[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

“ขอฝากชุดเกราะด้วยนะครับ”

แอชเชอร์นำชุดเกราะของเขามาซ่อมบำรุงเตรียมรอรับการฝึกในวันพรุ่งนี้ที่จะต้องเปลี่ยนไป พลางมองจ้องไปยังสนามฝึกที่มีนักเรียนรุ่นเดียวกันกับเขาราว 17 คนกำลังฝึกซ้อมกับพี่เลี้ยงด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย จากความทรงจำเขาจำได้ว่าตั้งแต่เข้ามาในค่ายฝึกนี้ เขายังไม่เคยสู้กับพี่เลี้ยงเลย ทุกคนต่างมุ่งเน้นให้เขาสู้แค่มอนสเตอร์ ทำให้แอชเชอร์อยากรู้ความสามารถของตัวเองเมื่อต่อสู้กับมนุษย์ด้วยกัน 

อย่างไรก็ตามมันคงจะเป็นไปไม่ได้เพราะการที่เขาเดินไปท้าทายใครสักคนแล้วเอาชนะ จะทำให้เขากลายเป็นคนที่ถูกเกลียดขี้หน้า แอชเชอร์จึงทำได้แค่รอจนกว่าพี่เลี้ยงของเขาจะเปลี่ยนหลักสูตรแล้วเข้ามาต่อสู้กับเขาเอง

“ระบบใช้ฟอสเอนเนอร์จี้ฟื้นฟูร่างกายที”

การมีฟอสเอนเนอร์จี้เยอะทำให้แอชเชอร์ทำหลายอย่างได้ตามต้องการ เขาไม่จำเป็นต้องนอนก็ได้เพียงแค่จ่ายด้วยฟอสเอนเนอร์จี้ ระหว่างอาบน้ำเขาก็มองดูข้อมูลผ่านทางนาฬิกาข้อมือ เพื่อดูการเคลื่อนไหวของกองทัพต่างๆ หลายเดือนที่ผ่านมาการเดินทางออกไปจากค่ายของทหารยังคงเป็นเช่นเดิม พวกเขายังคงถูกส่งออกไปสำรวจพื้นที่มอนสเตอร์หายไป ถึงแม้ว่าจำนวนทหารที่เดินทางกลับเข้ามาในค่ายจะเพิ่มขึ้นเพราะลดการตายลงได้ แต่พวกเขาก็ยังคงตายในการเดินทางออกไปสำรวจหาความจริงเกี่ยวกับปรากฎการณ์ที่มอนสเตอร์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“เดี๋ยวนะ นี่มันอะไรกัน”

น้ำถูกปิดก่อนที่แอชเชอร์จะเช็ดตัวแล้วเดินกลับไปยังเตียงนอนพลางใช้โทรศัพท์เครื่องเก่าในการหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับข่าวที่เขาพึ่งเห็นมันประกาศเมื่อ 1 วันก่อน

“ลดระยะการฝึก หมายความว่าจะจบหลักสูตรเร็วกว่าเดิมเหรอ”

แอชเชอร์เข้าไปในหน้าเว็บไซต์ของกองทัพที่ 7 ที่เขาสังกัดปรากฎว่ามันประกาศเกี่ยวกับหลักสูตรการฝึกของพวกเขาที่จะจบเร็วกว่ากำหนดเดิมนับว่าเป็นข่าวร้ายจากกองทัพที่ 7 เลยก็ว่าได้เมื่อทางสหพันธ์ดาวเหนือตัดระยะเวลาการฝึกให้เหลือเพียง 7 เดือนเท่านั้นจาก 10 เดือน   

จากระยะเวลาที่แอชเชอร์ใช้ในการฝึกหลังจากสอบเข้ามาเป็นนักเรียนเตรียมทหารเขาใช้ชีวิตที่ค่ายฝึกของกองทัพที่ 7 ไปแล้ว 2 เดือน รวมกับที่ค่ายฝึกพิเศษอีก 4 เดือน รวมแล้วเป็น 6 เดือนจึงเหลือเวลาเพียงแค่ 1 เดือนเท่านั้น  จึงหมายความว่าการทดสอบจบของพวกเขาจะเริ่มขึ้นเร็วกว่ากำหนด จากเดิมจะจัดในเดือน 9 ทั้งเดือน พอเข้าสู่เดือนที่ 10 พวกเขาจะซ้อมสวนสนามเพื่อมอบยศจบหลักสูตรการฝึก 

กลับกลายเป็นว่าประกาศฉบับใหม่นี้จะให้พวกเขาได้ทำการทดสอบในเดือน 7 ทั้งเดือนแล้วใช้เวลาอีก 1 อาทิตย์ซ้อมสวนสนามเพื่อมอบยศทหารพร้อมกับประกาศเขตที่พวกเขาจะได้ไปบรรจุ

