หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่ 58 ลูกแกะกำลังรวมฝูง

ที่ค่ายแกนนอน

“หมายความว่ายังไง!” เสียงของลอร์ดแกนนอนเต็มไปด้วยความโมโห ลุกขึ้นจากบัลลังก์ตวาดและจับจ้องไปที่มอร์

“นายท่าน...” มอร์รีบคุกเข่าลงไม่กล้าสบตาโดยตรงในใจได้แต่คิดว่า ชิบหายแล้ว...

วันนี้คือวันที่ควรขจะเป็นวันที่แผนการเสรจ็สมบูรณ์ซึ่งก็จริงแผนการเสร็จไปเกือบทั้งหมดแล้ว เหลือแค่ขนทรัพย์สมบัติจากค่ายต่าง ๆกลับมา

แต่ใครจะคิดว่าตอนที่กำลังขนกลับมาจากค่ายก็มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายโผล่มาไล่โจมตีทหารของพวกเขาและแย่งชิงสมบัติที่ได้รับมาโดยเฉพาะตราประทับดินแดน

พวกนั้นจ้องเล่นงานตราประทับดินแดนโดยเฉพาะพอลอร์ดแกนนอนทราบเรื่องก็โกรธจนแทบคลั่ง ทหารที่เข้ามารายงานก็โดนลากออกไปตัดหัวแล้ว

ตอนนี้โทษทั้งหมดตกลงมาที่มอร์เพราะเส้นทางต่างๆ เขาคือผู้วางแผน

“ตั้งแต่มาที่หอคอยชั้นแรก ไมมีใครกล้าลอบกัดกูแบบนี้มันเป็นใครถึงกล้าทำ” ลอร์ดแกนนอนกำมือจนเก้าอี้โลหะยุบเป็นรอยฝ่ามือเขาโกรธเพราะโดนใครไม่รู้ลอบกัด

ไม่ ต้องสงบไว้ก่อนแผนการยังดำเนินต่อไปอยู่อีกไม่นานฉันก็จะบอกลาสถานที่ชั้นต่ำนี้ได้และไปยังชั้นสองสักที

“มันโจมตีไปกี่จุด”

“นายท่านมันโจมตีหน่วยทหารของเราไป 10จุดได้ตราประทับดินแดนจากค่ายระดับ 1 ไป 7 และค่ายระดับ 2 ไปอีก 3 ชิ้น เราเหลือตราประทับดินแดนระดับ3 จำนวน 1 แห่งและตราประทับดินแดนระดับ 2 อีก 11 แห่งกับตราประทับดินแดนระดับ 1อีก 25 แห่ง ส่วนค่ายที่เหลือเราไม่ได้เข้าไปตีเพิ่มเพราะอยู่ไกลเกินไปไม่ก็เป็นค่ายภายในพันธมิตร”

สรุปจากข้อมูลแผนการครั้งนี้ของค่ายแกนนอนสามารถกวาดล้างค่ายได้เกือบครึ่งหนึ่งในเขตดัลลัสซึ่งมันไม่เคยมีมาก่อน โดยการฉวยโอกาสที่ค่ายพวกนี้ส่งทหารไปยังดันเจี้ยนความแข็งแกร่งลดลง จึงลอบโจมตีได้ง่าย

“นายท่านพวกมันเล็งมาที่ตราประทับดินแดนผมเสนอให้รีบเอาตราประทับดินแดนส่งมาให้ถึงค่ายก่อน น่าจะปลอดภัยที่สุด ส่วนทรัพย์สิยอื่นๆ ให้ส่งตามหลังมา แบบนั้นต่อให้พวกมันจะโจมตีก็ได้แค่ทรัพย์ธรรมดาไปเท่านั้น”

มอร์เริ่มเล่าแผนการรับมือ โดยการแบ่งกำลังออกมาครึ่งหนึ่งให้รีบนำตราประทับไปรวมกับทหารหน่วยอื่น ๆ ที่เอาตราประทับมาเหมือนกันแล้วใช้เส้นทางลับกลับมายังค่าย

เส้นทางนี้ปลอดภัยไม่มีค่ายไหนใช้มันเพราะเป็นเส้นทางที่ค่ายแกนนอนควบคุมอยู่

“มีเหตุผล เอาตามที่แกว่า ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อน”ลอร์ดแกนนอนโบกมือให้มอร์ไปจัดการ ส่วนตัวเองเดินไปเข้าเครื่องส่งออกไปด้านนอก

