มหาเทพและเทพแห่งการปรุงยามาถึงยังแดนมนุษย์ได้สามวันแล้วทันทีที่มีคนรู้ว่าเทพแห่งการปรุงยากลับมาแล้วก็พากันรีบมาหาที่เรือนทันทีมหาเทพที่กำลังทำตัวให้กลมกลืนกับมนุษย์ยืนมองเทพผู้น้อยของพระองค์พูดคุยอยู่กับชาวบ้าน
“ท่านหมอท่านหมอกลับแล้ว ช่วยพวกเราด้วย” ผู้เฒ่าท่านหนึ่งเรียกเทพแห่งการปรุงยาทั้งน้ำตานองหน้าพวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี มีคนมากมายในหมู่บ้านที่ล้มป่วยและใกล้ตายแล้วพวกเขาก็ไม่มีเงินที่จะไปหาหมอที่นอกหมู่บ้านเมื่อรู้ว่าท่านหมอกลับมาก็ดีใจเป็นักหนา
“ท่านผู้เฒ่า บอกแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่าเรียกข้าเช่นนี้”คนที่ถูกเรียกว่าท่านหมอประคองผู้เฒ่าให้ลุกขึ้นยืนเขาตั้งใจที่จะเตรียมการให้พร้อมสักสามสี่วันแต่ดูเหมือนว่าเขาต้องเริ่มรักษาคนในหมู่บ้านแล้วก็หมู่บ้านใกล้เคียงั้แ่ตอนนี้เลย
“ท่านหมออย่าทิ้งพวกข้าไปอีกนะเ้าคะ” เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมากอดขาเทพแห่งการปรุงยาพลางร้องไห้ท่านหมอจึงย่อตัวลงไปอุ้มเด็กน้อยเอาไว้พลางกอดปลอบ
“ขอโทษที่ข้าหายไปนาน”
“ท่านหมอท่านผู้นั้นคือใครหรือขอรับ” ท่านผู้เฒ่าสังเกตเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่อยู่ในเรือนของท่านหมอรูปงามยิ่ง แต่พวกเขาไม่มีใครเคยเห็นบุรุษผู้นี้มาก่อน สหายของท่านหมอหรือ
“เขา....”
“ข้าเป็สามีของท่านหมอท่านผู้เฒ่าดื่มน้ำเสียหน่อยเถอะ” มหาเทพไม่รู้ว่ามายืนอยู่ด้านหลังของร่างโปร่งั้แ่เมื่อไหร่เทพแห่งการปรุงยาเกือบทำเด็กน้อยหลุดมือ ใครเป็สามีของข้านะ?
“โอ้สามีของท่านหมอเองหรอกรึ ท่านหมอมาอยู่ที่นี่หลายปีไยไม่เล่าให้พวกเราฟังบ้าง” ท่านหมอยิ้มแห้งๆ จะให้เล่าได้อย่างไร ข้าเพิ่งมีสามีเมื่อสักครู่นี้เอง
“ภรรยาข้าคงจะอายท่านผู้เฒ่าอย่าถือสาเลย” เทพแห่งการปรุงยาวางเด็กน้อยลงเด็กน้อยเดินไปหามหาเทพก่อนจะกระตุกชายเสื้อเบาๆมหาเทพจึงย่อตัวลงให้เท่ากับเด็กน้อย เด็กน้อยมองตาแป๋ว
“ท่านหมอมักจะเป็ลมอยู่ในเรือนบ่อยๆท่านต้องดูแลท่านหมอนะ” เด็กน้อยเอ่ยเสียงใสมหาเทพเงยหน้าขึ้นมามองเทพผู้น้อยเป็เชิงถามว่าจริงรึซึ่งร่างโปร่งก็หันหน้าหนีไปทางอื่น
ที่ข้าเป็ลมเพราะพลังิญญาไม่พอข้าไม่ได้ร่างกายอ่อนแอเสียหน่อย
