“ไง..สวัสดี แหะๆ” แคโรไลน์ยิ้มแห้ง
“ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนะ แล้วก็ไม่เห็นอะไรด้วย เธอ...เธอไม่ต้องกังวล” เด็กสาวเทพธิดาประจำสถาบันกล่าวน้ำเสียงสบายๆพลางค่อยๆลุกขึ้นปัดเนื้อปัดฝุ่นตามตัวเอาเศษใบไม้ออก ราวกับเมื่อสักครู่ไม่ได้ลื่นล้มจนร้องเสียงหลง
‘ดูใกล้ๆก็สวยอยู่เหมือนกันนี่นา’แคโรไลน์กวาดสายตาขึ้นลงสำรวจเด็กสาวผมดำที่ ซึ่งมีชื่อเสียงในเื่ความงามทัดเทียมกับตัวเธอ ก่อนจะพยักหน้าเหมือนยอมรับเื่นี้
“เธอ..แคโรไลน์..”ลอร์เรนซ์กล่าวเสียงสั่นราวกับพยายามจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเช่นกัน เพราะยังใไม่หาย เมื่อมีคนล่วงรู้ความลับของเธอ
ในตอนนี้เด็กสาวมีความวิตกกังวลมากทำอะไรไม่ถูก
“หืม มีอะไรเหรอ ลอร์เรนซ์”แคโรไลน์เอียงคอไม่เข้าใจกับท่าทางกล้าๆกลัวของอีกฝ่าย อันที่จริงแคร์โรไลน์ก็ใอยู่พอสมควรเมื่อทราบว่าเทพธิดาประจำสถาบันอีกคนเหมือนจะมีความสัมพันธ์พิเศษกับอาจารย์ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในสถาบัน
‘ช่างเถอะ ใครสนกันล่ะ’แคร์โรไลน์คิดในใจ
“เธอ...รู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ...” ลอร์เรนซ์ที่ได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อของตัวเองก็ทำสีหน้าใขึ้นไปอีก เธอเป็คนเก็บตัวเงียบๆและเพื่อนๆก็ไม่สนใจเธอมากนัก สำหรับลอร์เรนซ์แล้ว เป็ไปไม่ได้ที่คนที่มีชื่อเสียงอย่างแคร์โรไลน์จะรู้จักเธอ
‘ใครบ้างไม่รู้จักเธอ ...เป็คนแปลกๆแบบที่คนอื่นๆพูดจริงๆด้วย’ แคโรไลน์ทำสีหน้าแปลกๆ รู้สึกว่าตนเองไม่ควรเข้าไปสุงสิงกับอีกฝ่ายมากนัก จึงล่ะความสนใจ หันมาเก็บข้าวของของตนที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้น
ลอร์เรนซ์มองตามข้าวของที่ตกตามพื้นก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ที่ระเกะระกะบนพื้นไม่ได้เป็หนังสือหรือชีทเรียน แต่เป็ขนมนมเนยจากร้านค้าต่างๆหกเต็มไปหมด บ้างชิ้นเป็ขนมมีชื่อราคาแพงที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองเมื่อเดินผ่านหน้าร้าน
ภายในพริบตาแคร์โรไลน์ก็จัดการยัดขนมทั้งหลายแหล่เข้ากระเป้าจนหมด
“ฉันไปก่อนล่ะ”แคโรไลน์กล่าวก่อนหันตัวจากไป ทันไดนั้นลอร์เรนซ์ก็แสดงสีหน้าร้อนรนรีบคว้าแขนอีกฝ่ายอย่างแรง
“เดี๋ยวก่อน!”
“โอ้ย!เจ็บนะ เธอทำบ้าอะไรเนี้ย”แคโรไลน์กรีดร้องเพราะถูกดึงอย่างแรงหันมาะโใส่หน้าลอร์เรนซ์อย่างเหลืออด
ลอร์เรนซ์ที่ถูกะโกะเถิบหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความกลัวเล็กน้อยแต่ก็ยังคงไม่ปล่อยมือ เมื่อมองเห็นสายตาที่ดูจะมีน้ำโหไม่น้อยของอีกฝ่ายก็พลันหลบสายตามองไปที่พื้น
ร่างบางเ้าของดวงตาสีน้ำทะเทถอนหายใจเมื่อเห็นร่างที่สั่นเท่าราวกับลูกนกของอีกฝ่าย อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แคโรไลน์ไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรผิดให้อีกฝ่ายแสดงทาที่สั่นกลัวแบบนี้ คงเกี่ยวกับเื่ของอาจารย์เฮอร์แมน
“สรุปมีอะไร”
“ถ้า ถ้าเธอเอาเื่นี้ไปบอกคนอื่นล่ะก็..ฉัน..ฉัน”
หืม?
