Gustonya Undodead ราชันจอมเขมือบ

ยุคทองที่สองแห่งดันเจี้ยน

            สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเป็นไปตามที่ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์พูดไว้ หลังจากผ่านการวิจัยปรับปรุงมานานนับร้อยปี ในที่สุด ‘ดันเจี้ยนประดิษฐ์’ แห่งแรกก็ถูกสร้างขึ้นมาได้สำเร็จ

            ดันเจี้ยนประดิษฐ์แห่งแรกที่ถูกสร้างขึ้นมีความสามารถใกล้เคียงกับดันเจี้ยนเดิมเป็นอย่างมาก มันสามารถสร้างมิติภายใน ให้กำเนิดมอนเตอร์ชนิดต่างๆ รวมไปถึงผลผลิตจากมอนเตอร์ตัวนั้นๆ ซึ่งสามารถนำไปใช้ได้อย่างอิสระ เหมือนกับที่ดันเจี้ยนทั้ง 12

            อีกทั้งยังมีระบบคะแนน DP เหมือนกับดันเจี้ยนที่มีอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน สิ่งเดียวที่ต่างกัน มีเพียงคุณภาพที่ด้อยกว่าและจำนวนคนที่รองรับได้น้อยกว่า

            นอกเหนือจากนั้นความสามารถของดันเจี้ยนประดิษฐ์ก็แทบไม่ต่างจากดันเจี้ยนเดิมที่มีอยู่เลย

            แต่หลังจากประสบความสำเร็จในการสร้างดันเจี้ยนประดิษฐ์ที่สมบูรณ์ ปัญหาที่ถูกมองข้ามไปโดยตลอดก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเหล่าวิศวกรมนตราในที่สุด

            ปัญหาที่ว่านั้นคือปัญหาทางด้าน ‘ต้นทุน’ ดันเจี้ยนประดิษฐ์นั้นมีต้นทุนในการสร้างที่สูงเกินไปทำให้ยากที่จะสร้างเป็นจำนวนมากได้ ส่งผลให้แผนการสร้างดันเจี้ยนที่กัสวางไว้ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากต้นทุนที่มากเกินไป

            การปรับปรุงแก้ไขจึงเกิดขึ้นอีกครั้งเพื่อปรับเปลี่ยนดันเจี้ยนประดิษฐ์ให้มีต้นทุนที่ต่ำลง

            ในท้ายที่สุดหลังจากปรับแก้ภายใต้ความคิดเห็นจากหลายๆ ฝ่าย โดยเฉพาะความคิดเห็นของกัสที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษเพราะบารมีที่มากล้นของเขาในฐานะของบรรพชน

            ดันเจี้ยนประดิษฐ์ที่ถูกปรับปรุงจึงกลายเป็นดันเจี้ยนที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกับกำลังอยู่ในเกม

            ผลลัพธ์จากการปรับปรุงเพื่อลดต้นทุนในการสร้างดันเจี้ยนประดิษฐ์นั้น ส่งผลให้ความสมบูรณ์ของมันลดลง มอนเตอร์ในดันเจี้ยนไม่อาจให้ผลผลิตแบบเดียวกันที่ดันเจี้ยนเดิมสามารถให้ได้ แต่มันจะ ‘ตก’ วัตถุดิบบางอย่างในรูปแบบ ‘สุ่ม’ แบบเดียวกับดันเจี้ยนในเกมที่กัสเคยเล่นสมัยที่ยังเป็นเด็ก

             แต่ถึงจะสูญเสียความสมบูรณ์ไป แต่ดันเจี้ยนประดิษฐ์นี้ก็ยังสร้างความพึงพอใจให้กับทุกคนได้ ทั้งนี้ก็เพราะพวกเขาไม่ลืมว่าเป้าหมายในการสร้างดันเจี้ยนนั้นคืออะไร

