บทที่ 20 หัวหน้าพ่อครัวไม่ต้อนรับแขก
ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า หลังจากที่ซูซินฮุ่ยได้ลิ้มรสซี่โครงหมูตุ๋นคำแรก เธอก็ไม่มีสมาธิที่จะสนใจอาจารย์กู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอีกต่อไป
เพราะว่ามันอร่อยมาก!
เธอไม่เคยกินซี่โครงที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!
อร่อยจนเธออยากจะเคี้ยวกระดูกให้ละเอียดแล้วกลืนลงท้องไปด้วย!
กู้อวี้อวิ๋นคิดว่า 'ซี่โครงหมูตุ๋น' เป็เมนูเด็ดของหัวหน้าพ่อครัวร้านอาหารของรัฐ แต่ไม่คิดว่าอาหารจานต่อ ๆ มาจะทำลายความเข้าใจนั้นของเขาไปหมดสิ้น
'ซุปสามสหาย' รสชาติกลมกล่อม 'ขึ้นฉ่ายผัดเนื้อหั่นฝอย' กรอบสดชื่น 'เต้าหู้ไข่ปู' ไข่ปูหอมอร่อย รสชาติเค็มนำความหอมกลมกล่อม แต่ละจานล้วนรสเลิศและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว!
แม้แต่เมนูธรรมดา ๆ อย่าง 'ไข่เยี่ยวม้า' หัวหน้าพ่อครัวคนนี้ก็ยังปรุงน้ำจิ้มที่ทำให้หอมจนติดปากได้!
อาจารย์กู้กินอาหารมื้อนี้อย่างเหม่อลอย ซูซินฮุ่ยเรียกเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ได้สติ
"อาจารย์กู้ อาจารย์กู้"
เมื่อครู่ซูซินฮุ่ยมัวแต่กินอาหารจนลืมพูดคุยกับอาจารย์กู้ พอกินเสร็จถึงได้รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านไปอยากจะแก้ตัวในนาทีสุดท้าย หวังว่าจะทิ้งความประทับใจดี ๆ ไว้ให้กับอาจารย์กู้ได้บ้าง
กู้อวี้อวิ๋นไม่รู้ว่าซูซินฮุ่ยกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้เขามีเื่ด่วนที่อยากจะทำแล้ว
เขากล่าวลาซูซินฮุ่ยอย่างสุภาพ ไม่สนใจสีหน้าอับอายหรือโกรธเคืองของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อยเขาจัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปที่หน้าต่างของร้านอาหารของรัฐ
หนิวชิงเฉ่ารู้สึกเหมือนกำลังดูละครอยู่ ชื่นชมภาพลูกค้าในห้องโถงที่ส่งเสียงเอะอะ พลางชูนิ้วโป้งขึ้น ดูพวกเขากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยจนส่งเสียงดัง
เหมือนตอนที่เธออยู่ในหมู่บ้าน ทุกครั้งที่ให้อาหารหมู ลูกหมูต่างแย่งกันกิน กินจนไม่เงยหน้าขึ้นมาสนใจบรรยากาศรอบตัวเลย
พอเห็นแบบนั้นมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมใจ
ตอนนี้เธอก็มีความรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน
"สวัสดีครับ"
หนิวชิงเฉ่าที่กำลังเหม่อลอยอยู่ก็ถูกเสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้นมา
เธอหันหน้าไปมองอย่างรำคาญ แล้วก็สบเข้ากับใบหน้าขาวหล่อเหลาของอาจารย์กู้ สาวน้อยที่ยังไม่เคยแม้แต่จะมีโอกาสได้จับมือผู้ชายถึงกับหน้าแดงก่ำในทันที
"คุณ... คุณ สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรหรือ?"
เสียงเ็าของอาจารย์กู้ที่แฝงความอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย"คือว่าขอโทษนะครับขอเข้าไปพบหัวหน้าพ่อครัวที่ทำอาหารวันนี้ได้ไหม? อาหารวันนี้ถูกใจฉันมาก เลยอยากจะขอบคุณเขาด้วยตัวเอง!"
หนิวชิงเฉ่าทำหน้าแปลก ๆ หมายความว่าไง นี่เป็ครั้งแรกที่เธอเจอเื่ประหลาดแบบนี้ั้แ่ทำงานเป็บริกรในร้านอาหารของรัฐมา
เธอตอบชายหนุ่ม "คือว่า... ขอแค่ลูกค้าทานอิ่มและมีความสุขก็พอแล้ว ร้านอาหารของรัฐพวกเราบริการประชาชน ไม่มีธรรมเนียมแบบนี้หรอกค่ะ!"