“แล้วก็ๆมีคนมาจีบท่านหมอเยอะแยะเลย มีคนที่ดูมีเงินมาหาท่านหมอด้วย ใช่ๆมีคนเคยมาหาเื่ท่านหมอด้วย ท่านต้องดูแลท่านหมอนะดีๆเ้าคะ” เด็กน้อยร่ายยาวอย่างไร้เดียงสาดูเหมือนจะชอบท่านหมอมากถึงได้เป็ห่วงขนาดนี้
“มีข้าอยู่จะไม่มีใครรังแกท่านหมอได้”มหาเทพขยี้ผมเด็กน้อย เทพแห่งการปรุงยาถอนหายใจแม้ที่เด็กน้อยพูดนั้นจะไม่ผิดแต่ไฉนเลยเขาจะสนใจคนพวกนั้นคิดว่าเื่ที่เขากลับมาคงจะแพร่กระจายไปทั่วแล้วอีกไม่นานพวกนั้นคงจะโผล่หน้ามาให้เห็นแน่
“เอาล่ะข้าต้องรักษาเ้าก่อน มานั่งดีๆ” เทพแห่งการปรุงยาเอ่ยเรียกเด็กน้อยเด็กน้อยจึงเดินมานั่งให้ท่านหมอตรวจอาการเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่เมื่อรู้ว่าท่านหมอแต่งงานแล้วก็ต่างพากันส่งเสียงด้วยความเสียดายท่านหมอทั้งรูปงามทั้งใจดี ปฏิบัติกับคนป่วยอย่างอ่อนโยน รักเด็กไม่ว่าใครก็อยากได้มาเป็สามีทั้งนั้น
“ข้าช่วย” ร่างโปร่งเงยหน้ามองมหาเทพ หรือว่าจะช่วยเขารักษาชาวบ้านหรือ
“แต่....”
“ไม่ต้องกังวลข้าอยากช่วย” มหาเทพช่วยตรวจดูคนป่วยอีกหลายคนที่มารอให้เทพผู้น้อยรักษาพวกเขาเป็โรคร้ายแรงทั้งยังได้รับผลกระทบจากาเทพแห่งการปรุงยาจึงทำงานไม่ได้พักและยังไปตรวจดูคนป่วยที่อยู่ในหมู่บ้านเพราะไม่อาจเดินทางมายังเรือนของเทพแห่งการปรุงยาได้เทพแห่งการปรุงยาตระเวรดูทุกเรือนเพื่อรักษาคนป่วย ไม่ใช่แค่หนึ่งวันแต่เข้าสู่วันที่สี่เทพแห่งการปรุงยาก็ยังคอยดูแลอาการป่วยของคนในหมู่บ้านไปเก็บสมุนไพรในป่ามาต้มยาให้คนป่วย ทำงานไม่ได้พักมาหลายวันมหาเทพเห็นดังนั้นก็เป็ห่วงมาก
“ฮวา” มหาเทพเดินมาหาร่างโปร่งที่ห้องครัวเทพแห่งการปรุงยากำลังใช้พัดเพื่อเพิ่มความร้อนให้เตาไฟ เขาเงยหน้าขึ้นมามอง
“หืม?”
“เ้าเหนื่อยมาหลายวันแล้วพักเสียหน่อยเถอะ”หากเป็เช่นนี้แม้จะมีพลังของมหาเทพคอยช่วยเสริมพลังิญญาอย่างไรก็ต้องล้มป่วยลงเป็แน่
“แต่ข้าเพิ่งจะรักษาคนป่วยไปได้ครึ่งเดียว”มหาเทพย่อตัวลง วางมือลงบนหน้าผากของคนที่มีสีหน้าเหนื่อยอ่อนคนป่วยที่เหลืออาการไม่ได้ร้ายแรง ไม่จำเป็ต้องรีบรักษาในเร็ววันนี้
“แต่เ้าก็รักษาไปได้มากแล้วคนป่วยที่ยังเหลืออยู่อาการไม่ร้ายแรงรอไปอีกสักวันให้เ้าได้พักผ่อนอาการของพวกเขาก็ไม่ทรุดตัวลงหรอก” มหาเทพให้เหตุผล มาถึงแดนมนุษย์ได้ไม่ทันไรแท้ๆ จะโหมงานหนักไปถึงไหน
“แต่...”
