The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

                 ‘เวทย์ไฟ-ไลน์นิ่งไดร์ฟ’ ปรากฎแสงสีน้ำเงินคลุมร่างกายและตัวหอกทันทีเข้าสู่สถานะ<ไลน์นิ่งโหมด> ทำให้สเตตัสด้านกำลังและความเร็วเพิ่มสูงขึ้นในชั่วพริบตา 

                 เรเวลถีบพื้นจนแหลกละเอียดเพื่อกระโดดหลบการโจมตีอันรุนแรงจากสกิลของอาร์ติเฟกซ์ทั้งหมด20ชิ้น

                 ‘ตู้ม!!!!' เกิดระเบิดขนาดใหญ่ขึ้นกลางห้องประชุมทันที 

                 “มันหายไปไหนกัน!?”

                 “นั่นไงมันอยู่ข้างบน!!”  

                  สมาชิกห้องBกว่า20คน มองเรเวลที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ..จากนั้นเตรียมตัวจะโจมตีใส่อีกครั้ง

                 แต่ทว่าเรเวลไม่ยอมปล่อยให้มีโอกาสนั้น

                 ‘มานาโซน-ไฟเยอร์ทอร์นาโด’ ปรากฎพายุแห่งเปลวเพลิงขนาดใหญ่พัดขึ้นจากตรงกลางทันที..จนสมาชิกห่องBกว่า20คนลอยกระเด็น  

                  “ไม่หมดแค่นี้หรอก!" เรเวลปาหอกเข้าไปตรงกลางทอร์นาโดแห่งเปลวเพลิงนั้นทันที

                  ‘เวทย์ไฟ-เบิร์สแลนซ์' หอกศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงสีแดงแล้วเกิดระเบิดอย่างรุนแรงขึ้น

                  ‘ตู้มมม’

                  พื้นไหม้เกรียม

                 ฝุ่นควันลอยคละคลุ้ง

                  เก้าอี้แหลกละเอียดไม่เหลือซาก

                  สะเก็ดไฟจำนวนมาก..เนื่องจากพลังเวทย์ที่ยังคงตกค้างอยู่..กระจายไปทั่วห้องประชุม

                  นักเรียนห้องอื่นรวมทั้งอาจารย์ที่กลัวโดนลูกหลง รีบวิ่งไปหลบที่ขอบของหอประชุมทันที..เหลือไว้แค่สมาชิกห้องB อย่างเดียวที่อยู่ที่เดิม

                   “ไม่หยุดเขาจะดีหรอคะ..อาจารย์ใหญ่!?” อาจารย์เอเรน(ที่ปรึกษาห้องS)บอกกับอาจารย์ใหญ่ด้วยสีหน้ากังวล

                   “ไม่ต้องหรอก” อาจารย์ใหญ่ยกมือห้าม..พร้อมกับยังคงดูการต่อสู้นั่นต่อไป 

                   เรเวลที่ลอยู่กลางอากาศเมื่อกี้ลงมาเหยียบที่พื้นด้วยความนุ่มนวล 

                   ไม่ใช่แค่พลังกายภาพและความรุนแรงของเวทย์มนต์ปกติ แต่สกิลก็รุนแรงขึ้นงั้นหรอ!?

                   มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเรากันแน่นะ!?..ทั้งที่ยังเลเวลยังเท่าเดิม 

                   ตอนที่เรเวลคิดแบบนั้น..สมาชิกห้องBอีก20คนทยอยลุกขึ้นมาท่ามกลางฝุ่นควันทันที

                   “หึ..พวกฉันคงประมาทแกไปหน่อยสินะ..แกคงไม่ใช่ชนชั้นล่างธรรมดาล่ะสิ”

                   “แต่คราวนี้แกจบแน่..”

                   สมาชิกห้องB  2คน พุ่งเข้าหาเรเวลแล้วเริ่มร่ายสกิลทันที

                   อาร์ติเฟกซ์ของทั้งคู่เปล่งแสง

                   เรเวลถีบพื้นแล้วรอดหลบการโจมตีนั่นอย่างสวยงาม..จากนั้นใช้1สันมือกับ1หอกของตัวเองกระแทกเข้าไปที่ท้ายทอยของศัตรู.. ขณะลอดผ่าน..จนศัตรู2คนหมดสภาพไปในทันที 

                    สมาชิกอีก5คนจากห้องB ถีบพื้นพุ่งเข้ามาต่อสู้ในระยะประชิด 

                    ส่วนอีก12คนคอยใช้สกิลโจมตีเรเวลจากระยะไกล 

                    เมื่อเจอการประสานงานกันอย่างหนักหน่วงของสมาชิกในห้องB ก็ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มหวั่นใจแม้แต่น้อย 

                     “อั๊ก” 

                     “แอ๊ะ”

                     “โอ้ยย"

                      ‘ตู้มม!’

