หมื่นภพสยบใต้หล้า 【จบแล้ว】

        หลงโป๋หยิบผลึกหยกขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่งออกมา

        หยกใสแวววาวเปล่งประกายส่องแสงมันเงาบางเบา ด้านในหยกแฝงเร้นภาพทิวทัศน์ขุนเขาและธารธารา ราวกับส่วนหนึ่งของโลกถูกผนึกไว้ในผลึกหยกนี้หลินโม่มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น หากแต่เป็นศิลาประหลาดที่กำเนิดจากฟ้าดินธรรมชาติ

        “ศาสตร์วิชาเวทย์โบราณมีมาตั้งแต่โบราณกาลแล้ว บรรพบุรุษในอดีตคิดว่า ทุกสรรพสิ่งในโลกล้วนสร้างมาจากศาสตร์เวทย์นี่คือเม็ดผลึกเวทย์ ด้านในของมันแฝงเร้นด้วยพลังของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณ เจ้าเริ่มวิเคราะห์ได้เลย”หลงโป๋โยนเม็ดผลึกเวทย์ให้หลินโม่

        หลังจากรับเม็ดผลึกเวทย์มาหลินโม่จึงเริ่มพินิจเพ่งมองอย่างละเอียด

        เมื่อรวมจิตเข้ากระแสธาราด้านในพลันค่อยๆ ไหลเวียนเข้าหา ต้นไม้ตระหง่านบนขุนเขาเขียวขจีแปลกตา ทัศนีย์ภาพระหว่างโลกและสวรรค์ทั้งหมดสะท้อนเข้าสู่ดวงตาหลินโม่นี่มันไม่ใช่เม็ดผลึกเวทย์แล้ว หากแต่เหมือนเป็นชิ้นส่วนของโลกที่ถูกผนึกเอาไว้ข้างในผลึกนี้อย่างไรอย่างนั้น

        แน่นอนว่านี่ไม่ได้ผนึกชิ้นส่วนโลกเอาไว้จริงๆแต่เป็นอานุภาพของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณที่สร้างมายาทัศนีย์นี้ขึ้นก็เท่านั้น

        เมื่อกวาดมองทิวทัศน์ภายในเม็ดผลึกเวทย์ความรู้สึกคุ้นเคยกลับผุดขึ้นในใจหลินโม่อีกครา คราแรกคือตอนที่เห็นลายเวทย์กระดานหมากรุกซึ่งก็เกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาดขึ้นและในยามนี้ก็เกิดขึ้นอีกแล้ว

        พลังของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณในเม็ดผลึกเวทย์ไม่ได้แข็งแกร่งนักเมื่ออิงตามลางสังหรณ์นั่น หลินโม่ก็หาปมแก้ไขเจอได้ในที่สุด ทว่าเขาไม่ได้แก้ปมในทันทีแต่กลับให้จิตแทรกซึมเข้ากับเม็ดผลึกเวทย์ต่อไป ครั้นสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางพลังของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณด้านในเขาก็อยากสัมผัสประสบการณ์นี้ให้มากขึ้นอีก เมื่อชายหนุ่มรู้สึกตัวอีกที พลังเจินหยวนในร่างของตนที่อยู่ภายใต้อานุภาพของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณนั้นไม่เพียงทำงานด้วยตัวเอง หากแต่ยังเกิดการวิวัฒนาการขึ้นอีกด้วย

        พลังของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณทำให้พลังเจินหยวนวิวัฒนาการขึ้น...

