11
อยากกินด้วยก็ตามมา
"มาทำสิ่งใดั้แ่เช้าเช่นนี้" เจียงถิงถิงเอ่ยถามบุรุษเบื้องหน้า เขาเดินมาพร้อมถาดอาหารที่มีชามข้าวต้มวางอยู่ ่ที่นางป่วยอันอี้เฉินมักจะมาเยี่ยมนางกับชามข้าวต้มเสมอ แม้จะตั้งใจคุมอาหารเช่นไรแต่ก็ไม่ทิ้งให้เสียน้ำใจผู้นำมา
"เ้ายังไม่หายป่วยคงทำอาหารเองไม่ได้ ข้าก็เลยนำอาหารมาให้อย่างไรเล่า" คุณชายอี้เฉินกล่าวจบก็วางถาดลงบนโต๊ะหินอ่อนหน้าห้อง เขามักจะมาเวลาเดิม ๆ ทุกวัน นางจำได้จึงออกมารอเช่นนี้
"ผู่เย่ว์ก็ทำให้ข้าได้ ท่านไม่จำเป็ต้องลำบากนำมาจากเรือนใหญ่เลย" นางหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มใส่ปาก คนนำมายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถามบางสิ่งแก่สตรีรูปร่างอวบอิ่มตรงหน้า
"แล้วเป็อย่างไร อร่อยหรือไม่"
"รสชาติดีกว่ากินข้าวสวยเปล่า ๆ หน่อย" อันอี้เฉินถึงกับสำลักน้ำชาเมื่อรู้ว่าอาหารของตนเองไม่ได้รสชาติดีอย่างที่คิด เขาตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อทำข้าวต้มหม้อนี้หวังว่านางจะชอบ
"ท่านคงไม่ได้ทำเองหรอกใช่หรือไม่"
"ไม่ เ้าคิดว่าข้าจะตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำข้าวต้มให้เ้าหรืออย่างไร" น้ำเสียงร้อนรนของบุรุษรูปงามผิดปกติจนเจียงถิงถิงคนใหม่จับพิรุธได้ นางหัวเราะเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบกาชาเทน้ำให้ชายตรงหน้า อันอี้เฉินรับมาแล้วยกรวดเดียวจนหมดจอกคล้ายกำลังกระหาย ดื่มเสร็จก็พ่นลมหายใจอย่างแรง
"ใครจะไปคิดเช่นนั้นได้เล่า คนสูงส่งอย่างคุณชายจะมานั่งหน้าเตาได้อย่างไร" เจียงถิงถิงกล่าวขำขันอันอี้เฉินเองก็รู้ดีว่าตนเองกำลังถูกหยอกจากสตรีตรงหน้า ไม่รู้เพราะชอบเวลาถูกนางแกล้งหรือเปล่าเขาจึงมานั่งให้นางแกล้งหยอกทุก ๆ วัน
"คุณหนู ผู่เย่ว์ได้ปลามาแล้วเ้าค่ะ" สาวใช้หน้าตาหมดจดรูปร่างเพรียวบางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม มือถือตะกร้าสานด้านในมีปลาตัวใหญ่อยู่ ผู่เย่ว์หุบยิ้มแล้วยืนนิ่งข้างผู้เป็นาย รู้สึกหงุดหงิดตนเองไม่น้อยที่เข้ามาผิดเวลาไปสักหน่อย
"เช่นนั้นก็ไปกันเถิด ท่านเล่าจะกลับเลยหรือไม่" เจียงถิงถิงเอ่ยถามสหายของตนเอง ขณะที่นางกำลังลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปไม่เกินห้าก้าวก็หันกลับมายิ้มให้
"แต่ข้ากำลังจะเข้าครัว หากท่านอยากกินด้วยก็ตามมาแล้วกัน" ไม่ต้องให้นางกล่าวซ้ำคนฟังรีบลุกตามนางไปทางแปลงผัก อันอี้เฉินมาที่นี่ทุกวันเขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ถ้าไม่ได้กินอาหารที่เจียงถิงถิงทำเขาจะรู้สึกไม่อยากอาหารเลย
ด้านข้างเรือนของเจียงถิงถิงถูกเปลี่ยนให้เป็แปลงผักหลายอย่าง นางและผู่เย่ว์มักจะมาดูแปลงผักเหล่านี้ ริมแปลงผักมีพื้นดินที่ไม่ได้ใช้งาน นางนำหินสี่ก้อนใหญ่วางล้อมกันไว้ตรงกลางวางถ่านแล้วติดไฟ
"เ้าจะทำอย่างไรกับปลานั่น ไหนจะใบชานี่ด้วย" อันอี้เฉินถามแล้วชี้ไปยังปลาที่ถูกผ่าเอาเครื่องในออกจนหมด นางนำกากใบชาหลงจิ่งที่ถูกชงแล้วมาเตรียมไว้ด้วยแต่ยังไม่ได้ทำสิ่งใดกับพวกมัน