“ขอรับนายท่าน” มอร์ก้มหัวรับคำสั่งจนกระทั้งแกนนอนหายตัวไปจึงได้เงยหน้าขึ้นมา

“ใครมันกล้าทำลายแผนการฉัน!” มอร์เต็มไปด้วยความแค้น เพราะการที่อีกฝ่ายดักโจมตีได้แสดงว่ามันรู้แผนการของเขา

ต้องรีบจัดการก่อนที่แกนนอนจะกลับเข้ามา

...

โลกด้านนอก

แกนนอนลืมตาขึ้นมาในเครื่องส่งพอเปิดฝาครอบออกไปก็มีคนรับใช้เข้ามาหาในทันที

“ท่านแกนนอน ท่านแม่ของท่านโทรมาหาเมื่อวานนี้”

“ท่านแม่ว่ายังไง”

“นายหญิงบอกว่าให้ท่านกลับไปที่ดาวอังคารเพื่อเข้าร่วมในงานเลี้ยงต้อนรับท่านกูเรี่ยนกลับมาจากสนามรบในเดือนหน้า”

“กูเรี่ยน! พี่ชายฉันกลับมาแล้วอย่างนั้นเหรอ ก็ดีเหมือนกันหลังจากขึ้นไปชั้นสองจะได้ท้าทายมันได้สักที”

“ท่านแกนนอนแบบนั้นท่านอาจจะโดนนายท่านตำหนิเอาได้เหมือนกับคราวก่อน”

“พ่อไม่มีเวลามาสนใจฉันหรอกแกคอยดูเถอะ ทุกคนชอบบอกว่าฉันสู้พี่ชายไม่ได้ แต่ว่าพอฉันขึ้นไปที่ชั้นสองได้ถึงตอนนั้นจะมีใครกล้าดูถูกฉันอีกหรือเปล่า ลอร์ดกับนักผจญภัยแค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่าฉันมีความสามารถมากกว่ามัน” แกนนอนเต็มไปด้วยความเกลียดชังมากกว่านั้นคือการอยากเอาชนะ

พี่ชายของเขาแข็งแกร่งมากได้รับความสำคัญจากพ่อของเขามากถ้าเขากลายเป็นลอร์ดและขึ้นไปยังชั้นสูง ๆ ของหอคอยได้ ถึงตอนนั้นเงาของพี่ชายจะไม่มีทางบดบังเขาได้อีกต่อไป

ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม ฉันจะต้องกลายเป็นลอร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดให้ได้! แกนนอนสาบานกับตัวเอง

...

ค่ายมิดไนท์

ที่ปรึกษานายหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรีบร้อนรายงานต่อกัสที่นั่งดูรายการแร่โลหะบริสุทธิ์อยู่แต่ทันทีที่ได้ยินรายงานเขาก็ต้องวางงานในมือลง

“เรียนนายท่านตอนนี้ลูกแกะกำลังรวมฝูงกันแล้ว”

“นายท่านเป็นตามที่ท่านคาดการไว้ไม่มีผิด”ฮันน่าที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวด้วยความยินดี

“อย่าพึ่งดีใจไป พวกนั้นเดินตามเกมเราก็จริงแต่ตราปใดที่ของยังไม่อยู่ในมือก็ไม่มีอะไรแน่นอนทั้งนั้น” แม้จะกล่าวแบบนั้นแต่ในใจกัสรู้ดีว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวย

กัสโบกมือให้ที่ปรึกษาออกไปก่อนอีกฝ่ายทำความเคารพและรีบออกไป

“ลิชน่าจะไปรวมกับแอรีสแล้วบอกให้พวกเขาเตรียมตัวได้แล้ว เอาตราประทับดินแดนพวกนั้นมาให้ฉัน”

“ค่ะนายท่าน”

...