แคร์โรไลน์ที่ได้ฟังก็รู้สึกสนใจขึ้นมา นึกอีกทีเธอก็เริ่มสงสัยความสัมพันธ์ของ1ในเทพธิดาประจำสถาบันกับอาจารย์ผู้คลั่งใคลในประวัติศาสตร์ของสถาบัน เกี่ยวข้องกันอย่างไรเหมือนกันเธอได้ยินสิ่งที่ทั้งสองพูดคุยกันไม่ชัดเจนนัก แต่มองจากสายตาทั้งคู่ดูจะสนิทกันมาก
“โอ ถ้าฉันเอาเื่ ’ความสัมพันธ์ลับๆ’ของเธอกับอาจารย์เฮอร์แมนไปบอกคนอื่นๆ จะทำอะไรกับฉันเหรอ?”เด็กสาวฉีกยิ้มบาง อันที่จริงเธอไม่ใช่คนปากพล่อยพูดความลับของคนอื่นอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทางของลอร์เรนซ์ทำให้เธออยากแกล้งอีกฝ่ายขึ้นมาบ้างแล้ว
ลอร์เรนซ์เหลือบมองห่อขนมที่ยังอยู่ในมือเธอบางส่วน
“ฉัน..จะเอาเื่ที่เธอแอบกินขนมไปบอกคนอื่น!”
“…..” แคโรไลน์ที่ได้ยินถึงกับเป็ใบ้ไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
“ฮ่าๆ นี่เป็คำขู่ที่น่ารักที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลย ฮ่าๆ”
อึก
ลอร์เรนซ์ที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มทำอะไรไม่ถูกอีกครั้ง จากที่เธอเข้าใจนอกจากที่แคโรไลน์จะมีชื่อเสียงว่าเป็ความงามอันดับหนึ่งของสถาบัน ทว่าเธอก็เป็คนของโบสถ์แสงเจิดจรัสศาสนาประจำชาติของสาธารณะอูเมอร์ร่า ไม่เพียงแค่นั้นมีข่าวลือว่าเธอยังเป็หนึ่งในต่ำแหน่ง 'ผู้บริสุทธิ์'ของโบสถ์ที่มีสิทธิ์เข้าท้าชิงตำแหน่งนักบุญหญิงได้
ผู้บริสุทธิ์ต้องไม่ทำผิดศีลและไม่ประพฤติตัวหลุ่มหลงไปกับสิ่งหรูหรามัวเมา เป็ดั่งสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่โอบอ้อมอารี นั้นเป็สิ่งคนที่นับถือศาสนาแห่งแสงรับทราบเป็อย่างดี
เท่าที่เธอเห็นถุงขนมในมือของอีกฝ่ายจะเป็ของร้านชื่อดังที่พวกชนชั้นสูงมักซื้อไว้ในตอนจัดงานเลี้ยงน้ำชา ในทางทฤษฏีนับว่าเป็สิ่งหรูหราที่ขัดคำสอนของ ผู้บริสุทธิ์ เมื่อมีการกระทำผิดแม้จะเล็กน้อยแต่เมื่อมีข่าวกระจายออกไปอาจทำให้โบสถ์เสื่อมเสียชื่อเสียได้ และแคร์โรไลน์จะต้องถูกลงโทษทางวินัยจากทางโบสถ์ไม่ก็ทางไดทางหนึ่ง
ทว่าดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ไยดีโดยสิ้นเชิง
“ปล่อยมือฉันได้แล้ว” แคร์โรไลน์พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่ได้ผล ลอร์เรนซ์ยังคงจับข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จนตอนนี้เธอเริ่มโกรธเข้าจริงๆแล้วจึงเริ่มขึ้นเสียงดัง
“นี่มันจะเกินไปหน่อยมั้ง! ปล่อย!”