            และดันเจี้ยนประดิษฐ์ที่ถูกปรับปรุงใหม่นี้ก็เหมาะสมกับการผลิตทรัพยากรมากกว่าดันเจี้ยนแบบเดิมเสียอีก ทั้งนี้ก็เพราะพวกเขาสามารถกำหนดต้นแบบของทรัพยากรที่จะได้จากการฆ่ามอนเตอร์ได้อย่างอิสระ

            ถึงแม้ว่าการกำหนดจะมีข้อจำกัดในหลายๆ ด้าน แต่ก็ยังสามารถกำหนดคุณสมบัติโดยประมาณของทรัพยากรที่ตกจากพวกมอนเตอร์ได้ตามที่ต้องการ

            เมื่อรวมกับต้นทุนที่ลดลง การเพิ่มจำนวนดันเจี้ยนจึงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ต่อให้ต้นทุนในการสร้างจะยังสูงมาก แต่ก็ไม่ได้สูงจนไม่สามารถจ่ายได้ไหวอีกต่อไป

            แผนการที่วางเอาไว้เมื่อหลายร้อยปีก่อนจึงสามารถเริ่มต้นได้ในที่สุด

            ในช่วงแรกของการสร้าง ดันเจี้ยนประดิษฐ์ถูกสร้างขึ้นภายในจักรวรรดิเทพธิดาเท่านั้น มันกลายเป็นดันเจี้ยนสำหรับนักรบและนักผจญภัยมือใหม่ที่ด้อยความสามารถและขาดแคลนทุนทรัพย์ซึ่งถือเป็นกลุ่มคนส่วนมากที่มีอยู่ในปัจจุบัน

            เนื่องจากดันเจี้ยนนั้นอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกล ทำให้ยากที่มือใหม่ซึ่งไร้ประสบการณ์และความสามารถจะสามารถเดินทางไปถึง

            นักรบและนักผจญภัยมือใหม่จึงทำได้เพียงต่อสู้กับสัตว์อสูรทั่วไปที่มีอยู่ในแต่ละพื้นที่ ส่วนคนที่สามารถเข้าไปในดันเจี้ยนได้นั้น หากไม่มีพื้นฐานทางตระกูลในระดับหนึ่งหรือทำงานรับใช้ตระกูลที่มีความมั่งคั่งเพียงพอ ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนกลุ่มนี้จะสามารถเข้าไปในดันเจี้ยนได้

            การปรากฏขึ้นของดันเจี้ยนประดิษฐ์จึงกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับคนกลุ่มนี้ ซึ่งมีส่วนช่วยอย่างมากในการยกระดับความสามารถและความมั่งคั่งของคนกลุ่มนี้

            ดันเจี้ยนประดิษฐ์จึงกลายเป็นแหล่งทรัพยากรสำคัญของจักรวรรดิในช่วงเวลาอันสั้น ทั้งยังทำให้การเติบโตของจำนวนประชากร ความแข็งแกร่งโดยเฉลี่ย รวมไปถึงเศรษฐกิจเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้นๆ

            แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่การปรากฏขึ้นของดันเจี้ยนประดิษฐ์ก็ได้รับการจับตามองจากจักรวรรดิข้างเคียงในทันที ตามมาด้วยการสืบค้นเพื่อหาที่มาของดันเจี้ยน ซึ่งสุดท้ายทุกฝ่ายก็ทราบว่าดันเจี้ยนประดิษฐ์นั้นเป็นผลงานจากการวิจัยของตระกูลอันดูวเดธ

            หลังจากทราบเรื่องนี้การเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ที่เกิดขึ้นก็หายไปในทันที ทุกฝ่ายก็พร้อมใจกันหยุดการเคลื่อนไหวเพราะไม่มีใครกล้าที่จะลงมือกับตระกูลอันดูวเดธในยามนี้

            จะมีก็เพียงตระกูลเล็กๆ ที่กล้าพอที่จะส่งคนของพวกมันเข้าไปในดันเจี้ยนเพื่อตักตวงผลประโยชน์ให้กับตัวเอง

