“ก๊อก ๆ ....”เสียงเคาะประตูดังขึ้นด้วยฝีมือของเซฟ เพื่อแจ้งผู้เป็นายว่าเครื่องกําลังลงจอดที่สนามที่ตั้งอยู่ภายนอกบริเวณ คฤหาสน์หลังงามอลังการ ที่ใหญ่โตไม่ต่างจากพระราชวังไม่มีผิดรวมถึงความสวยงามของการจัดตกแต่งสวนรอบข้างคฤหาสน์ที่กว้างขวางลงตัวกันได้อย่างเหมาะสมสวยงาม
“ นายครับ เครื่องกําลังลงจอดแล้วครับ” เซฟไม่กล้าที่จะเปิดประตูเข้าไปเพราะผู้เป็นายได้สั่งไว้ห้ามไม่ให้ใครเข้าไป เขาจึงได้แค่มาแจ้งรอ อยู่ภายนอกประตูเท่านั้น
ราฟาเอลเมื่อรู้ตัวว่ามาถึงบ้านของเขาแล้ว ก็มองดูร่างบางในอ้อมแขนที่ยังหลับตาพริ้มอยู่อย่างน่าเอ็นดู ประคองร่างบางอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขนแกร่ง ลงมาจากเครื่องบิน เดินตรงมายังหน้าคฤหาสห์หลังใหญ่ที่มี หัวหน้าแม่บ้านที่อายุมากแล้ว ซึ่งอยู่กับราฟาเอลมาั้แ่เด็ก ยืนรอรับเขาอยู่พร้อมเหล่าคนรับใช้มากมาย กับเหล่าชายชุดดํายืนเรียงแถวอย่างเป็ระเบียบรอรับนายใหญ่ของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง
ราฟาเอลเดินมาถึงยังบริเวณที่มีคนของเขายืนรอรับอยู่ ท่ามกลางสายตาแปลกใจของทุกคนที่นายใหญ่กลับมาครั้งนี้ พร้อมกับผู้หญิง เป็ที่น่าใและแปลกใจอย่างมากเพราะนายใหญ่ไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยซักครั้ง จะเห็นก็แต่ครั้งนี้ เมื่อราฟาเอลเดินผ่านทุกคนก็ก้มศีรษะทําความเคารพทันที
“ เหนื่อยไหมค่ะ นายท่าน ” มารี หญิงสูงวัยเอ่ยถามนายน้อยของเธอด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน
ราฟาเอลหยุดชะงักลง
“ นิดหน่อยครับมารี ”
“ มิทราบแม่หนูคนนี้ใครหรือค่ะนายท่าน ” เธอเอ่ยถามออกไปเพื่อคลายความสงสัย
ราฟาเอลมีท่าทีนิ่งไปครู่หนึ่งพร้อมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ
“ ผู้หญิงของผมเอง ” นอกนั้นมารีจะรู้เอง ตอนนี้ผมขอขึ้นไปพักก่อน
มารีที่ได้ยินก็เข้าใจแต่ก็พอดูออกว่านายของเธอนั้นดูหวงแหนหญิงสาวร่างงามในอ้อมแขนมากเพียงใดเธอย่อมมองออก ถึงขั้นพามาอยู่ในบ้านต้องไม่ใช้ผู้หญิงธรรมดาแน่ ๆ
“ ค่ะนายท่าน ให้ดิฉันให้คนจัดห้องให้คุณผู้หญิงเลยไหมค่ะ ”
“ ไม่ต้องครับ เธออยู่ห้องกับผม มารีแค่ให้คนไปจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้สําหรับผู้หญิงรวมถึงเสื้อผ้าทุกอย่าง ให้ครบเสร็จแล้วให้คนเอาไปจัดไว้ที่ห้องของผมในวันพรุ่งนี้ก็พอ ”
มารี เซฟ และทุกคน ต่างพากันใไม่ต่างกัน ทั้งใและคิดว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า แต่ก็ต้องอยู่ในท่าทีสงบไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าราฟาเอล
ก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะใ เพราะนายของพวกเขาไม่เคยนอนร่วมห้องกับใคร แต่นี้ทั้งหญิงสาวรวมถึงข้าวของเครื่องใช้ก็ให้ข้นเอาไปไว้ในห้องของนายเสียหมด นายใหญ่ของพวกเขากลับมาครั้งนี้ เปลี่ยนไปมากแต่ก็เป็เื่ดีไม่น้อย เพราะไม่นานอาจมีข่าวดีให้กับตะกูล แบรนดอนกิว ก็เป็ไปได้
“ ทราบค่ะนายท่าน ดิฉันจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ ”
เมื่อไม่มีอะไรแล้วราฟาเอลรีบก้าวเดินมายังบันใดเดินขึ้นมายังชันบน พร้อมมีเซฟ รอเปิดประตูไม้บานใหญ่ที่แกะสลักอย่างลํ้าค่า เปิดออกเพื่ออํานวยความสะดวกให้กับผู้เป็นาย
“ เซฟนายไปเอาผ้าชุบนํ้ามาให้ฉัน ”
“ ครับนาย ให้ผมเรียกคนมาช้วยไหมครับ” เซฟเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจเพราะนายเขาคงไม่ทําเองซะหมดหรอกใช่ไหม แต่ความคิดของเขาก็ต้องผิดคาดเมื่อเสียงผู้เป็นายของเขาแทรกขึ้นมา
“ ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง ”
“ ครับนาย ผมจะรีบไปครับ ”
5K