“ ถะ ถ้างั้น”
“อะไร! จะขู่ฉันเื่อะไรอีก ถ้าเธอไม่ปล่อยมือตอนนี้รับรองฉันเอาเื่เธอไปป่าวประกาศจริงๆแน่ เหอะ ทำไมฉันต้องมาเจอกับคนบ้าแบบเธอด้วยนะ” ลอร์เรนซ์ที่ได้ยินดังนั้นร่างกายก็สั่นดวงตาเหมือนน้ำไสๆใกล้จะล้นออกมาเต็มที
เธอไม่อยากให้ทุกคนรู้เื่ส่วนตัวของเธอจริงๆ
แคโรไลน์หมดคำพูดกับอีกฝ่าย หลังจากสอบเสร็จเธอแค่แอบเอาขนมที่ได้รับจากผู้ชายหลายๆคนที่ไล่ตามเธอมากินอย่างลับๆเท่านั้น ไม่นึกว่าจะทำให้เกิดเื่วุ่นวายแบบนี้
ตอนนั้นเองเด็กสาวรู้ว่าข้อมือของตนถูกกำแรงขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บแปลบๆ
“ฉะ ฉะ ฉัน..ฉันจะต่อยหน้าเธอ!”คราวนี้เป็ลอร์เรนซ์ที่เสียงดังบ้างแม้จะค่อนข้างสั่นเครือก็ตาม
เอ้ะ….
แคโรไลน์รู้สึกเหมือนหูฟาดไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
“เมื่อกี้เธอว่าไงนะ”คราวนี้เสียงของแคโรไลน์ดูหวาดๆเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเืฝอยจ้องมาที่ตัวเองเขม้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ
กลับ เธอเริ่มก้าวถอยหลังแม้ว่าจะโดนจับข้อมือไว้แน่น
“ เดี๋ยวก่อน มีอะไรค่อยๆคุยกัน.. ทะ ที่หน้าไม่ได้นะ ฉันยังต้องใช้…”แคโรไลน์พกึ่งพูดกึ่งฉุดลอร์เรนซ์พยายามสะบัดข้อมือจากมือของอีกฝ่าย รู้สึกเสียใจกับตัวเองเธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบ้ากว่าที่คิดมากขนาดนี้
ลอร์เรนซ์กัดฟันค่อยๆกำหมัดยกมืออีกข้างที่ว่างขึ้นมา
“….”
“โอเค เข้าใจแล้วฉันจะไม่พูดกับใคร แต่ปล่อยมือก่อนได้ไหม” แคโรไลน์รับปากในที่สุด แต่ลอร์เรนซ์ที่ตอนนี้ตกอยู่ภายใต้ความเครียดและความหวาดกลัว จนไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย
ตอนนี้ลอร์เรนซ์สติหลุดไปแล้ว ในหัวคิดลบไปถึงเื่ความสัมพันธ์ของเธอกับอาจารย์เฮอร์แมนถูกเปิดเผย
อ้า!
ลอร์เรนซ์กรีดร้องเผลอเมื่อคิดถึงเื่นี้จึงเผลอปล่อยหมัดทันที
กรี้ดดดดดด
แคร์โรไลน์กรีดร้องเสียงหลงมองหมัดที่กำลังเคลื่อนมาที่หน้าของตนราวกับภาพสโลว์โมชั่นทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่งเป็ตอไม้
‘ไม่นะ ใบหน้าอันไรที่ติของฉัน’ แคร์โลไลน์ลำร้องในใจหลับตาปี้เตรียมความจับปวด พลันเธอรู้สึกเหมือนมีลมผ่านไปด้านข้างไม่มีความเ็ปอย่างที่คิดเด็กสาวลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง
สังเกตเห็นว่าท่อนแขนเรียวยาวของอีกแฉลบผ่านปอยผมของเธอไปเล็กน้อย ส่วนเ้าของท่อนแขนผู้ลงมือ กำลังหลับตาปี้เหมือนเธอเมื่อสักครู่เช่นทำให้เธอรู้สึกฉงน
พลาด?