            การเคลื่อนไหวของตระกูลเล็กๆ เหล่านี้แน่นอนว่าไม่ได้ทำให้ตระกูลอันดูวเดธเกิดความสนใจ ต่อให้ตระกูลเหล่านี้จะมาจากภายนอกก็ตามที

            แต่การที่ตระกูลอันดูวเดธไม่ได้สนใจ ก็ไม่ได้หมายความว่าการเคลื่อนไหวของตระกูลเล็กๆ กลุ่มนี้จะไม่ได้รับความสนใจจากตระกูลใหญ่น้อยในจักรวรรดิเทพธิดา

            ส่งผลให้ความขัดแย้งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยการต่อสู้ครั้งใหญ่เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตัวเอง

            การต่อสู้ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อตระกูลอันดูวเดธเลย จะมีก็เพียงตระกูลที่ปกครองพื้นที่บริเวณที่ดันเจี้ยนประดิษฐ์ตั้งอยู่เท่านั้นที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นี้

            ทว่าหลังจากนั้นเพียงไม่กี่ปี ดันเจี้ยนประดิษฐ์แห่งที่สองและสามก็ทยอยปรากฏขึ้น ส่งผลให้ความขัดแย้งค่อยๆ ลดลง จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นความเจริญ

            จำนวนประชากรภายในจักรวรรดิเทพธิดาเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องจากการอพยพของเหล่านักรบและนักผจญภัยมือใหม่ เนื่องจากดันเจี้ยนประดิษฐ์นั้นเข้าถึงได้ง่ายกว่าหากเทียบกับดันเจี้ยนทั้ง 12 ที่อยู่ในพื้นที่ส่วนในทวีป ซึ่งคนส่วนใหญ่ไม่สามารถเดินทางไปถึง

            เมื่อจำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้น ความเจริญรุ่งเรืองก็ย่อมตามมาเป็นธรรมดา ส่งผลให้ผู้ปกครองในดินแดนอื่นบังเกิดความอิจฉาอย่างสุดระงับ จนไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป พวกมันจึงเริ่มดำเนินแผนการบางอย่างเพื่อทำให้พวกมันได้รับดันเจี้ยนบ้าง

            ซึ่งก็แน่นอนว่าแผนการส่วนใหญ่นั้นเป็นแผนการทางการทูตเพราะในตอนนี้คงไม่มีใครกล้าพอที่จะช่วงชิงสิ่งของจากตระกูลอันดูวเดธที่ยิ่งใหญ่

            แต่ละฝ่ายต่างดำเนินแผนการทางการทูตด้วยความคาดหวังที่เปราะบาง แต่พวกมันก็คาดไม่ถึงว่าหลังจากเริ่มต้นไปได้ไม่เท่าไหร่ พวกมันก็ได้รับข่าวดีที่คาดไม่ถึง

            ตระกูลอันดูวเดธไม่ได้พยายามปฏิเสธข้อเสนอของพวกมันเลย จะมีก็เพียงข้อเรียกร้องที่ค่อนข้างสูง แต่ถ้ามองในมุมของผลประโยชน์ระยะยาว พวกมันก็ยังสามารถยอมรับได้ จึงทำให้แผนการทางการทูตประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

            หลังจากนั้นดันเจี้ยนประดิษฐ์ก็เริ่มปรากฏขึ้นในจักรวรรดิข้างเคียงอย่างจักรวรรดิจักรกลศักดิ์สิทธิ์ ตามมาด้วยอาณาจักรอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียง แม้กระทั่งอาณาจักรใต้มหาสมุทรของเทพเจ้าสมุทรก็ยังปรากฏขึ้น

            ทุกๆ ปีที่ผ่านไป จำนวนดันเจี้ยนประดิษฐ์จะค่อยๆ เพิ่มจำนวนขึ้น ส่งผลให้การแย่งชิงดันเจี้ยนประดิษฐ์หมดไปโดยสมบูรณ์เพราะไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องต่อสู้เพื่อแย่งชิงดันเจี้ยนประดิษฐ์อีกต่อไป

