ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        อะแฮ่ม..

        นี่ก็ร้อยตอนแล้ว

        โอเค.. ผมรู้.. มันก็ดูเยอะนะ..

        แต่สำหรับผม..

        มันเหมือนเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่ลมหายใจเอง

        เพราะไอ้เรื่องบ้าบอที่ผมต้องเจอแต่ละวัน มันก็ไม่ได้ให้เวลาหยุดนับอะไรหรอก

        แต่พอหันไปมองข้างหลังทีไรก็ดันเจอพวกนายยังนั่งอยู่ตรงนี้นี่สิ

        ยังไม่หนี ยังไม่ปิดหู ยังไม่โยนผมทิ้ง

        แบบนี้จะไม่ให้ผมแอบประทับใจได้ยังไง

        ถึงผมจะไม่ใช่คนชอบพูดอะไรซึ้ง ๆ

        แต่ผมจะยอมพูดให้พวกนายแค่นี้แล้วกัน

        “ขอบคุณนะที่ยังฟังผมเล่ามาจนถึงตอนนี้..

        พวกนายนี่มัน..

        ว่างไม่มีอะไรทำเลยจริง ๆ”

        และไหน ๆ ก็มาถึงจุดนี้แล้ว

        ผมขอใช้เวลาในตอนพิเศษนี้ เปิดแฟ้มลับเบื้องหลังแนะนำเพื่อนร่วมก๊วนของผมสักหน่อย

______________________

        หลิว เจี้ยน (สายน้ำ,กระบี่)

        ระดับวรยุทธ์ในตอนปัจจุบัน : สัมผัสสรรพวิถี ขั้น กลาง

        พลังสถิตร่าง : ราชันมังกรทอง (หวงหลง) ระดับ หกดาว

        วิชาที่ใช้ : วิชากระบี่โบยสวรรค์ , วิชาหัตถ์ภูติ , ท่าร่างเหยียบขุนเขา , ท่าร่าง ภูติเงาเล้นกาย

        อาวุธ : กระบี่กระแสธารา

        พลังแฝง : เนตรจ้าวมังกร , ปราณกระบี่สำนักสี่ขุนเขา , ปากเกรียนคีย์บอร์ด

        เอาล่ะ..

        ถ้าจะบรรยายตัวเองให้ตรงกับความจริงที่สุด ผมก็คงเป็น

        “ผู้ชายที่หน้าตาเหมือนลูกครึ่งพระเอกจีนปนพระเอกเกาหลี กล้ามแน่น หน้าคม คิ้วโก่งดั่งคันศร ตาเฉียบแบบเหยี่ยว ดั้งโด่งพองาม ผมผูกหางม้าลวก ๆ แบบไม่พยายามแต่ก็ยังเท่”

        (ผู้เขียน : ขี้โม้ฉิบหาย)

        เฮ้?!! นายคนนั้นน่ะ มาจากสำนักไหน นายว่าใครขี้โม้กัน?

        เอาล่ะ ๆ อย่าไปสนใจเสียงนกเสียงกาของเจ้านั่นเลย..

        กลับมาที่ตัวผมก่อน

        ผมเกิดวันมังกร เดือนมังกร ปีมังกร เวลา...ก็ยังมังกร! เรียกได้ว่าเป็น ซูเปอร์มังกรพรีเมียม

        ถ้าสงสัยล่ะก็..

        มันคือ 30 เมษายน 2543 คศ. ก็ ปี 2000 พอดี

        ถ้าถามว่ามีใครอยากรู้ไหม..

        ก็ไม่หรอก..

        ยังไม่ชินอีกเหรอ..

        ผมก็เป็นพวกชอบพูดไปเรื่อยแบบนี้อยู่แล้ว..

        ชินซะเถอะ!

        เอาล่ะ.. ต่อ ๆ

        ผมเคยโตที่เยาวราช มีอาม้าที่รักผมเหมือนไข่ในหิน

        ตอนนี้ผมอยู่ในสำนักสี่ขุนเขาสาขาเมืองนพบุรี แล้วยังต้องฝึกยุทธ์แบบเข้มข้นทุกวันเลยล่ะ

        ถ้าถามว่าฝึกไปทำไม..