ถึงจะงุนงงแต่แคร์โรไลน์ก็อาศัยโอกาศนี้ใช้มือทั้งสองข้างพลักลอร์เรนซ์อย่างแรงจนล้มลงไปที่พื้นหญ้าและรีบหอบข้าวของวิ่งอุดตะหลุดออกไปโดยไม่รอช้า
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!ลอร์เรนซ์”แคร์โรไลน์หันมาแลบลิ้นให้ที ขณะวิ่งแจ้นออกไปราวกับลมหอบหนึ่ง ทิ้งลอร์เรนซ์ให้ได้แต่มองตามแผ่นหลัง
เด็กสาวที่ค่อยๆลุกขึ้นปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าที่เก่าและชำรุดเบาๆ ก่อนจะเดินก้มหน้ามุ่งตรงไปที่ทางออกของสถาบันเงียบๆโดยไม่พูดอะไร
หลังจากถึงห้องเช่าอันเก่าแก่และทรุดโทรมของเธอก็พลันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนแรง เอาใบหน้าซุกลงกับหมอนใบโปรด
วันนี้เป็ครั้งแรงที่เธอทะเลาะกับคนอื่นอีกทั้งเธอยังเป็ผู้ที่เริ่มก่อนเสียด้วย เป็ประสบการณ์ใหม่สำหรับเด็กมืดมนแบบเธออย่างแท้จริง
ความตื้นเต้น ระทึกเแบบที่ไม่เคยััมาก่อน และความกังวลที่มากขึ้นกว่าเดิมของเด็กสาว
ลอร์เรนซ์ไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องแก้ปัญหายังไงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ในใจหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่เอาเื่ของเธอไปป่าวประกาศตามที่พูด
ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมมาทั้งจากสอบและความเครียดเด็กสาวผล่อยหลับไปในที่สุด
----
วัน 18เดือน 3 ปีศักราชแห่งแสงที่ 473 สถาบันจักรพรรคดิแห่งที่2
สิ้นสุดวันสอบวันสุดท้าย ลอร์เรนซ์เดินออกจากห้องสอบด้วยใบหน้าขุ่นมัว วันนี้เธอทำข้อสอบในแต่ล่ะวิชาได้เกินครึ่งไม่มาก แต่ทว่าวิชากลไกเครื่องจักรที่เธอลงเรียนนั้นทำได้ไม่ดีแม้จะไม่แย่เท่ากับวิชาคณิต เด็กสาวถอนหายใจมองไปรอบเห็นคนอื่นพูดคุยกันเสียงดังหลังจากเสร็จการสอบวันสุดท้ายของระดับชั้นปี หลายคนมีสีหน้าอมทุกข์จณะที่บางส่วนยังคงมีรอยยิ้มอยู่และเริ่มชวนคนอื่นไปเฉลิมฉลอง
ลอร์เรนซ์จากได้ฟังปู่เฮอร์แมนพูดเมื่อวานไม่ได้คิดมากกับเื่ผลคะแนนอีกต่อไปเพียงแต่รู้สึกแย่เล็กน้อย
“ฉันควรไปเดินเล่นที่ ไวท์ฮาร์ทอเวนิว เหมือนคนอื่นๆบ้างดีใหมนะ” ลอร์เรนซ์พึมพำ
ไวท์ฮาร์ทอเวนิวเป็ถนนสายหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียงกับสถาบันจักรพรรคดิ ที่นั้นเต็มไปด้วยร้านเบเกอรี่ ร้านกาแฟยอดนิยม รวมไปร้านเสื้อผ้ายอดฮิตของเหล่าผู้มีฐานะตลอดทั้งสาย ที่ใจกลางมีศูนย์การค้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่โดยมีโรงละครขนาดใหญ่เป็จุดขาย
นักเรียนของสถาบันและวัยรุ่นจากที่อื่นๆในกรุงซาเวียร์มักไปเที่ยวสนุกหรือฆ่าเวลาที่นั้น เรียกได้เป็สถานที่ยอดนิยมแห่งหนึ่งสำหรับคนวัยเช่นเธอในกรุงซาเวียร์
แต่เมื่อเธอนึกเงินส่วนที่เหลืออยู่ ลอร์เรนซ์พลันส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะมุ่งตรงกลับเพื่อพักผ่อนเพื่อเตรียมจะไปทำงานพิเศษ
สัปดาห์หน้าเธอจะไปทัศนศึกกับสถาบัน เก็บเงินเพิ่มเติมไว้จะดีกว่า
รุ่งเช้าลอร์เรนซ์ลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงียก่อนจะตาเบิกโพล่งมาเห็นแสงที่ลอดผ่านผ้าม่านนั้นเป็แสงสีเหลืองอ่อนไม่ได้มืดเหมือนเวลาปกติที่เธอตื่นนอน
