ในความฝัน วิมลิน ยืนอยู่ในที่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยม่านหมอก รอบกายเป็เพียงภาพเบลอๆ มองเห็นได้ไม่ชัดเจน เธอตัดสินใจก้าวไปตามทางเดินตรงหน้าดูเผื่อว่าจะเจอทางออกหรือเจอใครสักคนที่จะช่วยพาเธอออกไปจากที่แห่งนี้ได้ น่าแปลกที่เธอรู้ว่านี่คือความฝันของเธอเอง ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกหวาดกลัวมากนักเธอเดินไปตามทางที่ดูเลือนรางตรงหน้า เดินมาได้เพียงไม่นานเธอเห็นเงาของคนผู้หนึ่งยืนหันหลังให้เธออยู่ใต้ต้นไม้ที่มีดอกสีขาวที่กำลังบานสะพรั่งเต็มต้น เหมือนต้นซากุระเลย เธอคิดในใจ
วิมลิน เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้เงาร่างนั้น จนสามารถมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น เธอคุ้นเคยกับเงาด้านหลังของคนผู้นี้อย่างประหลาด เพียงแต่ตอนนี้เสื้อผ้าและทรงผมของอีกฝ่ายดูแปลกไปจากแฟชั่นยุคปัจจุบันมากคนผู้นี้แต่งตัวเหมือนซีรีส์จีนย้อนยุคที่เธอเคยดู เขาใส่ชุดสีขาวทั้งชุดมีผมยาวที่เป็สีเงินทั้งศีรษะแล้ว บนศีรษะสวมกวานสีทองแกะสลักลวดลายงดงาม
“เอ่อ สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ คุณพอจะรู้มั้ยคะว่าที่นี่คือที่ไหน”
วิมลินตัดสินใจเอ่ยถามคนตรงหน้า เธอรู้สึกว่าคนผู้นี้ต้องรู้แน่ว่าที่นี่ คือที่ไหนรวมทั้งความฝันอันแปลกประหลาดนี้ด้วย
ทันทีที่คนผู้นั้นหันมาเธอก็ต้องใอีกรอบ เมื่อพบว่าคือคุณปู่ร้านหนังสือที่พึ่งเจอกันเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา
“อ้าว คุณปู่ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วทำไมคุณปู่ถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะคะ ลินงงไปหมดแล้ว”
“มาแล้วเหรอนังหนูลิน ข้ารอที่จะเจอเ้า ณ ที่แห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะส่งต่อสิ่งที่เป็ของเ้าคืนเสียที” ชายชราเอ่ยกับเธอ
วิมลินเห็นชายชราพูดกับเธอด้วยภาษาที่แปลกไป เลยเริ่มไม่แน่ใจว่าคน คนนี้คือคนเดียวกับคุณปู่ร้านหนังสือที่เธอรู้จักหรือเปล่า
“เ้าไม่ต้องแปลกใจข้าคือ คนผู้เดียวกับคุณปู่ที่เ้ารู้จักนั่นแหละ เพียงแต่นั่นเป็อีกบทบาทที่ข้าต้องสวม เพื่อที่จะได้ทำหน้าที่ส่งต่อของให้ผู้ที่มีความภารกิจต่อเบื้องบนได้สำเร็จ นี่คือร่างที่แท้จริงของข้า เ้าสามารถพูดกับข้าอย่างที่เ้าเคยพูดได้ ข้าแค่เคยชินกับการพูดแบบนี้มากกว่าไหนเ้ามีอะไรจะถามข้าหรือไม่”
ชายชราเอ่ยขึ้นโดยที่เธอยังไม่ทันได้ถาม
“เอ จะเริ่มจากตรงไหนดีนะ...เอาเป็ว่าที่นี่คือที่ไหนก่อนละกันค่ะ ทำไมลินถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วที่คุณปู่บอกว่าต้องส่งต่อภารกิจจากเบื้องบน และก็ของที่เป็ของลินมันคืออะไรเหรอคะ”
“ฮ่าๆ เอาทีละคำถามละกันนังหนู ที่นี่คือพื้นที่ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ของเ้าเมื่อนานมาแล้วจะเรียกว่า มิติอย่างที่เ้าคุ้นชินก็ได้ ที่แห่งนี้เคยเป็บ้านเป็สถานที่ ที่ครั้งหนึ่งเ้าเคยอาศัยและสร้างมันขึ้นมาด้วยแรงบำเพ็ญเพียรของเ้าเอง ที่ตอนนี้เ้ายังไม่สามารถมองเห็นทั้งหมด เป็เพราะเ้ายังไม่ได้ทำการยืนยันตัวตนกับสิ่งของที่เ้าได้มา ซึ่งนั่นเป็หน้าที่ของเ้าที่ต้องค้นหาคำตอบเอง ข้ามิอาจบอกวิธีการได้ ถ้ามันเป็ของเ้าจริง เ้าจะหามันได้เจอเองในไม่ช้า”
หูย ทันสมัยซะด้วยมีการยืนยันตัวตนอีกต่างหาก วิมลินแอบคิดในใจ