        พวกนายมีนิ้วพอนับไหมล่ะ?

        ถ้าพอ..

        ผมฝึกยุทธ์ก็เพื่อ..

        ป้องกันตัวเองจากพรรคมารราตรีค้ำฟ้า ฝึกให้เก่ง ๆ และไปแก้แค้นพวกมัน เอาไว้ป้องกันตัวเผื่อญาติทางฝั่งแม่ของผมรู้เรื่องของผม เอาไว้ตบเกรียนตงเสวี่ยซาน อ้อใช่ จากตระกูลตงที่เริ่มหมายหัวด้วย ไหนจะเรื่องคดีเงินเถื่อนที่อยู่ ๆ ก็ไปเจอมา ยังไม่รวมเรื่องคำทำนายที่ผู้ก่อตั้งทำนายด้วยนะ

        ในห้าคนตอนนี้ผมเพิ่งเจอแค่สามคนเอง ไอ้สองคนที่เหลือก็ไม่รู้ว่าผมต้องไปเจอเรื่องอะไรอีก

        เยอะแยะใช้ได้เลย

        (ผู้เขียน : แล้วยังว่างมาแนะนำตัว?)

        ก็ใช่! แต่ถ้าผมไม่เล่า แล้วใครมันจะเล่าล่ะ?

        (ผู้เขียน : อยากเล่าหรอ.. งั้นเล่าเรื่องเรือนบุปผากลิ่นธาราหน่อย)

        หะ?

        (ผู้เขียน : เรือนบุปผากลิ่นธาราน่ะ ...เ.รื.อ.น...บุ.ป...ผ.า...ก.ลิ่.น...ธ.า.ร.า...)

        เรือนบุปผากลิ่นธารา?

        (ผู้เขียน : ที่มีคนชื่อผิงเอ๋อร์ไง)

        อะไร๊? ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อน ผิงองผิงเอ๋อร์อะไร ผมไม่รู้จัก และผมไม่เคยเสียท่าให้ผู้หญิงด้วย (ผิวปาก)

______________________

        ซุน โหวหวัง (ผู้สืบทอด,บุรุษผู้งดงาม)

        ระดับวรยุทธ์ในตอนปัจจุบัน : สัมผัสสรรพวิถี ขั้น ต้น

        พลังสถิตร่าง : ราชันวานรแดง ระดับ สี่ดาวครึ่ง

        วิชาที่ใช้ : วิชากระบองประจำตระกูลซุน , วิชากระบี่โบยสวรรค์ , ท่าร่างเหยียบขุนเขา

        อาวุธ : กระบองปราบมังกร ระดับ ตำนาน

        พลังแฝง : เปลวนิพพาน , ปราณกระบี่สำนักสี่ขุนเขา , มายากลซ่อนดอกไม้

        เอาล่ะ..

        คราวนี้ถึงตาของหมอนั่นแล้ว

        ใช่.. หมอนั่นที่หน้าเหมือนลิงแถมยังพูดเหมือนหลุดมาจากกรุงเก่า

        ขอแนะนำให้รู้จัก..

        ซุน โหว หวัง ชื่อฟังดูเหมือนจะเป็นผู้นำตระกูลอะไรสักอย่างใช่ไหมล่ะ

        ซึ่งก็ใช่..

        มันเป็นว่าที่ผู้นำตระกูลซุน หนึ่งในห้าตระกูลเสาหลักของอาณาจักรปัญจมิตร

        เป็นพวกหนุ่มเจ้าสำราญ ขอบเที่ยวหอบุปผา แถมยังทำตัวเหมือนแบกดอกไม้มาเป็นกระสอบแล้วซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ

        (ผู้เขียน : แล้วนายไม่แบกอะไรบ้างล่ะ?)

        แบกความหล่อกับความกวนไว้เต็มสองไหล่ไง

        ขอบใจที่ถาม..

        กลับมาที่หมอนี่ก่อน..

