ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่37 ใครร้อนกว่ากันแน่

      ใช้เวลาอยู่กับเสี่ยวไป๋ประมาณสิบนาทีในที่สุดเย่จื่อเฉินก็รู้แล้วว่าทำไมเจ้าตัวเล็กนี่ถึงได้โดนคัดออก

     เพราะว่ามันหยิ่งเกินไป!

      เจ้าหมาตัวนี้ไม่ไว้หน้าเจ้าของเลยด้วยซ้ำ บ่งบอกว่าในโลกของมันมันต่างหากที่เป็นราชาผู้สูงส่ง

      "แกทำแบบนี้กับฉันได้ แต่อีกเดี๋ยวตอนที่เจอแม่ฉันแกจะต้องทำตัวให้เชื่องและน่ารักเข้าไว้ล่ะ"

     ไม่สนใจ

      "ถ้าแกเชื่อฟัง ครั้งหน้าฉันจะเอาของอร่อยมาให้แกกินอร่อยกว่าของกินบนสวรรค์พวกนั้นอีกนะ"

     เสี่ยวไป๋ตาลุกวาว แต่ก็มีสีหน้าลังเล

      "ฉันสาบาน!"

      เย่จื่อเฉินชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

     ดวงตาของเสี่ยวไป๋ไล่มองสำรวจเย่จื่อเฉินอย่างพินิจพิจารณาจากนั้นจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจภาษาคน พร้อมกับยื่นอุ้งเท้ามาประกบเข้ากับมือของเขาด้วย

     ในตอนที่พาลงมาจากรถ เสี่ยวไป๋ก็ยังใช้สายตาคาดโทษมองเขาอีก

     ราวกับกำลังบอกว่า

     จำเรื่องของอร่อยไว้นะ!

      ดูท่าว่าเสี่ยวไป๋จะเป็นนักกินตัวน้อยด้วยนะเนี่ย

      "ไป นั่นแม่ฉัน"

     เย่จื่อเฉินวางเสี่ยวไป๋ลงบนพื้นแล้วบุ้ยปากไปทางเย่หรงที่อยู่ในศาลา

     หลังจากที่เสี่ยวไป๋กระดิกหางเป็นสัญญาณว่ามันเข้าใจดีแล้วก็ออกวิ่งไปทางเย่หรงด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

      "จื่อเฉิน มันชื่อว่าอะไรเหรอลูก?"

      ตอนที่เย่จื่อเฉินเดินเข้าไปหา เสี่ยวไป๋ก็ได้คลุกคลีสนิทสนมกับเย่หรงแล้วและที่สำคัญไปกว่านั้นคือเสี่ยวไป๋ยังขยิบตาให้เขาอีกด้วย

     เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หรง เย่จื่อเฉินก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น

      "เสี่ยวไป๋ครับ"

      "มันฉลาดจริงๆ เชียว" พอเย่หรงตบมือเสี่ยวไป๋ก็กระโดดเข้าไปอ้อมแขนของเธอเอาหัวคลอเคลียไปกับลำคอของเธอเป็นการออดอ้อน

     เย่จื่อเฉินยิ้มพร้อมกับมองดูทุกอย่างตรงหน้า และในทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋ากลับเสียงดังขึ้นมา

     เมื่อรับสายโทรศัพท์ มุมปากของเย่จื่อเฉินก็ยกยิ้มขึ้นมา

      "แม่ครับ ผมมีธุระนิดหน่อย ผมไปก่อนนะครับ"

      "ไปไหนลูก ไม่กินข้าวเย็นเหรอ?" ถึงแม้ว่าเย่หรงจะมีความสุขที่ได้เล่นกับเสี่ยวไป๋แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในใจของเธอก็ยังเป็นเย่จื่อเฉินอยู่ดี

      "ไม่กินครับ มันค่อนข้างด่วน"

     ยังไม่ได้อธิบาย เย่จื่อเฉินก็รีบบึ่งรถมุ่งหน้ามาถึงโรงแรมจินชุน

     รถตู้ทะเบียน 415

     เมื่อดันประตูเปิดออกเย่จื่อเฉินก็เห็นฮวางเหมาแฟนคลับตัวยงของดราก้อนบอลนั่งติดหน้าต่างเหม่อมองไปด้านนอกตัวรถ

      "นี่"

      "พี่ชายมาแล้วเหรอ" ฮวางเหมายืดตัวขึ้นทันทีเย่จื่อเฉินส่งสายตาว่าเขาไม่จำเป็นต้องลุกขึ้น ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนที่นั่งของรถตู้แล้วเลิกคิ้วถาม "ฟู่เฉิงหมิงอยู่คันตรงข้ามเหรอ?"