        มีเพียงผู้ที่หมกมุ่นอยู่กับศาสตร์วิชาเวทย์โบราณมาหลายสิบปีเท่านั้นถึงจะมีความสามารถเช่นนี้ได้เพราะนั่นคือจุดเริ่มต้นของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณแขนงหนึ่งนั่นเอง

        คล้ายกับว่าความสามารถนี้หลินโม่มีมันติดตัวพร้อมมาตั้งแต่เกิดราวกับเรียนรู้จนเข้าใจมานานแล้ว เพียงแต่ลืมไปก็เท่านั้น พอยามนี้ได้กลับมาสัมผัสศาสตร์วิชาเวทย์โบราณใหม่อีกคราความสามารถเดิมที่อยู่ส่วนลึกของหลินโม่จึงถูกกระตุ้นขึ้นมา

        หลินโม่ยืนยันได้ว่าตอนที่เขาเจอกับเฟิงเทียนสิงนั้น ยังมิเคยได้สัมผัสศาสตร์วิชาเวทย์โบราณเลยสักนิดจริงๆ

        พลังของศาสตร์วิชาเวทย์โบราณอ่อนๆที่แฝงอยู่ในเม็ดผลึกเวทย์ ขั้นตอนการวิวัฒนาการของเจินหยวนเชื่องช้าผิดปกติ เป็นเพราะเขารู้ลำดับการวิวัฒนาการของเจินหยวนช่วงแรกของมันจะเชื่องช้า แต่จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นตามความรู้และเข้าใจเกี่ยวกับศาสตร์วิชาเวทย์โบราณนั่นเอง

        นี่คือข้อเสียของผู้ฝึกศาสตร์วิชาเวทย์โบราณแขนงหนึ่งที่พัฒนาการเชื่องช้าแต่หนักแน่นยั่งยืน การบำเพ็ญของผู้ฝึกศาสตร์วิชาเวทย์โบราณแขนงหนึ่งในระดับเดียวกันนั้นโดยเฉพาะผู้ฝึกศาสตร์วิชาเวทย์โบราณแขนงหนึ่งที่ควบคุมได้ พลังจะเหนือยิ่งกว่าผู้ฝึกตนคนอื่นที่อยู่ในการบำเพ็ญระดับเดียวกัน

        เวลาล่วงเลยไปถึงหนึ่งยาม

        หลินโม่ยังคงแน่นิ่ง

        “คุณหนู ข้าว่าช่างมันเถิด” หลงโป๋เอ่ย

        “ลองดูอีกสักนิดเถิด”

        หนานหมิงอู่พยักหน้าเบาๆ“แม้นท่านอาวุโสเฟิงจะไขปมของเม็ดผลึกเวทย์นี้ด้วยตนเองก็ไม่เร็วขนาดนี้ จากที่ข้ารู้ตอนที่ท่านอาวุโสเฟิงไขปมของเม็ดผลึกเวทย์เมื่อก่อนหน้านี้ จำต้องใช้เวลาราวๆ ถึงสองวันยามนี้เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยามเอง ยังเร็วไปนะ”

        “จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ผิดหรอก แต่เขาแน่นิ่งมาถึงหนึ่งชั่วยามแล้ว หากเป็นผู้อื่นคงมีต้นสายปลายเหตุไปนานแล้ว”หลงโป๋ปราดตามองหลินโม่ด้วยความเย็นชา

        “บางทีเขาคงกำลังพิจารณาดูว่าควรแกะปมอย่างไร” หนานหมิงอู่หัวเราะเบาๆ

        ชั่วเวลานั้น ดวงตาของหลินโม่พลันขยับหวนคืนสายตาจากเม็ดผลึกเวทย์กลับมา

        “เป็นอย่างไร?” หนานหมิงอู่ถามในทันที

        “ปมปัญหาไม่ใหญ่มาก ให้เวลาข้าสองวันก็แล้วกัน” หลินโม่เอ่ย

        “ปมปัญหาไม่ใหญ่มาก? วาจาขี้โม้เสียจริงเชียว หากไม่มีปัญหาอันใดจริงๆล่ะก็ เช่นนั้นเจ้าควรลงมือแก้ปมมันเสียยามนี้สิ?” หลงโป๋แค่นเอ่ยเสียงเบา