        โหวหวังถ้าจะให้บรรยายแบบกลาง ๆ ก็ต้องบอกว่า หมอนี่เป็นคนสุภาพ เยือกเย็น ใจเย็น.. เย็นแบบที่เวลามีเรื่องแทนที่จะด่ากลับ มันจะบอกว่า “แม่หญิงบ้านนั้นช่างงามล้ำเสียจริง”

        เอาง่าย ๆ

        มันไม่สนใจที่จะมีเรื่องเลย

        ในหัวมันมีแต่เรื่องผู้หญิง

        (ผู้เขียน : แล้วที่บอกว่ามันเหมือนหลุดมาจากกรุงเก่านี่ยังไง ขยายความหน่อย)

        นี่นายเพิ่งผ่านมาใช่ไหมเนี่ย? แสดงว่าไม่ได้ฟังเรื่องที่ผมเล่าทั้งร้อยตอนก่อนหน้านี้เลย?

        เห้อ.. ก็ได้.. เดี๋ยวเล่าให้ฟัง

        โหวหวังเวลาพูดจะแถมคำว่า 'ฤๅ' กับ 'ขอรับ' มาด้วยทุกประโยค

        ฟัง ๆ ไปเหมือนกำลังคุยกับคนต่างยุค มากกว่ายุคเดียวกัน

        แต่ที่บอกว่าหมอนี่ใจเย็นก็ใช่ว่าจะเดินไปแหย่มันได้นะ

        จริง ๆ ก็แหย่มันได้แหละ..

        ถ้าเป็นผู้หญิงน่ะนะ

        แต่ถ้าเป็นผู้ชายแล้วไปแหย่มันน่ะ..

        ก็ดูอารมณ์มันด้วย

        ระวังมันยกกระบองขึ้นมาฟาดจนหลังหักล่ะ

        ผมไม่ได้พูดเล่นนะ

        เพื่อนผมคนนี้มือหนักใช่เล่น

        แล้วนอกจากเรื่องนั้น..

        หมอนี่ยัง ฉลาดมาก ๆ

        ผิดตรงที่มันเอาความฉลาดที่มันมีไปใช้ผิดเรื่องน่ะ

        (ผู้เขียน : เรื่องเรือนบุปผากลิ่นธารา?)

        เออ!! ยอมรับเรื่องนั้นก็ได้ แล้วหยุดถามเรื่องนั้นสักที!!

        โหวหวังมันเป็นตัวต้นคิดเรื่องหลอกผมเข้าไปในเรือนบุปผา แล้วมาทำหน้าระรื่นเหมือนคนไม่รู้เรื่องก็เถอะ!

        แต่เพราะเป็นมันไง..

        ผมถึงไม่โกรธ..

        ถึงจะแอบเขียนชื่อมันไว้ในบัญชีแค้นส่วนตัวก็เถอะนะ

        และถ้านายยังถามเรื่องเรือนบุปผาอีก..

        ผมสัญญาว่าจะเขียนชื่อนายลงไปด้วยอีกคน!

        โดยรวมหมอนี่น่ะเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจได้ที่สุดคนหนึ่ง

        ถึงจะพูดช้า คิดเยอะ และชอบวางท่าเหมือนคุณชายกำลังประเมินราคาอย่างตั้งใจ

        แต่เวลาผมอยู่ข้างมัน..

        ผมก็รู้สึกเหมือนมีพจนานุกรมที่หน้าปกเขียนว่า 'บันทึกยุทธภพ' อยู่ข้างตัว

        (ผู้เขียน : แต่ก็กัดมันทุกประโยค?)

        ก็นั่นแหละ!

        วิธีการบอกว่าหมอนี่คือเพื่อนแท้ในฉบับของผม!