            หนึ่งนั้นเป็นเพราะมันไม่คุ้มค่าที่จะแย่งชิง อีกส่วนเป็นเพราะจำนวนดันเจี้ยนมีมากพอสำหรับความต้องการของทุกฝ่าย

            ดันเจี้ยนประดิษฐ์มีรูปแบบที่ต่างจากดันเจี้ยนทั้ง 12 มันเป็นดันเจี้ยนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ จึงแทบไม่มีใครสามารถอยู่ในดันเจี้ยนได้เป็นเวลานานๆ หรือสามารถครอบครองดันเจี้ยนได้อย่างสมบูรณ์

            การไหลเวียนของประชากรที่เข้าออกดันเจี้ยนจึงเกิดขึ้นตลอดเวลา ทำให้เกิดการกระจายตัวของทรัพยากรอย่างทั่วถึงและทำให้นักรบและนักผจญภัยสามารถเข้าถึงดันเจี้ยนได้โดยไม่เกิดอุปสรรค

            ยิ่งจำนวนดันเจี้ยนประดิษฐ์เพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ ความนิยมที่มีต่อดันเจี้ยนทั้ง 12 ก็ลดลงเท่านั้น แม้จะเป็นการลดลงในอัตราส่วนที่แตกต่างกัน แต่มันก็ส่งผลกระทบต่อความนิยมของดันเจี้ยนทั้ง 12 ในระดับหนึ่ง

            เมื่อจำนวนดันเจี้ยนประดิษฐ์เพิ่มขึ้นจนถึงหลักร้อย ความหนาแน่นของประชากรในเมืองแห่งดันเจี้ยนก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

            ขณะที่ความเจริญบังเกิดขึ้นในเมืองต่างๆ ที่มีดันเจี้ยนประดิษฐ์ตั้งอยู่ นำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองของยุคสมัย จนก่อให้เกิดยุคสมัยแห่งดันเจี้ยนขึ้นอีกครั้งและเป็นยุคสมัยที่รุ่งเรืองยิ่งกว่าอดีตจนผู้คนต้องบันทึกไว้ในฐานะ ‘ยุคทองที่สอง’ แห่งดันเจี้ยน

            พร้อมกับความเจริญที่เพิ่มมากขึ้น ความสนใจที่มีต่อดันเจี้ยนประดิษฐ์ก็เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วยจนเกิดเป็นอาชีพใหม่ที่เรียกว่า ‘ดันเจี้ยนมาสเตอร์’ ซึ่งเป็นอาชีพที่มุ่งความสนใจไปที่การบริหารจัดการดันเจี้ยนให้มีประสิทธิภาพเพื่อดึงดูดผู้คนให้เข้ามาท้าทายดันเจี้ยนของตน

            หลังจากมีอาชีพใหม่ที่เรียกว่าดันเจี้ยนมาสเตอร์ ก็ย่อมเป็นธรรมดาที่จะมีอาชีพใหม่ที่เกี่ยวกับการท้าทายดันเจี้ยนเกิดขึ้นด้วยเช่นกัน ซึ่งอาชีพเหล่านี้ถูกเรียกว่า ‘ดันเจี้ยนชาเลนเจอร์’

            เมื่อรวมกับความรุ่งเรืองที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและเครือข่ายโลกวิญญาณที่สามารถเข้าถึงดันเจี้ยนประดิษฐ์ได้อย่างที่ดันเจี้ยนเดิมไม่สามารถทำได้

            อาชีพดันเจี้ยนชาเลนเจอร์จึงกลายเป็นอาชีพที่ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว จนเกิดเป็นกระแสที่นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงของรูปแบบการท้าทายดันเจี้ยนประดิษฐ์ขึ้น