“ไม่มีแต่ ไปนอนเถอะ”ว่าแล้วก็ฉวยเอาพัดในมือของเทพผู้น้อยไปแล้วอุ้มคนหัวดื้อกลับไปยังห้องนอนเทพแห่งการปรุงยารับรู้ว่าเขานั้นเหนื่อยมากจริงๆจึงเลิกที่จะฝืนตัวเองแล้วให้มหาเทพอุ้มเขากลับไปนอนแต่โดยดี
“นอนเถอะเราจะอยู่ข้างๆเ้า” มหาเทพวางท่านหมอลงบนเตียงก่อนจะห่มผ้าให้ตบเบาๆอย่างเป็จังหวะเช่นที่ทำทุกครั้ง เพียงไม่นานเทพแห่งการปรุงยาก็หลับสนิท
มหาเทพที่มองดูอยู่ยิ้มน้อยๆพระองค์ยังคงนั่งเฝ้าอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเทพผู้น้อยของพระองค์ทุ่มเทให้กับชาวบ้านมาก หนึ่งเดือนที่คอยศึกษาอยู่ที่หอตำราดูเหมือนจะบรรลุผลแล้วชาวบ้านที่ได้รับการรักษาอาการก็ดีขึ้น นอกจากนี้ยังมีคนแวะเวียนเอาพืชผักผลไม้มาให้ไม่ขาดชาวบ้านรักเทพผู้น้อยของพระองค์เช่นเดียวกับที่เทพผู้น้อยรักชาวบ้านท่านผู้เฒ่าเองก็ใจดี เด็กน้อยในหมู่บ้านก็พูดจาเอาใจเก่ง
รวมถึงแขกที่ชอบมาแวะเวียนยามวิกาลด้วย
มหาเทพมองออกไปนอกเรือนนี่เป็ครั้งที่สามแล้วกระมังที่ตอนกลางคืนมักจะมีใครบางคนมาด้อมๆมองๆอยู่ด้านนอกซึ่งอาจจะเป็คนหนุ่มที่พยายามจีบเทพผู้น้อยของพระองค์หรือคนที่เคยพยายามมาหาเื่หรือว่าอาจจะเป็คุณชายมีเงินสักคนที่มาหาท่านหมอของพระองค์ก็เป็ได้
แต่ตอนนี้พระจันทร์ลอยอยู่เหนือศีรษะแล้วไม่ว่าอย่างไรคนที่มาก็คงไม่ได้มีธุระเื่การรักษาเป็แน่
และจะให้มารบกวนการพักผ่อนของเทพผู้น้อยไม่ได้
“หากมีธุระก็คงจะรู้ว่าควรมาในตอนเช้า”มหาเทพไปปรากฏกายอยู่ด้านหลังคนกลุ่มนั้นดูแล้วคงมีประมาณสี่ห้าคนได้
“เ้า!” คนที่ดูท่าจะเป็คนนำกลุ่มรีบหันมามองมหาเทพพวกเขาดูแตกตื่นเพราะเมื่อสักครู่ชายผู้นี้ยังอยู่ในเรือนแต่เพียงพริบตาก็มาอยู่ด้านหลังพวกเขา
“ท่านหมอกำลังพักผ่อนไม่สะดวกรับแขกเชิญพวกเ้ากลับไปได้แล้ว”
“หรือว่าเ้าจะเป็สามีของท่านหมอที่พวกชาวบ้านลือกัน”มหาเทพยกยิ้ม นั่นย่อมแน่นอน แม้ตอนนี้จะเป็เพียงแค่ในนามก็ตาม
“หืม?หรือพวกเ้ามีธุระกับข้า?” หากจะให้มหาเทพจัดประเภทของคนกลุ่มนี้พวกเขาคงจะอยู่ในกลุ่ม ‘ลิ่วล้อ’ ของคนมีเงินที่มายุ่งกับเทพผู้น้อยของพระองค์ดูท่าจะรอคอยให้เทพผู้น้อยกลับมานานแล้ว แต่มีหรือพระองค์จะมอบเทพผู้น้อยให้
จะมีสามีที่ไหนยกภรรยาของตัวเองให้คนอื่นกัน
“ท่านหมอเป็ของคุณชายเ้าไม่มีสิทธิ์”
“คุณชายของพวกเ้าต่างหากไม่มีสิทธิ์ไม่มีใครสอนรึว่าอย่าแย่งภรรยาผู้อื่น” มนุษย์ก็มีคนจำพวกนี้อยู่ด้วยสินะน่าสนใจจริงๆ
“ไม่มีเ้าท่านหมอก็ต้องเป็ของคุณชายจัดการ!”
