เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “ท่าน...ท่านมันหมอเก๊หลอกลวง ท่านไม่มีวิชาแพทย์ด้วยซ้ำ ท่านคิดจะฆ่าลูกของข้า”

        สตรีนางนี้กอดเด็กสาวไว้แน่น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เด็กสาวหายใจออกทว่าไม่หายใจเข้าแม้จะเป็นเด็กสาวที่แข็งแรง หากถูกกอดแน่นเช่นนั้น ย่อมขาดอากาศหายใจจนตายเป็นแน่

        “เจ้าปล่อยเด็กคนนั้นเสียนางถูกเจ้ากอดเสียแน่นจนใกล้จะตายอยู่แล้ว เจ้าเป็นแม่แท้ๆ หรือไม่กันแน่!”

        กู้หมิงเยวี่ยทนมองต่อไปไม่ได้นางยื่นมือออกไปทันที คิดจะให้เด็กสาวได้หายใจ

        ทว่ามือของนางยังไม่ทันสัมผัสตัวเด็กสาวสตรีตรงหน้าก็กรีดร้องขึ้นมา

        “ช่วยด้วย แย่งลูกไปแล้วฆ่าคนแล้ว!”

        จู่ๆ ผู้คนที่ยืนมุงก็กรูกันเข้ามาลากตัวกู้หมิงเยวี่ยออกไปราวกับฝูงผึ้งที่โถมลงไปในสายน้ำ

        ดังคำกล่าวที่ว่า กฎหมายไม่อาจสู้สาธารณชนได้

        ขอเพียงพวกเขามีความสามัคคีมากพอพระชายาที่ชั่วร้ายตรงหน้าผู้นี้ย่อมไม่มีทางสังหารพวกเขา!

        ไป๋เซี่ยเหอกอดอกยืนมองอยู่ด้านข้างอย่างเย็นชานางเอ่ยกับกู้หมิงเยวี่ย “ไม่ต้องไปสนใจในเวลาเช่นนี้ทุกคนล้วนเลือกที่จะเห็นอกเห็นใจพวกนาง คิดไปเองว่าเป็นคนอ่อนแอ”

        “ไร้การศึกษาคนอย่างพวกเจ้ากำลังทำลายชีวิตคนอยู่ รู้หรือไม่?”

        กู้หมิงเยวี่ยไม่อาจสงบใจได้อย่างไป๋เซี่ยเหอนางโมโหจนหน้าแดง ปากพ่นคำด่าออกมา

        เมื่อเด็กสาวในอ้อมแขนของสตรีถูกกอดแน่นเช่นนั้นนางก็หายใจไม่ออกโดยสิ้นเชิง

        “พี่สาวลูกของเจ้าไม่หายใจแล้ว”

        ในที่สุดก็มีคนจับจ้องไปที่เด็กสาวทุกคนจึงหันไปมองและพบว่า...

        ท่วงท่าการอุ้มเด็กสาวของสตรีนางนี้...ทำให้รูจมูกของเด็กสาวแนบติดกับอกของนางอย่างแน่นหนา

        “อา...”

        สตรีกรีดร้องขึ้นมาทันทีโยนร่างของเด็กสาวทิ้งไป

        เด็กสาวที่นอนอยู่บนพื้นไร้พลังชีวิตแล้ว

        “ลูกของข้า...”

        เสียงกรีดร้องของนางเจือไปด้วยความเศร้าสร้อย

        คนน่าสงสารที่ทำตัวเองย่อมไม่ควรค่าแก่การสงสาร

        “เฮอะ”

        กู้หมิงเยวี่ยถลึงตามองคนที่ลากตัวนางออกไปเมื่อครู่เมื่อถูกสายตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารของนางจับจ้อง อีกฝ่ายก็ปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว

        “นายท่านพวกเรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอพยักหน้าก่อนจะหมุนกายเตรียมจะจากไป

        “ข้าไม่อนุญาตให้ไป!”

        ดวงตาของสตรีนางนั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดนางพุ่งมาตรงหน้าของไป๋เซี่ยเหอราวกับผีห่าซาตาน

        “ฆ่าคนแล้วยังคิดจะหนีอีกหรือ?”