                       ‘ฉึก!’

                      ศัตรูอ่อนแอเกินไป

                     เขาใช้เทคนิคกลยุทธิ์อันยอดเยี่ยมที่อาจารย์แสนสวยผู้เก่งกาจผู้หนึ่งคอยสอนเขา..จัดการศัตรูลงได้แบบง่ายดาย

                    อ่านทิศทางพลังเวทย์..

                    หลบการโจมตีจำนวนมาก

                    หมุนตัวเตะกลางอากาศ

                    เข้าประชิดตัวจากมุมต่ำ

                    เล็งเข้าที่จุดอ่อนของศัตรูซึ่งเป็นมนุษย์อย่างแม่นยำ

                    ไม่นานสมาชิกห้องBกว่า20คนก็ถูกจัดการจนหมดสภาพในทันที 

                   “ดูเหมือนว่าเครื่องแบบนี้จะป้องกันการโจมตีกายภาพได้ไม่ดีเท่าเวทย์มนต์นะ” เด็กหนุ่มผมขาวพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉยท่ามกลาง..สมาชิกห้องBที่นอนเกลื่อนพื้นจำนวนมาก 

                    ภาพนั้นทำให้สมาชิกห้องBอีกกว่า30คนที่เหลือเกิดความหวั่นไหวอย่างมาก..แต่ด้วยศักดิ์ศรีของขุนนางที่จะมาแพ้คนชั้นล่างที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าซึ่งตนเองเพิ่งดูถูกไปไม่ได้ พวกเขาจึงพุ่งมาโจมตีเรเวลพร้อมกันทันทีด้วยความโมโหและความบ้าคลั่ง

                    “ย้าาาาากกกกกก”

                    “แกตายยยยยยย” 

                    เซเลน่าที่มองภาพนั้นอยู่กำลังจะพุ่งเข้าไปร่วมด้วย

                   “ดะ..เดี๋ยวเซเลน่า..เธอจะไปไหนน่ะ!?” เซซิเลียคว้าข้อมือเซเลน่าไว้

                    “ก็จะไปช่วยห้องB กระทืบไอผมขาวนั่นไง!!” เซเลน่าพูดไปแบบนั้นด้วยท่าทางโมโห

                   “แต่เขาคนนั้นอยู่ห้องเดียวกับเรานะ!!!”

                   “ฉันไม่สน..เพราะฉันหมั่นไส้ไอหมอนั่นมานานละ..คราวนี้แหละต้องตัดสินให้รู้ดำรู้แดงให้ได้เลย!!!!”

                   ‘อาร์ติเฟกซ์-ถุงมือคู่ราชันย์วิหคเพลิง’

                    เซเลน่าเรียกอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองออกมา..แล้วพุ่งไปทันที ..แต่ว่า

                    “ไม่ได้นะ!!” เซซิเลียพุ่งเข้าไปกอดเซเลน่าจากด้านหลังแล้วรั้งตัวเธอเอาไว้

                    “ปล่อยนะ..เซซิเลีย..ฉันจะตัดสินกับไอหมอนั่นอีกครั้ง”

                    “ไม่ได้นะ..นี่ไม่ใช่การแข่ง..ฉะนั้นฉันจะไม่ยอมให้เธอทำร้ายเขาเด็ดขาด” เซซิเลียพูดพร้อมกับกอดเซเลน่าไว้แน่น 

           นับว่าโชคดีมาก..ที่เซซิเลียห้ามเธอเอาไว้..มิเช่นนั้นหากเซเลน่าต่อสู้กับเรเวลตอนนี้ในสภาพเอาจริงทั้งคู่ หอประชุมและอาคารเรียนแห่งนี้คงจะราบเป็นหน้ากลองแน่ และคนที่บาดเจ็บเพราะโดนลูกหลงเนื่องจากเป็นพื้นที่แคบคงจะมีไม่ใช่น้อยเหมือนกัน

            หลังจากที่เด็กสาวเชื้อพระวงศ์สองคนเถียงกันยังไม่ทันจบ…พวกเขาได้หันไปมองภาพเบื้องหน้า

            “อึก..” ภาพนั้นทำให้เซซิเลียถึงกับต้องกลืนลมหายใจตัวเองทันที

             “!” เซเลน่าเองก็มองภาพนั้นด้วยความตกใจมิใช่น้อย 

            “สมาชิกห้องB…กว่า50คน” 

            “ถะ..ถูกจัดการในพริบตา!!”   

            สมาชิกห้องอื่นทั้ง A,C,D และห้องSหลายคนมองภาพนั้นด้วยความตกใจอย่างมาก..รวมทั้งเริ่มหวาดกลัวในตัวเด็กหนุ่มขึ้นมาทันที 

            “บะ..บ้าน่า..”

