แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพักของโนวาสาดส่องลงบนเตียงนุ่ม ‘อากาศสดชื่น’ เสียงนกร้องดังมาจากนอกหน้าต่างเขานึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ที่ลอยมาตามลมมันคือกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์ ที่เขาซื้อมาจากร้านดอกไม้ใกล้ๆกับสมาคมนักวิจัย ‘ดอกไม้ที่…ช่วยให้รู้สึกสงบ’ เขาคิดในใจ
โนวาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆบรรยากาศในยามเช้านั้น สงบเงียบและสดชื่น เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ‘ร่างกายเบา ปวดเมื่อยน้อยลง’โนวายกมือขึ้นแตะที่แขนขวา แผลจากการฝึกต่อสู้หายสนิทแล้ว ‘พลังการฟื้นฟูตนเองมันช่วยได้เยอะจริงๆ’
โนวาเริ่มทำการฝึกสมาธิอย่างจริงจังทุกเช้าก่อนที่เขาจะออกไปทำงานที่สมาคมนักวิจัย เขาจะใช้เวลาประมาณ 30นาที ในการนั่งสมาธิอยู่บนเตียง ‘ต้องมีสติ ต้องควบคุมอารมณ์’เขาหลับตาลง กำหนดลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ ‘หายใจเข้า…หายใจออก…’
‘ต้องทำความเข้าใจ’เขาสังเกตอารมณ์ของตัวเอง ‘และควบคุมอารมณ์’ ในตอนแรกโนวารู้สึกว่ามันยากมาก ‘จิตใจ’เขาลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้อง ‘มันฟุ้งซ่านสับสนวุ่นวายไปหมด’
‘ฉันไม่มีสมาธิเลย’
‘แต่ฟินเนลบอกว่า…’โนวานึกถึงคำพูดของฟินเนล ‘มันต้องใช้เวลา ต้องฝึกฝน’
โนวาเริ่มต้นทำสมาธิใหม่เขาพยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ ออกไป การฝึกฝนทำสมาธิของโนวาในช่วงแรกๆ นั้นไม่ได้ราบรื่นนัก แต่หลังจากฝึกฝนไปได้สักพักโนวาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ‘มันค่อนข้างยาก แต่มันก็ช่วยได้จริงๆ’ เขาคิดในใจ‘มันช่วยให้ฉันควบคุมพลังอารมณ์ของตัวเองได้ดีขึ้น’
‘พลังของเส้นทางประกายแสงและพลังของเส้นทางพันธสัญญาของฉันมันแข็งแกร่งขึ้นและมั่นคงขึ้น’ โนวานึกถึงตอนที่เขาฝึกใช้พลังทั้งสอง
‘ฉันใกล้จะไปถึงขั้นที่2 แล้ว อีกแค่ไม่กี่ก้าว’
โนวาหลับตาลงอีกครั้งกำหนดลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ เขานึกถึงคำแนะนำของฟินเนล ‘ควบคุมและเข้าใจอารมณ์ของตัวเอง’
หลังจากทำสมาธิเสร็จโนวาก็ลืมตาขึ้น มองไปที่ปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง ‘อีก 2เดือนกว่าๆ การทดสอบกองกำลังสำรวจก็จะเริ่มขึ้น’ เขากำหมัดแน่นดวงตาสีฟ้าฉายแววแห่งความมุ่งมั่น ‘ฉันต้องฝึกให้หนักกว่านี้ต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ อย่างน้อยฉันก็ต้องไปให้ถึงขั้นที่ 3’
‘เฮ้อ อยากจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมๆอยากนอนอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดทั้งวัน โดยที่ไม่ต้องมาคิดถึงเรื่องอันตรายอะไรไม่ต้องต่อสู้ ไม่ต้องฆ่า ไม่ต้องหลบหนี ไม่ต้องเอาชีวิตรอด’ โนวาถอนหายใจออกมา ‘แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา’
‘ฉันยังต้องเผชิญหน้ากับความจริง’เขานึกถึงคำสาป 100 บท องค์กรลับ การทดสอบกองกำลังสำรวจและเรื่องต่างๆ ที่รอเขาอยู่ข้างหน้า ‘ฉันต้องแข็งแกร่งกว่านี้...’
โนวาลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองนิวโฮปผู้คนมากมายกำลังเดินขวักไขว่ไปมา พ่อค้าแม่ค้ากำลังจัดร้านค้า นักรบกำลังฝึกซ้อมเด็กๆ กำลังวิ่งเล่น ‘ทุกคนต่างก็กำลังใช้ชีวิต…’
โนวาใช้เวลาว่างส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุดของสมาคมนักวิจัย‘ห้องสมุดที่นี่มีหนังสือเยอะแยะมากมาย’ เขามองไปรอบๆ ‘มันใหญ่กว่าห้องสมุดที่บ้านฉันอีก’เขาเดินเข้าไปหยิบหนังสือเกี่ยวกับเส้นทางอารมณ์มากมายมาอ่าน ‘ฉันต้องศึกษาเส้นทางประกายแสงขั้นที่ 2ให้ละเอียด’
โนวานึกถึงพลังของเส้นทางประกายแสง‘มันคือพลังที่เกิดจากความกระหายในความรู้ ความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนาในสิ่งใหม่ ๆ ผู้ใช้พลังเส้นทางนี้มักจะเป็นนักวิจัย นักสำรวจและนักประดิษฐ์ ที่ต้องการความรู้ใหม่ๆ และแสวงหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ’
‘จุดแข็งของเส้นทางนี้คือความรวดเร็วในการเรียนรู้การคิดวิเคราะห์ และการปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ได้ดี’ เขานึกถึงลูเซียน่าที่เป็นผู้ใช้เส้นทางประกายแสงขั้นที่4
‘แต่จุดอ่อนของเส้นทางนี้คือความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่สิ้นสุดมันอาจทำให้พวกเขาหลงทาง สูญเสียตัวตน หรือถูกครอบงำได้ง่าย’
‘ฉันต้องระวังจุดอ่อนนี้เอาไว้’
“ระบบ”โนวาเรียกสติปัญญาประดิษฐ์คู่หูของเขา “สรุปข้อมูลของเส้นทางประกายแสง ขั้นที่ 2ที่ฉันรวบรวมมาให้ฉันดูหน่อยสิ”
“ติ๊ง!ข้อมูลเส้นทางประกายแสง ขั้นที่ 2” หน้าต่างโปร่งแสงของระบบปรากฏขึ้น“อารมณ์หลักของขั้นที่ 2 คือความอยากรู้อยากเห็น”ระบบกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“ความอยากรู้อยากเห็นนั้นมีทั้งด้านบวกและด้านลบ” ระบบอธิบาย “ด้านบวกของมันคือการเป็นแรงผลักดันให้มนุษย์แสวงหา ค้นคว้า ทดลอง เรียนรู้ พัฒนาและค้นพบสิ่งใหม่ ๆ”
“ส่วนด้านลบของมันคือถ้ามันมากเกินไป มันจะนำพาไปสู่หายนะ… เมื่อมันมากเกินไปมันจะนำพาไปสู่เหตุการณ์อันตราย”
“ขั้นที่2 มีความสามารถ 2 อย่าง คือดึงดูดความลับและส่องแสงนำทาง” ระบบพูดต่อ “ดึงดูดความลับคือการดึงดูดความลับและความรู้เข้ามาหาตัวเอง ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดึงดูดได้มากขึ้นเท่านั้น”
“ส่วนส่องแสงนำทางคือการทำให้เกิดแสงสีส้มที่เปล่งประกายนำทางผู้ใช้ไปยังสิ่งที่ตัวเองสนใจในส่วนของพลังนี้จะไม่สามารถควบคุมได้ ขึ้นอยู่กับโชคและโอกาสรวมถึงอารมณ์ที่รุนแรงของผู้ใช้”
“แนวทางการฝึกฝนคือการฝึกฝนการดึงดูดสิ่งต่างๆ เข้ามาหาตัวเอง การตามหา การค้นพบการทดลองสิ่งที่ตัวเองสนใจ เช่น การสำรวจสถานที่ลึกลับ การไขปริศนาหรือการทดลองสิ่งใหม่ ๆ”
“อืม…ฟังดูน่าสนใจ และสนุกดี” โนวาพยักหน้า
“ติ๊ง!”
