ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        "โอ้ยยยย พ่อทำไมไม่มาสักที.. โทรไปก็ปิดเครื่อง ยังไม่ออกสนามบินรึไงนะ"

        ดาวเหนือเดินไปมาอยู่ในบ้านบ่นกับตัวเองด้วยความร้อนใจ หลังจากที่เมื่อวานได้คุยกับชบาในร่างน้องนุชเสร็จเขาก็โทรศัพท์ต่อสายคุยกับพ่อจอม โดยที่พ่อบอกว่าจะรีบกลับมาวันนี้เพื่อช่วยกันย้ายลูกกรอกร่างหลักไปกบดานซ่อนตัวไว้ที่บ้านพักต่างจังหวัดก่อน

        เขาเดินไปชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่างก็ยังเห็นทั้ง รปภ. และตำรวจอีกหลายนายที่พ่อจอมได้ติดต่อจัดหาให้มาช่วยดูแลยืนจับกลุ่มเฝ้าอยู่บริเวณรั้วบ้าน แต่มันก็ไม่ช่วยให้ดาวเหนือเบาใจได้เลยเพราะรู้ว่าไอ้เมฆมีฤทธิ์เดชแค่ไหน

        "เอาไงดีน้า ผมไปเอาร่างหลักน้าออกไปที่อื่นก่อนดีมั้ย?"

        "ไม่ไหวหรอก ยิ่งเอ็งเอาออกไปคนเดียวก็ยิ่งเสี่ยง คงต้องรอไอ้จอมมันพาออกไปพร้อมกับใช้นิมิตของมันช่วยสังเกตการณ์น่าจะดีกว่า"

        "งั้นเราก็ทำได้แค่รอเป็นเป้านิ่งอยู่แบบนี้เหรอน้า"

        "ตอนนี้ก็คงทำได้แค่นี้แหละ ถ้าพวกมันโผล่มาจริงๆ อย่างน้อยตำรวจข้างนอกก็อาจจะพอกันไว้ได้"

        "นั่นสิ...... ตำรวจยืนเต็มหน้าบ้านแบบนี้มันคงไม่กล้าทำอะไรหรอก จริงมั้ยครับ"

        พูดเสร็จเขาก็หันไปมองนอกหน้าต่างเพื่อเช็คดูหน้าบ้านอีกรอบ แต่คราวนี้กลุ่มตำรวจที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่หน้าประตูรั้วกลับหายไปหมดแล้ว เขาเริ่มรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ เลยรีบไล่สายตามองไปรอบๆ จนเห็น รปภ. สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงสนามหญ้ายืนตัวแข็ง สักพักก็น้ำลายฟูมปากแล้วล้มลงไปนอนชัก

        "น้า! มันมาแล้ว!!"

        ตูมมมม!!!

        เสียงเหมือนอากาศระเบิดดังลั่น ประตูบ้านปลิวเข้ามาด้านในทั้งบาน ดาวเหนือหันไปมองเห็นใบไม้หลายใบปักอยู่กับบานประตูก็รู้ได้ทันทีว่ามันโดนอะไร เขารีบย่อตัวเข้านั่งหลบใต้โต๊ะแล้วทำปากขมุบขมิบร่ายคาถา

"...ล้อมไม่เจอ ผ่านไม่เห็น จับไม่เป็น มิเห็นตัวกู..."

        เมื่อบังตาเสร็จก็อ้อมมือไปจับปืนพกที่เหน็บอยู่กระเป๋าหลังกางเกงเตรียมพร้อม หากเมื่อไหร่ที่มันเหยียบเข้ามาในบ้านเขาก็มีสิทธิ์โดยชอบที่จะยิงผู้บุกรุกได้ทันที การลอบโจมตีทีเผลอแบบนี้เท่านั้นที่จะจัดการไอ้เมฆได้.. นั่นคือสิ่งที่พวกเขาวางแผนเอาไว้

        สักพักก็ปรากฏร่างผู้ชายสองคนเดินนำเข้ามาในบ้าน พวกมันสอดส่องสายตาไปทั่วแต่ก็เหมือนไม่เห็นใครเลยตะโกนบอกเจ้านาย

        "ในนี้ไม่เห็นมีใครเลยครับนาย"

        "หึ... มันอยู่ในนั้นแน่ๆ... กูจัดการเอง"

        ดาวเหนือจำได้แม่นว่านั่นเป็นเสียงของไอ้เมฆ เขาจับปืนขึ้นมาปลดเซฟแล้วเล็งไปที่ประตู ทั้งๆ ที่เตรียมใจจะยิงเอาไว้แล้วแต่พอถึงเวลาเป้าหมายเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าจริงๆ เขากลับมือสั่นจนไม่กล้าลั่นไก

        "เอาสิวะไอ้เหนือ! โอกาสสุดท้ายแล้วนะโว้ย!"