            แทนที่จะท้าทายเพื่อทรัพยากรเหมือนในอดีต การท้าทายของเหล่าดันเจี้ยนชาเลนเจอร์ก็กลายเป็นการท้าทายเพื่อแสดงความสามารถของตนผ่านเครือข่ายโลกวิญญาณจนเกิดเป็นการแข่งขันของเหล่าชาเลนเจอร์

            นำมาซึ่งการประชันความสามารถ ประชันกลเม็ด ทักษะความสามารถไปจนถึงการท้าทายดันเจี้ยนประดิษฐ์ของดันเจี้ยนมาสเตอร์ที่มีชื่อเสียง

            เมื่อการประชันของเหล่าชาเลนเจอร์ทวีความรุนแรงขึ้น กระแสของการประชันก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป จนกลายเป็นความบันเทิงรูปแบบใหม่ที่ผู้คนให้ความสนใจ

            การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนำมาซึ่งการปะทุครั้งที่สองของยุคทองที่สองแห่งดันเจี้ยน จนเกิดเป็นสมาคม โรงเรียนและกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับอาชีพทั้งสองขึ้น ส่งผลให้ความนิยมที่มีต่ออาชีพทั้งสองเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

            เมื่อความนิยมของอาชีพทั้งสองเพิ่มสูงขึ้น คนที่ประกอบอาชีพทั้งสองก็มีมากขึ้นเป็นธรรมดา ตามมาด้วยการแข่งขันที่เพิ่มขึ้น ส่งผลต่อเนื่องไปยังความนิยมที่มีต่อดันเจี้ยนประดิษฐ์ซึ่งทำให้ผลประโยชน์ที่ของผู้ปกครองดินแดนที่ได้ประโยชน์จากดันเจี้ยนมีความมั่งคั่งเพิ่มมากขึ้นไปตามๆ กัน

            ผลลัพธ์ของความเปลี่ยนแปลงทั้งหมด จึงนำมาซึ่งการขยายตัวของดันเจี้ยนประดิษฐ์ที่ขยายตัวในอัตราที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งจากทรัพยากรที่มากขึ้นและความสามารถในการผลิตที่สูงขึ้น

            สุดท้ายความนิยมที่มีต่อดันเจี้ยนประดิษฐ์ก็ค่อยๆ แซงหน้าดันเจี้ยนดั้งเดิมทั้ง 12 ไปในที่สุด จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งดันเจี้ยนทั้ง 12 เริ่มลดลงจนกระทั่งเหลือไม่ถึง 20 เปอร์เซ็นต์ของค่าเฉลี่ย

            ช่วงเวลานั้นความเปลี่ยนแปลงก็บังเกิดขึ้นกับดันเจี้ยนทั้ง 12 ผู้คนทั้งหมดที่อยู่ภายในดันเจี้ยนถูกส่งตัวออกมาพร้อมกันโดยไม่ทราบสาเหตุ หลังจากนั้นผู้คนทั้งหมดก็ตระหนักว่าไม่สามารถกลับเข้าไปในดันเจี้ยนได้

            ความผิดปกติที่เกิดขึ้นสร้างความตื่นตระหนกให้กับทุกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นตระกูลใหญ่น้อยที่อาศัยอยู่ในดินแดน อาณาจักรหรือจักรวรรดิ ขอเพียงยังมีส่วนร่วมในการบุกเบิกดันเจี้ยนดั้งเดิมทั้ง 12 ก็ล้วนแต่ได้รับผลกระทบกันทั้งสิ้น

            หลังจากทุกฝ่ายสงบลงได้ การตรวจสอบก็เริ่มต้นขึ้น ก่อนที่พวกมันจะตระหนักว่าดันเจี้ยนทั้ง 12 นั้นไม่ได้ถูกปิดลงโดยสมบูรณ์ แต่ยังสามารถเข้าไปในดันเจี้ยนได้ยามที่ ‘ประตู’ เปิดออก

            ทว่าคนที่จะสามารถเข้าไปในดันเจี้ยนได้นั้น มีเพียงคนที่มีความแข็งแกร่งในระดับ ‘เทพ’ ขึ้นไปเท่านั้นและใน 1 ปีนั้น จะมีช่วงเวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้นที่ประตูจะเปิดออก

