยออกมาแต่คนอื่นก็ไม่เข้าใจอยู่ดีนางจึงต้องอธิบายแผนการที่ไม่ได้คาดหวังผลว่าจะเป็นจริงเสียเท่าไหร่ของนางชิงเถานางคิดว่าถ้าหากปิดร้านทั้งสองชั่วคราวไปเสีย ลูกค้าของร้านค้าก็ต้องเดือดร้อนเพราะสินค้าที่ต้องการยังไม่ได้ไม่แน่นอกจากพวกเขาจะโมโหร้านค้าเจี้ยนเฉิงแล้วก็อาจจะโกรธแค้นไปถึงพวกคนที่วางแผนทำลายกิจการของพวกนางก็เป็นได้และเมื่อพวกเขาต้องการสินค้ามากๆก็อาจจะถึงขั้นอดไม่ไหวลากตัวพวกตัวการมาลงโทษเพื่อให้ร้านนางกลับมาเปิดได้อีกครั้ง
“มันจะได้ผลจริงหรือลูก”นางลี่จูถามชิงเถาอย่างไม่ค่อยแน่ใจซึ่งในใจชิงเถานางก็คิดเช่นนี้เหมือนกันแต่นางก็อยากจะลองดูเท่านั้นได้ผลหรือไม่ได้อย่างไรนอกจากเงินทองแล้วพวกนางก็คงไม่เสียอะไรแล้วล่ะ
“น่าสนุกดีนะขอรับพี่รอง”สองแฝดที่ได้ฟังแผนการที่ชิงเถาเล่านั้นอดจะเฝ้ารอความเป็นไปไม่ได้ถ้าเป็นไปตามที่พี่สาวพวกเขาว่านั้นก็ดีไม่น้อยเลยนะ
“แล้วท่านพ่อล่ะเจ้าคะคิดเห็นเช่นไร”ลี่ถิงถามผู้เป็นบิดา นางไม่อยากออกความเห็นใดๆ
“อืมพ่อว่า” จิ้นสิงยกมือขึ้นลูบคางไปมาอย่างใช้ความคิดส่วนคนอื่นๆรอสั่งความคิดเห็นของเขาเพราะนั่นจะถือว่าเป็นบทสุรปของการสนทนาเรื่องนี้แล้ว
“พ่อคิดว่าลองดูก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร” คำตอบของจิ้นสิงทำให้ชิงเถายิ้มกว้างออกมาทันที
“เช่นนั้นก็เริ่มพรุ่งนี้เลยนะเจ้าคะลูกจะไปแจ้งพวกคนงานเอง และจะได้สั่งงานที่ช่วงที่ปิดร้านให้เพวกเขาทำด้วย”ชิงเถารีบเอ่ยออกมาทันทีเพราะกลัวว่าคำตอบจะเปลี่ยนไป นางคิดขั้นตอนต่อไปไว้แล้วไม่ต้องเสียเวลาคิดแต่อย่างไรให้ได้เห็นว่านางเตรียมการมาดีขนาดไหน
“เตรียมพร้อมขนาดนั้นเชียว”ลี่ถิงอดจะแซวน้องสาวไม่ได้เมื่อทราบว่าชิงเถาจะทำอย่างไรต่อไปทั้งๆที่เรื่องนี้พึ่งจะตกลงกันได้
“แน่นอนเจ้าคะ”ชิงเถายิ้มรับอย่างภาคภูมิ
647K