พื้นที่ซากเมืองร้างของเขตดัลลัสแห่งหนึ่ง

ช่างอลันและช่างฟลุ๊คทั้งสองทำงานเสร็จเรียบร้อยมาหลายวันแล้วแต่ยังไม่ได้เดินทางกลับ เหตุผลก็ง่ายมากพวกเขาถูกแอรีสสั่งให้อยู่ที่นี่ต่อเพราะถ้าเกิดมีเส้นทางตรงไหนที่เกิดพังขึ้นมาก็จะได้เรียกไปซ่อมแซมได้ในทันที

ถึงจะอยู่ต่อ แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็สะดวกสบายกว่าก่อนหน้านั้นมาก

ตอนที่ก่อสร้างทางพวกเขาไปกันแค่สองคนเส้นทางไม่ได้กว้างจนต้องใช้กำลังคนเยอะ แต่ว่าทหารพวกนี้ไม่เก่งการก่อสร้างเลยที่จริงในความคิดทั้งสองทหารเหล่านี้โง่เกินไป มีดีแค่การต่อสู้และฟังคำสั่ง

อ้อ ยกเว้นท่านแอรีส

พวกเขาไม่กล้าปากมากเกินไป

ตอนนี้ได้ย้ายกลับมาอยู่ด้านนอกเขตพื้นที่ซากเมืองร้างแล้วอยู่เป็นหลักแหล่งไม่ต้องย้ายไปทีละตึกในทุก ๆ วันอีก

มีทหารคอยปกป้องห่างไกลจากรังซอมบี้และพวกสัตว์กลายพันธุ์ แน่นอนว่ามีเนื้อให้กินในทุกวัน สิ่งนี้คือกำลังใจของพวกเขา

“ฟลุ๊คแกว่าเมื่อไหร่เราจะได้กลับไป”

“แกอยากกลับหรือไง มีเนื้อให้กินดี ๆไม่ชอบ” ฟลุ๊คไม่สนใจกินเนื้อในมือต่อ

“หึ พวกเรากินดีขนาดนี้ไอ้พวกในค่ายมันไม่กินของดียิ่งกว่าเหรอ”

“จะไปรู้เหรอ แต่ว่าอย่าไปหวังอะไรแบบนั้นเลยคนไม่ทำงานไม่มีทางได้กินของดีหรอก ไม่เหมือนพวกเรา ทำงานใหญ่เสร็จได้กินเนื้อนอนพักผ่อนสบาย”

“เอาเถอะ ไว้วันไหนแกโดนฝูงซอมบี้ล้อมแล้วอย่ามาเสียใจ”

“ไอ้เวรนี่ ปากเหรอนั่น...เดี๋ยว! นอกหน้าต่างนั้นมันอะไร”

ฟลุ๊คสังเกตเห็นกลุ่มขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ใบหน้าก็ตื่นตกใจในทันที

“ไอ้บ้า ปากแกพาซวยแล้ว มันซอมบี้หรือเปล่าวะ”

“ซวยบ้าอะไร นั้นพวกเรา”

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแล้วทำให้แสงเริ่มน้อยลงมองจากใกล้ ๆ ไม่ชัดเจนฟลุ๊คจึงมองพลาดไป แต่พอมองให้ดี ๆ พวกเขาก็พบว่ามันเป็นทหารจากค่ายพวกเขาเพราะดูจากชุดแต่งกาย

“เกิดเรื่องใหญ่แน่ ๆ เลยมีทหารมาเสริมมากขนาดนี้”

ทั้งสองคนมองหน้ากันและรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

ทหารที่มาคงไม่ได้มาคุ้มครองพวกเขาแน่นอนทั้งสองคนรู้ดีถึงคุณค่าพวกเขากำลังทหารนับร้อยนี้บวกกับที่มี่อยู่ มากพอจะถล่มค่ายระดับ1 ได้ราวกับพลิกฝ่ามือ ทำสงครามกับค่ายระดับสองได้สบาย

“ท่านลิช” แอรีสออกมารับลิชด้วยตัวเองพร้อมกับทหารมืดที่อยู่ด้านหลังแอรีสให้ความสำคัญกับลิชมาก เพราะอีกฝ่ายฉลาดและได้รับความไว้วางจากใจกัสเสมอ

ถ้าได้ลิชมาช่วย แอรีสก็มั่นใจว่าภารกิจนี้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน

“ท่านแอรีส” ลิชเองก็ทักทายอย่างสุภาพ

ถึงจะมีความฉลาดเป็นเลิศจากพรสวรรค์ที่มีแต่นั้นก็ยิ่งทำให้ลิชรู้ว่าแอรีสคือทหารมืดคนสำคัญของนายท่าน เพราะเป็นคนที่ติดตามนายท่านเป็นคนแรก