“ระบบ” โนวาเรียกสติปัญญาประดิษฐ์คู่หูของเขา “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“แจ้งเตือน! ค่าความชอบเพิ่มขึ้นเป็น 25 คะแนนแล้ว”
‘เพิ่มขึ้นมาค่อนข้างเร็วเลย…เทียบกับช่วงแรก’ โนวาคิดในใจ
“ระบบ แสดงรายการไอเทมและความสามารถที่ฉันสามารถแลกได้ ขึ้นมาให้ฉันดูหน่อย”โนวาสั่ง
“ติ๊ง!” หน้าต่างโปร่งแสงของระบบปรากฏขึ้น รายการสินค้าต่างๆถูกแสดงขึ้นมาตรงหน้า
“ระบบ คิดว่าฉันควรจะแลกอะไรดี?” โนวาถาม
“ระบบระดับ 1 ไม่สามารถให้คำแนะนำได้ผู้ดำเนินเรื่อง…ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง” ระบบตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
“อืม…งั้นฉันขอเก็บ 25 คะแนนเอาไว้ก่อนแล้วกัน”โนวาครุ่นคิด ‘ถึงจะเพิ่มขึ้นมา 25 คะแนนแต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้มาก ฉันต้องรวบรวมคะแนนให้มากกว่านี้ถึงจะพอทำอะไรได้บ้าง’
โนวาใช้ชีวิตประจำวันในเมืองนิวโฮปไปกับการทำงานเป็นนักวิจัยในสมาคมนักวิจัยเขาทำงานร่วมกับมาคัส ช่วยมาคัสในการทดสอบอุปกรณ์ต่างๆ ‘อุปกรณ์ส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ที่ถูกออกแบบมาสำหรับการใช้งานในฟิลด์ A11แห่งนี้’ โนวาคิดในใจ
“โนวานฉันอยากให้นายช่วยฉันทดสอบอุปกรณ์ชิ้นนี้สักหน่อย” มาคัสเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร“มันคือผลึกเรืองแสงที่ฉันพยายามพัฒนามา มันสามารถตรวจจับอารมณ์ได้แม่นยำขึ้น” เขายื่นผลึกสีส้มใสให้กับโนวา
“อืมน่าสนใจ” โนวาพยักหน้ารับ
“ฉันอยากให้นายช่วยฉันทดลองอุปกรณ์บันทึกผลการทดลอง และวิเคราะห์ข้อมูล” มาคัสกล่าว
“ได้สิ”โนวาตอบตกลง
โนวาทำงานร่วมกับมาคัสและนักวิจัยคนอื่นๆ เขาได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มากมาย ทั้งความรู้เกี่ยวกับพลังการออกแบบอุปกรณ์และการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เขายิ้มออกมา
‘มันสนุกกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เยอะเลย’โนวาคิดในใจ
ในเวลาว่างหรือวันหยุดโนวามักจะศึกษาข้อมูลและวิจัยงานต่างๆ ที่ได้รับมอบหมายจากสมาคม ‘งานของนักวิจัย…มันก็ไม่ได้น่าเบื่อเท่าไร’
หลังจากเลิกงานที่สมาคมนักวิจัยโนวามักจะไปที่ลานฝึกของสมาคมนักรบอยู่เสมอ เพราะโนวามีนัดฝึกซ้อมกับยูนะ
พวกเขาประจันหน้าและต่อสู้กันอย่างดุเดือดแลกเปลี่ยนและสลับกันสอนเทคนิคการต่อสู้ รวมถึงช่วยแก้ไขข้อบกพร่องของอีกฝ่าย
ยูนะช่วยปรับการโจมตีของโนวาที่ตรงไปตรงมาจนเกินไปการอ่านการเคลื่อนไหวของศัตรู การจับจังหวะ หลอกล่อ และโจมตีสวนกลับ
ส่วนโนวาก็ช่วยบอกเทคนิคการต่อสู้บางอย่างของยูนะว่ามีข้อเสียอยู่จุดไหนบ้างควรปรับยังไง ทั้งสองคนต่างถกกันเรื่องเทคนิคการต่อสู้และพัฒนามันไปด้วยกัน
บางครั้งเรน่าก็จะมาร่วมวงฝึกฝนกับโนวาและยูนะ
โนวาได้บอกเรน่าเกี่ยวกับการทำเทคนิคการทำสมาธิที่ฟินเนลเคยสอนเขาไว้เรน่าที่ได้รู้เกี่ยวกับเทคนิคการทำสมาธิ เธอก็เรียนรู้และจับทางได้อย่างรวดเร็วเธอควบคุมอารมณ์ความกลัวของเธอได้อย่างเชี่ยวชาญ ส่วนหนึ่งเพราะเธอก็พยายามทำแบบนั้นมาตลอด
เช้าวันหยุดโนวาตื่นขึ้นมาในห้องพักของเขาที่สมาคมนักวิจัย เขาทำสมาธิเช่นเคยและทานอาหารเช้าที่โรงอาหารของสมาคม ‘วันนี้ฉันมีนัดประลองกับจินและฮงที่สมาคมนักรบ’
โนวามาถึงลานฝึกของสมาคมนักรบเสียงดัง ‘ฉัวะๆๆ’ ของเหล่านักรบที่กำลังฝึกซ้อมดาบดังก้องไปทั่ว ลานฝึกกว้างขวางพื้นเป็นทรายสีน้ำตาลอ่อน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาทำให้เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งการต่อสู้
โนวามองไปยังจุดนัดพบใกล้ๆ กับกองอาวุธ ‘อยู่นั่นเอง’
“ว่าไงโนวาน!พร้อมรึยัง?” จินทักทาย โนวาอย่างร่าเริงเขาสวมชุดคลุมสีเขียวเข้มเช่นเคย “วันนี้จะเอาชนะพวกเราให้ได้ใช่ไหมล่ะ?”