     "ใช่ครับ ดูเหมือนว่าจะมีใครสักคนเลี้ยงข้าวเขา ตอนที่เขาอยู่ในโรงแรมก็ดื่มไปค่อนข้างเยอะแล้วครับ"

      "คนครบแล้วใช่ไหม?"

     "เรื่องนี้พี่ไม่ต้องห่วงเลยครับพวกลูกน้องของผมกระจายตัวกันอยู่รอบโรงแรมแล้ว ขอแค่พี่ชายสั่งมาเท่านั้น หึหึหึ..."

      "โอเค"

     รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่จื่อเฉินครั้งที่แล้วเจ้านี่เล่นสกปรกลับหลังเขา

     ครั้งนี้ตัวเขาก็จะเล่นสกปรกลับหลังมันบ้างเหมือนกัน มาดูสิว่าใครจะร้ายกว่ากัน

      "พี่ฟู่ ตอนเย็นยังมีงานอีก พี่หกจะเปิดห้องใหญ่ที่ไนต์คลับเลยนะหาเด็กนั่งดริ๊งก์มาตั้งเจ็ดแปดคน พี่ไม่ไปหรือไง?"

      ด้านหน้าโรงแรมจินชุน เด็กหนุ่มห้าคนที่ดื่มกันไปค่อนข้างเยอะแล้วยืนโอบไหล่กันอยู่

     คนตรงกลางที่อยู่ในกลุ่มนั้นก็คือฟู่เฉิงหมิง

      "ไม่ไปแล้ว ช่วงนี้ไต...พังเว้ย"

     ฟู่เฉิงหมิงเมาจนลิ้นแทบจะพันกันแล้ว เด็กหนุ่มสามสี่คนที่อยู่ข้างๆยังอยากไปต่อ แต่ฟู่เฉิงหมิงกลับปฏิเสธ

     ในขณะที่ยืนสะลึมสะลืออยู่ริมถนนเพื่อเตรียมจะโบกแท็กซี่กลับบ้านเย่จื่อเฉินที่ซ่อนตัวอยู่แถวนี้มานานแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก

      "จัดการ"

     ทันใดนั้นก็มีเด็กวัยรุ่นสามสี่คนที่ย้อมผมหลากสีปรากฏตัวออกมาทางด้านหลังของฟู่เฉิงหมิง

     บนหัวสวมหมวกปิดหน้า ส่วนตรงท้ายทอยก็มือกระบอง

      "ถอดๆๆ..."

     เย่จื่อเฉินยืนเท้าเอวอยู่ตรงบริเวณป่าลูกน้องของฮวางเหมาล้อมตัวฟู่เฉิงหมิงเอาไว้พร้อมกับถอดเสื้อผ้าของเขาไม่หยุด

     เพียงครู่เดียวร่างกายของฟู่เฉิงหมิงก็แค่เหลือแค่กางเกงบ๊อกเซอร์สีแดงตัวเดียว

     พอเห็นบ๊อกเซอร์สีแดงตัวนี้ เย่จื่อเฉินก็แทบขย้อนอาหารออกมา

     โตเป็นผู้ใหญ่แล้วยังใส่กางเกงสีแดง แถมยังเป็นทรงกางเกงชั้นในอีก...

     เจ้าบ้านี่น่าขยะแขยงชะมัด

      "พี่ใหญ่ ถอดหมดแล้วครับ"

      "ถอดหมดแล้วจะมัวยืนบื้ออะไรอยู่เล่าเอามันไปทิ้งไว้บนเก้าอี้ยาวในสวนข้างมหาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงนู่นให้มันได้รับรู้ถึงความสุขจากสายตาของทุกคนในวันพรุ่งนี้!"

     "ได้เลย"

     ลูกน้องของฮวางเหมาโยนฟู่เฉิงหมิงเข้าไปในรถตู้แล้วก็ขับออกไปเย่จื่อเฉินลูบหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังลานจอดรถของโรงแรม

      "ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน..."

     ในตอนที่เย่จื่อเฉินกำลังเดินไปที่รถเพื่อจะขับรถออกไปเสียงร้องอ่อนแรงก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา

      "ปล่อยฉันนะ ไอ้โรคจิต..."

     เย่จื่อเฉินส่ายหน้า ไม่ยุ่งเรื่องของชาวบ้านดีที่สุด

      "ช่วยด้วย!"