“จะแย่งภรรยาคนอื่นทั้งทียังไม่มาเองคุณชายของพวกเ้าไม่เอาอ่าวเสียจริง” มหาเทพหลบการโจมตีอย่างง่ายดายฟาดฝ่ามือไปสองสามทีก็จัดการได้ทั้งกลุ่ม
เราเป็มหาเทพนะมนุษย์อย่างพวกเ้าจะทำอะไรเราได้
มหาเทพมองผลงานที่กองกันอยู่ที่พื้นอย่างพอใจพระองค์ไม่คิดที่จะสังหารมนุษย์ที่ไร้ทางสู้แม้จะมีทางสู้พระองค์ก็ไม่คิดที่จะสังหารอยู่ดี ถือว่าเป็โชคดีของพวกเ้าไปนะ
เทพแห่งการปรุงยาที่นอนหลับอยู่ภายในเรือนไม่ได้อยู่เพียงลำพังอย่างที่คิดเอาไว้มีคนผู้หนึ่งอาศัย่จังหวะที่ร่างสูงออกไปข้างนอกแอบเข้ามาในเรือนปีนขึ้นไปชั้นสองของเรือนเพื่อเข้าไปยังห้องนอนเขายืนอยู่ข้างเตียงที่ร่างโปร่งหลับอยู่ ในมือถือกำยานเอาไว้เพื่อจุดให้หลับใหลไม่ได้สติแต่สุดท้ายก็ต้องชะงักกับเสียงหัวเราะที่มาจากด้านหลัง
“ข้าคิดว่าคุณชายจะไม่มาเสียอีกมีธุระอะไรกับภรรยาของข้ารึ?” มหาเทพยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองคนที่กำลังด้อมๆมองๆคนที่หลับอยู่บนเตียงชายคนนั้นหันมามองอย่างใ
“ถ้าคนที่มากับเ้าล่ะก็นอนกองกันอยู่ในป่านู่นแล้ว” มหาเทพเอ่ยเพื่อไม่ให้คนพวกนั้นฟื้นขึ้นมาเอะอะโวยวายมหาเทพจึงหิ้วปีกทุกคนไปทิ้งไว้ในป่าแทน
“เ้า...”
“คิดชิงตัวภรรยาของคนอื่นไปเ้านี่ชั่งใจกล้าเสียจริง”ดวงตาของมหาเทพวาวโรจน์ เป็มนุษย์แท้ๆคิดหมายปองเทพรึ
แต่จริงๆจะหมายปองก็หมายปองได้ แต่หมายปองเทพผู้น้อยของพระองค์ไม่ได้
“ไม่มีเ้าเขาก็ต้องเป็ของข้า!”คำพูดนี้เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนนะ
ชายคนนั้นสะบัดมีดในมือก่อนจะพุ่งมาหามหาเทพอย่างไวแต่มหาเทพก็ทำเพียงแค่คว้ามือที่ถือมีดนั้นเอาไว้ไม่ได้ออกแรงจับอะไรมากมายก็ทำให้ชายคนนั้นดึงมือกลับไม่ได้แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆพยายามต่อสู้กับมหาเทพพระองค์หวนคิดไปว่าถ้าเกิดเทพแห่งการรักษารู้เขาคงจะพูดว่า
‘พระองค์รังแกมนุษย์หรือพ่ะย่ะค่ะ’
ทั้งๆที่เราต่างหากที่เป็ฝ่ายถูกรังแกแต่อวิ่นหลิวคงจะไม่เข้าข้างพระองค์หรอก
มหาเทพรู้สึกว่าเสียงจะดังเกินไปแล้วพระองค์จึงหิ้วคนพูดมากออกไปนอกเรือนก่อนจะเหวี่ยงออกจากมือชายผู้นั้นกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน มหาเทพเอามือแตะปาก
“เขาหลับอยู่เ้าอย่าส่งเสียงดังสิ” กว่าเราจะกล่อมให้หลับตื่นขึ้นมาก็แย่สิ
“เ้า!”