        นางคว้าข้อมือของไป๋เซี่ยเหอเอาไว้แน่นเล็บสีดำเปื้อนฝุ่นจิกเข้าไปในเนื้อของไป๋เซี่ยเหออย่างแรง

        “หากไม่ปล่อยมือ ข้าจะตัดมือของเจ้าทิ้ง”

        ใบหน้าเล็กที่ดูห่างเหินและเย็นชาของไป๋เซี่ยเหอแผ่ไอสังหารออกมาอย่างเข้มข้นนิ้วมือขาวผ่องดุจหยกของนางคว้าข้อมือของสตรีนางนั้นเอาไว้

        ไป๋เซี่ยเหอดูเหมือนไม่มีแรง ทว่ามีเพียงสตรีนางนี้ที่รู้ดีว่าตนเองเจ็บข้อมืออย่างแสนสาหัสจนกระดูกแทบหัก นางจึงปล่อยมือของไป๋เซี่ยเหอโดยไม่รู้ตัว

        “ฆ่าคนแล้ว ทุบตีคนแล้วจวนเซ่อเจิ้งอ๋องยังมีขื่อมีแปอยู่หรือไม่?”

        ไป๋เซี่ยเหอหัวเราะหยัน“เจ้าแน่ใจหรือว่าจะลากเอาจวนเซ่อเจิ้งอ๋องมาเกี่ยวข้องด้วย?”

        น้ำเสียงของนางเย็นชาราวกับผีร้ายชวนให้ผู้คนหายใจติดขัด สตรีนางนั้นหน้าซีดเผือดทันที

        “ท่านเป็นฆาตกรสังหารคน”

        ขณะที่นางกล่าววาจาร้ายกาจนางกลับไม่ได้สังเกตว่าครั้งนี้ทุกคนล้วนเงียบกริบ

        “เป็นตัวเจ้าเองชัดๆ ที่กอดลูกของตนเองแน่นจนนางขาดใจตาย!”

        “ข้าไม่ได้ทำ” นางปิดหน้าร้องห่มร้องไห้“หากพวกท่านไม่ได้คิดที่จะสังหารลูกของข้า ข้าคงไม่กอดนางแน่นถึงเพียงนั้น”

        “เหตุใดพวกท่านถึงต้องแย่งลูกของข้าไปด้วย?”

        “คนอื่นพูดอะไรเจ้าก็เชื่อแล้วหรือ? เจ้าสมองหมูหรือไม่?”

        น้ำเสียงของไป๋เซี่ยเหอเย็นเยียบจนถึงขีดสุด

        “ข้าคือพระชายาเซ่อเจิ้งอ๋องที่มีเกียรติแล้วเหตุใดข้าถึงต้องสังหารลูกของเจ้าด้วย? หากพูดอย่างไม่น่าฟังก็คือถึงแม้ข้าคิดจะสังหาร นางคู่ควรให้ข้าลงมือเองด้วยหรือ?”

        “ข้า...ข้า...”

        สตรีนางนี้ชะงักงัน ก่อนจะได้สติทันทีหญิงสาวตรงหน้าคือว่าที่พระชายาเซ่อเจิ้งอ๋องที่ฮ่องเต้พระราชทานด้วยพระองค์เอง

        เซ่อเจิ้งอ๋องอยู่ใต้คนผู้เดียวทว่าอยู่เหนือคนนับหมื่น พระชายาของเขาอยากได้สิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น

        ชาวบ้านอย่างนางแม้แต่คุณสมบัติให้อีกฝ่ายลงมือเองยังไม่มี

        “เจ้ารู้โทษหรือไม่?”

        เมื่อประโยคนี้ถูกโพล่งออกมานางก็ตัวสั่น “ไม่รู้”

        “เจ้าหมิ่นเบื้องสูงมีสถานะต่ำกว่าแต่กลับว่าร้ายผู้มีสถานะสูงกว่า ทั้งยังสบประมาทพระชายา”

        โทษทั้งสามอย่างนี้ล้วนเพียงพอให้ถูกประหารเก้าชั่วโคตร

        ไป๋เซี่ยเหอยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเย็นชาทั่วสรรพางค์กายแผ่รัศมีเย็นเยียบและสูงส่ง

        “ข้า...ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ”

        นางใช้สายตาวิงวอนไปยังฝูงชนหวังให้มีคนโผล่หน้าออกมากล่าววาจาช่วยเหลือนางสักประโยค

        ทว่านางกะพริบตาจนแทบเป็นตะคริวแล้วทุกคนกลับก้มหน้าลง

        นางส่งเสียงเพ้ยในใจพลางก่นด่าและสาปแช่ง พวกหญ้าบนแพง[1] สมควรแล้วที่เป็นได้เพียงชาวบ้าน

        “วิชาแพทย์ของเปิ่นหวังเฟยฝ่าบาททรงยืนยันด้วยตัวเองทว่าเจ้ากลับรู้สึกแคลงใจต่อหน้าสาธารณชน ไม่ใช่หมิ่นเบื้องสูงแล้วจะเป็นอะไร?”

        “มีสถานะต่ำกว่าแต่กลับว่าร้ายผู้มีสถานะสูงกว่า...”

        ไป๋เซี่ยเหอเลิกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นคราบเลือดจากบาดแผลรอยพระจันทร์เสี้ยวบนแขน “หลักฐานเท่านี้เพียงพอหรือไม่?”