"รอดูเถอะ" เจียงถิงถิงนำกากใบชาทั้งหมดยัดใส่ในท้องปลาที่ถูกผ่าออก จากนั้นนำปลาไปใส่กลางไม้ผ่าซีก
"ผู่เย่ว์เอาเกลือนั่นมาทาตัวปลาหน่อย" ผู่เย่ว์ถือถ้วยใส่เกลือใช้มือเปล่าหยิบเกลือโป๊ะลงบนตัวปลาจนหนาทั้งสองฝั่ง เจียงถิงถิงวางไม้ลงบนหินที่นำมาล้อมไว้
"หากเ้าอยากกินปิ้งปลาข้าไปซื้อที่ตลาดให้ก็ย่อมได้ ทำเองให้เหนื่อยไปไย"
"แล้วท่านไม่ชอบอาหารที่ข้าทำหรืออย่างไร" คนถูกถามไม่ตอบสิ่งใดกลับมา ทำเป็เฉไฉเดินวนไปดูแปลงผักที่เปียกชื้นราวกับเพิ่งถูกรดน้ำได้ไม่นาน เจียงถิงถิงยิ้มส่ายหน้าไปมา ขบขันท่าทีของบุรุษหนุ่มผู้นี้ นางหันกลับไปมองปลาบนไม้หยิบเศษไม้ยาว ๆ มาเขี่ยถ่านกลางวงล้อมของหินให้ถูกไฟเผาเหมือนกัน
"คุณหนูจะให้ผู่เย่ว์ไปนำของมาให้ที่นี่หรือคุณหนูจะไปในครัวเองหรือเ้าคะ" สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามผู้เป็นาย นางสั่งให้ผู่เย่ว์ไปเตรียมปลาและวัตถุดิบไว้ในครัวเพื่อจะทำอาหาร พอนึกได้ก็เลยสั่งให้ผู่เย่ว์เฝ้าปลาอยู่ที่แปลงผักส่วนตนเองก็เดินย้อนกลับไปที่ครัว
"ท่านตามข้ามาทำไม"
"ก็เ้ากล่าวเองว่าหากอยากกินให้ตามมา ข้าก็ตามทุกฝีก้าวอย่างไรเล่า" เจียงถิงถิงย่นจมูกเงยหน้าขึ้นมองแผ่นฟ้า ถอนหายใจเสียงดังแต่ก็ไม่ต่อความยาวกับเขา นางเดินเข้าครัวไปก็มองหาตะกร้าใบน้อยที่สาวใช้เตรียมของเอาไว้ให้
เจียงถิงถิงนำเสี่ยวหมี่ล่า (พริกขี้หนู) ไปล้าง ดึงก้านออก วางลงในถ้วย หั่นผลหนิงเิ (มะนาว) ที่อันอี้เฉินนำมาจากต่างเมืองออกเป็สี่ซีกโดนไม่เอาแกนกลางของมัน เตรียมของเสร็จก็นำเสี่ยวหมี่ล่าและกระเทียมใส่ครกหิน ตำจนละเอียดจากนั้นจึงบีบน้ำจากผลหนิงเิทั้งสี่ซีกใส่ครก คนไปมาสักพักก็เทน้ำยวีลู่ (น้ำปลา) กับน้ำสะอาดอีกค่อนถ้วย คนผสมกันในครกหินจากนั้นจึงตักใส่ถ้วยใบเล็ก
ตลอด่เวลาที่นางทำอาหารอันอี้เฉินได้แต่นั่งมองความคล่องแคล้วหยิบนั่นหยิบนี่ด้วยความเพลิดเพลิน รู้ตัวอีกทีนางก็เทอาหารที่ว่าลงถ้วยเสียแล้ว
"ท่านทำสิ่งใด" เสียงหวานใสของเจียงถิงถิงทำให้มือของคุณชายอันหยุดขยับ กล่าวเสร็จนางก็หันไปมองมือขาวเนียนของเขาที่อยู่ห่างจากแก้มอวบของตนเพียงหนึ่งฝ่ามือ
"ข้าเห็นเ้ามีเหงื่อจึงจะเช็ดให้ ข้ากลัวมันหล่นใส่ถ้วยอาหารนี่" คนรูปงามกล่าวอย่างเฉไฉพร้อมกับยัดผ้าเช็ดหน้าสีขาวให้สตรีตรงหน้า เขาลุกจากโต๊ะตัวยาวที่สูงเพียงเข่าไปยืนอยู่ข้าง ๆ แทน
"เช่นนั้นก็ขอบคุณ ท่านยกถาดนี้ไปที่โต๊ะก่อนได้หรือไม่ ข้าจะไปดูปลาที่ผู่เย่ว์เสียหน่อย" นางรับผ้าเช็ดหน้ามาซับเบา ๆ ที่ใบหน้าตนเอง เสร็จแล้วก็ไหว้วานอันอี้เฉินให้ยกถาดอาหารที่มี ชามหนังไก่ทอดของชอบตนเอง ไข่ต้มอีกสามสี่ลูก ผักและอาหารที่นางทำเมื่อครู่
"เหตุใดจึงมีอาหารมากมายเพียงนี้"
"ข้าก็กินมากแบบนี้แหละ ท่านควรจะทำตัวให้คุ้นเคยจะได้เลิกถามเสียที" เจียงถิงถิงว่าพลางถือถาดอีกอันออกไปทางแปลงผัก อันอี้เฉินจึงต้องยกถาดอีกอันค่อย ๆ ตามไป
1K