“อยากสู้กับข้าก็มาวันหลังวันนี้ดึกแล้ว เขานอนแล้วข้าก็จะนอนเหมือนกัน คนของเ้าอยู่ในป่าพากลับไปเสียด้วยล่ะ” จบคำก็ปิดประตูเรือนส่งแขกอย่างไม่ไยดีชายคนนั้นกัดฟันกรอดๆ เขาเดินหนีไปทั้งอย่างนั้น มหาเทพที่มองอยู่หัวเราะพระองค์เดินเข้ามาในห้องนอนแต่พบว่าคนที่หลับไปแล้วกำลังลุกจากเตียงขึ้นมานั่ง
เ้าหนูนั่นกล้าทำให้เทพผู้น้อยของพระองค์ตื่นรึ
“ท่านไปไหนมา”
“ไปดูหม้อต้มยาของเ้า”ยังเดือดปุดๆดี พรุ่งนี้ก็ใช้ได้แล้ว
“ข้าเหมือนได้ยินเสียงเอะอะ”ท่านหมอยกมือขยี้ตา หรือว่ามีใครมารึ
“นี่ดึกมากแล้วจะมีใครมากัน คงจะฝันกระมัง” มหาเทพรีบคว้าคนที่ยังง่วงงุนล้มตัวลงบนเตียงพระองค์ตบเบาๆที่แผ่นหลังเพื่อกล่อมให้หลับเทพแห่งการปรุงยาที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ก็ซุกหน้าอยู่กับอกของมหาเทพแล้วหลับต่อไปทั้งอย่างนั้น
มหาเทพถอนหายใจเบาๆก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมตัวพวกเขาเอาไว้พระองค์ซุกหน้าอยู่กับเรือนผมนั้น
ตอนงัวเงียก็น่ารัก แต่เ้าหนูนั่นต้องโดนสั่งสอนที่บังอาจปลุกเทพผู้น้อยของพระองค์แบบนี้
รุ่งเช้าเ้าหนูที่ว่าก็โผล่หน้ามาให้พระองค์เจอตามพระประสงค์
มหาเทพยืนกอดอกอยู่ที่ประตูเรือนโดยมองเ้าหนูที่มีแผลเต็มตัวกำลังออเซาะขอให้เทพผู้น้อยของพระองค์ทำแผลให้แผลพวกนั้นคงจะเป็แผลตอนที่กลิ้งไปกับพื้นเมื่อคืนกระมัง ยังอุตส่าห์เหลือร่องรอยเอาไว้เพื่อมาขอความเห็นใจจากภรรยาของพระองค์อีกนะเ้าหนูนี่
“ข้าเจ็บจังเลยท่านหมอ”เทพแห่งการปรุงยาทำแผลให้คุณชายอย่างเบามือดูแล้วแผลก็ไม่ได้ใหญ่มาก ปล่อยไว้สักสองสามวันก็หายดี
“ระหว่างนี้คุณชายก็พักผ่อนให้มากๆอีกสองสามวันแผลก็หายสนิทแล้ว” ส่วนใหญ่เป็แผลถลอกเสียมากกว่าแค่ทายานิดหน่อยก็หายแล้ว
“เราต้องไปที่หมู่บ้านกันแล้ว”มหาเทพเดินมาพร้อมทั้งถือตะกร้ายามาด้วย ร่างโปร่งพยักหน้าก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้เอื้อมมือไปดึงมหาเทพมายืนใกล้ๆก่อนจะหันมามองคุณชาย
“คุณชายก็รู้จักกับข้ามานานข้าจึงอยากแนะนำให้รู้จัก นี่สามีของข้า” มหาเทพพยายามเก็บอาการพลางกุมมือนั้นตอบพระองค์ยิ้มให้เ้าหนูคุณชายที่กำลังทำหน้าตะลึงก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็ยิ้มแย้ม
“สามีของท่านหมอช่างสง่างามยิ่ง”
“คุณชายพักผ่อนก่อนแล้วค่อยเดินทางกลับข้ากับสามีมีธุระในหมู่บ้าน ต้องขอตัว” เทพแห่งการปรุงยาเอ่ยอย่างนุ่มนวลก่อนจะจูงมือมหาเทพเดินออกไปจากลานบ้านมหาเทพหันมายักคิ้วให้เ้าหนูอย่างอารมณ์ดี เ้าหนูได้แต่กัดฟันกรอดๆ
ข้าไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่
