เพราะว่าโปรเจคที่พวกเขารับผิดชอบอยู่นั้น ถือเป็โปรเจคที่ค่อนข้างจะโหดหินอย่างมาก ทั้งคุนและดาวจึงต้องเดินทางไปยังบ้านนั้นด้วยเสมอพร้อมกับฝ่ายขายหากว่ามีลูกค้าเกิดสนใจและขอดูบ้านขึ้นมา เพราะมันคือการปรับปรุงบ้านที่ถูกขายทอดตลาดมาเพื่อตกแต่งและขายต่อ แทนที่จะเป็การสร้างและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ดินแบบทั่วๆ ไป โดยมีคุนเป็หัวหน้าฝ่ายสถาปนิกและออกแบบ ส่วนดาวนั้นเป็ฝ่ายก่อสร้างและตกแต่ง วิษณุเป็หัวหน้าหลักของทีม และในตอนนี้ก็มี ปอย เซลล์คนใหม่มาร่วมในทีมด้วยอีกคนหนึ่ง
รถเก๋งของบริษัทจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งใจกลางเมืองกรุง ที่ถูกออกแบบและตกแต่งใหม่ทั้งหมดจนดูราวกับเป็บ้านที่พึ่งจะถูกสร้างขึ้นมาหมาดๆ
สองหญิงหนึ่งชายยืนอยู่บริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านหลังงาม เพื่อรอลูกค้าที่เกิดสนใจจะขอเข้ามาดูบ้านในวันนี้ โดยที่ฟังก์ชันยืนกอดอกยิ้มกรุ้งกลิ้งมองดูหญิงสาวคนใหม่ในทีมโดยมีดาวยืนเหลือบมองเขาอย่างสงสัยอยู่ข้างๆ ขณะที่น้องใหม่ในทีมกำลังกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณบ้านด้วยใบหน้าครุ่นคิด คิ้วขมวดชิดชนกันแน่น เดินไปมองทางนั้นทีทางนี้ทีพร้อมกับเหมือนจะพึมพำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว
“แกดูแปลกๆ นะคุน” จู่ๆ ดาวก็เอ่ยทัก “ดูไม่น่าไว้ใจเลย”
“อะไร๊....” คุนเสียงสูงและเหมือนจะสะดุ้งน้อยๆ ขณะหันไปสบตากับดาว “ไม่น่าไว้ใจอะไรวะ แกนั่นแหละคิดอะไรเกิดมาสงสัยฉันขึ้นมา”
“มันบังเอิญเกินไป” ดาวยกมือขึ้นประสานกอดอก “พอน้องเขาเข้ามาทำงานได้แค่วันเดียว ก็มีลูกค้าติดต่อมาขอดูบ้านหลังนี้ ทั้งๆ ที่บ้านหลังนี้พี่นุบอกว่ากำลังอยู่ในขั้นรออนุมัติรอขายหลังปรับปรุงรอบใหม่ แถมปกติพี่นุจะต้องมากับพวกเราด้วย แต่วันนี้ก็เกิดมีธุระด่วนมาไม่ได้อีก แถมน้องเขายังเป็เซลล์ใหม่ มาเจอกับบ้านหลังนี้อีก มันน่าแปลก…น่าแปลกจริงๆนั่นแหละ”
“น่าแปลกอะไร!” คุนตอบปัดๆ ส่ายศีรษะด้วยอาการดูแคลน “แกคิดมากเป็คนแก่ไปได้” ว่าพลางเขาก็หรี่ตามองดูหญิงสาวในเสื้อยืดกางเกงยีนตรงหน้า “นี้แกคิดมากแบบนี้กับพวกที่เข้ามาจีบแกแบบนี้ตลอดใช่ไหม...ถึงว่าละยังไม่มีแฟนกับเขาสักที”
เกิดเสียงผลัก! หนักๆ ขึ้นครั้งหนึ่ง ขณะที่คุนงอตัวร้องโอ๊ย! พลางใช้มือกุมส่วนท้องภายหลังจากที่ถูกกำปั้นของหญิงสาวที่ร่างเล็กกว่าตนเกือบครึ่งตัวกระแทกหมัดเข้าใส่อย่างแรก
“เสือก!” ดาวพูดสะบัดเสียง “ขืนปากหมาอีกที จะโดนอีกไม่ใช่น้อย”
คุนน้ำหูน้ำตาไหลพราก เจ็บจนแทบจะทรุดร่างลงไปกองกับพื้นร้องโอดครวญให้รู้แล้วรู้รอดไปแบบทุกครั้งที่โดนดาวต่อยแบบนี้ แต่ทว่าขณะที่คิดจะทำเช่นนั้น หญิงสาวร่างเล็กในชุดสูทกระโปรงสีขาวเสมอเข่าเข้ารูปก็เดินตรงหน้ายังตรงหน้าของทั้งสองคน
“นี้พวกคุณเป็คนออกแบบบ้านหลังนี้เหรอ?”