ก็อกก็อก  ก็อก

“แอชเชอร์”

“ครับ” แอชเชอร์ตอบรับเสียงเคาะหน้าห้อง พลางรีบเดินไปเปิดประตูดูหน้าคนที่เคาะห้องของเขา ปรากฎว่าเป็นพี่เลี้ยงที่ไปด้วยกันบ่อยครั้ง

“แอชเชอร์ เก็บข้าวของพรุ่งนี้นายจะต้องเดินทางกลับค่ายฝึกที่ 7”

“ใช่เรื่องเกี่ยวกับหลักสูตรที่ถูกเร่งให้จบเร็วใช่ไหมครับ”

“ถูกต้องแล้ว เป็นโชคดีของนายเช่นกันที่ต้องกลับในวันพรุ่งนี้ เนื่องจากว่าหลักสูตรของค่ายฝึกพิเศษนายทำได้เกินเพดานแล้ว ทางเรายังไม่มีแผนรับมือกับนาย หากเป็นไปได้การฆ่ามอนสเตอร์ 7 ดาวคงจะต้องใช้ประสบการณ์จริงของนายเอง”

“ขอบคุณครับ”

“งั้นคืนนี้ว่างไหม ไปกินข้าวด้วยกัน พวกเราอยากจะเลี้ยงส่ง”

แอชเชอร์กล่าวขอบคุณพลางเข้าไปแต่งตัว วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เขาต้องอยู่ในค่ายฝึกพิเศษแห่งนี้  เขาไม่คิดว่าเรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้นแบบกระทันหัน รู้ตัวอีกทีเขาก็ต้องกลับไปทดสอบหลักสูตรปกติธรรมดาแล้ว

“ไม่ใช่แค่เราสินะ”

แอชเชอร์เดินมาถึงโรงอาหารปรากฎว่าพี่เลี้ยงทั้งหมดที่เคยฝึกเขาและฝึกให้กับนักเรียนทั้ง 53 คนจะอยู่รวมกันทั้งหมด ไม่เพียงเท่านั้นยังมีนักเรียนอีก 53 คนกำลังจับกลุ่มคุยกันด้วยท่าทางสนุกสนาน จากวันนี้ไปพวกเขาคงต้องแยกทางกันกลับไปยังค่าย อย่างไรก็ตามพวกเขาจะต้องได้เจอกันอีกในวันที่การทดสอบเริ่มต้นขึ้น เนื่องจากว่านักเรียนของทั้ง 10 ค่ายฝึกที่สังกัดกับกองทัพทั้ง 10 จะถูกส่งไปทดสอบร่วมกันในเขตใดเขตหนึ่งที่ทางกองทัพจัดเตรียมเอาไว้

“มานี่เร็วแอชเชอร์ ทุกคนรอนายอยู่”

แอชเชอร์ฉีกยิ้มให้ทุกคนแล้วเดินไปนั่งที่ จากนั้นบรรยากาศมื้อค่ำของพวกเขาก็เริ่มไปด้วยการเล่าเหตุการณ์ต่างๆที่นำมาจากเรื่องจริงในช่วงฝึก ใครที่หกล้มแล้วทำให้เพื่อนเสียรูปแบบต่างถูกนำมาพูดถึงจนทุกคนขำขัน แอชเชอร์ที่ไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้มานานเขาก็เริ่มยิ้มกับเรื่องราวตลกที่ครูฝึกนำออกมาเล่า

“แอชเชอร์ นายยังมีเวลาอยู่นะเพื่อน หากจะทำลายสถิติของฉันก็รีบๆทำ”

มอแกนเข้ามากอดคอแอชเชอร์ด้วยท่าทางสนิทสนมพลางบอกให้เขาไปใช้งานห้องทดลองการต่อสู้เพื่อโค่นล้มเขาที่มีคะแนนเป็นอันดับหนึ่งของนักเรียนที่เข้ามาในค่ายฝึกของปีนี้ แอชเชอร์จึงย่นคิ้วเล็กน้อยพลางฉีกยิ้มให้กับมอแกน  สิ่งที่มอแกนพูดออกมาเป็นการแนะนำที่ดี เขาเกือบลืมไปว่าค่ายฝึกพิเศษมีการจับตามองพวกเขาเพื่อนำคะแนนไปประเมินในหลักสูตรร่วมกันกับหลักสูตรธรรมดาเช่นเดียวกัน เขาจึงคิดว่าคืนนี้น่าจะเป็นคืนที่ดีเช่นกัน ถ้าเขาจะทิ้งคะแนนในห้องทดสอบเอาไว้เพื่อเพิ่มคะแนนความก้าวหน้าของเขาตลอดระยะเวลาที่ฝึกในค่ายแห่งนี้

“สู้ๆนะเพื่อน คะแนนของฉันมันสูง ฮ่าๆๆ”