ในหมู่บ้านมหาเทพยังกุมมือของร่างโปร่งไม่ปล่อยเด็กน้อยในหมู่บ้านต่างวิ่งมาทักทายคนทั้งคู่อย่างเป็กันเองเทพแห่งการปรุงยาก็ทำเช่นเดิม ตระเวรไปทุกเรือนเพื่อรักษาคนป่วยมีมหาเทพคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ พอตกเย็นก็เข้าไปเก็บสมุนไพรในป่าทำเช่นนั้นวนเวียนอยู่ซ้ำๆจนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเดือนคนในหมู่บ้านเริ่มหายจากอาการป่วยและสุขภาพร่างกายแข็งแรงขึ้นเทพแห่งการปรุงยาจึงไม่ต้องเข้าไปที่หมู่บ้านบ่อยๆและใช้เวลาปรุงยาตากสมุนไพรอยู่ที่เรือน มหาเทพนั่งอยู่ที่ด้านหน้าหม้อต้มยาโบกพัดไปมาเพื่อเพิ่มแรงไฟ เทพแห่งการปรุงยามองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้มมหาเทพใช้ชีวิตได้เหมือนกับมนุษย์ยิ่งกว่าเขาเสียอีกอีกทั้งเด็กๆในหมู่บ้านก็ชื่นชอบมหาเทพมาก มักจะแวะมาเล่นด้วยอยู่เป็ประจำมหาเทพเองก็ไม่ถือตัว เล่นกับเด็กๆอีกทั้งยังไปส่งที่เรือนอย่างปลอดภัยชีวิตสงบสุขดียิ่งนัก
อีกไม่นานที่นี่ก็จะเข้าหน้าหนาวแล้วแม่น้ำจะจับตัวเป็น้ำแข็ง หิมะจะขาวโพลนปกคลุมไปทั่ว มือเรียวยกขึ้นแตะคางตัวเอง
ชาวบ้านที่นี่ค่อนข้างยากจน่นี้ยังเป็่าอาหารการกินที่นี่แม้จะอุดมสมบูรณ์แต่พวกเขาก็ยังขาดแคลนเสื้อผ้าที่อบอุ่นและนานๆครั้งทหารจะเข้ามาหาเสบียงภายในป่า และทำการล่าสัตว์ไปจนหมดพระราชวังอาจจะไม่มีความช่วยเหลือมาถึง เห็นทีจะปล่อยเื่นี้ไปไม่ได้
“เป็อะไรไป?” มหาเทพเมื่อเห็นสีหน้าที่กำลังครุ่นคิดของเทพผู้น้อยจึงได้เดินมาหาเทพแห่งการปรุงยาจึงเอ่ยถึงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงหน้าหนาวคือ่ที่ผู้คนล้มตายยิ่งกว่าาเสียอีก ต้องตุนอาหารมีเสื้อผ้าที่เหมาะสมที่จะทนอากาศเย็นได้ เขากับมหาเทพนั้นไม่เป็ไรแต่ชาวบ้านที่นี่ไม่ใช่แบบนั้น
“ในหมู่บ้านน่าจะมีนายพรานแล้วก็คนที่ทอผ้าเป็ให้ชาวบ้านช่วยกันล่าสัตว์กับทำเสื้อผ้าน่าจะพอทันฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง”
“แต่ข้าคิดว่าคนที่ล่าสัตว์เป็คงจะถูกเกณฑ์ไปช่วยทำาหมดแล้วอีกทั้งข้าแทบจะไม่เห็นคนหนุ่มในหมู่บ้านเลย เื่ล่าสัตว์คงจะเป็ไปได้ยาก”เทพแห่งการปรุงยาเองก็ล่าสัตว์ไม่เป็ ไม่รู้จะช่วยอย่างไร
“ป่าแถบนี้อุดมสมบูรณ์หากได้พรานฝีมือดีหน่อยก็คงจะได้เสบียงสำหรับฤดูหนาวและแจกจ่ายทุกคนคนหนุ่มที่ล่าสัตว์ได้รึ....” จู่ๆมหาเทพก็เหมือนจะนึกออกช่วยไม่ได้
“เ้าหนู...เราหมายถึงคุณชายคนนั้นน่าจะมีคนหนุ่มที่ล่าสัตว์ได้อยู่ไม่น้อยเ้าไม่ลองขอให้เขาช่วยดูเล่า” กลุ่มคนเมื่อคืนหากไม่ต้องสู้กับมหาเทพก็นับว่าพอมีฝีมือหากขอแรงเสียหน่อยคงจะช่วยล่าสัตว์มาให้ได้
“ข้าคิดว่าท่านไม่ชอบเขา”น้ำเสียงที่เอ่ยฟังดูแปลกใจอย่าคิดว่าเขาไม่เห็นที่มหาเทพส่งสายตาเขม่นไปให้คุณชาย มหาเทพเลิกคิ้ว
“เ้ารู้?”