______________________

        ทง บีโฮ (ตะวันออก,นักรบ)

        ระดับวรยุทธ์ในตอนปัจจุบัน : สัมผัสสรรพวิถี ขั้น กลาง

        พลังสถิตร่าง : มังกรคราม ระดับ ห้าดาว

        วิชาที่ใช้ : วิชาดาบประกายครามแห่งเกล็ดมังกร

        อาวุธ : ดาบทาจิ ระดับ จิตวิญญาณ

        พลังแฝง : เนตรหยั่งสวรรค์ , ปราณกระบี่สำนักสี่ขุนเขา , แก้วหูระดับเทพตีบวก (ทนการบ่นได้ขั้นเทพเพราะปลดอะชีพเมนต์หูทองคำ)

        บอกตรง ๆ ว่าถ้าไม่เคยรู้จักมาก่อน แล้วเห็นหน้าหมอนี่ครั้งแรก

        พวกนายอาจจะคิดว่า “โอ้! เขาคงเป็นนักฆ่าจากแดนเหนือ” หรือไม่ก็ “อดีตมือสังหารที่สูญเสียความทรงจำอะไรทำนองนั้น”

        ซึ่งก็ไม่ผิดเท่าไรนะ

        (ผู้เขียน : ฟังแล้วน่ากลัวพิลึก)

        ใช่!! ไอ้หมอนี่น่ะเกิดมาหน้าหม่นทั้งปีไงล่ะ!

        มองไปทางไหนก็นิ่ง มองไปอีกที! ก็ยังนิ่ง!

        พูดอะไรใส่ก็เงียบ

        บางครั้งผมยังแอบสงสัย..

        ว่าในหัวมันเปิดซับภาษาอะไรอยู่ ใช่ภาษาเดียวกันกับผมรึเปล่า

        แต่เอาเข้าจริงนะ

        หมอนี่ไม่ใช่คนเงียบเพราะไม่มีอะไรจะพูด

        มันเงียบเพราะมันรู้ว่า 'คำพูดที่ไม่จำเป็น' ไม่ต้องพูดก็ได้

        แล้วก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนในยุทธภพที่พูดคำว่า “ไม่เป็นไร” แล้วทำให้ผมเชื่อจริง ๆ ว่ามันจะดูแลให้ได้

        (ผู้เขียน : เป็นคนซึน ๆ ว่างั้นแหละ?)

        หนึ่งแต้มให้บ้านกริฟฟินดอร์!

        ทงบีโฮมันเป็นพวกที่ใช้แผ่นหลังแทนคำพูดเวลามีอันตราย

        มันจะยืนข้างหน้า ปากไม่พูดอะไร แต่มือจะจับไปที่ดาบทาจิแล้วจะกันไม่ให้ใครเข้ามาทำอะไรพวกนายได้

        แต่พอทำงานเสร็จก็จะพูดว่า “ข้าไม่ได้คิดจะช่วย.. แค่เจ้านั่นมาขวางทางข้า..”

        แล้วพอมันพูดจบก็จะ ทำท่านิ่ง ๆ เก๊ก ๆ

        ซึ่งถ้าทางแบบนั้นมันก็อดไม่ได้ที่ผมจะพูดอะไรไปสักประโยค

        เช่น..

        “เห้ยบีโฮ! เจ้ามีอารมณ์อื่นนอกจากหงุดหงิดบ้างไหม?”

        “บีโฮ รู้ไหมว่าหน้านายทำเด็กแถวนี้ร้องไห้ไปสามคนแล้ว”

        (ผู้เขียน : แล้วนายก็ยังไปกวนเขา?)

        ผมเรียกมันว่า 'การละลายพฤติกรรมแบบชาวยุทธ์' ต่างหาก!

        แต่ก็ต้องยอมรับแหละ..

        ว่าโดนดาบฟันเฉียดหน้าไปหลายครั้งอยู่กว่าจะสนิทกับมัน

        ทงบีโฮน่ะ..

        เป็นเหมือนโล่ที่แข็งแกร่งแบบไม่ต้องพูดเยอะ

        เป็นคนที่เจ็บแทนคนอื่นโดยไม่เคยขอคำขอบคุณ และแม้จะไม่ค่อยยอมพูดตรง ๆ

        แต่ผมรู้ว่า..

        มันคิดถึงพวกเราทุกคนเสมอ

        (ผู้เขียน : ดูเท่กว่านายตั้งเยอะ)

        เงียบปากไปเลย..