ทุกคนเริ่มแยกย้ายรวมไปถึงพี่เลี้ยงก็เดินกลับไปนอนเช่นกัน ดูเหมือนว่าระดับ S ที่กระตือรือร้นในการทำแต้มจะมีเพียงมอแกนเท่านั้น ส่วนลีโอไม่พูดไม่จา การใช้งานห้องจำลองการต่อสู้สำหรับลีโอเพียงแค่การเข้าไปทำความคุ้นชิน เขาไม่ได้ยึดติดกับแต้มที่ได้ ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นแต้มอันดับสองรองจากมอแกน แอชเชอร์ที่มีแต้มน้อยสุดเพราะเขาออกกำลังกายให้หมดแรงแล้วเข้าไปใช้งานห้อง คะแนนที่ออกมาจึงเท่าเดิม แม้มันจะเพิ่มวันละไม่กี่แต้มแต่ก็ยังเป็นแต้มที่น้อยกว่าทุกๆคน

[กรุณาเลือกระดับมอนสเตอร์]

“ 6 ดาว”

แอชเชอร์บอกระดับมอนสเตอร์ที่เขาต้องการฆ่าในห้องจำลองการต่อสู้ที่พึ่งเข้ามา ก่อนที่ชุดเกราะของเขาจะถูกปรับให้มีพลังเท่ากับมาร์คเซเว่น แอชเชอร์ที่มองเห็นมอนสเตอร์ 6 ดาวปรากฎตัวออกมาแล้วนั้นเขาก็เริ่มพุ่งเข้าไปหามันทันที

โฮ๊ก!

เสียงร้องคำรามของมอนสเตอร์ดังลั่นไปทั่วห้อง หลังจากแอชเชอร์เริ่มการโจมตีด้วยการจำลองมอนสเตอร์ 6 ดาวที่ระบบฉายออกมานี้ มันเป็นสิ่งที่เขาฆ่าในทุกๆวันจนชินชา หากให้เริ่มฆ่ามอนสเตอร์ 5 ดาวสำหรับเขาเป็นเรื่องเสียเวลาเกินไป แอชเชอร์จึงคิดจะฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาวเพื่อเก็บแต้ม ทันทีที่เขาเข้าถึงร่างของมอนสเตอร์ที่มาจากการจำลองนี้เอง ตัวของแอชเชอร์ก็พุ่งเข้าหามันด้วยความรวดเร็วจากสกิลระเบิดฝีเท้าแล้วเปลี่ยนไปใช้ตัดเงาจนแผ่นหลังของมันเกิดแผล 

จังหวะที่มันรู้สึกแย่ก็ได้เปิดใช้งานทักษะโจมตีวงกว้าง แอชเชอร์ไม่ปล่อยให้มันได้ทำแบบนั้น เขาได้กระโดดไปเตะขาหลังของมันจนทำให้ปากที่อ้าออกหุบลง แล้วเขาก็พุ่งตรงไปส่วนหน้าใช้ดาบแทงทะลวงเข้าไปในช่องคอของมันผ่านแผงคอ จนทำให้มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายกับกวางผสมกับสิงโตตายลงไปในทันที

การฆ่าของแอชเชอร์เป็นไปได้อย่างง่ายดาย เขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ยิ่งฆ่าเขาก็ยิ่งสนุก ไม่คิดเลยว่าความสามารถของตัวเองเมื่อต้องมาใช้ในห้องจำลองจะดีขนาดนี้ ด้วยกำลังเต็มเปี่ยมไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เขาจะฆ่ามอนสเตอร์ในห้องแห่งนี้ มันให้ความรู้สึกต่างจากตอนที่เขาออกกำลังกายอย่างหนักแล้วเข้ามา

เมื่อมอนสเตอร์ตายตัวใหม่ก็ถูกสุ่มออกมา การฆ่าของเขาก็เริ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า จนคะแนนของแอชเชอร์ไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ทำลายสถิติเดิมของเขาเพียง 10 นาที จากนั้นแต้มของเขาก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกครั้ง โดย 1 นาทีที่เขาใช้ในห้องจำลองการต่อสู้จะมีแต้มเพิ่ม 6 แต้มจากการฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาว กระทั่งเวลาผ่านไปถึงชั่วโมงที่ 2 เขาก็สามารถทำแต้มได้ถึง 720 แต้ม เป็นอันดับที่ 1,205 ของคนที่ใช้ระบบจำลองมอนสเตอร์ 

“น่าจะพอได้แล้วล่ะนะ”

แอชเชอร์ออกมาจากห้องจำลองปรากฎว่าเขาเจอมอแกนที่ควรจะหลับไปแล้ว ดูเหมือนว่าการแจ้งเตือนของแต้มภายในห้องฝึกจะทำให้มอแกนตื่นขึ้นมาเพื่อทำลายสถิติของแอชเชอร์อีกครั้ง การที่มีใครสักคนเป็นอันดับ 1 ทำให้มอแกนไม่ยอมนอน