“ข้าไม่รู้สิแปลกท่านออกจะเขม่นเขา” มหาเทพยังคงระบายยิ้มอ่อนๆเช่นเดิมเทพผู้น้อยสังเกตท่าทางของพระองค์ด้วยรึ
“แต่สถานการณ์นี้มันจำเป็คงต้องให้คุณชายคนนั้นช่วย”
“แม้ว่าท่านจะรู้ว่าคุณชายคิดอย่างไรกับข้าน่ะรึ”ไม่ใช่ว่าร่างโปร่งไม่รู้ว่าคุณชายมีจุดประสงค์อะไรที่เข้าหาเขาแต่เพราะเขาไม่ได้คิดสนใจจึงทำเมินมาได้ตลอดหากขอความช่วยเหลือหนนี้เกรงว่าคงไม่อาจทำเมินได้อีกแล้ว
ทีนี้เื่น่าปวดหัวคงจะเกิดขึ้นได้ทุกวัน
“เ้าพูดก็ถูกเช่นนั้นให้เขาออกปากช่วยเ้าเองก็แล้วกัน” คนฟังเลิกคิ้ว แม้คุณชายจะออกปากช่วยแต่อย่างไรเขาก็ต้องตอบแทนน้ำใจอยู่ดี
“จะดีรึ?”
“เราว่าดีก็ต้องดีเชื่อเราเถอะ เราจัดการเอง” มหาเทพเอ่ยเป็มั่นเป็เหมาะ แค่ให้เ้าหนูคุณชายเอ่ยปากช่วยงานแทบจะไม่ได้เปลืองแรงเสียด้วยซ้ำ
เทพแห่งการปรุงยาวางแผนสำหรับหน้าหนาวให้กับคนในหมู่บ้านไหว้วานหญิงสาวในหมู่บ้านให้ช่วยกันทอผ้าเพื่อเป็เครื่องนุ่งห่มในหน้าหนาวเขาเองก็ช่วยตัดเย็บเสื้อคลุมบางส่วน แม้ฝีมือจะไม่ได้ดีเท่าสตรีแต่ก็ใช้งานได้ส่วนเื่การจัดหาเสบียงนั้น....
“ท่านหมอ” น้ำเสียงที่อารมณ์ดีเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นดังมาจากทางด้านหลัง คนที่ถูกเรียกหันไปมองก็พบว่าเป็คุณชายที่กำลังหอบเอาเนื้อสัตว์และเสบียงหลายอย่างมากองรวมกันที่ลานกว้างของหมู่บ้านเขาส่งยิ้มให้น้อยๆ วิธีนี้ได้ผลจริงๆด้วย
มหาเทพปล่อยข่าวที่ว่าระหว่างเตรียมการสำหรับฤดูหนาวท่านหมอจะทำอาหารเลี้ยงทุกคนในหมู่บ้านเพื่อเพิ่มกำลังให้คุณชายที่ไม่เคยได้กินอาหารฝีมือท่านหมอจะต้องรีบวิ่งแจ้นมาขออาสาช่วยอย่างแน่นอนซึ่งก็ได้ผล นอกจากจะได้คนมาช่วยเพิ่มแล้วเสบียงที่ได้มายังมากพอที่จะอยู่ไปจนถึงสิ้นสุดฤดูหนาวและแจกจ่ายให้หมู่บ้านข้างๆได้อีกด้วย
“ลำบากคุณชายแล้ว”เทพแห่งการปรุงยาเอ่ย ระหว่างนั้นก็ยื่นผ้าไปช่วยซับเหงื่อให้มหาเทพที่ยืนมองอยู่ไกลๆกลอกตา ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะเ้าหนู นั่นภรรยาของเรานะ
“ไม่เลยๆดีกว่าให้ท่านหมอทำด้วยตัวเองเป็ไหนๆ” ท่านหมอยิ้มรับจากนั้นก็เชิญคุณชายและพรรคพวกมาร่วมทานอาหารด้วยกัน พวกชาวบ้านต่างมาร่วมวงด้วยดูสนุกสนานครื้นเครงยิ่ง
