ชายผู้มีพลังในการปฎิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

ตอนที่ 91

เรื่อง ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

.

โทรุ : " ไม่มีคนสอนผมให้รับมือเรื่องพวกนั้นซะหน่อย ผมต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุ11นะ "

โทรุพูดเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ในตอนนี้พ่อและแม่ของโทรุทิ้งเขาเอาไว้กับใครก็ไม่รู้ที่ดูท่าทางไม่เป็นมิตร

ซึ่งคนคนนั้นก็คือคุณเจ้าหน้าที่รัฐที่ดูแลโทรุมาจึงถึงอายุ 11 ขวบ เป็นช่วงก่อนที่จะเข้าเรียน ม.ต้น

หลังจากได้เข้าเรียน ม.ต้น คุณเจ้าหน้าที่รัฐก็ปล่อยให้โทรุอยู่คนเดียวมาจนถึงปัจจุบัน

ตลอดช่วงเวลาหลายปี พ่อและแม่ของโทรุจะแวะมาดูโทรุประมาณเดือนละครั้งและบางเดือนก็ไม่มาหาด้วยซ้ำ

โทรุต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ ขาดความอบอุ่นจากคนเป็นพ่อและแม่

แต่ก็ไม่เคยเรียกร้องเพราะรู้ว่าพ่อและแม่ทำแบบนั้นก็เพื่อตัวเขาเอง

โทรุพูดความในใจตลอดหลายปีให้แม่ฟังก่อนจะเดินหนีขึ้นห้องไป

.

แม่ของโทรุ : " โทรุ!! ............................ (เสียงมือถือ) "

พยาบาลในโรงพยาบาลโทรมาตามแม่ของโทรุกลับไปทำงาน เดือนนี้แม่ของโทรุไม่มีวันหยุด

วันนี้เธอแค่หาเวลาสัก2-3ชั่วโมงเพื่อกลับมาหาโทรุ

.

อลิส : " คุณไม่ควรไปนะคะ "

ไมเด้น : " ถ้าคุณแม่ไป โทรุต้องเสียใจมากแน่ๆ "

ทั้งสองคนไม่อยากให้แม่ของโทรุกลับไปทำงานและอยากให้แม่ของโทรุอยู่กับโทรุก่อน

แม่ของโทรุตัดสินใจที่จะไม่กลับไปทำงานต่อ

.

แม่ของโทรุเดินมาอยู่หน้าห้องของโทรุ ตอนแรกเธอคิดจะเคาะประตูเรียกโทรุให้โทรุออกมาเปิด

แต่เธอเปลี่ยนใจเป็นการเปิดประตูเข้าไปเลย และเห็นโทรุนอนคลุมผ้าห่มทั้งตัวอยู่

เธอจึงไปนอนข้างโทรุและดึงโทรุเข้ามากอด

แม่ของโทรุ : " แม่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลลูกนะ "

โทรุ : " ตอนเด็กๆ ผมแค่อยากจะนอนกอดแม่บ้าง "

โทรุหันกลับมากอดแม่และกอดอยู่แบบนั้นจนถึงเช้า

.

แม่ของโทรุ : " ตื่นได้แล้วลูก อาหารเช้าเสร็จแล้วนะ "

แม่ของโทรุเดินไปเปิดผ้าม่านให้แสงส่องเข้ามา

.

โทรุ : " แม่ไม่ไปทำงานเหรอ? "

แม่ของโทรุ : " ไม่อยากให้แม่อยู่เหรอลูก "

โทรุไม่ได้ตอบอะไร แต่เข้าไปกอดแม่แทนคำตอบ

.

ไมเด้น : " โทรุ? ตาเป็นอะไรนะ? "

อลิส : " โทรุตาแดงนะคะ "

แม่ของโทรุ : " ร้องไห้ทั้งคืนนะสิ "

โทรุ : " เรื่องนั้นไม่ต้องพูดก็ได้แม่ "

แม่ของโทรุเป็นคนทำอาหารเช้า ทั้งสี่มานั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน

วันนี้แม่ของโทรุตัดสินใจว่าจะไม่ไปทำงานเพื่ออยู่กับโทรุทั้งวัน

และเธอก็เสนอจะขับรถไปส่งทั้งสามคนที่โรงเรียนด้วย

.