        “พูดว่าศาสตร์วิชาเวทย์โบราณแขนงหนึ่งเป็นเรื่องง่ายได้ที่ไหนกัน พลังเวทย์ในเม็ดผลึกเวทย์นี้สร้างขึ้นจากส่วนหนึ่งของโลกและสวรรค์ซึ่งในนั้นมีความลึกลับอันละเอียดอ่อนที่ต้องอาศัยความเข้าใจอย่างถี่ถ้วนในการแกะปมไปทีละลำดับมิเช่นนั้นการแก้ปมไปอย่างลวกๆ ไม่เพียงจะทำลายพลังเวทย์ของมัน หากแต่ยังอาจถูกพลังเวทย์รุนแรงทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บอีกด้วย”หลินโม่แย้ง

        หลงโป๋เบิกตาโพลงกำลังจะปริปากเอ่ยแต่กลับถูกหนานหมิงอู่ปรามไว้ “หลงโป๋ ให้หลินโม่ลองพิจารณาก่อนสักสองวันเถอะ”

        หนานหมิงอู่พูดถึงขนาดนี้หลงโป๋จึงขบกรามเอ่ยด้วยใบหน้าแน่นตึง “เจ้าเด็กน้อย เห็นแก่คุณหนูหรอกนะถึงได้ให้เวลาเจ้าพิจารณาสองวันเม็ดผลึกเวทย์นี้ราคาไม่น้อย เจ้าอย่าทำหายเชียวล่ะ เช่นนั้นจะชดใช้ไม่ไหวเอาได้”

        “สองวันจากนี้มารับที่นี่”  หลินโม่พูดจบก็พาเหลิงอู่เหยียนจากไปทันที

        หลินโม่และเหลิงอู่เหยียนเพิ่งกลับมาถึงสาขาเทียนซิงก็เจอกับศิษย์พี่หญิงใหญ่ชื่อหงเหลียนพอดี

        “สวัสดีขอรับศิษย์พี่หญิงใหญ่” หลินโม่ยกยิ้มทักทายหญิงสาว

        ชื่อหงเหลียนเป็นคนงดงามอยู่แล้วอีกทั้งยังมีความเป็นผู้ใหญ่ที่โตกว่าอายุและรูปร่างเย้ายวนร้อนแรงสะดุดใจคน ชื่อหงเหลียนเปลี่ยนชุดฝึกเป็นสีบานเย็นนิสัยท่าทางเดิมดูอ่อนโยนลงหลายส่วน ดูเป็นหญิงสาวน่าถนอมมากขึ้น

        “จากนี้ไม่ต้องเรียกข้าว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่แล้ว” ชื่อหงเหลียนทำหน้าแข็งทื่อเอ่ยขึ้น

        “หา?” สีหน้างุนงงฉายบนใบหน้าของหลินโม่

        “กฎของสำนักเทียนซิงคือ ใครแข็งแกร่งผู้นั้นก็อาวุโสกว่า เจ้าเป็นศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของสาขาเทียนซิงรุ่นนี้แล้วดังนั้นจากนี้ไม่ต้องเรียกข้าว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่แล้ว ข้ารับมิได้”

        ชื่อหงเหลียนมองหลินโม่ด้วยแววตาสับสนพลางยื่นขวดหยกให้เขาทันที“นี่คือรางวัลที่เจ้าชนะพนันคราก่อน ข้างในเป็นโอสถหลอมปราณ”

        “ขอบใจศิษย์พี่หญิง...ไม่สิ ขอบใจศิษย์น้องมาก” หลินโม่ยกยิ้มรับมา

        “อย่าเรียกข้าว่าศิษย์น้อง...”