ในครัวมีทั้งควัน มีทั้งน้ำมันมากขนาดนั้น อย่าให้สูทราคาแพงบนตัวชายหนุ่มหล่อเหลาคนนี้เสียหายเลย คนที่ทำงานในร้านอาหารของรัฐแบบพวกเขาชดใช้ให้ไม่ไหวหรอก
อาจารย์กู้ไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ จึงรีบพูดอีกว่า "ช่วยบอกให้หน่อยได้ไหม ฉันอยากขอบคุณหัวหน้าพ่อครัวด้วยตัวเองจริง ๆ "
"เฮ้ย ฉันบอกคุณไปอย่างชัดเจนแล้วนะ ทำไมคุณถึงดื้อดึงขนาดนี้ล่ะ ฉันก็บอกแล้วว่าที่นี่ไม่มีธรรมเนียมแบบนี้!"
หากไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาดี หนิวชิงเฉ่าคงไม่อดกลั้นนิสัยห่วย ๆ ของตัวเองไว้แล้ว
แต่หนุ่มคนนี้ก็ดูเหมือนจะตั้งใจอย่างแน่วแน่ ไม่ยอมไปไหน ยืนกรานจะให้หนิวชิงเฉ่าไปแจ้งหัวหน้าพ่อครัวให้ได้
หนิวชิงเฉ่าก็จนปัญญากับเขาแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาหน้าตาดี เธอเลยด่าออกมาไม่ลง
ได้แต่พูดออกไปว่า "โอเค โอเค ก็ได้ ฉันยอมคุณแล้ว ฉันจะไปถามหัวหน้าพ่อครัวให้ แต่ถ้าเขาไม่สะดวกพบคุณ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ"
อาจารย์กู้แสดงสีหน้าดีใจ "ขอบคุณมากครับ ต้องรบกวนคุณแล้ว!"
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธ
แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือเขาถูกปฏิเสธจริง ๆ
"หัวหน้าพ่อครัวของเราบอกว่า ขอแค่ลูกค้าพอใจในรสชาติอาหารก็พอแล้ว ตอนนี้เธอกำลังยุ่งกับงาน ไม่มีเวลาว่างมาพบคุณจริง ๆ ค่ะคุณกลับไปเถอะ"
หนิวชิงเฉ่าได้แต่ยักไหล่ ใบหน้าแสดงออกถึงความหมายว่า 'เห็นไหม ฉันบอกแล้ว'
จริง ๆ แล้วสวีเถาเถาพูดว่า 'บอกให้เขาไปให้พ้น บอกว่าหัวหน้าพ่อครัวไม่ต้อนรับลูกค้า' แต่หนิวชิงเฉ่ากลัวว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจลูกค้าคนนี้เกินไป จึงพูดอ้อมค้อมแทน
อาจารย์กู้ที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นต้องพบกับการปฏิเสธ หัวใจเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่เมื่อหัวหน้าพ่อครัวไม่อยากพบเขา เขาก็ไม่อาจบังคับได้
"งั้นคราวหน้าฉันจะมาลิ้มลองฝีมือของหัวหน้าพ่อครัวอีก"
พูดจบเขาก็เดินจากไป
ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นหนิวชิงเฉ่าที่อยู่ด้านหลังเบ้ปากแล้วพูดว่า "แค่ครั้งเดียว ไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว!"
พูดจบ เธอก็ทำปากจู๋ด้วยความเสียดายเช่นกัน
เมื่อครู่นี้ พวกเขาได้กินอาหารของพนักงานในครัว เป็บะหมี่สามรสธรรมดา ๆ แต่ละคนได้ไข่ดาวคนละฟอง รสชาติมันอร่อยจนเธอยังคิดถึงอยู่เลย!
พ่อครัวซุนยังอยู่ที่โรงพยาบาล ่บ่ายก็เป็สวีเถาเถาที่มาทำหน้าที่หัวหน้าพ่อครัวแทน
ไม่รู้ว่าเป็เพราะกลิ่นอาหารหอมเกินไปหรือเปล่า วันนี้ธุรกิจของร้านอาหารของรัฐดีเป็พิเศษ ด้านนอกมีคนต่อแถวยาวเหยียด ลูกค้าก็ไม่ยอมกลับกันเลย
อาหนิวหลังจากจัดการดูแลพ่อครัวซุนเรียบร้อยแล้ว ก็รีบกลับมาจากโรงพยาบาล พอเห็นภาพแบบนี้อยู่ตรงหน้าก็ใมาก
หนิวชิงเฉ่าเล่าให้อาหนิวฟังอย่างตื่นเต้นและภาคภูมิใจถึงความคึกคักของร้านอาหารของรัฐในวันนี้ รวมถึงเื่ที่ลูกค้าทุกคนก้มหน้าก้มตากิน และต่างคนต่างชมว่าอาหารของร้านอร่อยมาก
"อาคุณไม่รู้หรอก วันนี้ทุกคนเชื่อฟังมาก พอฉันะโที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังเลย ใครเสียงดังฉันก็ไล่ออกไปหมด พวกนั้นกลัวจะไม่ได้กินอาหารที่สวีเถาเถาทำ เลยว่าง่ายเหมือนลูกไก่ในกำมือเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ "
อาหนิวรู้สึกโล่งใจมาก และในขณะเดียวกันก็มองเห็นสวีเถาเถาในมุมมองใหม่
เธอได้ลองชิมข้าวผัดที่สวีเถาเถาทำ และเข้าใจความรู้สึกของลูกค้าเ่าั้เป็อย่างดี
มันอร่อยมาก! ั้แ่เธอเกิดมาก็ไม่เคยเจอใครทำอาหารอร่อยเท่าสวีเถาเถามาก่อนเลย!