เม็ก : " (ไม่มีพวกมันมาอยู่แถวบ้าน?) "

ก่อนจะจากบ้าน เม็กได้ส่องดูรอบบ้านเพื่อดูว่ามีใครอยู่แถวหน้าบ้านบ้าง

ในเมื่อไม่เจอใคร เม็กก็รีบวิ่งไปโรงเรียนโดยไม่ได้แวะไปที่บ้านโทรุ

เพราะกลัวว่า ซอลต์กับไลต์ ทั้งสองคนจะค่อยตามแอบตามตัวเขาอยู่

จึงไม่อยากให้ทั้งสองเห็นเขาเดินเข้าออกบ้านโทรุบ่อยๆ เพื่อไม่ให้โทรุเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้

.

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " มึงเป็นไรวะ ตาแดงๆ? "

โทรุ : " ไม่สบายนิดหน่อย "

เมื่อมาถึงโรงเรียน โทรุก็โดนถามเรื่องดวงตาโดยทุกคนในห้องเรียน

.

กลุ่มผู้หญิง : " แย่แล้ว อีก3 วันก็สอบของเทอมแรกแล้ว "

กลุ่มผู้หญิง : " หยุดยาวก็เลยไม่ได้อ่านหนังสือด้วย โทรุช่วยติวหน่อย! "

กลุ่มผู้ชาย : " พวกเราก็ต้องให้โทรุช่วยติวนะ "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " พวกผู้หญิงก็มีคนเก่งๆ ไม่ใช่หรือไง "

เมื่อรู้ว่าวันสอบใกล้มาถึงแล้ว พวกเพื่อนร่วมชั้นก็เข้ามาขอให้โทรุช่วยติว

เนื่องจากการหยุดหลายวัน ทำให้ส่วนใหญ่ไม่ได้อ่านหนังสือ

.

โทรุ : " หลังเลิกเรียนเหมือนเดิมแล้วกัน แล้วจะไปติวกันไปไหนล่ะ "

กลุ่มผู้หญิง : " บ้านนายไง "

กลุ่มผู้ชาย : " บ้านมึงไง "

โทรุ : " มีแผนอะไรกันปะเนี่ย? "

กลุ่มผู้ชาย , กลุ่มผู้หญิง : " ไม่มี!! " (ตอบแบบเสียงสูง)

กลุ่มนักเรียนที่จะไปติวกันได้เลือกที่จะไปติวที่บ้านของโทรุ

.

โทรุ : " ปีนี้การแข่งโดนยกเลิก มึงจะไปติวไหม? "

เม็ก : " ไม่วะ กูจะไปหาแฟน การแข่งกลับมาเปิดใหม่แล้วด้วย "

ไมเด้น : " พวกเขาประกาศยกเลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? "

โทรุ : " อยู่ที่บ้านเธอมั่ง หลังเลิกเรียนกลับไปดูที่บ้านเธอก็ได้ "

เม็กเอาจดหมายที่ส่งมาให้ไมเด้นดู นักเรียนที่เคยลงแข่งน่าจะได้จดหมายกันทุกคน

แต่ไมเด้นยังไม่เห็นจดหมายที่ว่าเลย โทรุเสนอให้ไมเด้นกลับบ้านของเธอก่อน

ซึ่งโทรุก็จะไปด้วยเพื่อคุยกับพ่อและแม่ของไมเด้นเรื่องของลิน่า

.

อลิส : " ทั้งสองคนจะยังไม่กลับไปที่บ้านเหรอคะ "

ไมเด้น : " ฉันจะแวะกลับไปที่บ้านก่อน ฝากพาเจ้าพวกนี้ไปที่บ้านโทรุด้วย "

ไมเด้นและโทรุมาคุยกับอลิสให้พาเพื่อนที่จะไปติวสอบไปรอที่บ้านของโทรุก่อน

.

โทรุ : " ที่จะลงแข่งนี้ จะเอาสิทธิ์สอบผ่านหรือจะเข้าหน่วยงานของรัฐ "

ไมเด้น : " ก็ทั้งสองอย่างนั้นแหละ มีอะไรเหรอ? "

โทรุ : " ก็เธอถามว่าอยากมีเด็กไหม "

ไมเด้น : " คิดไปไกลขนาดไหนเนี่ย? "

ระหว่างทางเดินไปที่บ้านของไมเด้น โทรุก็ถามเรื่องที่ไมเด้นอยากลงแข่งว่าจะลงแข่งไปเพื่ออะไร

ซึ่งไมเด้นก็บอกว่าเหตุผลที่เธอลงแข่ง เธออยากได้สิทธิ์เข้าทำงานในภาครัฐ

.