            การค้นพบในครั้งนี้กลายเป็นประเด็นสำคัญที่ทำให้ตระกูลใหญ่น้อยเกิดความตื่นตัวขึ้น ไม่ว่าจะเป็นตระกูลไหน ขอเพียงมีเทพอยู่ในตระกูล ก็ล้วนแต่ให้ความสนใจในการค้นพบครั้งนี้ทั้งสิ้น

            ทั้งนี้ก็เพราะความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้ที่พวกมันคาดหวัง

            ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ความคาดหวังของพวกมันก็กลายเป็นความตื่นเต้นยินดีปานคลุ้มคลั่ง เมื่อพวกมันตระหนักว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเหนือกว่าที่พวกมันคาดหวังเอาไว้มาก

            ดันเจี้ยนที่เปลี่ยนแปลงไปนั้นมีอันตรายมากกว่าเดิมมาก ชนิดที่แม้กระทั่งเหล่าเทพก็ยังต้องระมัดระวังตัวอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกันมันก็ให้ผลตอบแทนที่สูงค่าอย่างมาก จนแม้แต่เหล่าเทพก็ยังบังเกิดความโลภต่อทรัพยากรที่ได้จากดันเจี้ยน

            ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกมันตื่นเต้นที่สุดนั้น ไม่ใช่อันตรายหรือทรัพยากรภายในดันเจี้ยน แต่เป็น ‘เวลา’ ที่แตกต่างจากโลกภายนอก

            10 ปีในดันเจี้ยนนั้นเท่ากับ 1 ปีในโลกภายนอก ซึ่งหมายความว่าเวลาในดันเจี้ยนนั้นเร็วกว่าโลกภายนอกถึง 10 เท่า

            เวลาที่มากขึ้นนี้ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เหล่าเทพตื่นเต้นยินดีจนแทบคลั่งเพราะสำหรับพวกมันแล้ว สิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ใช่ทรัพยากร แต่เป็นเวลาในการฝึกฝน

            ส่วนอันตรายที่เพิ่มขึ้นและทรัพยากรที่ล้ำค่านั้น เมื่อเทียบกับเวลาที่เพิ่มขึ้นถึง 10 เท่าแล้ว มันกลายเป็นเรื่องเล็กๆ ไปเลย

            นอกจากนั้นจากข้อมูลที่ได้รับมาจากเทพที่เข้าไปในดันเจี้ยนเป็นกลุ่มแรกนั้น ก็บอกให้รู้ว่าศัตรูในดันเจี้ยนนั้นมีจำนวนที่น้อยมาก อีกทั้งยังแข็งแกร่งมาก จึงทำให้ยากที่จะเอาชนะได้ในระยะเวลาอันสั้น

            การคาดหวังทรัพยากรล้ำค่าจากดันเจี้ยนที่เปลี่ยนแปลงไปนั้นจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก ซึ่งเทียบไม่ได้กับระยะเวลาในการฝึกฝนที่ยาวนานขึ้น

            เมื่อข้อมูลในส่วนนี้แพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง ความนิยมของดันเจี้ยนดั้งเดิมทั้ง 12 ก็กลับคืนมาอีกครั้ง เหล่าเทพจากตระกูลใหญ่น้อยต่างพากันเดินทางมายังดันเจี้ยนเพื่อเฝ้ารอช่วงเวลาที่ประตูเปิดออก

            แต่ถึงจะมีเทพเดินทางเข้ามามากมาย ทว่าบรรยากาศที่เคยเกิดขึ้นในอดีตก็ไม่อาจเกิดขึ้นมาได้อีกครั้งเพราะถ้าเทียบกับจำนวนของเหล่าเทพในปัจจุบันที่มีเพียงไม่กี่แสนแล้ว