______________________

        ทง มีโซ (ตะวันออก,รอยยิ้ม)

        ระดับวรยุทธ์ในตอนปัจจุบัน : ยังไม่เปิดเผย

        พลังสถิตร่าง : พญานาค ระดับ สี่ดาวครึ่ง

        วิชาที่ใช้ : ยังไม่เปิดเผย

        อาวุธ : ยังไม่เปิดเผย

        พลังแฝง : ยังไม่เปิดเผย

        แน่นอน..

        พูดถึงทงบีโฮและจะขาดน้องสาวของมันไปได้ยังไง

        แค่ได้ยินชื่อ..

        ก็ได้กลิ่นความป่วนลอยมาตั้งแต่หน้าปากซอยแล้ว

        ถ้าจะเปรียบเธอเป็นอะไรสักอย่าง..

        คงเป็น 'ระเบิดลูกเล็ก ๆ' ที่วิ่งได้และไม่เคยหยุดนับถอยหลังซักวินาทีเดียว

        (ผู้เขียน : พูดเหมือนนายโดนระเบิดลูกนั้นเป็นประจำ?)

        ก็ใช่น่ะสิ! โดนจนเริ่มมีภูมิคุ้มกันแล้วด้วย!

        ทงมีโซน่ะ..

        เป็นเด็กสาวที่..

        เอ่อ..

        เอาไงดีล่ะ

        ถ้าพวกนายเคยเลี้ยงแมวแล้วเอาแมวตัวนั้นไปฝึกยุทธ์ แอดพลังแฝงเป็นพลังสถิตร่างพญานาคใส่ แล้วเพิ่มโหมด 'ดื้อเงียบ+กล้าสู้+ไม่ยอมคน' เข้าไป

        นั่นแหละทงมีโซ..

        อย่าดูแค่ความตัวเล็ก ๆ หรือเสียงใส ๆ นะ

        เอางี้ดีกว่า..

        โหวหวังถึงขั้นขยาดเธอ แล้วเรียกเธอว่าลูกพี่น่ะ!

        (ผู้เขียน : ถึงขั้นที่ซุนโหวหวังไม่กล้ายุ่งด้วยเลย?)

        ใครมันจะกล้าไปยุ่งล่ะ!

        ก็บอกอยู่ว่าพี่ชายของยัยนี่คือบีโฮ!

        เข้าไปหาแบบมั่ว ๆ หัวได้หลุดกันพอดี

        (ผู้เขียน : แล้วที่นายบอกว่า 'ดื้อเงียบ+กล้าสู้+ไม่ยอมคน' น่ะ ขยายความที)

        เอางี้.. ลองคิดภาพตามดูนะ

        ทุกความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่

        หากนายมองไปก็จะเห็นมีโซยืนอยู่ตรงนั้น

        ไม่ว่าจะเป็นยัยนั่นที่เป็นคนก่อเรื่องเอง หรือเป็นคนที่พุ่งเข้าไปช่วยคนอื่น

        อะ..อะ.. ผมอาจพูดไม่ชัดพอ..

        ขยายความให้อีกนิด..

        เรื่องที่เข้าไปยุ่งน่ะ.. ไม่ใช่เพราะเธอเป็นพวกชอบสร้างปัญหาหรอกน่ะ

        เธอแค่ไม่ชอบความไม่ยุติธรรมน่ะ

        สำหรับมีโซ.. เธอน่ะ..

        เป็นเด็กที่พูดมากพูดเยอะแถมยังขี้บ่นเป็นบ้าเลย!

        ไม่เชื่อถามบีโฮมันดู..

        หากเรียกมันแล้วไม่หัน ไม่ใช่เพราะมันเผลอไปกินหมูดิบนะ!

        แต่เพราะน้องสาวของมันพูดมาก พูดเยอะ จนหูของบีโฮมันเริ่มตึงแล้ว!