โทรุ : " คิดไปถึงตอนที่มีลูกกับเธอนะสิ "

ไมเด้น : " เจ้าบ้า!! คิดไปไกลเกินไปแล้ว "

ทั้งสองเดินมาถึงบ้านของไมเด้นพอดี ทำให้บทสนทนาหยุดลง

เมื่อเข้ามาในบ้าน ไมเด้นก็เจอจดหมายของการแข่ง

ส่วนโทรุก็ขอเข้าไปคุยกับพ่อและแม่ของไมเด้น

.

โทรุ : " ผมมาคุยเรื่องของลิน่านะครับ "

โทรุมาเพื่อขอโทษเรื่องของลิน่ากับพ่อและแม่ของไมเด้นด้วยตัวเอง

.

พ่อของไมเด้น : " พวกเราไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอหรอกนะ " (หมายถึงลิน่า)

ในความทรงจำของพ่อและแม่ของไมเด้น พวกเขาไม่รู้เกี่ยวกับลิน่าผู้เป็นลูกสาวอีกคนแม้แต่น้อย

จึงทำตัวไม่ถูกว่าจะตอบสนองกับสิ่งที่พึ่งรู้ว่ายังไง จะโกรธหรือจะเศร้าในเรื่องที่โทรุทำให้ตัวตนของลิน่าหายไปก็ไม่ได้

เพราะไม่รู้ถึงการมีอยู่ของลิน่ามาก่อน สิ่งที่พ่อและแม่ของไมเด้นบอกกับโทรุคืออยากให้โทรุเล่าเรื่องของลิน่าให้พวกเขาฟัง

.

โทรุ : " ผมไม่ได้มีความทรงจำเกี่ยวกับลิน่ามาก แต่ถ้าอยากจะฟัง ผมก็จะพูดครับ "

ในมุมของโทรุ ลิน่าคือเพื่อนคนแรกที่โทรุมี เธอเป็นเด็กคนเดียวในตอนนั้นที่เข้ามาคุยกับโทรุและยังชวนโทรุเล่นของเล่นด้วยกัน

เธอเป็นพี่สาวที่ร่าเริงและพาไมเด้นผู้เป็นน้องสาวออกไปเล่นทั่วสถานรับเลี้ยงเด็กจนโดนพยาบาลและพี่เลี้ยงดุอยู่บ่อยๆ

และลิน่ามักจะมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้โทรุฟังระหว่างที่มาเล่นของด้วยกัน

ความทรงจำของโทรุที่เกี่ยวกับลิน่ามีแค่1-2สัปดาห์ เรื่องที่เล่าจึงมีไม่มากนัก

.

พ่อของไมเด้น : " ขอบใจที่เล่าเรื่องของลิน่าให้ฟังนะ ที่คบกับไมเด้นนะ ชอบไมเด้นหรือเห็นเธอเป็นตัวแทนของลิน่ากันแน่? "

โทรุ : " ผมชอบไมเด้นครับ "

คำถามของพ่อไมเด้นทำเอาไมเด้นที่ได้ยินอึ้งไปสักพักหนึ่ง

เพราะไมเด้นมีความคิดที่ว่าที่โทรุมาชอบเธอเป็นเพราะลิน่าผู้เป็นพี่สาว

แต่โทรุสำหรับโทรุก็ตอบไปอย่างเร็วว่าตัวเขาชอบไมเด้นและไม่ได้มองว่าไมเด้นเป็นตัวแทนของลิน่าแต่อย่างใด

คำตอบและสีหน้าที่จริงจังของโทรุทำให้พ่อของไมเด้นไม่มีอะไรจะถามอีก

.

โทรุ : " พวกเราต้องรีบกลับแล้วสิ "

ไมเด้น : " ทำไมต้องรีบล่ะ ค่อยๆ เดินไปก็ได้ "

โทรุ : " เดี๋ยวไอ้พวกบ้านั้น จะทำบ้านเละซะก่อนนะสิ "

ทั้งสองกำลังเดินกลับบ้านของโทรุและโทรุก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนเย็นมีนัดติวสอบที่บ้านของโทรุ

และเพื่อนเกือบทั้งชั้นเรียนจะมาติวสอบที่บ้านของโทรุ

.

