จอมอาคมกู้บัลลังก์

ภายในวิหารร้างที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นลำผ่านหลังคาที่พังทลาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ

คำอินทร์และตูระยืนเผชิญหน้ากัน ทั้งสองต่างบาดเจ็บสาหัส ลมหายใจหอบหนักและเรี่ยวแรงก็ใกล้จะหมดสิ้น แต่ในแววตาของทั้งคู่กลับลุกโชนไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใด

"แก...แกมันเป็นปีศาจอะไรกันแน่" ตูระเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน 

มันไม่เคยพบเคยเห็นผู้ใดที่สามารถฟื้นตัวและพลิกสถานการณ์กลับมาได้ถึงเพียงนี้ 

คำอินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยกดาบขึ้นตั้งมั่น รวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะครั้งสุดท้าย

"ในเมื่อแกไม่ยอมตายดีๆ...ข้าก็จะส่งแกไปลงนรกพร้อมกับข้านี่แหละ!" ตูระคำรามลั่น! มันตัดสินใจทุ่มสุดตัว! รวบรวมพลังมนต์ดำทั้งหมดที่เหลืออยู่ในกายแล้วปลดปล่อยมันออกมาในรูปแบบของ "พายุเงา" !

เงาดำทมิฬจำนวนนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมาจากร่างของมัน...หมุนวน...แล้วก่อตัวขึ้นเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยคมมีดแห่งเงา

มันพุ่งเข้าใส่คำอินทร์ หวังจะฉีกกระชากร่างของเขาให้แหลกละเอียด!

คำอินทร์รู้ดีว่าเขาไม่อาจต้านทานการโจมตีที่รุนแรงถึงเพียงนี้ได้ด้วยพลังของตนเองเพียงลำพัง

เขาหลับตาลงแล้วส่งกระแสจิตสุดท้าย ไม่ใช่เพื่อโจมตี...แต่เพื่อ "ร้องขอ"

ท่านลุง...หากท่านยังได้ยินข้า...ข้าต้องการพลังของท่าน...บัดนี้!

และในวินาทีนั้นเองราวกับมีปาฏิหาริย์!

ร่างของลุงมีที่นอนหมดสติอยู่ไกลออกไป พลันกระตุกเฮือก! ดวงตาของแกเบิกโพลงขึ้น!

จิ้งจอกเฒ่าผู้นี้ แม้ร่างกายจะหมดสภาพแต่จิตวิญญาณของยอดฝีมือยังไม่ยอมดับสิ้น!

แกใช้พลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ร่ายมนต์บทที่แกถนัดที่สุดแต่ครั้งนี้แกไม่ได้ใช้มันเพื่อตัวเอง 

"ยันต์...เคลื่อนย้าย...พริบตา!"

พรึ่บ!

ร่างของคำอินทร์ที่กำลังจะถูกพายุเงากลืนกิน พลันหายวับไปจากตำแหน่งเดิม! แล้วไปปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ที่ "ด้านหลัง" ของตูระ!

มันคือการเคลื่อนย้ายตำแหน่งในชั่วพริบตา! เป็นสุดยอดวิชาที่ลุงมีเก็บซ่อนไว้เป็นไพ่ตายสุดท้าย!

ตูระเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! มันไม่ทันได้ตั้งตัว! แผ่นหลังของมันเปิดโล่งไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง!

และนั่น...คือโอกาสเดียวที่คำอินทร์ต้องการ!

เขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว! เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่ได้รับมาจากผลึกแห่งพระปณิธาน ผสานเข้ากับแก่นอาคมแผ่นดินแล้วแทงดาบที่อาบไปด้วยแสงสีทองเจิดจ้าเข้าที่กลางแผ่นหลังของตูระ!

"นี่...สำหรับทุกคน...ที่ต้องตายด้วยน้ำมือของพวกแก!"

ฉึกกกกกกกกกกกกก!

ดาบศักดิ์สิทธิ์ทะลวงผ่านเกราะหนังทะลุผ่านม่านพลังมนต์ดำแล้วเสียบทะลุเข้าสู่หัวใจของแม่ทัพเงาอย่างแม่นยำ!

"อ๊...อ๊า...เป็น...ไป...ไม่...ได้..."

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของตูระ ร่างของมันกระตุกอย่างรุนแรง...ดวงตาเบิกค้าง...แล้วก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้น...แน่นิ่งไปตลอดกาล 

พายุเงาที่เคยบ้าคลั่ง...พลันสลายหายไป...

ความเงียบ...ได้กลับคืนสู่วิหารร้างอีกครั้ง...

คำอินทร์ดึงดาบที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีดำของศัตรูออกมา...แล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น...พลังทั้งหมดของเขาหมดสิ้นลงแล้วจริงๆ...

เขาหันไปมองร่างของลุงมีที่นอนแน่นิ่งอยู่ไกลๆ...แล้วยิ้มออกมา...เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ...

ก่อนที่สติของเขา...จะดับวูบลงไปเช่นกัน...