รุ่งเช้าหลงเปียวยังนอนกกกอดหลิวเหมยที่ร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่ม หลิวเหมยเองค่อยๆ เริ่มรู้สึกตัวและรู้สึกปวดระบมไปทั่วรวมถึง่ล่างของตน ในใจก็คิดว่าเพราะท่านแม่ทัพน้อยทำรุนแรงกับนางจนนางหมดสติเป็แน่ มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นมาพลางคิดในใจว่านางต้องท้องแน่ๆ นางก้มลงมองเบื้องล่างตรงที่นอนเห็นคราบเลอะเทอะเต็มไปหมด รอยเืบนผ้าปูที่นอนเป็ดวงเล็กๆหยดบนที่นอนแสดงว่านางถูกพร่าความบริสุทธิ์ไปแล้ว จนเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าของหลงเปียวกอดนางอยู่ก็กรีดร้องเสียงดังด้วยความใ
หลิวเหมยผวาเด้งตัวออกจากอ้อมกอดทันทีและร้องลั่นจนสาวใช้ด้านนอกวิ่งเข้ามาเห็นนายตนร่างเปลือยเปล่ามีหลงเปียวที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่ใส่อะไรเลยเช่นกัน เพราะคุณหนูดึงผ้ามาคลุมปิดหน้าอกของตนไว้ ทำให้หลงเปียวไม่มีอะไรคลุมกายเผยอกล่ำกล้ามท้องแกร่งจนถึงสิ่งสงวนของหลงเปียวทั้งหมดต่อหน้าสาวใช้จนกรีดร้องใไปตามกันเมื่อพากันเข้ามาดูคุณหนูของตน ทหารด้านนอกได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องหลายคนจึงเดินเข้ามามุงดู ทุกคนต่างเห็นหลงเปียวและคุณหนูหลิวเหมยเปลือยเปล่าบนเตียงจึงก้มหน้าหลบตาแล้วเลี่ยงออกไปรายงานท่านแม่ทัพ ให้มาแก้ไขสถานการณ์ตอนนี้
"เกิดอะไรขึ้น"
ท่านแม่ทัพเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน
หลิวเหมยสวมใส่ชุดคลุมกายไว้แล้วเพราะสาวใช้รีบหาชุดมาคลุมให้ ส่วนหลงเปียวก็มีเสื้อคลุมบางเบาเพียงตัวเดียวใส่ไว้ก่อนกันอุจาดด้วยเห็นคนมามุงเยอะขึ้น หลงเปียวไม่คิดจะทำให้เป็เื่ใหญ่โตในคราวแรกที่คิดไว้ แต่เขาก็ไม่ยินยอมให้คุณหนูที่เพิ่งป็นภรรยาตนนั้นจากเขาไป จึงต้องทำให้ผู้อื่นมาเห็นเช่นนี้นางจะได้ปฏิเสธเขาไม่ได้ นางเย่อหยิ่งถึงเพียงนั้น หากไม่ทำเช่นนี้คงไม่ยอมรับเขาเป็สามีโดยง่าย
"เขาข่มเหงข้าเ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ"
หลิวเหมยละล่ำละลักพูดทั้งน้ำตาคลอ ในใจก็คิดว่าเหตุใดเป็เขา ทั้งที่เมื่อคืนนางอยู่กับฮั่วอี่ ตื่นมาอีกทีทำไมเป็หลงเปียวไปได้ ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวังที่แผนไม่เป็ไปอย่างที่วางไว้
"หากเขาข่มเหงเ้า เหตุใดเมื่อคืนไม่มีเสียงร้องะโให้ช่วยเหลือเลย ทหารข้ามีมากมาย เพียงเ้าะโออกไปก็มีคนวิ่งมาหาเ้ามากมายแล้วคุณหนู เช่นเช้านี้อย่างไรเล่า เ้าเต็มใจเองหรือเปล่า กล่าวหาผู้อื่นเช่นนี้มันไม่ดีนะคุณหนูหลิว หากเ้าทำตัวเอาแต่ใจเช่นนี้ ข้าคงต้องกราบทูลฝ่าา ว่าเ้ามาก่อความวุ่นวายในค่ายของข้า หลับนอนกับองครักษ์ของตนแล้วยังก่อโวยวายสร้างเื่ราวใหญ่โตให้ตระกูลเสียเกียรติเช่นนี้อีก เหตุใดไม่อยู่เสพสมกันเงัยบๆ ไป กลัวคนอื่นไม่รู้หรืออย่างไร"