บอส : " รู้ได้ไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่ไอ้หนู "

เม็ก : " ก็หาไม่ยากเท่าไร "

เม็กมาหากลุ่มของบอสที่กบดานอยู่ในโกดังนอกตัวเมืองเจอ

เม็กใช้เวลาอยู่หลายวันในช่วงหลังเลิกเรียนและมาที่โกดังด้วยตัวเอง

ทำเอาบอสอึ้งที่เม็กสามารถหาที่นี่ได้ด้วยตัวเอง ทั้งที่เขาเปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อยๆ

.

บอส : " มาที่นี่ทำไม? ยอมรับข้อตกลงแล้วเหรอ? "

เม็ก : " ไม่! "

บอส : " อยากให้พ่อแม่หางานใหม่ตอนอายุเยอะงั้นเหรอ "

เม็ก : " อยากให้ที่นี่นองเลือดไหมล่ะ "

เม็กไม่ได้มาหาบอสเพื่อยอมรับข้อตกลง ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่ใช้วิธีรุนแรง

เม็กก็เลือกที่จะใช้วิธีรุนแรงตอบกลับ

.

บอส : " หัวโดนกระแทกมาหรือไง "

เม็ก : " ........................ "

เม็กไม่ได้ตอบกลับ ข้างๆ เม็กมีเสาเหล็กขนาดใหญ่ตั้งอยู่และที่มือของเม็กเหมือนกับถืออะไรบางอย่างอยู่

เม็กใช้สิ่งที่อยู่ในมือฟันเข้ากับเสาเหล็กขนาดใหญ่ ร่องรอยการฟันเนียนเหมือนกับใช้มีดผ่าตัด

.

เม็ก : " ถ้ามายุ่งกับครอบครัวฉันละก็............... "

บอส : " ก็อะไรวะไอ้หนู คิดว่าไอ้คำขู่นั้น พวกฉันจะกลัวหรือไง ไม่ได้เข้าใจอะไรสักอย่างเลยใช่ไหม "

บอสไม่ได้กลัวคำขู่ของเม็กแม้แต่น้อย เพราะนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนคิดจะต่อต้านเขา

แถมยังเยาะเย้ยกลับไปอีกด้วย ด้วยเสียงที่เสาเหล็กล้มลงมาทำให้คนของบอสมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

หนึ่งในตนของบอสที่วิ่งมาเข้ามาดูว่าเกิดอะไรได้วิ่งเข้าไปหาเม็กโดยไม่ได้ทันได้ฟังเสียงห้ามของบอส

.

เม็ก : " ก็ไม่ได้ขู่นี่นะ "

เม็กใช้ดาบอากาศฟันแขนของชายคนนั้นจนขาด เลือดไหลท่วมพร้อมเสียงกรีดร้องของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น

สิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาทั้งโกดังเงียบลงทันที มีเพียงเสียงร้องของคนที่แขนขาดดังอยู่ก็เท่านั้น

ไม่มีใครสักคนกล้าเข้าไปใกล้เม็ก ไม่แม้แต่จะกล้าเข้าไปช่วยเพื่อนที่นอนร้องเสียงหลงอยู่

.

เม็ก : " คงคิดว่ายืนอยู่ห่างๆ จะรอดงั้นสินะ "

เม็กมองท่าทีของทุกคนที่อยู่ในโกดังออกว่าพวกเขาคิดว่าถ้ายืนอยู่ห่างๆ พลังของเม็กน่าจะไปไม่ถึง

หลังจากที่เม็กพูดจบ ก็เกิดรอยแผลบนหน้าของทุกคนที่อยู่ในโกดัง

เป็นรอยแผลเหมือนโดนของมีคมบาดเป็นแผลเล็กๆ ทำเอาทุกคนในโกดังหน้าถอดสีกันหมดทุกคน

คนของบอสและตัวบอสเองไม่มีใครกล้าพูดอะไรทั้งนั้น เพราะกลัวว่าจะไปกระตุ้นอะไรสักอย่างในตัวเม็กเข้า

ทำได้แค่เงียบและปล่อยให้เม็กเดินออกไปโดยไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับ

.

เม็ก : " ถ้ามียุ่งกับครอบครัวฉันล่ะก็ ได้เห็นมากกว่านี้แน่ "

.

_____________________________________จบตอน_____________________________________________