        (ผู้เขียน : ระวังบีโฮได้ยินนะ)

        แค่ก ๆ ใคร? ใครพูดอะไร? ไม่มี้? ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย (เหล่ตามองซายขวา)

______________________

        อุซางิ ซากิ (กระต่าย,ผู้เบ่งบาน)

        ระดับวรยุทธ์ในตอนปัจจุบัน : สัมผัสสรรพวิถี ขั้น ต้น

        พลังสถิตร่าง : จักรพรรดินีกระต่ายขาว ระดับ สี่ดาวครึ่ง

        วิชาที่ใช้ : วิชาพัดประจำตระกูลอุสางิ , ท่าร่างเหยียบขุนเขา

        อาวุธ : พัดหยกเย็น

        พลังแฝง : ยังไม่เปิดเผย , (สายตาอาฆาต)

        แค่พูดชื่อยัยนั่น..

        ผมก็รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกด่าแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยแล้ว

        เธอคือหนึ่งในห้าทายาทตระกูลหลัก ว่าที่ผู้นำตระกูลศศะ

        และใช่..

        เป็นหนึ่งในคู่กัดของผมในสมัยก่อน

        (ผู้เขียน : ซากิร้ายกาจขนาดนั้นเชียว?)

        โฮะโฮ่! น้อยเกินไปน่ะสิ!

        ยัยนั่นน่ะเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองยิ่งกว่าผมที่มั่นใจในความหล่อของตัวเองซะอีก

        เธอจะเดินเข้ามาในสนามเหมือนพื้นนั้นปูพรมแดง

        พูดทีนึงคนฟังรอบสนามต้องตั้งใจฟังทุกตัวอักษร

        ไม่ใช่เพราะเสียงหวานนะ

        แต่หากไม่ฟังก็อาจหูชาหนักกว่าเดิม

        ถ้าให้อธิบายยัยคนนี้แบบกระชับสั้น ๆ ก็ ความงามระดับนางพญา+ปากที่ไม่เคยรู้จักคำว่าอ้อมค้อม+มือที่พร้อมจะฟาดใส่ทุกคนแบบไม่กลัวเกรง

        (ผู้เขียน : พูดเหมือนนายเคยโดนมาแล้ว)

        ก็หลายครั้งอยู่..

        แต่อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย..

        ฟันผมเกือบโยกเพราะเธอมาแล้ว

        คิดแล้ว..

        ยังเข็ดไม่หาย

        พูดรวบ ๆ อีกที

        อุสางิซากิเป็นคนที่ไม่ยอมให้ใครสั่งแม้แต่เงาของเธอเอง

______________________

        หลิน ซิน (ป่า,หัวใจ)

        ระดับวรยุทธ์ในตอนปัจจุบัน : ยังไม่เปิดเผย

        พลังสถิตร่าง : ยังไม่เปิดเผย

        วิชาที่ใช้ : ปัด กวาด เช็ด ถู ตีบวกด้วยการทำกับข้าวอร่อย

        อาวุธ : ความเงียบ

        พลังแฝง : เงียบมาก ๆ

        เด็กผู้หญิงคนหนึ่งผิวขาว ใส่ชุดเรียบ ๆ ผูกโซ่เหล็กที่ข้อมือ

        ไม่ยิ้ม ไม่พูด ไม่สบตาใคร

        ผมรู้จักเธอครั้งแรกในสภาพแบบนั้นแหละ

        ผมยังจำได้เลยว่าคนรอบข้างพูดถึงเธอว่ายังไงบาง

        หลายคนสงสัยว่าเธอทำผิดร้ายแรงอะไรถึงต้องถูกล่ามโซ่

        บางคนเมินเฉย เหมือนเธอเป็นเพียงเงา

        แต่สำหรับผม..

        เธอคือเสียงเงียบที่ดังพอให้คนฟัง ถ้ากล้าฟังจริง ๆ

        (ผู้เขียน : พูดเหมือนนายรู้จักเธอดีเลย?)

        ไม่หรอก.. ผมไม่ได้รู้จักเธอดีขนาดนั้นหรอก..

        ผมแค่สังเกตเธอ.. เหมือนที่ผมมักสังเกตคนอื่น ๆ นั่นแหละ

        หลินซินไม่ใช่คนแข็งแรง ไม่ใช่นักรบ ไม่ใช่คนที่ชูดาบลุยหน้ากับใคร

        เธอไม่ได้มีพลังที่เปล่งประกายแบบคนอื่น

        แต่แปลกนะ..