        "ผะ ผม... ผม... ทำไม่ได้ มะ มือ... มันสั่น"

        "ต้องได้สิวะไอ้เหนือ! ไม่งั้นมันเอามึงถึงตายแน่!"

        พอเมฆเข้ามาในบ้านเพียงครู่เดียวมันก็แสยะยิ้ม ล้วงกระเป๋าย่ามข้างตัวคว้าข้าวเปลือกออกมาไว้ในกำมือแล้วสาดมันลงพื้น ร่ายมนต์ในปากแล้วกระทืบเท้าลงพื้นหนักๆ เกิดแรงอัดอากาศเป็นวงพัดเมล็ดข้าวปลิวกระจายออกไปทั่วห้อง

        ดาวเหนือที่นั่งเล็งปืนอยู่โดนลมกระแทกจนหงายหลังมนต์บังตาคลายออกทันที

        "เฮ้ย!! มันอยู่นี่! มาจากไหนวะ ทำไมกูไม่เห็น"

        ไอ้ไม้สะดุ้งเมื่ออยู่ดีๆ ดาวเหนือก็โผล่ขึ้นตรงหน้าคาตา มันรีบพุ่งเข้าไปหาแต่ก็โดนเขาหันปืนในมือเล็งใส่ทำให้ต้องหยุดค้างอยู่ตรงนั้น

        "ปืนเหรอ? มึงคิดจะยิงกูจริงๆ เหรอ? ไอ้ลูกผู้ดีอย่างมึงเนี่ยนะ จะยิงคนอย่างกู" ไอ้เมฆพูดพลางยิ้มเยาะ

        "เออ! ถ้ามึงเข้ามาอีกก้าวกูยิงแน่!" ดาวเหนือหันกลับไปเล็งปืนใส่ไอ้เมฆพร้อมตะโกนขู่เสียงแข็งแต่ก็ยังกลัวจนมือและปากสั่น

        "หูยยย ทำหน้าตาน่ากลัวซะด้วย... แต่ก่อนมึงจะยิงกูอะนะ กูอยากให้มึงดูว่ากูพาใครมาด้วย... เฮ้ย อีชบา เข้ามาได้แล้ว"

        สาวสวยเดินตามเข้ามาในบ้านช้าๆ มาหยุดอยู่ข้างตัวไอ้เมฆ ดาวเหนือมองด้วยความโกรธเมื่อเห็นว่าชบาไม่ได้มีท่าทีขัดขืนหรือทำอะไรเหมือนที่บอกกับเขาไว้

        "ฮ่าๆๆ แฟนมึงนี่แหละ ที่เป็นคนชี้ทางพากูให้ตามมาหาถึงบ้านนี้... แถมเมื่อคืนก็ยังบริการพวกกูสามคนอย่างถึงใจเลยล่ะ มึงคิดภาพออกใช่มั้ย"

        ไอ้เมฆเข้าสวมกอดร่างของน้องนุชจากด้านหลัง ใช้สองมือลอดขึ้นไปขยำหน้าอกพร้อมกับใช้หว่างขาบดใส่ตูดทำท่าเด้าซอยหมายจะยั่วดาวเหนือที่นั่งอยู่กับพื้น

        "มอบสิทธิ์ลูกกรอกมาให้กูซะ! แล้วกูจะคืนอีนี่ให้... แต่อาจจะขอยืมไปใช้ต่ออีกสักสองสามคืนนะ เสียงครางเพราะๆ ของแฟนมึงเนี่ย... กูเริ่มติดใจเข้าแล้วว่ะ"

        พูดเสร็จมันก็ซุกหน้าเข้าดูดซอกคอของนุชแล้วปาดลิ้นเลียขึ้นไปถึงหลังใบหูโดยที่สายตาจ้องไปที่ดาวเหนือแบบผู้ชนะ ดาวเหนือกัดฟันด้วยความแค้นจนแววตาเปลี่ยนไป จากที่กลัวจนตัวสั่นตอนนี้กลับเกร็งแข็งพร้อมสู้

        ชบาที่แอบสังเกตสถานการณ์ในบ้านมาตลอดตั้งแรกเพื่อจะหาช่องเข้าช่วย พอเห็นเจ้านายเผลอและเห็นว่าดาวเหนือน่าจะพร้อมลั่นไกเลยตัดสินใจรีบผลักตัวไอ้เมฆออกปล่อยให้มันกลายเป็นเป้าโล่งๆ แล้วตะโกนบอก

        "เอาเลยเหนือ! ฆ่ามันซะ!"