      สุดท้ายมือที่กำลังจะเปิดประตูรถก็ชักกลับมา โอเคเห็นเรื่องคอขาดบาดตายตรงหน้าแล้วไม่ช่วยเขาทำไม่ได้จริงๆ

     ลานจอดรถกว้างมาก แถมรถก็เยอะด้วย

     จากเสียงร้องของผู้หญิงนั้น เดาได้ว่าน่าจะโดนคนทำร้ายอยู่ในรถ

     เนตรอัคคี เปิด!

      เย่จื่อเฉินยืนอยู่กับที่แล้วมองดูรถที่อยู่รอบๆเพียงครู่เดียวเขาก็เห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ในรถตู้คันหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้มากนัก

     ปึกๆๆ

      เย่จื่อเฉินเคาะกระจกรถ กระจกของรถตู้ไม่ใช่แบบโปร่งแสง คนข้างนอกจะมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในรถ

     สิ่งนี้ทำให้อีกฝ่ายเลือกที่จะกระทำการอุกอาจภายในรถคันนี้

      วินาทีที่เย่จื่อเฉินเคาะประตู คนในรถก็เงียบไปเหมือนว่าตายไปแล้วแต่รถกลับขยับโยกขึ้นมาอย่างรุนแรง

      "คนที่อยู่ข้างในออกมา!"

     "อื้อ...ช่วย..."

     เสียงต่อสู้ขัดขืน!

      เย่จื่อเฉินพยักหน้าเล็กน้อย

      "ฉันให้เวลาแกคิดสามวินาที แกจะออกมาเองหรือจะให้ฉันพังรถของแก?"

      สาม

      สอง

     หนึ่ง!

     "ไม่ออกมาใช่ไหม ได้!"

      เมื่อเห็นว่ารอบๆ นี้ไม่มีคนอื่น เย่จื่อเฉินก็สะบัดแขนสองทีจากนั้นกำปั้นที่หนึ่งก็ทุบเข้าที่กระจกรถ

     เพล้ง!

     กระจกรถร้าวทันที

     หลังจากนั้นก็ทุบลงไปอีกครั้ง

     เพล้ง!

     กระจกของรถคันนี้แตกละเอียดทันที

     เมื่อมองผ่านกระจกรถเข้าไป เย่จื่อเฉินก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มีปานน่ากลัวอยู่บนใบหน้ากำลังนอนอยู่ใต้ร่างของชายแก่คนหนึ่ง

     ผู้หญิงสวมชุดพนักงานของทางโรงแรมดูแล้วน่าจะเป็นพนักงานของโรงแรมจินชุน

     ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ เย่จื่อเฉินรู้จักผู้หญิงคนนี้

      "หลี่เจียอี๋!"

     "เย่จื่อเฉิน"

     ตอนที่หลี่เจียอี๋เห็นเย่จื่อเฉินในดวงตาก็ฉายแววความดีใจออกมาแต่เสียงตอบกลับของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง

     เย่จื่อเฉินจึงได้เห็นว่าบนใบหน้าของเธอมีรอยแดงขึ้นเป็นปื้น

      "ไอ้สวะ!"

      เมื่อยกเท้าขึ้นถีบประตูให้เปิดออก เย่จื่อเฉินก็เข้าไปลากไอ้อ้วนคนนั้นลงจากรถทันที

      "ไสหัวไป!"

     ทำให้กระจกนิรภัยแตกกระจายได้ด้วยสองหมัด เจ้าอ้วนก็ไม่กล้าอยู่แล้วก้าวขาได้ก็วิ่งออกไปเลย แม้แต่รถก็ไม่เอาแล้ว

     เย่จื่อเฉินอุ้มหลี่เจียอี๋ขึ้นมา

     รอยแดงจางๆ ปรากฏขึ้นที่ผิวของคนตรงหน้าทั้งตัวร่างทั้งร่างร้อนราวกับกองไฟ

      "บ้าชิบ ไอ้อ้วนนี่มันเลวเกินไปแล้ว"

     เย่จื่อเฉินสบถด่าด้วยความโมโหหลี่เจียอี๋เป็นเพื่อนร่วมห้องตอนมัธยมปลายของเขาบนใบหน้าเรียวรูปไข่ทางด้านขวาของเธอมีปานเด่นสะดุดตา

      จะว่าไปแล้ว ถ้ามองหน้าเธอแค่ด้านเดียวจะเห็นว่าเป็นคนที่สวยมาก

     แต่ปานนี้กลับส่งผลกระทบต่อความสวยงามโดยรวม

      "เย่จื่อเฉิน ฉันร้อน..."

     หลี่เจียอี๋ยกสองมือขึ้นคล้องคอเย่จื่อเฉินแล้วก็เกาะเขาไว้

     "เธออย่ามาร้อนสิวะ ฉันร้อนกว่าเธออีกเนี่ย!"