        เวลาอยู่กับเธอ..

        มันก็รู้สึกเหมือนบรรยากาศรอบข้างสงบแบบแปลก ๆ

        ขอเน้นคำว่า 'แปลก' ตัวโต ๆ ด้วย

        เธอเป็นคนขยัน ไม่บ่นเวลาทำอะไรให้คนอื่น แถมเธอจะตั้งใจทำจนสุด แม้จะไม่มีใครชมก็ตามที

        บางครั้ง..

        แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็พอรู้แล้วว่าเด็กคนนี้..

        ไม่เคยคาดหวังอะไรจากโลกนี้เลย

        ถ้าพูดแบบง่าย ๆ

        หลินซินไม่ใช่คนที่ต้องถูกช่วย..

        เธอแค่พยายามทำให้ตัวเองไม่ใช่ภาระ

        ซึ่งบางที..

        เธอก็สามารถทำให้คนหลายคนเวลาอยู่ใกล้เธอจะรู้สึกว่าปลอดภัย

        ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ใช่คนที่จับดาบเก่งอะไรเลย

______________________

        เอาล่ะ.. ผมว่าผมเล่ามาเยอะแล้วนะตั้งแต่ตอนแรกยันตอนนี้

        ...เ.ล่.า...ม.า...ห.นึ่.ง...ร้.อ.ย...ต.อ.น...!!

        ...ห.นึ่.ง...ศู.น.ย์...ศู.น.ย์...ต.อ.น...!!

        ยังไม่มีใครเอาน้ำสักแก้วมาวางให้ผมเลย

        สาบานได้!

        ผมพยายามมองหาขวดน้ำตั้งแต่ตอนที่ 28 แล้ว

        แต่มองไปทางไหนก็เจอแต่สายตาของพวกนายที่จ้องจะล้วงความลับผมอยู่ตลอด!

        แล้วที่แย่คืออะไรรู้ไหม?

        ผมดันเล่าให้ฟังเองซะงั้นนี่สิ

        ยอมรับเลยว่าพวกนายมันนักฟังชั้นยอดจริง ๆ

        แต่ก็เอาเถอะ..

        เพราะไหน ๆ ก็เล่ามาแล้ว ผมจะถือว่าเรื่องนี้มันเป็นเหมือนบันทึกเล่มนึงในชีวิตของผมก็เท่านั้น

        ตลอดร้อยตอนที่ผ่านมาบางคนอาจชอบผมบ้าง บางคนอาจหมั่นไส้ บางคนอาจอยากเอากระบี่เสียบปาก เพราะผมหล่อกว่าพวกเขา หรือเพราะผมเป็นพวกชอบแซะ

        ซึ่งผมก็ไม่ได้อะไรเท่าไหร่หรอกนะ

        แต่รู้อะไรไหม?

        ผมก็ยังอยู่ตรงนี้พร้อมที่จะเล่าต่อ พูดต่อ กัดต่อก็เพราะ 'เรื่องนี้มันยังไม่จบ'

        ยังมีอีกหลายคนที่ยังรอจะถูกเปิดโปง

        รอให้ผม..

        หลิวเจี้ยนคนนี้เปิดฝาแล้วเทเรื่องราวใส่หูพวกนายจนเปียก

        ดังนั้น

        ถ้าพวกนายยังมีแรงจะฟัง ผมก็ยังมีแรงจะเล่า

        และต่อให้เสียงผมแหบจนคล้ายลุงขายยาในตลาดเยาวราช

        ผมก็จะเล่าให้จบเพราะนี่คือเรื่องของผม

        และพวกนายก็ดันเลือกจะมาฟังมันเข้าแล้ว

        ก็หวังให้พวกนายอยู่ฟังกันจนถึงที่สุดละกันนะ

        แล้วเชื่ออะไรไหม..

        ไม่มีใครคิดจะหยิบน้ำให้ผมจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย!?!