        "อีชบา!! มึง!!!"

        เมฆแหกป่าด่านางพรายแล้วหันกลับไปหาดาวเหนือที่จ้องตาเขาผ่านศูนย์เล็งปืน มันกางสองแขนออกกว้างเหมือนเชื้อเชิญแล้วตะโกนยั่วยุเสียงดังลั่น

        ถ้ามึงกล้ายิงก็เอาเลย!! ไอ้กระจอก!!

        ดาวเหนือหมดความลังเล ตาลุกเบิกกว้างมองเป้าพร้อมกัดฟันแน่นแล้วบีบไกปืน

        แกร๊ก..

        "........."

        ดาวเหนือแปลกใจที่ยิงไปแล้วแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเลยจ่อปืนแล้วบีบลั่นไกต่อเนื่องอีกหลายครั้ง ในขณะที่ไอ้เมฆยืนอ้าแขนรอรับอยู่ที่เดิมแสยะยิ้มดูน่ากลัว

        แกร๊ก.. แกร๊ก.. แกร๊กๆๆๆ

        "โธ่เว้ย! เป็นเหี้ยอะไรอีกวะ!!"

        "แน่เหมือนกันนี่หว่า นึกว่าจะไม่กล้ายิงซะแล้ว... แต่มึงคิดจริงๆ เหรอ ว่าแค่มีปืนจะทำอะไรกูได้"

        "ไอ้เหนือ แย่แล้วจริงๆ ว่ะ... มันมีมหาอุด ระดับสูงด้วย"

        ไอ้ไม้ที่ยืนสงวนท่าทีอยู่ข้างๆ พอเห็นว่ายิงไม่ออกก็รีบพุ่งเข้าไปถีบปืนกระเด็นออกจากมือดาวเหนือแล้วตามเข้าไปเตะอัดเด็กหนุ่มจนตัวงอนอนกองกับพื้น ชบาเห็นก็รีบพุ่งเข้าไปจะช่วยแต่ก็โดนไอ้ยอดเข้ากอดจากด้านหลัง บีบรัดแขนไว้แน่นจนเธอขยับตัวไม่ได้

        "ปล่อยกู! ไอ้พวกชาติหมา! ขอร้องละนายเมฆ กูขอแค่คนนี้คนเดียว ปล่อยเขาไปเถอะ"

        "มึงเงียบไปเลยอีชบา เรื่องของมึงเดี๋ยวกูจะสั่งสอนทีหลัง... ไอ้ไม้! เอามันหนักๆ หักซี่โครงมันเลย!"

        เมฆชี้หน้าด่าชบาเสร็จก็เดินเข้าไปหาปืนที่หล่นอยู่บนพื้น ในขณะที่ไอ้ไม้ง้างเท้ากำลังจะเตะใส่สุดแรง เสียงน้าแผนก็ดังขึ้นในหัวดาวเหนือ

        "เหนือ! กำหมัดที่แหวนไว้แน่นๆ เร็ว!"

        สิ่งที่เกิดขึ้นแม้มันจะเร็วมากแต่เหมือนช่วงเวลาเป็นตายทำให้เขารับรู้ทุกสิ่งได้ดีขึ้น เห็นทุกอย่างรอบตัวช้าลง พอดาวเหนือกำหมัดไว้แน่นตามสั่ง เขาก็ได้ยินเสียงน้าแผนท่องอะไรสักอย่าง เกิดมวลอากาศอุ่นๆ วนอยู่รอบกำมือ แหวนน้าแผนร้อนวูบวาบจนลวกไหม้ผิวหนังแต่เขาก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

        "หวดมันเลย!!"

        ตูมมม!!