            “กะ..แกเป็นสามัญชนไม่ใช่หรอ…ทำไมถึงได้มีพลังมากมายขนาดนี้”

            “ปะ..เป็นไปไม่ได้!” 

            ภาพเบื้องหน้าที่เรเวลยืนอยู่กลางนักเรียนที่ล้มนอนเกลื่อนกลาดจำนวนมาก..เป็นตัวที่พิสูจน์ได้อย่างดีว่า..พลังของเขานั้นคือของจริง…และตำแหน่งที่1ของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ที่ได้มาก็ไม่ใช่ของปลอมเช่นกัน 

            “สักวัน..ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นจนเป็นจักรพรรดิเวทย์มนต์..แล้วจะทำให้ความแบ่งแยกนั้นหมดไปจากโลกใบนี้เอง….โลกที่ไม่ว่าจะเป็นขุนนาง ราชวงศ์ สามัญชน สามารถหัวเราะด้วยกันได้ แบ่งปันรอยยิ้มและความสุขให้กันได้โดยไม่แบ่งแยก..นั่นน่ะคือโลกที่ฉันปราถนา…” 

             เด็กหนุ่มประกาศดังก้อง พร้อมกับชูหอกซึ่งเป็นอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองขึ้นมา 

             ตัวหอกศักดิ์สิทธิ์สีขาวเงินบริสุทธิ์เปล่งประกายส่องแสงสีขางดงามราวกับตอบรับในคำพูดนั้น 

             ลูน่ายิ้มให้เล็กน้อยต่อคำพูดของเด็กหนุ่ม

             เซซิเลียมองภาพนั้นอย่างลุ่มหลง 

             แสงสว่างจ้าอันอบอุ่นกระจายไปทั่วห้องในทันที ทำให้ทุกคนมองภาพนั้นด้วยความตื่นตา 

             ภาพตรงหน้านั่น..งดงามราวกับภาพวาดของวีรบุรุษหรืออัศวินในนิทาน…ที่เด็กหลายคนในทวีปนี้หลงไหล 

             แสงสว่างจ้าสีขาวเงินบริสุทธิ์..กระจายไปทั่วห้องได้สักระยะเวลาหนึ่งแล้วหยุดลงทันที

             “…”

            ทั้งอาจารย์และนักเรียนคนอื่นๆต่างมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกคิดถึงวัยเด็กของตนที่เคยชื่นชอบนิทานเหล่านั้น

            “ฉะนั้น..ถ้าใครติดใจหรือมีปัญหาก็เชิญเข้ามาได้เลย..ฉันจะเป็นคู่มือให้เอง” เด็กหนุ่มประกาศก้าวพร้อมกับยิ้มอย่างห้าวหาญ

           “ฉันเอง!!…ไอผมขาว..มาตัดสินกับฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” เซเลน่าประกาศรับคำท้าทันที

           “ไม่ได้นะ!..เซเลน่า..อย่าทำลายบรรยากาศสิ!!!!” เซซิเลียก็ยังคงห้ามเซเลน่าเหมือนเดิม 

            “เเเเอ๋!!…..แต่ไอหมอนั่นมันท้าเองไม่ใช่หรอ!!!!?” เซเลน่ารู้สึกเหวอเล็กน้อย..แล้วมองไปยังดวงตาสีฟ้าของเซซิเลีย

            “เซเลน่า…ถ้าเธอไม่ฟังฉัน..ฉันจะไม่คุยกับเธอแล้วนะ…ฮึ” เซซิเลียปล่อยตัวเซเลน่าทันที..แล้วหันไปกอดอกตัวเองพร้อมกับทำหน้างอน               

            แม้แต่ภาพตอนงอนของเซซิเลียนั้น..ก็ยังคงน่ารักจนผู้ชายหลายคนในที่นั้นมองเธอด้วยความลุ่มหลงพร้อมกับหัวใจกระดอนไปอยู่ที่พื้น

           “ดะ…เดี๋ยว!!..เซซิเลีย..ฉันขอโทษ…เธออย่าโกรธฉันเลยนะ..ฮือๆ” เซเลน่าร้องไห้แล้วเข้าไปซบอกของเซซิเลียทันที

           แต่ถึงอย่างนั้น..เซซิเลียก็ยังคงทำหน้างอนตุ๊บป่องอยู่

           “เห้ออ..เรื่องจบแล้วสินะ..” รูอันถอนหายใจออกมาทันที  

           ‘แปะ..แปะ..แปะ’ ในตอนนั้นเองมีเสียงตบมือจากคนๆหนึ่งดังขึ้นมา

           ทุกสายตาได้หันไปมองที่คนๆนั้น..รวมทั้งเรเวลเองก็ด้วย..