นึกถึงพ่อครัวซุนที่ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล อาหนิวก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้
เธอพูดว่า โลกใบนี้ถ้าขาดใครไปสักคนก็ยังคงหมุนต่อไปได้ พ่อครัวซุนหยิ่งในความสามารถตัวเองมาก คิดว่าถ้าเขาไม่อยู่ ร้านอาหารของรัฐคงจะวุ่นวายไปหมด
เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหรอก ตอนที่เขาไม่อยู่ ร้านอาหารของรัฐกลับคึกคักกว่าตอนที่เขาอยู่เสียอีก!
"สวีเถาเถา วันนี้ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ นะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันกับชิงเฉ่าและก่วงซุ่นคงโดนผู้นำตำหนิแน่ เธอช่วยชีวิตพวกเราไว้เลยนะ!"
สวีเถาเถาเช็ดมือให้สะอาด แล้วพูดอย่างถ่อมตัวว่า "อาหนิวพูดเกินไปแล้ว ฉันแค่ช่วยกู้สถานการณ์เท่านั้นเอง ถ้าเป็คนอื่นเจอสถานการณ์แบบวันนี้ ก็คงไม่นิ่งดูดายเหมือนกัน"
พูดจบเธอก็ถามอาหนิว "แล้วตอนนี้พ่อครัวซุนเป็ยังไงบ้างคะ? อาหนิวก็รู้ว่าฉันแค่ช่วยกู้สถานการณ์ได้บ้างแต่ร้านอาหารของรัฐนี่ก็ยังเป็อาณาจักรของพ่อครัวซุนอยู่ดี ถ้าเกิดเขาเข้าใจผิด คิดว่าฉันจะมาแย่งอาชีพเขา ต่อให้ฉันมีสิบปากก็อธิบายให้เขาฟังไม่ไหวหรอกนะคะ"
อาหนิวขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่ากำลังนึกถึงนิสัยของพ่อครัวซุน
"เขายังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าเป็เพราะดื่มเหล้ามากเกินไป เพิ่งล้างท้องเสร็จ ต้องอยู่โรงพยาบาลสังเกตอาการอีกสองวัน สวีเถาเถาสองวันนี้คงต้องรบกวนเธออีกแล้ว แต่เธอไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะรายงานเื่นี้กับหัวหน้าแน่นอน พ่อครัวซุนเองที่ดื่มเหล้าจนเสียการเสียงานนั่นก็ด้วย พวกเราไม่จำเป็ต้องปิดบังให้เขาหรอก!"
อาหนิวพูดเช่นนี้ แสดงว่าเธอยืนอยู่ข้างเดียวกับสวีเถาเถา
หนิวชิงเฉ่าและพี่ก่วงซุ่นต่างพยักหน้าให้สวีเถาเถา ทั้งสี่คนจึงรวมเป็หนึ่งเดียวกันทันที
สวีเถาเถากล่าวคำขอโทษในใจต่อพ่อครัวซุนที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล แล้วยิ้มตอบรับข้อเสนอของอาหนิว
"แค่อาอธิบายให้ชัดเจนก็พอแล้ว ฉันไม่ใช่คนชอบก้าวก่ายอำนาจคนอื่น รอให้พ่อครัวซุนกลับมา เขาคงจะลำบากใจ ฉันก็เหมือนกัน"
ตำแหน่งหัวหน้าแม่ครัวมาอยู่ในมือแล้ว จะให้เธอคืนไปง่าย ๆ มันเป็ไปไม่ได้หรอก
สวีเถาเถาไม่ใช่คนที่จะทำงานให้คนอื่นฟรี ๆ ชาตินี้ คนที่อยากเอาเปรียบเธอไม่มีทางได้เกิดแน่นอน!
2K
![พานพบนกน้อยเพียงครั้ง ร้อยเหนี่ยวรั้งวาสนา [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722400763_20854389.webp)