        “เจ้าสบประมาทเปิ่นหวังเฟยทุกคนในที่นี่ล้วนเห็นกับตา ไม่ต้องให้เปิ่นหวังเฟยอธิบายอีกกระมัง”

        ทุกประโยคที่ไป๋เซี่ยเหอเอ่ยออกมาทำให้สตรีนางนี้ตัวสั่นอย่างรุนแรง นางกวาดสายตาไปทางกู้หมิงเยวี่ยอย่างมาดร้าย ทว่ากลับพบว่าร่างของกู้หมิงเยวี่ยไม่อยู่แล้ว

        ระหว่างที่ไป๋เซี่ยเหอหยิบยกโทษสามอย่างนี้ขึ้นมากู้หมิงเยวี่ยได้พาบ่าวไพร่ของตนเองแอบหนีออกไปแล้ว

        นางคิดว่าตนเองเล็ดลอดออกไปอย่างเทพไม่รู้ผีไม่เห็นและไม่มีผู้ใดจดจำนางได้ ทว่ากลับไม่คิดว่าการกระทำของนางล้วนตกอยู่ในสายตาของไป๋เซี่ยเหอทั้งหมด

        “ข้า...ข้า...ข้าสำนึกผิดแล้ว”

        ไป๋เซี่ยเหอกวาดสายตาไปรอบๆอย่างเงียบเชียบ ทุกคนล้วนอกสั่นขวัญแขวน และเป็นกังวลกับสถานการณ์ตรงหน้า

        “แม้ว่าเจ้าจะไม่เคารพเปิ่นหวังเฟยแต่เห็นแก่ที่เจ้าเพิ่งสูญเสียลูกสาวไปเปิ่นหวังเฟยก็จะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าแล้วกัน”

        ฝูงชนที่ยืนอยู่เบื้องหลังส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ทันที

        “ว่าที่พระชายาเป็นคนดีจริงๆถูกคนว่าร้ายเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะปล่อยไปอีก”

        “ถูกต้อง ช่างใจบุญจริงๆ”

        “...”

        จิตใจคนคือสิ่งที่ไม่อาจเชื่อถือที่สุดบนโลกนี้

        ฝูเอ๋อร์รีบพุ่งเข้ามา นางหยิบน้ำผงยา และผ้าพันแผลออกมาจากถุงผ้าใบเล็ก จากนั้นก็ทำแผลที่แขนให้ไป๋เซี่ยเหอ

        ในอดีตนางกับไป๋เซี่ยเหอถูกรังแกอยู่บ่อยครั้งทุกวันต้องได้แผล ดังนั้นนางจึงเตรียมผงยากับผ้าพันแผลเอาไว้

        ส่วนตอนนี้...

        แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดรังแกพวกนางตามอำเภอใจอีกแล้วทว่าความเคยชินนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

        “แผลลึกเพียงนี้ได้อย่างไร? คุณหนูเจ็บหรือไม่เจ้าคะ?”

        ฝูเอ๋อร์ปวดใจจนอยากตายแทนคุณหนูต้องโทษที่นางอยู่ดีๆ ก็เกิดมีเมตตา อยากช่วยเหลือคนขึ้นมา มีแผลเท่านี้ถือว่าดีมากแล้วหากร้ายแรงกว่านี้คุณหนูคงถูกทำร้ายเป็นแน่

        ฝูเอ๋อร์ก้มหน้าลง นางกัดริมฝีปากล่างแน่นจนโลหิตค่อยๆไหลซึมออกมา

        หลังจากสตรีนางนี้โขกศีรษะขอบคุณก็นั่งอยู่บนพื้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ข้าไม่เหลือคนในครอบครัวแล้วมีเพียงลูกสาวคนนี้คนเดียว แต่ตอนนี้นางตายไปแล้ว วันหน้าข้าไม่มีความหวัง ไม่มีผู้ใดเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าอีกต่อไป”

        ไป๋เซี่ยเหอคิ้วกระตุก นางหมุนกายเตรียมจะจากไป

        เสียงรองเท้าเหยียบพื้นดังแว่วมาตามมาด้วยเสียงของสตรี นางเดินตามมาอย่างหน้าไม่อาย

        “พระชายา ท่านเป็นคนดีนักในเมื่อท่านช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด โปรดพาข้ากลับไปที่จวนเซ่อเจิ้งอ๋องด้วยเถิดจะให้ข้ากวาดพื้นก็ย่อมได้ อย่างน้อยก็ให้ข้ามีข้าวกินเถิด”

        ------------------------

        [1] หญ้าบนแพงหมายถึง คนที่เปลี่ยนจุดยืนตามสถานการณ์