King X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ]

ณ ด้านหน้าคฤหาสน์
" ขอร้องละครับองค์ชาย ท่านช่วยกเลิกการประลองครั้งนี้ด้วยเถอะ "เชสเตอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ที่ด้านหลังของมันก็มีพวกทหารที่หัวเราะผมเมื่อวานยืนกันอยู่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก" เหอะ! ลืมเรื่องที่แกพูดเมื่อวานแล้วเหรอ? " " ขออภัยด้วยครับองค์ชาย ข้าผิดไปแล้วท่านช่วยยกโทษให้ข้าด้วย " " ยกโทษสินะ... " ผมพูดด้วยสีหน้ามีนัย โดยสแยะยิ้มเล็กน้อย ทางเชสเตอร์เองตอนนี้ก็กำลังเหงื่อตก และจ้องมองมาที่หน้าของผมอยู่ ตามจริงการปล่อยมันไปมันก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน เพราะเดี๋ยวมันก็โดนเจ้าหมายเลข 1 จัดการเองเราแทบไม่ต้องทำอะไรอืม.... แต่ไม่ดีกว่า! ถ้าเราปล่อยมันไปคนอื่นจะเอาอย่างตาม" ลองบอกสาเหตุที่ข้าต้องยกเลิกการประลองหน่อยสิ ! " " องค์ชายเรื่องนั้น- "" มันไม่มีมีไงละ ถ้าบอกว่าเพื่อสงสารนายละก็ไม่ต้องพูดดีกว่า เพราะเมื่อวานก็บอกไปแล้ว ว่าใครจะถือหางแกอยู่มันก็ช่วยแกไม่ได้หรอก และที่มาหาข้าวันนี้ก็เพราะว่าเจ้าหมายเลย... ไ่ม่สิ! เนดีสันคงปฏิเสธการช่วยเหลือมาแล้วสินะ " เมื่อผมพูดออกไปเชสเตอร์ก็ทำสีหน้าวิตกกังวลออกมาให้เห็นได้ชัด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกลับมา ราวกับว่ามันกำลังคิดหาเหตุผลอะไรบางอย่างเพื่อพูดออกมาอยู่ และผมก็เริ่มพูดต่อว่า " ข้าพูดถูกไหม? " " ถะ- ถูกครับ " " ถ้างั้นในฐานะที่เจ้ามาขอร้องข้าแบบนี้ข้าจะยกโทษให้ก็แล้วกัน แต่ว่ามีเงื่อนไขอยู่ " " เชิญท่านบอกมาได้เลยครับ ข้าพร้อมจะทำตามคำสั่งของท่านทุกอย่าง! " เชสเตอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสี่ยงมั่นใจ พร้อมกับใบหน้าที่กำลังดีใจ มันคงกำลังเข้าใจผิดว่าเรากำลังจะยกโทษใหมันสินะ สีหน้าแบบนั้นไม่ผิดแน่ แต่ว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก หึหึ! " พื้นที่ 50% ในการปกครองของตระกูลเจ้าต้องเป็นของข้า รวมถึงธุรกิจภายในพื้นที่ด้วย " ทันที่ที่ได้ยินข้อเสนอของผม สีหน้าของเขสเตอร์ก็แสดงอารมณ์ตกใจออกมาให้เห็นทันที แต่มันก็ไม่ได้แปลกอะไร เพราะตระกูลของมันมีพื้นที่อะไรไม่ได้ต่างจากตระกูล สโลน วินเทอร์ เท่าไหร่ แถมยังเป็นเขตตลาดเยอะด้วย ได้เขตพวกนั้นมาเรียกได้ว่าเป็นเสื้อนอนกินค่าที่ได้แบบสบายๆ แต่ถึงแบบนั้นเราก็ไม่คิดจะเอามันไว้หรอก ก็แค่อยากลดอำนาจของมันเท่านั้น แถมถ้ามันถูกปลดออกจากยศขุนนางตอนนี้พื้นที่ทั้งหมมดก็จะเป็นของส่วนกลาง ซึ่งจะกลับไปเป็นของประเทศ แทนที่จะยอมให้เป็นแบบนั้น เราก็เอาพื้นที่มันมาเป็นของตัวเองสะก็จบ แล้วเราก็เอาไว้มอบให้เอ็ดเน่ในวันเกิด สมบูรณ์แบบ!!! หลังจากที่เชสเตอร์คิดหนักสักพักก็เริ่มพูดมา " ตกลงครับ! " สำเร็จ! เท่านี้ก็เรียบร้อย " ถ้างั้นก็ตามตกลงกัน เดี๋ยวเรื่องทั้งหมดกริมเธอร์จะเป็นคนจัดการเอง " แล้วหลังจากที่ผมสามารถตกลงกับเชสเตอร์ได้ มันก็พาพวกทหารเดินทางกลับกันทันที ระหว่างที่ผมกำลังมองขบวนรถม้าที่เดินทางกลับไปผมก็คิดในใจไปด้วย