ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 116: ซ่อมแซมกระบี่

ภายในห้องพักที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยค่ายกลป้องกันเสียงและจิตสัมผัส

หลิงเซียววางกระบี่วิญญาณที่เต็มไปด้วยรอยร้าวลงเบื้องหน้า คู่กับชิ้นส่วนโลหะดาวตกพันปีที่ส่องแสงสีเงินยวบยาบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสภาพจิตใจให้สงบนิ่งดุจน้ำ

"ระบบ ช่วยข้าหลอมรวมมัน"

[ รับทราบ... ตรวจพบวัตถุดิบระดับสูง 'โลหะดาวตกพันปี' ]

[ เริ่มต้นกระบวนการซ่อมแซมศาสตราวิญญาณ... ]

ทันทีที่สิ้นเสียงระบบ แสงสีทองจางๆ ก็แผ่ออกมาจากร่างของหลิงเซียว ห่อหุ้มวัตถุทั้งสองชิ้นไว้ เขาไม่ได้ใช้เตาหลอมหรือค้อนตีเหล็กเหมือนช่างทั่วไป แต่ใช้พลังลมปราณแก่นทองคำผสานกับอำนาจของระบบในการ "กลั่น" วัตถุดิบโดยตรง!

วูมมม...

ก้อนโลหะดาวตกเริ่มสั่นระริก ภายใต้การบีบอัดของพลังงาน มันค่อยๆ ละลายกลายเป็นของเหลวสีเงินที่ร้อนระอุและบริสุทธิ์ ของเหลวนั้นลอยคว้างกลางอากาศราวกับมีชีวิต ก่อนจะค่อยๆ ไหลรินลงสู่ตัวกระบี่วิญญาณ

ฉ่า...

ทันทีที่ของเหลวสีเงินสัมผัสกับใบกระบี่ที่แตกร้าว เสียงฉ่าดังขึ้นพร้อมกับไอสีขาวที่พวยพุ่ง กระบี่วิญญาณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับคนป่วยที่ได้รับยาทิพย์ จิตวิญญาณภายในกระบี่ส่งเสียงร้องกังวานด้วยความยินดี

รอยร้าวขนาดใหญ่ที่พาดผ่านใบกระบี่ค่อยๆ ถูกของเหลวสีเงินแทรกซึมและประสานเข้าด้วยกัน สนิมกรังที่เกาะอยู่ตามด้ามและโคนกระบี่หลุดร่วงออกไป เผยให้เห็นเนื้อเหล็กที่แท้จริงซึ่งส่องประกายแวววาวดุจดวงดาว

หลิงเซียวเหงื่อไหลท่วมตัว การควบคุมพลังในการหลอมรวมนี้กินแรงสมาธิมหาศาล เขาต้องประคองพลังให้สม่ำเสมอ ไม่ให้มากเกินไปจนทำลายกระบี่ที่เปราะบาง และไม่ให้น้อยเกินไปจนการผสานล้มเหลว

เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม จนกระทั่งแสงสว่างในห้องวาบขึ้นอย่างเจิดจ้า!

เคร้ง!

เสียงกระบี่ร้องคำรามดังก้องกังวานไปทั่วห้อง คลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นซัดจนข้าวของในห้องสั่นไหว!

เมื่อแสงจางลง หลิงเซียวก็มองเห็นกระบี่วิญญาณเล่มใหม่ที่ลอยอยู่เบื้องหน้า

มันไม่ได้ดูเก่าคร่ำครึและใกล้พังอีกต่อไป รอยร้าวใหญ่ๆ หายไปจนเกือบหมด ผิวของกระบี่เรียบเนียนและมีลวดลายดวงดาวสีเงินจางๆ ไหลเวียนอยู่ภายใน แม้จะยังไม่สมบูรณ์แบบร้อยส่วน แต่กลิ่นอายความคมกล้านั้นเหนือกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

[ การซ่อมแซมเสร็จสิ้น ]

[ สถานะกระบี่วิญญาณ: ฟื้นฟู 30% ]

[ คุณสมบัติพิเศษปลดล็อค: ความคมเพิ่มขึ้น 50%, การนำพาปราณกระบี่เพิ่มขึ้น 30% ]

หลิงเซียวเอื้อมมือไปคว้าด้ามกระบี่ ทันทีที่สัมผัส เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เชื่อมต่อกันอย่างแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม ราวกับกระบี่เป็นส่วนหนึ่งของแขนเขา

"ฟื้นฟูแค่ 30% ยังทรงพลังขนาดนี้..." หลิงเซียวลูบไล้ใบกระบี่ด้วยความพึงพอใจ "ถ้ารวมกับเพลงกระบี่อสูรพันคมของข้า... แม้แต่ยอดฝีมือแก่นทองคำขั้นกลาง ข้าก็สามารถสังหารได้ในดาบเดียว"

เขาตวัดกระบี่เบาๆ เกิดเป็นรอยตัดสีเงินค้างอยู่ในอากาศชั่วครู่

ความพร้อมของเขามาถึงจุดสูงสุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพลังฝีมือหรืออาวุธ

"การประลอง... ข้าพร้อมแล้ว"