        ใบหน้างดงามแดงก่ำพลางมองค้อนหลินโม่ไปวูบหนึ่งหน้าตาทะเล้นของเจ้าเด็กหนุ่มนี้ ดูแล้วค่อนไปทางร้ายลึกกว่าเสียอีก นางเกลียดใบหน้าทะเล้นนั่นจนอยากเข้าไปไปต่อยสักป้าบเสียจริงๆและแน่นอนว่านางแค่คิดเท่านั้น จากพลังของหลินโม่ นางไม่มีวันทำได้สำเร็จหรอก

        ครั้นเห็นใบหน้าแดงเถือกของชื่อหงเหลียนหลินโม่ราวกับค้นพบโลกใหม่อย่างไรอย่างนั้น น่าแปลกใจ นับตั้งแต่ที่เจอชื่อหงเหลียนคราแรกนางก็เอาแต่ทำหน้าแข็งทื่อ เห็นใครก็ขวางหูขวางตาไปหมด ซึ่งหลินโม่ยังไม่เคยเห็นท่าทางมุมนี้ของชื่อหงเหลียนเลยสักครา

        “ไม่ให้ข้าเรียกว่าศิษย์พี่หญิง ศิษย์น้องก็ไม่ให้ข้าเรียกอีก เช่นนั้นให้ข้าเรียกเจ้าว่าหงเหลียนอย่างดีไหม?”หลินโม่เอ่ยล้อด้วยรอยยิ้มน่าดู

        “ไม่อนุญาตให้เรียก...”

        ใบหน้างามของชื่อหงเหลียนแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมหลังจากถลึงตามองหลินโม่แล้วจึงเอ่ยต่อ “ช่วงเวลานี้พวกเจ้าอย่าเพิ่งวิ่งเต้นไปไหนเรื่อยเปื่อยดีที่สุดข้าเพิ่งได้ข่าวมาเมื่อครู่ว่าทางตระกูลเลี่ยวกำลังเตรียมหาเรื่องวุ่นวายให้พวกเจ้าแล้ว”

        “พวกเขามาที่สาขาเทียนซิงแล้วอย่างนั้นหรือ?” รอยยิ้มของหลินโม่หุบลงในพลัน

        “แม้สาขาเทียนซิงใกล้จะกลายเป็นสาขาขยะร้าง ทว่าอย่างไรก็ยังเป็นหนึ่งในสี่สาขาใหญ่ของสำนักเทียนซิงแม้นอิทธิพลของตระกูลเลี่ยวที่มีต่อเมืองหลินโจวจะใหญ่หลวงนัก แต่ก็ไม่ได้เป็นที่น่ากังวลพวกเขาไม่กล้าก่อเรื่องให้สำนักเทียนซิงอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ในเมืองหลินโจวก็มิได้มีเพียงตระกูลผู้ฝึกตนอย่างตระกูลเลี่ยวแค่ตระกูลเดียวสักหน่อย”ชื่อหงเหลียนเอ่ยเสียงจริงจัง

        ครั้นได้รับการเตือนจากชื่อหงเหลียนหลินโม่จึงตระหนักถึงเรื่องหนึ่งได้ในทันที เมืองหลินโจวก้าวหน้ามานานหลายปี ไม่รู้ว่ามีตระกูลผู้ฝึกตนปรากฏขึ้นมากเท่าไรแม้ว่าจะหลงเหลือถึงปัจจุบันไม่มากนัก แต่ก็มีหลายสิบเช่นกัน แน่นอนตระกูลผู้ฝึกตนมากมายต่างมิอาจปีนป่ายไปบนแท่นเวทีได้อย่างตระกูลเลี่ยวนอกจากตระกูลเลี่ยวแล้ว ยังมีอีกหนึ่งตระกูลที่เทียบเท่าสูสีกัน นั่นคือตระกูลชื่อเหยียนนั่นเอง

        ประวัติของตระกูลชื่อเหยียนยาวนานยิ่งกว่าตระกูลเลี่ยวว่ากันว่าอยู่มาก่อนเกิดเหตุการณ์ภัยพิบัติล้างโลกเสียอีก นับจากนั้นกระทั่งปัจจุบันก็แปดร้อยปีมาแล้วดังนั้นตระกูลผู้ฝึกตนชื่อเหยียนจึงเก่าแก่ที่สุดในเมืองหลินโจว