จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 96: หยาดหยกมรกตกลางเถ้าถ่าน

ความมืด... และความเงียบงันอันสมบูรณ์... คือสิ่งแรกที่ เฉิน ฮ่าวหราน สัมผัสได้เมื่อสติสัมปชัญญะอันเลือนรางค่อยๆ หวนคืน มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง กดทับโสตประสาทจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจเต้น ความมืดนั้นก็ดำสนิท ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ มีเพียงกลิ่นฝุ่น กลิ่นดิน และกลิ่นไหม้จางๆ ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่อับชื้น

แล้วความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามา...

"อึก..." เขาส่งเสียงครวญครางเบาๆ รู้สึกถึงความปวดร้าวระบมไปทั่วร่างราวกับกระดูกทุกชิ้นจะแตกหัก กล้ามเนื้อฉีกขาด อวัยวะภายในบอบช้ำ ลมหายใจติดขัดแผ่วเบา เขาลองขยับปลายนิ้ว... เพียงแค่นั้นความเจ็บปวดก็แล่นปราดจนแทบสิ้นสติ

เขายังมีชีวิตอยู่... เขานอนนิ่งอยู่บนพื้นหินอันเย็นเฉียบและขรุขระ ปล่อยให้ร่างกายค่อยๆ ฟื้นคืนความรู้สึกอย่างเชื่องช้า เมื่อดวงตาเริ่มปรับคุ้นชินกับความมืด เขาก็พยายามเพ่งมองรอบตัว แสงสว่างเพียงน้อยนิดจากรอยแยกบนเพดานสูง เผยให้เห็นภาพความพินาศ ทางเข้าห้องโถงถูกกองหินขนาดใหญ่ถล่มปิดทับจนมิด ผนังทางเดินรอบตัวเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เศษหินกองระเกะระกะ เขาโชคดีอย่างเหลือเชื่อที่ไม่ถูกหินถล่มทับ

เขารอดมาได้... แต่ก็ติดอยู่ในส่วนลึกของซากโบราณสถานแห่งนี้

เขาพยายามรวบรวมสติ โคจรแก่นแท้พลังงานที่เหลือน้อยนิดตรวจสอบภายในร่างกาย แท่นฐานแห่งเต๋ายังคงหมุนวนอยู่ แม้จะอ่อนแสงลง แต่ก็ยังมั่นคง เส้นลมปราณหลายสายเสียหาย แต่ยังไม่ถึงกับฉีกขาดถาวร พลังชีวิตของระดับสร้างรากฐาน และบางที... อาจจะเป็นพลังงานลึกลับจากแผ่นหยกสีเขียวที่เขายังคงกำไว้แน่นในมือขวา ได้ช่วยปกป้องจุดสำคัญไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

แผ่นหยก! เขาก้มลงมองวัตถุในมือทันที มันยังคงอยู่! แผ่นหยกสีเขียวมรกตรูปทรงหยดน้ำตา มันยังคงเปล่งแสงสีเขียวนวลตาจางๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง และแผ่พลังงานธาตุไม้อันอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันเข้มข้นออกมา สัมผัสอันเย็นสบายและพลังงานที่ไหลซึมเข้ามา ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและทำให้จิตใจสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

"เจ้า... คืออะไรกันแน่?" เขามองมันอย่างพิจารณา พลังงานนี้เองสินะที่ช่วยให้เขายังรอดชีวิตอยู่ได้

เขาหาซอกมุมที่ดูปลอดภัย พยุงร่างที่บอบช้ำนั่งลงพิงผนังหินอย่างช้าๆ หยิบยาทาสมานแผลตลับสุดท้ายออกมา ทาลงบนบาดแผลภายนอกเท่าที่ทำได้ ก่อนจะหลับตาลง เริ่มทำสมาธิ โคจรแก่นแท้พลังงานอย่างเชื่องช้าที่สุด พยายามฟื้นฟูสภาพร่างกายและพลังงาน

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ เขาจมดิ่งอยู่กับการทำสมาธิ ดูดซับพลังงานฟ้าดินอันเบาบาง และใช้พลังงานจากแผ่นหยกสีเขียวช่วยเยียวยา

จนกระทั่งรู้สึกว่าร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรงมากขึ้น ความเจ็บปวดทุเลาลง และแก่นแท้พลังงานเริ่มฟื้นตัวกลับมาได้ประมาณหนึ่งในสามส่วน เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

สิ่งแรกที่เขาทำคือตรวจสอบแผ่นหยกสีเขียวมรกตนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาใช้ "จิตวิญญาณ" ที่ฟื้นคืนมาแล้วส่วนหนึ่ง ค่อยๆ แผ่เข้าไปสัมผัสโครงสร้างภายใน คราวนี้ เขาสามารถ "มองเห็น" ได้ชัดเจนขึ้น! ภายในแผ่นหยกนั้น มี "เส้นใยพลังงาน" สีเขียวมรกตนับไม่ถ้วนถักทอเรียงร้อยกันเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อน และ ณ ใจกลางโครงสร้างนั้น เขาสัมผัสได้ถึง "แก่นพลังงานชีวิต" ขนาดเล็กที่เต้นเป็นจังหวะเบาๆ มันคือแหล่งกำเนิดของพลังงานธาตุไม้อันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมา!