“แน่นอน...” คุนพยายามเก็บอาการ ฝืนปั้นยิ้มยืดตัวขึ้น แม้ว่าจะยังคงจุกจากหมัดพิฆาตของดาวอยู่ “สวยจนตกตะลึงเลยใช่ไหมล่ะน้องใหม่”
ดาวใช้ศอกกระทุ้งชายโครงคุนเล็กน้อย ขณะที่เอ่ยขึ้น “จะว่าไปก็ใช่ ก็ไม่ทั้งหมดหรอก” เธอบอก ก่อนจะถามกลับ “มีอะไรรึเปล่า”
“มากเลยพี่ ถึงว่า...ทำไมบ้านหลังนี้ถึงขายไม่ออก” ปอยตอบกลับ ก่อนจะหันหลังมองกลับไปยังตัวบ้านพร้อมกับชี้มือเข้าไป “ทิศเต่าดำที่ควรจะเป็หลังบ้านกลับเป็แม่น้ำ หน้าบ้านที่ควรจะเปิดโล่งก็ดันมีตึกร้างสร้างอยู่ ด้านขวาของบ้านที่ควรจะนิ่งกลับเป็ถนนพลุกพล่าน ด้านซ้ายัเขียวที่ควรจะเคลื่อนไหวพลุกพล่าน กลับเป็อาคารสูงตึกใหญ่ที่นิ่งสนิท แต่ที่แย่ไปกว่านั้นจากที่หนูดูแผนผังบ้านคร่าวๆ มา คิดยังไงถึงได้ทำประตูเข้าบ้านตรงทางสามแพร่ง ผังบ้านก็เว้าๆ แหว่งๆ อย่าว่าแต่จะมีใครซื้อเลย จะมีคนกล้าอยู่รึเปล่าก็ยังไม่รู้ สร้างบ้านผิดหลักฮวงจุ้ยแบบนี้ ใครอยู่ก็ซวย”
“นี้เธอเพี้ยนปะนี้!” คุนหัวเราะลั่น “หลักการอะไรของเธอ การออกแบบมันต้องเน้นที่ฟังก์ชันและรสนิยมของผู้อยู่อาศัย มาฮวงจงฮวงจุ้ยอะไร เลอะเทอะ บ้าบอ นี่มันศตวรรษไหนแล้ว”
“เฮ้ย....!” ดาวอุทานเบาๆ พลางทำปากขมุบขมิบ ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “หรือว่าที่พวกเซลล์เขาเล่าลือกันจะเป็...”
“นี้เธอเป็อะไรไปอีกคนเนี้ยะดาว” คุนเหลือบมองหญิงสาวข้างกาย “อย่าบอกว่าเชื่อเด็กคนนี้อะ”
ทว่าทันใดนั้นเอง ขณะที่ทั้งสามสนทนากันอยู่ ก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดหน้าบ้าน โดยมีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเปิดประตูลงมาจากรถเก๋งคนงาม พร้อมกับเอ่ยขึ้น
“พวกคุณคือคนของบริษัทอสังหาใช่ไหมครับ” เขาว่าพลางก็ปิดประตูและแย้มยิ้มให้กับทั้งสามคนตรงหน้า “ผมชื่อชัย เป็คนที่ติดต่อจะเข้ามาดูบ้านนะครับ”
“อ่อ...ใช่ครับ” คุนตอบกลับ พร้อมกับเลิกสนใจหญิงสาวทั้งสอง เดินเข้าไปประสานจับมือกับบุรุษตรงหน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็มิตร “กำลังรออยู่เลยครับ”
“ครับ” บุรุษผู้เป็ลูกค้าตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปเลยดีไหมครับ เวลากำลังเหมาะ”
“ครับ...ดีครับ” คุนเห็นด้วย “เวลากำลังเหมาะแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็เชิญเข้าไปดูกันเลยดีกว่าครับ” ว่าพลางเข้าก็ผายมือให้กับลูกค้า ก่อนจะหันมายังดาวและปอยที่ยืนยิ้มอยู่ “รออะไรอยู่เด็กใหม่ นี่มันหน้าที่เธอนะ ส่วนดาว...แกเลิกสนใจคำพูดเหลวไหลไร้สาระนั้นเถอะ มาเร็ว”
“อะ...เออ...” ดาวพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวขาออกเดิน พลางเอ่ยบอกหญิงสาวข้างกาย “ไปกันเถอะน้องปอย”
“ค่ะ...” ปอยรับคำ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าคุนที่ยืนกระหยิ่มยิ้มมองอยู่ “งั้นก็เข้าไปเลยซิคะรุ่น...พี่...จะได้เข้าใจอะไรมากกว่านี้”
“ช่าย.....” คุนยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี “เข้าไปข้างในแล้วเธอจะได้เข้าใจอะไรมากกว่านี้แน่นอน....”
ทั้งสองส่งประกายสายตาที่แทบจะมีไฟพวยพุ่งออกมา ขณะจ้องมองกันและกัน ก่อนที่ทั้งหมดจะออกเดินเข้าไปยังตัวบ้าน ขณะดาวซึ่งมีท่าทีตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัดนั้น ก็เดินเบียดร่างแนบชิดกับน้องใหม่ของทีมประหนึ่งว่าถ้าสามารถสิงร่างได้คงทำไปแล้ว อันเกิดจากความกลัวจากคำเล่าลือของบรรดาเซลล์คนก่อนๆ ที่เคยพูดเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ ว่ามีผีสิง!
526