ท่านแม่ทัพเห็นสภาพทั้ง 2 คนรวมทั้งในกระโจมอบอวลไปด้วยกลิ่นอายวสันต์ ที่นอนเปรอะเลอะคราบกามมากมายเช่นนี้ คงไม่ใช่ร่วมรักกันแค่ครั้งเดียวแน่นอน หากโดนข่มเหงแต่แรกก็ควรส่งเสียงขอความช่วยเหลือ ไหนเลยจะปล่อยให้กระทำการมากมายหลายครั้งเช่นนี้ สภาพเตียงนอนก็ยุ่งเหยิงเหมือนผ่านการรบมา
"ข้าจะบอกเ้าให้นะ ในค่ายแห่งนี้หากพอใจกันก็จะทำกันเงียบๆ ไม่โจ่งแจ้งเช่นเ้า เมื่อวานนี้ข้ารู้ว่าเ้าก็ไปยั่วยวนรองแม่ทัพ พอไม่สมใจก็หลับนอนกับคนของตนแล้วจะโวยวายเพื่ออะไร"
"ข้าไม่ได้… "
หลิวเหมยกำลังจะบอกว่าไม่ได้นอนกับหลงเปียวแต่เมื่อคืนกำลังจะหลับนอนกับฮั่วอี่อยู่ต่างหาก แต่ก็กระดากที่จะพูดทั้งที่หลักฐานคาตาเช่นนี้ หากยังบอกว่ากำลังจะนอนกับชายอีกคนแต่มานอนกับอีกคนด้วยคงยิ่งแย่ไปใหญ่ แค่นี้ชื่อเสียงนางก็ป่นปี้แล้ว ต่อให้รักชอบฮั่วอี่เพียงใดแต่นางไม่ยอมให้ชื่อเสียงนางเลวร้ายกว่านี้แน่ นางทนไม่ได้ที่จะถูกคนดูถูกเช่นนี้
"ข้าแค่ใที่เขามาอยู่บนเตียงข้าแต่เช้าเช่นนี้เท่านั้น เมื่อคืนข้าเพลียหลับไปกลัวคนเข้ามาเจอในตอนเช้าเลยร้องเสียงดังไล่เขาไปเท่านั้นเ้าค่ะ แต่สาวใช้เข้ามาแล้วเห็นเขาเปลือยจึงร้องใในความเป็ชายเขาเ้าค่ะท่านแม่ทัพ ข้าขออภัยด้วย เขาเป็คนของข้าเอง ข้าอาจจะโวยวายเขาดังไปหน่อย นิสัยข้าก็เป็เช่นนี้ชอบโวยวายไปบ้าง หวังว่าท่านคงให้อภัย "
"เช่นนั้นเ้าควรบอกพ่อแม่เ้าซะ ออกมานอกเรือนแล้วร่วมรักกันขนาดนี้ หากท้องขึ้นมาทั้งยังไม่แต่งงานเ้าจะเสียหายนะ ถึงเขาจะเป็แค่องครักษ์แต่เขาก็หล่อเหลาเก่งกาจมากไม่ใช่รึ ข้าเห็นเขาดูแลเ้าแต่เล็ก คงผูกพันธ์กันจนเผลอใจให้กันใช่หรือไม่ แต่หากแอบปิดบังเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ อายุเขาก็สมควรแต่งภรรยาแล้วยังไม่ยอมแต่งเพราะรอเ้ายินยอมเป็แน่ ใช่หรือไม่"
พูดจบก็หันไปมองหลงเปียวที่นั่งนิ่งก้มหน้าอยู่ข้างเตียง ส่วนหลิวเหมยอยู่บนเตียงมองหน้าหลงเปียวอย่างค้นหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเป็เขา ปกติเขาไม่เคยล่วงเกินนางเลย เหตุใดกล้ามานอนเปลือยข้างกายนาง ตกลงเมื่อคืนนางนอนกับเขาหรือฮั่วอี่กันแน่ หลิวเหมยสับสนงุนงงแต่คงทำอะไรมากไม่ได้ พยายามให้ผ่าน่เวลานี้ไปก่อนค่อยสอบถามอีกที
"หากไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นเ้าเลิกโวยวายเขาว่าข่มเหงเ้าซะ ข้าจะไม่ยุ่งอีก แต่หากเ้าก่อความวุ่นวายอีกข้าจะแจ้งบิดามารดาเ้าเื่เขากับเ้าซะ แล้วให้กลับจวนไป ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพเ้าค่ะ ข้าจะพยายามไม่ทำอะไรเป็การรบกวนท่าน หากข้ากลับก่อนกำหนดคงเป็การขัดราชโองการเป็แน่เ้าค่ะ"