“อ้า!แย่แล้ว” ลอร์เรนซ์ร้องเสียงหลงลุกขึ้นมาคว้านาฟิกาข้อมือที่ว่างไว้บนโต้ะข้างเตียงอย่างเร่งรีบ มองเข็มนาฬิกาทั้งสองเส้นที่อยู่กันคนล่ะทิศ
10โมงครึ่ง
ลอร์เรนซ์หน้าซีดรีบกระโจนไปที่ตู้เสื้อผ้า แต่แล้ววินาทีต่อมาก็นึกได้ว่าเมื่อวานตนสอบปลายภาคเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ฮ่าฮะ เราลืมไปเลยว่าปิดเทอมแล้ว” ลอร์เรนซ์หัวเราะกับท่าทีของตัวเองซักครู่ล้มลงไปนอนที่เตียงอีกครั้งหนึ่ง ด้วยสีหน้าที่คล้ายจะสดใสกว่าปกติ ไม่รู้ว่าเป็เพราะไม่ต้องเรียนหนังสือ หรือว่าเป็เพราะไม่ต้องไปสถาบันกันแน่
สรุปว่าวันนี้ลอร์เรนซ์มีเวลาว่างทั้งวัน
“งั้นวันนี้ทำอะไรดี”ลอร์เรนซ์ครุ่นคิดปกติแล้วเธอไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ แต่หลังจากปิดเทอมนอกจากงงานพิเศษที่ร้านอาหารของคุณนายมิลาเธอก็ไม่ได้มีสิ่งไดทำอีกเรียกได้ว่าว่างทั้งวัน
สำหรับเด็กสาวหรือเด็กหนุ่มที่อายุใกล้เคียงกับเธอ ถ้าครอบครัวไม่ได้มีฐานะอันมีจะกินหรือร่ำรวย ปกติในวันหยุดที่ไม่ได้เรียนหนังสือก็จะไปที่โรงเรียนวิชาชีพสงเคราะห์ที่เปิดให้คนภายนอกเข้ามาเรียนฟรี ไม่ก็ไปทำกิจกรรมที่โบสถ์แสงเจิดจรัส หรือโบสถ์ของศาสนาอื่นที่ตัวเองนับถือ
หรือที่เป็ที่นิยมและกำลังเป็เทรนด์ของสาธารณะรัฐ คือการฝึกประกอบกลไกชิ้นส่วน หรือการซ่อมสิ่งของ เนื่องจากในปัจจุบันเทคโนโลยีไอน้ำกำลังก้าวหน้า รัฐจึง้าแรงงานเฉพาะทางเป็จำนวนมาก
ลอร์เรนซ์เหลือบมองซากนาฬิกาชินดห้อยอีกเรือนที่ชำรุด ที่ถูกเธอวางทิ้งไว้ในมุมหนึ่งของห้อง ซึ่งเธอซื้อมาจากร้านขายของเก่า
“…..”
คิดไปคิดมาว่าตนเองไม่พร์ในด้านนี้จึงล่ะสายตาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเดินไปที่ตู้ไม้เก่าดึงขนมปังฟรั่งเศษขนิดแข็งขนาดที่ว่าใช้ตอกตะปูได้ออกมาใช้มีดหันเป็ชิ้นเล็กๆก่อนจะถือเตาถ่านและวัตถุดิบเช่นผักและเครื่องเทศขนาดเล็กไปที่ระเบียงห้องเพื่อทำน้ำซุปแบบง่ายๆ
10นาทีผ่านไปลอร์เรนซ์ก็รับประทานอาหารเช้าเสร็จ เธอจึงเดินถือผ้าขนหนูไปที่ห้องน้าภายในห้องที่ถังน้ำขนาดเล็กและใหญ่อย่างล่ะอัน
เด็กสาวถอดเสื้อผ้า ตักน้ำราดตัวทีหนึ่งและใช้สบู่ไขมันสัตว์ถูกไปทั้งตัวด้วยความเร็วจากนั้นล้างออกไปสองรอบ และใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็คที่คิดว่ายังหลงเหลือคาบสบู่ออก
‘วันนี้ต้องไปตักน้ำอีกแล้วสิ’ลอร์เรนซ์มองน้ำที่เหลือในถังพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
ไม่ไกลจากที่นี้มีจุดไว้สำหรับให้ประชาชนที่้าน้ำจากเครื่องปั้มน้ำไต้ดินจากแรงมืออยู่ เนื่องจากกรุงซาเวียร์มีแม่น้ำจืดไหลผ่านแค่ทางตอนบนของเมืองหลวง และทางด้านทิศตะวันออกสุดเป็ท่าเรือติดทะเล ทำให้ผู้คนที่นี้ไม่ได้ขาดแคลนน้ำจืดนัก
เด็กสาวคิดว่าจะไปตอนเย็นแม้จะมีคนเยอะหน่อย แต่ถ้าไปท่ามกลางแสงแดดตอนนี้เหงื่อจะออกมากเกินไปเธอต้องอาบน้ำอีกรอบ เนื่องจาก
การเติมน้ำรอบหนึ่งจะต้องเดินแบกถังน้ำไปกลับถึงสามสี่รอบถึงจะเต็ม
แถมวันนี้เธอตัดสินใจว่าจะเที่ยวเล่นที่บ้านของปู่เฮอร์แมนเนื่องจากไม่รู้จะไปที่ไหนด้วย การมีกลิ่นตัวเป็เื่ไม่งามสำหรับสุภาพสตรีนักแม้เธอจะไม่ได้เป็ชนชั้นสูงก็ตาม
218