            จำนวนประชากรสูงสุดที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองแห่งดันเจี้ยนในอดีตนั้น มีมากกว่ากันหลายเท่า ทำให้บรรยากาศภายในเมืองแห่งดันเจี้ยนยังคงเงียบเหงาเหมือนเดิม

            ทว่าความเงียบเหงาของเมืองแห่งดันเจี้ยนในยามนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย มันได้เพิ่มบรรยากาศของความสูงศักดิ์ขึ้น ทำให้บรรยากาศอันเงียบเหงาแฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมสำรวม

            คนธรรมดาที่ยังเหลืออยู่ในเมืองแห่งดันเจี้ยนยามนี้ได้เปลี่ยนสถานะไปโดยสิ้นเชิง จากผู้บุกเบิกดันเจี้ยนที่ต่อสู้กับมอนเตอร์เพื่อเก็บเกี่ยวทรัพยากรกลับมา ก็กลายมาเป็นผู้รับใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลรับใช้เหล่าเทพจากกลุ่ม ตระกูลหรือราชวงศ์ของตน

            ส่งผลให้บรรยากาศภายในเมืองแห่งดันเจี้ยนกลายเป็นเหมือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าเทพที่มีคนธรรมดาเป็นข้ารับใช้

            ในขณะที่ความเปลี่ยนแปลงดำเนินต่อไป ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้งและมีบ่อยครั้งที่ความวุ่นวายลุกลามบานปลายจนกลายเป็นการต่อสู้

            แต่ทุกครั้งที่มีการต่อสู้เกิดขึ้นก็มักจะมีคนกลางเข้ามาทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยทำให้การต่อสู้ยุติลงอย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายความเปลี่ยนแปลงที่ดำเนินมานานหลายสิบปีก็เริ่มสงบลง

            สถานการณ์เริ่มกลับสู่ความเป็นระเบียบ แต่ละกลุ่มขั้วอำนาจแบ่งพื้นที่กันปกครอง แบ่งเมืองแห่งดันเจี้ยนกันจนเกิดเป็นช่วงเวลาอันสงบสุขที่ปราศจากการต่อสู้

            ทว่าช่วงเวลาที่หาได้ยากนี้ก็คงอยู่ไม่นานนักเพราะหลังจากความเข้าใจที่ทุกฝ่ายมีต่อดันเจี้ยนทั้ง 12 เพิ่มมากขึ้น การต่อสู้แย่งชิงก็กลับมาอีกครั้ง

            ทั้งนี้ก็เพราะพวกมันตระหนักว่าดันเจี้ยนทั้ง 12 นี้มีขีดจำกัดในการรองรับที่ต่ำกว่าในอดีตมาก มันไม่สามารถรองรับเทพทั้งหมดที่มีอยู่ในปัจจุบันได้ จึงเกิดเป็นการต่อสู้แย่งชิงเพื่อให้ได้สิทธิ์ในการเข้าสู่ดันเจี้ยนขึ้น

            ทว่าการต่อสู้ที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้เกิดขึ้นนานนักเพราะแต่ละฝ่ายต่างมีกลุ่มขั้วอำนาจของตน การแย่งชิงภายในกลุ่มนั้น ย่อมไม่รุนแรงเท่ากับการแย่งชิงกับคนนอกอยู่แล้ว

            แต่กัสก็คิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาของการต่อสู้แย่งชิงนั้น จะนำมาซึ่งข่าวร้ายที่ทำให้จิตใจของเขาต้องเจ็บปวด ข่าวร้ายที่กัสได้รับคือข่าวการเสียชีวิตของบุตรชาย

            แม้ว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่กัสต้องสูญเสียบุตรชายหรือบุตรสาว แต่มันเป็นครั้งแรกที่บุตรของเขาไม่ได้ตายจากไปเพราะอายุขัยที่สิ้นสุดลง หากแต่ถูก ‘ฆ่า’ ตาย มันจึงทำให้กัสบังเกิดความเจ็บปวดและความโกรธแค้น

            แต่เมื่อกัสได้ทำการตรวจสอบเพื่อหาตัวผู้ที่ลงมือ เขาก็ต้องเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมเมื่อพบว่าผู้ที่ลงมือกับบุตรชายของเขา คือหลานชายของเขาเอง

            สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความสะเทือนใจให้กัสเป็นอย่างมาก เขานึกไม่ถึงว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นมาได้และเมื่อสืบค้นลึกลงไปอีก เขาก็ต้องเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นเมื่อเข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นถึงได้เกิดขึ้น

            ‘ทั้งหมดเป็นเพราะอำนาจ..’