“นังหนู ข้าได้ยินที่เ้าคิดนะ”
“แหะๆ หนูแค่แอบสงสัยนิดเดียวเองค่ะ ก็คุณปู่พูดภาษาซะโบราณแต่ดันมีการยืนยันตัวตนอะไรพวกนั้นด้วย”
“แน่นอนว่า์เบื้องบน ย่อมมีการอัพเกรดระบบให้ตามทันยุคสมัยแน่นอน จริงๆ แล้วมันล้ำหน้าไปไกลกว่าที่เ้าคิดมากนัก แต่ก็อย่างที่ข้าบอกข้าเคยชินกับการแต่งกายและภาษาเช่นนี้มากกว่า นี่เป็อัตลักษณ์สุดท้ายของข้าก่อนที่จะบรรลุ มาทำหน้าที่ตรงนี้” ชายชราอธิบายให้เธอฟัง
“ถ้าตามความเชื่อของยุคสมัยของเ้า ข้าก็อาจเรียกได้ว่าเป็เทพเ้าองค์หนึ่ง แต่ในขณะเดียวในอีกมิติ อีกเวลาข้าก็เป็เพียงผู้ส่งสาร แล้วแต่ผู้คนในยุคนั้นๆ จะเรียกกันไป”
“แล้วภารกิจที่คุณปู่พูดถึงมันคืออะไรเหรอคะ”
“ภารกิจที่ว่า ข้าไม่อาจบอกเ้าได้ทั้งหมดในตอนนี้ ข้าบอกได้แต่เพียงว่าเวลาของเ้าในภพภูมินี้ หรือในมิตินี้ใกล้จะหมดลงแล้ว และเ้าต้องกลับไปในมิติที่เ้าจากมา เพื่อช่วยเหลือครอบครัวและคนที่รักก่อนเป็อันดับแรกส่วนภารกิจหลังจากนั้น เ้าจะรู้เองเมื่อถึงเวลา ตอนนี้ที่ข้าสามารถทำได้คือพาเ้าย้อนไปดูครอบครัวของเ้าในอีกมิติหนึ่ง ส่วนเ้าจะยินยอมรับภารกิจนี้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเ้าตัดสินใจแล้ว”
“แล้วถ้าหนู เลือกที่จะไม่ทำภารกิจนี้ล่ะคะ จะเกิดอะไรขึ้นกับหนูมั้ยคะ” วิมลินสงสัยจึงถามชายชราไป เพราะเธออ่านนิยายเกิดใหม่มาก็มากมาย ส่วนมากก็คืออยู่ดีๆ ก็ต้องกลับไปเกิดใหม่เป็ใครก็ไม่รู้ที่ไม่ได้เลือกเธอสงสัยว่ามันจะเหมือนกันรึเปล่า
“ถึงเ้าเลือกที่จะไม่ทำภารกิจนี้ เวลาของเ้าในภพนี้ก็จะหมดลงอยู่ดี และเ้าก็ต้องกลับไปเกิดอีกซึ่งข้าก็ไม่อาจรู้ได้ว่าชาติภพต่อไปของเ้าจะเป็แบบไหน แต่เมื่อถึงเวลาอันสมควรเ้าก็ต้องกลับมาทำภารกิจของตัวเองอยู่ดี ซึ่งรายละเอียดอาจแตกต่าง ตัวละครอาจแตกต่างจากที่ข้ากำลังจะพาเ้าไปดูต่อจากนี้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรสุดท้ายเ้าจำเป็ต้องทำภารกิจที่เคยรับปากไว้ให้เสร็จสิ้น ปลายทางมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นนั่นคือทำให้สำเร็จ มิฉะนั้นแล้วเ้าก็ต้องวนลูปทำซ้ำๆ อยู่เช่นนี้” ชายชราอธิบายเงื่อนไขให้เธอฟัง
“เอ่อ มันดูไม่เหมือนมีทางให้เลือกเลยนะคะคุณปู่ ยังไงลินก็ต้องทำมันให้สำเร็จอยู่ดี”
“ถึงเ้าจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ชาติที่แล้วก็เป็เ้าเองที่เลือกยังไม่ทำภารกิจหลังจากข้าพาเ้าไปดูภพชาติที่เ้าต้องไป”
“หา หมายความว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูต้องเลือกเหรอคะ” วิมลินถามด้วยความใ
“ใช่ นังหนูนี่เป็ครั้งที่ 3 แล้วที่ข้ากับเ้ายืนคุยกันอยู่ตรงนี้ เอาล่ะเ้าพร้อมหรือยังที่จะไปดูที่ๆเ้าต้องไป อย่าถามให้มากอีกเลยเมื่อเ้าเห็นเ้าก็จะรู้เอง” ดูท่าทางคุณปู่เริ่มจะเบื่อกับการตอบคำถามเธอแล้ว
“ตกลงค่ะ ไปก็ไป เป็ยังไงก็เป็กัน” หญิงสาวเอ่ยตอบอย่างหนักแน่นในเมื่อเธอไม่มีทางให้ย้อนกลับไปก็คงต้องเดินหน้าลุยต่อไป
“ดี เมื่อเ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลย” ชายชรากล่าวจบ ก็ยกมือขึ้นโบกตรงหน้าเธอ พรึ่บ
********************************************************************
มันเริ่มจะไม่ธรรมดาแล้ว หนูลินจะเจอกับอะไรบ้างนะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาแวะชมนะคะ ถ้าชอบอย่าลืมกดใส่ชั้นไว้ด้วยน๊า
11K