ถึงนายท่านจะไม่พูด แต่ความจริงนี้ก็ยังชัดเจน

“ทางค่ายวิทยุมาบอกว่าลูกแกะกำลังมาทางพวกเราแล้วท่านจะเริ่มเลยหรือไม่” แอรีสถามความเห็น

“แน่นอนจะให้นายท่านรอนานกว่านี้ได้ยังไงลุยกันเถอะ”

“ถ้าอย่างนั้นต้องฝากท่านแล้ว”

“กล่าวเกินไป กำลังรบยังไงก็ต้องพึ่งพาท่านแอรีส”ลิชยิ้มเล็กน้อยและเดินไปพร้อมกับแอรีส

ทหารมืดทั้งสองรวมเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์พวกเขาคือทหารมืดเหมือนกัน แน่นอนว่ากำลังรบอาจจะต่างกันบ้าง เพราะว่าทหารมืดที่ส่งมาก่อนหน้านั้นแข็งแกร่งกว่า

ทหารมืดรวมแล้ว 200 นายเป็นระดับกลาง 30นายส่วนใหญ่คือระดับหัวหน้าหน่วย ค่าความแข็งแกร่งอยู่ที่ 60-80 มี 3 นายที่ความแข็งแกร่งเกิน 85 หน่วยขึ้นไป

ส่วนที่เหลือเป็นระดับเริ่มต้นความแข็งแกร่งที่25-29 ซะเป็นส่วนใหญ่ พวกหน้าใหม่ต่ำกว่า 25 หน่วย

ความแข็งแกร่งที่มากที่สุดคือ แอรีสแม้จะมาที่นี่แต่ก็ไม่เคยที่จะหยุดฝึกฝนเลย จนตอนนี้ค่าความแข็งแกร่งของเขาสูงถึง 95หน่วยแล้ว

ตอนแรกคิดว่าจะใช้เวลาไม่กี่วันก็จะวิวัฒนาการอีกครั้งกลายเป็นขั้นสูงได้แต่ว่าศัตรูไม่เคยรอให้เตรียมพร้อม ถึงอย่างนั้นด้วย [พรสวรรค์ร่างกายของซอมบี้] และ[พรสวรรค์พละกำลังของซอมบี้]ทำให้แอรีสเหนือกว่ามนุษย์ในระดับเดียวกันสู้หนึ่งต่อสามได้

แอรีสก็มั่นใจว่าสามารถรับมือกับมนุษย์ที่มีพลังระดับพื้นฐานขั้นสูง

พวกเขาเดินตามเส้นทางที่สร้างไว้โดยช่างอลันและช่างฟลุ๊คด้วยเส้นทางที่ไม่มีใครคิดจะมาได้ก่อนหน้านั้นมีพวกนักผจญภัยมือใหม่มาแถวนี้

แต่ส่วนใหญ่พอเห็นว่ามีรังซอมบี้จำนวนมากก็ไม่ได้มาบ่อยมากนักยิ่งแผนการของแกนนอนเริ่มขึ้นแล้ว นักผจญภัยส่วนใหญ่ก็อยู่กันอย่างเงียบสงบมากขึ้นเพราะกลัวจะถูกดึงเข้าไปพัวพันในสงครามระหว่างค่าย

ชื่อเสียงของค่ายแกนนอนเลวร้ายเกินไปขนาดที่นักผจญภัยถ้าเลือกได้ก็พากันรวมกลุ่มแล้วออกจากเขตดัลลัสไป

แน่นอนว่ามีบางส่วนโดนดึงเข้าไปในกับดักดันเจี้ยนยิ่งทำให้พื้นที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคนมามากขึ้น

พวกแอรีสและลิชจึงเคลื่อนไหวโดยที่ไม่มีใครพบเห็นไปโผล่ยังถนนเส้นหนึ่งที่น้อยคนจะรู้จักแต่มันกลับเป็นเส้นทางลัดที่ถูกควบคุมโดยค่ายแกนนอน

ด้านซ้ายเป็นทางไปยังค่ายแกนนอนพวกเขาจึงแอบลัดเลาะไปด้านขวาของถนน เพื่อไปดักซุ่มโจมตีลูกแกะที่กำลังใกล้เข้ามา