            สาเหตุที่ทำให้เกิดเหตุการณ์อันเลวร้ายในครั้งนี้ขึ้น คือการแย่งชิงอำนาจภายในราชวงศ์แห่งเงา ซึ่งบุตรชายผู้เป็นราชันแห่งเงาปกครองมานานหลายร้อยปีซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไร

            เนื่องจากอายุขัยของเทพนั้นยืนยาวกว่าคนธรรมดามาก เวลาหลายร้อยปีย่อมไม่ใช่ระยะเวลาที่ยาวนานนัก แต่นั่นก็เป็นเพียงความรู้สึกของเทพที่มีชีวิตอยู่มานานเท่านั้น

            แต่สำหรับเทพรุ่นใหม่อย่างหลานชายของเขา ซึ่งเป็นบุตรชายคนเล็กที่มีพรสวรรค์เหนือล้ำว่าพี่น้องคนใด จนกลายเป็นเทพได้ด้วยวัยเพียง 15 ขวบปี จึงนับเป็นอัจฉริยะที่ได้รับความคาดหวังอย่างสูง จากทั้งบิดาและมารดา

            ทว่าสิ่งที่ตามมาพร้อมกับความคาดหวัง กลับกลายเป็นต้นเหตุที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์อันเลวร้าย เพราะความคาดหวังที่มากเกินไป ทำให้หลานชายที่แข็งแกร่งเกินวัยไม่สามารถควบคุมความคิดของตนเองได้อย่างสมบูรณ์ เช่นเดียวกับเทพที่มีประสบการณ์ชีวิตอันยาวนาน

            สุดท้ายหลานชายก็ถูกข้ารับใช้ใกล้ชิด ญาติฝ่ายมารดา รวมไปถึงกลุ่มคนที่หวังในอำนาจยุยงอยู่เบื้องหลังจนเกิดเป็นความคิดอันเลวร้ายขึ้น ตามมาด้วยแผนการร้ายที่จะลอบสังหารบิดาของตัวเองเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจของราชันแห่งเงา

            เพื่อกลายเป็นราชันแห่งเงาคนใหม่แทนที่บิดา หลานชายที่หลงระเริงในอำนาจ หลงระเริงในคำยุยงของคนใกล้ชิด สุดท้ายก็วางแผนและดำเนินการจนสำเร็จภายในดันเจี้ยนที่ถูกปรับปรุงใหม่

            แผนการของหลานชายคนนี้สมบูรณ์แบบมาก ทั้งยังผ่านการวางแผนมานานโดยที่ไม่มีใครระแคะระคาย จนกระทั่งสบโอกาสจึงลงมือสังหารอย่างไม่ลังเล ส่งผลให้บุตรชายของเขาถูกมอนเตอร์ในดันเจี้ยนฆ่าตายเพราะอาการบาดเจ็บที่เกิดจากบุตรชายของตนเอง

            หลังจากลอบสังหารสำเร็จ หลานชายของกัสก็ออกมาแสดงละครได้อย่างแนบเนียน ปกปิดความผิดจากทุกคนได้โดยไม่ถูกสงสัย

            หากไม่ใช่ว่ากัสคือดันเจี้ยนมาสเตอร์ของดันเจี้ยนทั้ง 12 แล้วละก็ เขาเองก็คงถูกหลอกเช่นกันเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่เคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้กับครอบครัวของตนเอง