เมื่อท่านแม่ทัพออกไปแล้วหลิวเหมยก็ให้สาวใช้ออกไปเฝ้าหน้ากระโจมห่างออกไปเล็กน้อย เพื่อพูดคุยสอบถามเื่เมื่อคืนกับหลงเปียว
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเ้ามานอนบนเตียงข้า แล้วเ้าทำอะไรกับข้าหรือไม่ หรือเป็ฮั่วอี่ทำแล้วเ้ามาสวมรอย"
หลงเปียวได้ยินเช่นนั้นก็กำหมัดแน่น คิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ พลางเงยหน้าจ้องมองหลิวเหมยตาเขม็งแทบจะกินเืกินเนื้อ
"ท่านนอนกับข้า เหตุใดคิดว่านอนกับแม่ทัพน้อยฮั่วอี่เล่า ข้าสามารถบอกตำหนิในตัวท่านได้ทั้งหมดทุกจุดด้วยซ้ำ เมื่อคืนก่อนที่ท่านจะมีอะไรกับแม่ทัพน้อยท่านสลบไปเพราะโดนเล้าโลมจนตื่นเต้นมากเกินไป สาวใช้อุ่นเตียงของท่านแม่ทัพจึงพาท่านกลับมากระโจม ข้าเป็ห่วงจึงตามมา กลับเจอท่านนอนเปลือยอยู่จึงไม่อาจห้ามใจ อาจจะเป็เพราะสาวใช้ผู้นั้นไม่ใส่เสื้อผ้าให้ท่านตอนออกมาจากกระโจมท่านแม่ทัพน้อยก็เป็ได้ ข้าเจอเพียงผ้าห่มกับผ้าคลุมของท่านส่วนเสื้อผ้าท่านข้าไม่เห็นเลย ข้าผิดที่ล่วงเกินท่าน แต่เป็ข้าที่เป็ชายคนแรกหลักฐานก็อยู่บนที่นอนแล้ว ข้าเป็ชายคนแรกของท่านและเป็สามีท่าน เมื่อคืนนี้ข้าตั้งใจปล่อยทุกอย่างเข้าไปในตัวท่านทุกครั้งที่เสร็จสม หากท่านท้องนั่นก็คือลูกข้า ไม่ใช่ลูกแม่ทัพน้อยแน่นอน"
หลิวเหมยได้ยินเช่นนั้นก็หน้าซีดปากสั่น นางอุตส่าห์วางแผนจะมีลูกกับฮั่วอี่ กลายเป็นางกลับโดนผู้อื่นวางแผนมีลูกกับตนซะเอง
"เ้ากล้าทำขนาดนี้ได้อย่างไร ตลอดมาข้าไว้ใจเ้า ดูแลเ้าอย่างดีมาตลอด เพียงแค่ข้าหมดสติเ้ากลับข่มเหงข้าขนาดนี้"
หลงเปียวได้ยินเช่นนั้นก็กัดฟันแน่น กำหมัดด้วยคับแค้นใจ ที่ต้องปิดบังความรู้สึกมานาน วันนี้เป็ไงเป็กัน หากนางไม่ยอมรับเขา เขาก็ไม่อาจอยู่ดูแลนางได้แล้ว เขาทนมานานมากพอแล้ว
"ข้ารักเ้ามานานแล้ว รักมาตลอด 10 ปี เ้ามองแต่ฮั่วอี่ ไม่มองข้าเลย เมื่อคืนข้าก็ต้องข่มกลั้นเพียงไหนเ้ารู้หรือไม่ที่เห็นเ้าไปร่วมรักกับผู้อื่น ข้าแอบตามไปเฝ้าอยู่ใกล้ๆ กระโจมจึงรู้ว่าเ้าสลบไป พอข้ามาเจอเ้าสภาพนั้นข้าก็ไม่อาจปล่อยเ้าไปได้อีก ข้าคิดเพียงว่าข้า้าเ้า ให้เ้าเป็ของข้า หากเ้าไม่ยอมรับข้า ข้าจะไม่อยู่รับใช้เ้าอีกแล้ว หากเ้าท้องลูกของข้า ข้าจะมารับเขาไปเลี้ยงเอง"
"นี่เ้า…ทำร้ายข้าขนาดนี้แล้วจะทิ้งข้าไปงั้นรึ ข้าจะตีเ้าให้ตายเลยหากเ้าไปจากข้า"
หลิวเหมยโมโหที่อยู่ดีๆ เขาบอกจะจากไปหากนางไม่ยอมรับ นางยังไม่พูดอะไรเลย กล้าทิ้งนางก่อนงั้นรึ นางไม่ยอม ไหนจะเื่ท้องอีก จะรับแต่ลูก แต่ไม่สนใจนางนี่นะ มันจะมากเกินไปแล้ว กล้าทำเหมือนนางไร้ค่าเช่นนี้ อย่าหวังจะจากไปโดยง่ายเลย
470