        ดาวเหนือรีบลุกขึ้นเสยหมัดที่ร้อนเหมือนไฟลุกเข้าเต็มท้องไอ้ไม้ เกิดแรงอัดอากาศเสียงดังกระแทกโจรร่างใหญ่ตัวปลิวขึ้นชนเพดานแล้วตกลงมาฟาดพื้นนอนแน่นิ่งไป

        เขาถึงกับเผลอยิ้มตกใจในพลานุภาพของมันแต่ความรู้สึกเจ็บแสบที่มือทำให้กลับมาได้สติ เขาแบมือที่กำหมัดออกพบว่าหัวแหวนน้าแผนแตกกระจาย หินที่เคยประดับหัวแหวนแตกเป็นลิ่มบาดแทงมือของเขาเป็นแผลขนาดใหญ่และเริ่มมีเลือดไหลออกแดงเต็มฝ่ามือ

        ไอ้เมฆเห็นลูกน้องโจรโดนอัดจนตัวปลิวก็เลิกประมาทตัดสินใจรีบจบ มันยื่นมือออกไปทางปืนที่ตกอยู่บนพื้น ผีพรายบริวาณของมันรีบกลายเป็นลมหอบปืนพุ่งกลับมาเข้ามือ มันยกขึ้นเล็งไปที่ดาวเหนือแล้วลั่นไกทันที

        เปรี้ยงงง!!!

        เสียงสับไกระเบิดส่งลูกปืนพุ่งตรงออกไป พร้อมกับชายแก่คนหนึ่งวิ่งผ่านทุกคนแล้วโดดตัวลอยเข้ากอดดาวเหนือชนล้มกลิ้งไปด้วยกัน

        "พ่อ!!!"

        จอมทัพเข้ามาขวางได้ทันเวลา เขาชันตัวขึ้นแล้วจับใบหน้าลูกชายมองด้วยความเป็นห่วง ดาวเหนือก้มมองดูเห็นด้านหลังพ่อจอมโดนลูกกระสุนเจาะเป็นรูและเลือดเริ่มไหลทะลัก

        "พ่อ! พ่อออ!!"

        "รีบ.. หนี... ตำรวจกำลังจะมา.. แกต้อง.."

        จอมทัพพยายามพูดก่อนจะวูบหมดสติ ไอ้เมฆกัดฟันด้วยความเดือดดาลที่นัดแรกพลาดเป้า มันเล็งปืนไปที่หน้าดาวเหนืออีกรอบหมายจะลั่นไกซ้ำ

        ดาวเหนือรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ เขายกมือที่เปื้อนเลือดกางนิ้วออกกว้างหันไปทางปากกระบอกปืนในจังหวะที่ไอ้เมฆบีบไกยิงพอดี

        ตูมมม!!!

        ปืนระเบิดคามือไอ้เมฆเสียงดังลั่น แรงระเบิดส่งเศษเหล็กเศษลูกปืนกระเด็นสะท้อนกลับเข้าใส่ไอ้หมอผีจนเละไปครึ่งหน้า มันแหกปากร้องด้วยความเจ็บปวดปล่อยซากปืนทิ้งพื้นแล้วล้วงเอามีดกริชนางพรายออกมา ชักมีดออกจากฝักแล้วง้างจะเขวี้ยงใส่ดาวเหนือ

        "ไอ้สัตว์!!! ตายซะเถอะมึง!!!"

        ชบาไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ รีบก้มลงไปงับฟันเข้าที่แขนไอ้ยอดและกัดเต็มแรงจนเนื้อมันหลุดติดปาก ไอ้ยอดร้องลั่นแล้วปล่อยตัวเธอเป็นอิสระพร้อมกับจังหวะที่ไอ้เมฆขว้างมีดพุ่งออกจากมือพอดี

        นางพรายกระโจนเข้าไปใช้มือขวางทางมีดจนมันปักติดฝ่ามือ เธอใช้อีกมือที่ว่างดึงมีดกริชออกแล้วพุ่งกลับไปตวัดฟันใส่ไอ้ยอดจนเกิดแผล แม้จะเป็นรอยบาดตื้นๆ แต่สำหรับมีดกริชสะกดวิญญาณได้เพียงแค่นั้นก็เกินพอ ร่างน้องนุชร่วงลงไปนอนทันที กายทิพย์อีชบาลอยออกจากร่างหญิงสาวเข้าสวมร่างไอ้ยอดที่ตัวสูงใหญ่กว่า

        มันคว้ามีดจากมือน้องนุชที่นอนสลบอยู่แล้วพุ่งไปหาไอ้เมฆที่กำลังยืนตกใจทำอะไรไม่ถูก ชบาเงื้อมือที่ถือมีดกริชขึ้นเหนือหัวแล้วเหวี่ยงลงจะปักเข้ากลางอก ไอ้เมฆรีบใช้สองมือตะปบจับข้อมือมันไว้จนหยุดนิ่งได้ทันก่อนปลายมีดจะเสียบลงเนื้อ ทั้งคู่ต่างก็พยายามสู้แรงงัดกันจนตัวสั่น

        "อักกกก... มึง!! หยุด!! กูเป็นนายมึงนะโว้ย!!"

