ตอนที่ 23 – โจรูเา กับคำท้าทายแด่หมู่บ้านหยุนหลิง
รุ่งเช้าหลังจากการกลับมาของไป๋จิน หมู่บ้านหยุนหลิงดูเหมือนจะกลับสู่ความสงบอีกครั้ง แต่ฟ้ากลับมืดครึ้มอย่างไม่ปกติ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่เื้ั
หลี่เหวินยืนอยู่บนเนินเขาทางเหนือของหมู่บ้าน พลางพินิจเส้นทางจากูเาที่ทอดยาวเป็แนวลิบตา เขาไม่สบายใจนัก ั้แ่ได้รับคำเตือนจากไป๋จินเมื่อคืน
“กลุ่มโจรจากูเาฮั่วหนาน...พวกเขาเคลื่อนไหวลงใต้” ไป๋จินพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “และหมู่บ้านเราคือเส้นทางที่พวกมันต้องผ่าน”
หลี่เหวินกำมือแน่น “พวกเราไม่มีทหาร ไม่มีป้อม ไม่มีเกราะ มีแต่ชาวบ้านกับความกล้า”
“แต่เ้ามีหัวใจที่ทำให้คนทั้งหมู่บ้านเชื่อมั่น”
...
กลางดึกในคืนเดียวกัน เสียงหวูดแหลมดังกึกก้องทั่วหมู่บ้าน เป็สัญญาณเตือนภัยจากหอเฝ้าป่าด้านทิศเหนือ
“มีคนบุกเข้ามา! มากกว่าสิบคน!” เสียงะโจากยามเฝ้าป่า
เงาร่างมากกว่ายี่สิบปรากฏในความมืด ทุกคนสวมผ้าคลุมสีคล้ำ มีอาวุธในมือหลากหลาย บางคนใช้ดาบ บางคนถือหอกไม้ยาว
ผู้นำของพวกเขาคือชายร่างั์ผิวคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็ ดวงตาแดงฉานดุจหมาป่า เขาะโก้อง
“หากไม่อยากให้บ้านพัง เอาของมีค่าออกมาให้ข้า!”
ทันใดนั้น เสียงกระบี่ถอดออกจากฝักก็ดังแว่ว หลี่เหวินก้าวออกมาจากเงามืด ในมือถือกระบี่ ‘หลานเยี่ย’ ที่เรืองแสงจาง ๆ ใต้แสงตะเกียง
“หมู่บ้านนี้ไม่มีของมีค่า มีแต่ชีวิตของคนที่สู้เพื่อบ้านเกิด”
“ฮ่า ๆ ๆ เด็กเมื่อวานซืนจะมาขวางพวกข้า?”
หลี่เหวินไม่พูดพล่าม กระโจนเข้าประชิดในชั่วพริบตา ท่ากระบวนยุทธ์ที่เขาฝึกมาอย่างหนักฟาดฟันอย่างแม่นยำ ใบดาบของโจรั์ปะทะกับกระบี่ของเขาเสียงดังสนั่น
เพียงหนึ่งกระบวนท่า ร่างของหัวหน้าโจรก็ถูกผลักกระเด็นไปกว่าสามก้าว
เด็ก ๆ ที่เคยฝึกกับหลี่เหวินรีบเข้ามาสมทบ ช่วยป้องกันคนแก่และเด็กในหมู่บ้าน ขณะที่ชาวบ้านคนอื่นเริ่มใช้พลั่ว เสาไม้ และอาวุธพื้นบ้านเข้าร่วมต้านโจร
การต่อสู้ดุเดือดกินเวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม แต่ด้วยความสามัคคี และการวางแผนอย่างชาญฉลาด โจรเ่าั้ถูกต้อนออกนอกหมู่บ้าน หลายคนล้มลง หลายคนถูกจับเป็
...
“นี่หรือคือ...หมู่บ้านชาวนา?” หัวหน้าโจรพูดทั้งที่เืไหลเต็มหน้า ก่อนจะสลบไปใต้ปลายกระบี่ของหลี่เหวิน
เมื่อเหตุการณ์สงบลง ทุกคนรวมตัวที่ลานกลางหมู่บ้าน ภายใต้แสงจันทร์ที่กลับมาเต็มดวง
ผู้เฒ่าิกล่าวเสียงดัง “คืนนี้ทุกท่านพิสูจน์แล้วว่า แม้เราจะไร้อาวุธ แต่เรามีหัวใจที่ไม่ยอมจำนน”
เสียงปรบมือ เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะดังก้อง หลี่เหวินมองภาพเบื้องหน้าแล้วกล่าวเบา ๆ
“นี่คือบ้าน...และข้าจะปกป้องมัน ไม่ว่าศัตรูจะมาในคราบใด”
แต่เขาไม่รู้เลยว่า โจรเ่าั้...เป็เพียงจุดเริ่มต้นของเงาที่ใหญ่กว่านั้นนัก