เท่านี้เราก็ไม่จำเป็นต้องออกไปล่าสัตว์อสูรแล้ว ตอนนี้เราก็แค่เก็บเงินจากค่าเช่าพื้นที่ตลาด วันนึงก็น่าจะได้คริสตันไม่ต่ำกว่าร้อยชิ้นแน่นอน พวกชาวเมืองจะได้หายเข้าใจผิดสักทีที่ว่าเราต้องการขยายพื้นที่ของเมืองหลวง หรือหายเข้าใจผิดเรื่องที่ว่าเราอยากให้อณาเขตทางใต้มาทำการค้าสักที ถ้ายังบุกเบิกต่อไปก็มีแต่จะเป็นปัญหาในอนาคตป่าวๆ เฮ้อ~ในระหว่างที่ผมกำลังมองขบวนของเชสเตอร์กำลังเดินทางออกไปอยู่นั้น " ไปเรียกทหารทั้งหมดมา ขอความช่วยเหลือจากราชาดิวนีสันด้วย!!!! " ก็มีเสียงของกริมเอร์กำลังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตรนกอยู่ ทันทีที่หันไปตามเสียงก็เห็นกริมเธอร์และพวกทหารติดตามเดินออกมาพร้อมกับชุดเกราะหนักน้ำเงินเงา เตรียมพร้อมรบแบบเต็มที่ ดูยังไงมันก็เป็นเรื่องไม่ดีแน่ ยิ่งถึงกับขอความเชื่อเหลือกับทางดิวนีสันด้วย แต่วามันไม่ใช่เรื่องของผม เพราะงั้นรีบเดินนะ- " ดรารอน์!!! " ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินหนีกริมเธอร์ก็ตะโกนเรียกผมออกมาก่อน ชิ! คงไม่ได้คิดจะเอาเราไปด้วยหรอกนะ คนพึ่งตื่นขึ้นมาจากพลังเวทย์หมดเอง แล้ว " พื้นที่บุกเบิกของป่่าซอร์ถูกโจมตี " กริมเธอร์ก็พูดออกมาต่อ อีกแล้วเหรอ? โจมตี! โจมตี! โจมตี! รู้สึกว่าช่วงนี้จะได้ยินคำนี้มากเหลือเกิน มันจะโจมตีอะไรกัันนักกันหน้า และใครมันกล้ามาโจมตีพื้นที่ติดอณาเขตของเมืองหลวงแบบนี้ มันคิดอะไรของงมันอยู่ ปัดโถ่! " ใครโจมตีครับ? " ผมถามด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ด้วยแววตาที่แสดงออกไปว่าน่ารำคาญแล้วนะ อย่าเอาฉันไปด้วยเลย ขอละ! ขอละ! ถ้าได้ไปจัดการกับพวกที่บุกป่าซอร์อีก คนเขาจะเข้าใจผิดกันอีก แค่ทหารของนายกับดิวนีสันก็น่าจะพอแล้ว " กองทัพโอเกอร์! " " เอ่ะ! " ผมร้องด้วยเสียงตกใจ หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่กริมเธอร์พูดมา สีหน้ากำลังเซ็งของผมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจทันที " เจ้ารีบไปเตรียมตัวสะตอนนี้พวกมันใกล้เข้ามาถึงแล้ว "" จำนวนเท่าไหร่ครับ "
เกล็ดความรู้ : โอเกอร์! เป็นสัตว์อสูรชั้นสูงที่จัดการยากชนิดนึง เป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายกับมนุษย์ แต่ขนาดตัวใหญากว่าประมาณ 10 - 20 เท่า แถมมันยังรักษาตัวเองได้ด้วยหลังจากที่โดนโจมตี และมันก็อยู่กันเป็นกลุ่มทำให้สามารถจัดการได้ยากอาวุฑที่ใช้เป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกมันเอาไปทำเป็นอาวุธ แต่จุดอ่อนของมันก็คือใช้เวทยืไม่ได้พลังเวทย์ของพวกมันจะเ็นการฟื้นฟูร่างกายแทน อาหารที่มันชื่นชอบ = มนุษย์!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 105 โจมตีอีกแล้ว เฮ้อ~

คล้ายกับเรื่องKing X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ] ที่คุณอ่าน

King X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 105 โจมตีอีกแล้ว เฮ้อ~

คล้ายกับเรื่องKing X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้