        "ไม่ใช่อีกแล้ว... วันนี้มึงต้องไปกับกู!!"

        "มึงจะบ้าเหรออีชบา!! ถ้ามึงทำกู.. มึงจะโดนสะกดอยู่ในมีดตลอดกาลนะ มึงลืมพันธะสัญญาแล้วรึไง!!"

        "กูทำผิดต่อคนอื่นมาก็มาก ตอนนี้มันถึงเวลาชดใช้กรรมของกูแล้ว... และมึง!!! มึงต้องไปกับกู... อย่างน้อยมีมึงอยู่ด้วยในความมืดนิรันดร์กาลกูก็คงไม่เหงาหรอก จริงมั้ย ฮ่าๆๆ"

        "ดะ เดี๋ยว... อีเหี้ย!! หยุด!! พวกมึงทำอะไรกันอยู่ มาหอบอีนี่ออกไปสิวะ!!"

        ไอ้เมฆที่พยายามยันมืออีชบาที่อยู่ในร่างสูงใหญ่ของไอ้ยอดเริ่มทานกำลังไม่ไหว มันหันไปตวาดออกคำสั่งกับพรายบริวาณสองตัวที่ลอยอยู่แถวนั้นแต่พวกมันกลับมองเฉยๆ แสยะยิ้มชอบใจที่เจ้านายใจมารพลาดท่า ปลายมีดเริ่มขยับลงใกล้แผงอกมันเข้าไปเรื่อยๆ จนในที่สุดปลายแหลมก็แทงลงในเนื้อช้าๆ เลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกมาเป็นทาง

        "อ๊าคคคคค! เดี๋ยวๆๆ อีชบา!! หยุดคุยกันก่อน กูยอมแล้ว ยอมมึงทุกอย่าง! กูจะไม่ยุ่งกับไอ้หนูนี่แล้ว กูจะปล่อยมึงด้วย! ได้ยินมั้ย! อ๊าคคคค"

        มีดจมหายลงไปครึ่งทางจนไอ้เมฆเริ่มรู้สึกเย็นวาบในอก ปลายมีดมันลงไปจ่ออยู่กลางหัวใจทำให้มันมือไม้อ่อนไม่เหลือแรงสู้อีกแล้ว ชบาเริ่มร้องไห้เพราะรู้ว่าถ้าออกแรงปักมันลงไปทุกอย่างก็จะจบลง เลยอยากจะใช้โอกาสนี้ร่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย เธอสะอึกสะอื้นพร้อมกับพูดออกมาโดยไม่ยอมหันไปมองดาวเหนือเพราะรู้ว่าเขาคงไม่เข้าใจ

        "ฉันขอโทษจริงๆ พี่แก้ว.. ฮือๆๆ บุญอีชบาคงมาได้เพียงเท่านี้... แต่อย่างน้อยคราวนี้ฉันก็ปกป้องพี่ได้แล้ว... ฉันจะใช้เวลาตลอดกาล รักพี่ตลอดไป... ต้องลากันจริงๆ แล้วนะจ๊ะพี่"

        ซึบบบบ!!!

        มีดปักลงไปมิดสุดด้าม ไอ้เมฆตาเหลือกขาวอ้าปากค้างแล้วทรุดตัวลงพร้อมกับร่างไอ้ยอด บังเกิดลมดูดวิญญาณหอบเอากายทิพย์ของหมอผีและนางพรายหายเข้าไปอยู่ในมีด

        และแล้วทุกอย่างก็สงบลงเหลือทิ้งไว้แต่ชายหนุ่มที่ร้องไห้อย่างบ้าคลั่งกอดร่างโชกเลือดของพ่อเอาไว้

        "พ่ออออ! ฮือๆๆ ตื่นสิ.. น้าแผน.. น้าอยู่ไหนช่วยพ่อผมที... ฮือๆๆๆ ใครก็ได้ช่วยพ่อผมด้วย!"