เขาลองใช้จิตวิญญาณเพ่งไปยังอักขระโบราณลายเมฆาบนผิวหยก พยายามทำความเข้าใจความหมาย คราวนี้ บางส่วนของ "บันทึกการสังเกตการณ์พลังงาน" ที่เขาเคยได้รับมาก่อนหน้า เริ่มปรากฏขึ้นในห้วงสำนึกอีกครั้ง แต่ดูเหมือนจะมีรายละเอียดเพิ่มเติม!

"...วงจรพลังงานจันทราลับแล แปรปรวน...ตามการปรากฏของดาวจันทราเร้นลับ... พลังงานห้าธาตุ ณ แก่นกลาง (ลูกแก้วสีฟ้า) ปะทะ ขาดสมดุล... ข้าพยายามใช้ 'หยกธาราไม้' ชิ้นนี้ เพื่อสร้าง 'จุดสมดุลเทียม' ชักนำพลังงานส่วนเกินออกไป... แต่พลังงานรุนแรงเกินกว่าหยกจะรับไหว... รอยร้าวเริ่มปรากฏ... หากค่ายกลหลักพังทลาย... พลังงานจะระเบิด... ข้าต้องหาทางผนึกมันอีกครั้ง หรือ... หา 'แก่นแท้แห่งจันทรา' มาทดแทน..."

บันทึกขาดหายไปเพียงเท่านั้น แต่ข้อมูลก็สำคัญอย่างยิ่ง!

'หยกธาราไม้ (Woodwater Jade)? ใช้สร้างสมดุลเทียม? แก่นแท้แห่งจันทรา?' ชื่อเหล่านี้เขาไม่เคยได้ยิน 'แสดงว่าผู้บันทึกนี้ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลและพลังงาน และพยายามจะแก้ไขปัญหาความไม่เสถียร... แต่ล้มเหลว'

[ระบบตรวจพบการตีความข้อมูลโบราณเพิ่มเติม]

[วัตถุ: หยกธาราไม้ (Woodwater Jade) - สภาพ: พลังงานใกล้หมด/เสียหาย]

[คุณสมบัติหลัก: สร้างสมดุลธาตุไม้และน้ำ, เยียวยาพลังชีวิต]

[ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง: ดาวจันทราเร้นลับ, แก่นแท้แห่งจันทรา, ค่ายกลสร้างสมดุลห้าธาตุ]

[มอบรางวัลสำหรับการทำความเข้าใจเบาะแส: +1 แต้มมรดก]

[แต้มมรดกปัจจุบัน: 5 แต้ม]

'ห้าแต้มแล้ว! อีกนิดเดียวก็จะวิเคราะห์แผ่นผนึกทมิฬได้!' ความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้น แต่เขาก็รีบสงบใจลง 'หยกธาราไม้... พลังงานใกล้หมดแล้วสินะ ถึงว่าทำไมพลังงานที่แผ่ออกมาอ่อนลงเรื่อยๆ' เขามองแผ่นหยกในมือด้วยความเสียดาย แต่มันก็ยังคงมีประโยชน์ในการช่วยฟื้นฟูเขาในตอนนี้

เขาเก็บหยกธาราไม้ไว้อย่างดี แล้วหันมาสนใจสถานการณ์ปัจจุบัน เขาต้องหาทางออกจากสถานที่ที่ถูกปิดตายแห่งนี้ เขาแผ่จิตวิญญาณที่ฟื้นคืนมาแล้วส่วนหนึ่ง ออกไปสำรวจเส้นทางรอบๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง ทางเดินที่เขาเข้ามาถูกกองหินปิดทับจนสนิทไปแล้ว แต่เขาสัมผัสได้ถึง "ช่องลม" ที่มี อากาศไหลเวียน เบาๆ หรือ "ทางเดินอื่น" ที่อยู่ลึกลงไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งน่าจะถูกเปิดออกหรือเปลี่ยนแปลงจากแรงสั่นสะเทือนของการระเบิดเมื่อครู่!

'ทางนั้นสินะ...' เขาตัดสินใจ เขาไม่รู้ว่าเส้นทางสายใหม่นั้นจะนำไปสู่อันตรายที่มากกว่าเดิม หรือจะนำไปสู่ทางออก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ประคองร่างที่ยังอ่อนแอ เดินโซซัดโซเซไปตามทางเดินอันมืดมิดนั้น มุ่งหน้าไปสู่ความไม่แน่นอนที่รออยู่เบื้องหน้า... ท่ามกลางซากปรักหักพังของอารยธรรมที่สาบสูญ และปริศนาที่ยังคงรอคอยการคลี่คลาย... แสงสีเขียวอ่อน จากหยกธาราไม้ในมือ ค่อยๆ ริบหรี่ลง...

(จบตอนที่ 96 )