“ข้าลงมือทำด้วยตัวเองหวังว่าจะถูกปากคุณชาย” เทพแห่งการปรุงยาช่วยตักอาหารมาไว้ในถ้วยของคุณชายยิ่งมองยิ่งหมั่นไส้รอยยิ้มนั้นเข้าไปทุกที
เราคงคิดผิดที่ให้เ้าหนูนี่มาช่วยเขาดูหน้านั่นสิ
“ขอบคุณท่านหมอ”ได้มีโอกาสกินอาหารที่ท่านหมอทำ ชีวิตก็เป็สุขมากแล้ว
“ท่านหมอพวกท่านแต่งงานกันมานานเท่าไหร่แล้วรึ” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยถามพลางมองท่านหมอสลับกับสามีมหาเทพยกยิ้มก่อนจะตอบ
“ก็สักปีสองปีแล้วล่ะผู้เฒ่า”ว่าแล้วก็หันมามองภรรยาพลางยิ้มหวาน เทพแห่งการปรุงยารู้สึกขนลุกข้าจะฟ้องท่านอวิ่นหลิว!
“นานปานนั้นแล้วรึแล้วเมื่อไหร่จะมีเ้าตัวเล็กเล่า” เทพแห่งการปรุงยาพ่นน้ำชาออกมาก่อนจะสำลักเบาๆมหาเทพช่วยลูบหลังพลางเช็ดคราบน้ำชาที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากออกให้
นั่นสินะเมื่อไหร่จะได้มีเ้าตัวเล็กกัน
“คงต้องรอจนกว่าภรรยาของข้าจะพร้อมตอนนี้เขาเป็ห่วงพวกท่านมาก เกรงว่าจะยังมีตอนนี้ไม่ได้” ร่างโปร่งเหล่ตามองมหาเทพช่างพูดได้น้ำไหลไฟดับเสียจริงนะ
“โอ๊ยท่านหมอไม่ต้องเป็ห่วงพวกเรารีบๆมีลูกเสีย ท่านหมออายุยังน้อย คลอดได้ตั้งหลายคน” ท่านผู้เฒ่าตบเข่าตัวเองพลางเอ่ยท่านผู้เฒ่า อายุน้อยที่ท่านพูดก็หลายพันปีอยู่นะยิ่งกับคนข้างๆข้าอายุแทบจะประมาณไม่ได้
“แล้วเ้าอยากมีกี่คน”มหาเทพเอียงตัวมาถาม มือที่จับตะเกียบอยู่จึงเนียนๆดันไหล่มหาเทพออกไปถามอะไรกัน
แต่มีหรือข้าจะยอมให้ท่านเล่นสนุกเพียงคนเดียว
“แล้วท่านให้ข้าได้กี่คนเล่า?”ดวงตาสีมรกตหันหน้าไปสบตากับดวงตาสีทองที่จ้องมองเขาอยู่มหาเทพยกยิ้ม เทพผู้น้อยของพระองค์ช่างรู้จักพูดจาให้รู้สึกดีเก่งเสียจริง
“ข้าทำให้เ้าได้ตั้งหลายคนสมใจเ้าแน่นอน”
“พ่อหนุ่มนี่ก็ช่างพูดดีท่านหมอเหนื่อยหน่อยนะ ดูท่าสามีท่านคงแรงดีไม่ใช่ย่อย” ท่านผู้เฒ่าหัวเราะเทพแห่งการปรุงยาก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆเื่พวกนี้ใช่สิ่งที่จะเอามาสนทนาในวงกินข้าวรึ
“ข้าคงต้องคิดเยอะๆหน่อย”มีบุตรกับมหาเทพเช่นนั้นรึ แค่คิดก็สมควรตาย
“ภรรยาข้าเขินอายแย่แล้วท่านผู้เฒ่าก็เพลาๆลงหน่อย” ดูมหาเทพอารมณ์ดีเสียจริงเข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยเชียว
เฮ้อ อยากจะฟ้องท่านอวิ่นหลิว
767