“เฮ่ย นายทำได้ยังไงกัน ทำไมแต้มถึงสูงขนาดนั้น”

“มันเป็นผลจากการฝึก นายก็ลองเข้าไปดูเองเถอะ”

แอชเชอร์ไม่ยอมอธิบายสิ่งที่เขาได้ทำลงไป หากจะบอกเขาก็กลัวจะเสียเวลา จึงบอกให้มอแกนเข้าไปลองด้วยตัวเอง ซึ่งเขาไม่ได้ทำอะไรมากเลย ครั้งนี้เขาก็แค่เข้าไปในห้องจำลองการต่อสู้ด้วยพละกำลังที่เต็มเปี่ยมเท่านั้น จึงไม่มีอะไรมากเลยหากเขาจะฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาวด้วยกำลังที่มีอยู่  

ทันทีที่มอแกนวิ่งเข้าไปในห้องแอชเชอร์ก็ได้มองการต่อสู้ของมอแกน เขาอยากรู้เช่นกันว่าหลายเดือนมานี้ ระดับ S คนอื่นๆมีความเร็วมากน้อยแค่ไหน กระทั่งการฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาวของมอแกนผ่านไป 3 ตัวแอชเชอร์จึงเดินทางกลับ จากเวลาที่มอแกนใช้ยังคงมากกว่าเขาเพราะบางตัวก็ใช้เวลาถึง 3 นาที บางตัว 4 นาที ต่างจากเขาที่ฆ่าตอนไหนก็ได้ 

แอชเชอร์ไม่สนใจคะแนนของมอแกนเท่าไหร่นักเพราะไม่มีผลต่อเขามากในด้านการประเมิน ส่วนด้านอื่นๆก็พอมีผลอยู่บ้าง การที่เขาเป็นที่ 1 ในการฝึกค่ายพิเศษ อาจจะนำปัญหามาให้ในภายหลังจากแมวมองที่ต้องการตัวของเขา แต่หากมีคะแนนของมอแกนที่ต้องการทำลายสถิติทุกอย่างมากลบทับคะแนนของเขา ก็จะทำให้แอชเชอร์อยู่ง่ายขึ้นไปอีกนิด

แอชเชอร์จึงหยุดที่จะทำคะแนนเอาไว้ที่ 2 ชั่วโมงในห้องจำลอง เนื่องจากว่า ความโดดเด่นที่มากเกินไปจะทำให้เขาอันตรายได้ เรื่องของพวกชุดดำที่เขาปะทะไปในช่วงเดือน 4 แอชเชอร์ก็ยังคงวิตกกับมัน กลัวว่าเขาจะถูกค้นประวัติไปตรวจสอบ จึงต้องเก็บฝีมือเอาไว้สักนิด 

การที่เขาหยุดสู้ไม่ไปต่อในการล่าแต้มก็เพราะว่าคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองด้วย ยิ่งมอแกนทำลายสถิติของเขาได้ยิ่งดีเพราะคนจะเล็งไปที่มอแกน

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

เหล่านักเรียนที่เก็บข้าวของเดินออกมาจากห้องพักที่ต้องจากไปในเช้าตรู่  ล้วนแล้วแสดงความตกใจหลังจากเห็นคะแนนอันดับที่จัดขึ้นมาด้วยการนำคะแนนการฆ่าในห้องจำลองการต่อสู้ออกมาเรียงกัน โดยสิ่งที่พวกเขาหลายคนกำลังยืนมองในเช้าของวันนี้เองนั้น คือคะแนนของมอแกนที่สามารถไต่ขึ้นไปจนถึง 902 แต้ม ไม่ใช่แค่คะแนนของมอแกนที่เพิ่มขึ้นมาในชั่วข้ามคืน คะแนนของแอชเชอร์ที่อยู่ต่ำสุดก็เพิ่มขึ้นมาเป็นอันดับสองด้วยเช่นกัน ทำให้หลายคนสงสัยว่าเมื่อคืนที่ผ่านมานั้น ทั้งสองพากันทำอะไรลงไป

“แถวตอนเรียง 5 ทั้งหมดจัดแถว~!”

เสียงของครูฝึกร้องดังมาจากด้านนอกสนาม ทุกคนที่รู้ตัวว่าถูกเรียกต่างหิ้วข้าวของพะรุงพะรังออกไปจัดแถว พลางมองไปยังรถหุ้มเกราะหลายคันที่จอดรอบข้างสนาม ดูเหมือนว่าค่ายฝึกที่พวกเขาเดินทางจากมาจะส่งคนมารอรับพวกเขากลับไปแล้ว