“แน่นอนสิมาเลย!” โนวาตอบรับคำท้าทาย
“2 ต่อ 1เหมือนเดิมนะ” ฮงพูดพลางยืดเส้นยืดสาย เขาอยู่ในชุดเสื้อแขนกุดสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำเผยให้เห็นรอยสักรูปหมาป่าสีดำสนิทที่แขนขวาของเขา “เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”
“จัดมาเลย!”โนวายิ้ม ‘การต่อสู้ 2 ต่อ 1 กับจินและฮงถึงแม้ว่าจะเป็นการฝึกฝนแต่มันก็ไม่ง่าย’ โนวาคิดในใจ ‘ถ้าฉันใช้พลังทั้งหมดฉันก็พอจะมีโอกาสชนะ 1 ใน 5 แต่ถ้าไม่ใช้พลังอารมณ์ใช้แค่ความสามารถทางกายภาพ ฉันมีโอกาสชนะแค่ 1 ใน 10 เท่านั้น’
‘ต้องลองดูอีกสักทีต้องหาทางเอาชนะให้ได้!’
“งั้นเริ่มได้เลย!”จินประกาศกร้าว ทันใดนั้นการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว!
“ฉัวะ!ฉึก! ครืน!” เสียงอาวุธกระทบกันดังก้องไปทั่วลานฝึก ‘ไวมากแถมพวกเขายังประสานงานกันได้ดีเหมือนเดิม’ โนวาคิดในใจ เขารู้สึกกดดันเล็กน้อย
“ฮึบ!”โนวาพยายามตั้งสติ เขาใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของจินและใช้เท้าถีบหอกของฮงที่พุ่งเข้ามาพร้อมกัน “แฮ่กๆๆ” เขาหอบหายใจ ‘พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม’
โนวาวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของทั้งคู่‘ทั้งจิน และฮงพวกเขายังคงใช้รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับคราวที่แล้ว...ต้องหาจังหวะแล้วโจมตีสวนกลับให้ได้!’
“รากแห่งความเชื่อมั่น!”จินตะโกนเรียกใช้พลัง พลังงานสีเขียวอ่อนสว่างวาบขึ้นรอบร่างกายของเขา ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจินพุ่งตัวเข้ามาหาโนวาอย่างรวดเร็ว ดาบในมือของเขาพุ่งเข้าใส่ราวกับสายฟ้า
โนวาสัมผัสได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น‘ต้องใช้สมาธิ!’ โนวาตั้งรับการโจมตีของจินอย่างใจเย็น “ฉัวะ! ฉึก!”เขาใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของจินอย่างแม่นยำ ‘ฉันควบคุมมันได้ดีขึ้น การใช้ 2เส้นทางพร้อมกัน มันง่ายกว่าเมื่อก่อน’
“ฮ่าๆๆๆนายพัฒนาขึ้นเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ยโนวาน เก่งขึ้นเยอะเลย!” จินหัวเราะ
“แต่มันก็ยังไม่พอหรอก!”จินพุ่งเข้ามาโจมตีโนวาอีกครั้ง ดาบของเขาฟาดฟันใส่รวดเร็วและดุดันโนวาสัมผัสได้ถึงความเร็วที่แตกต่าง ‘เขาเร็วกว่าฉันมากเกินไป บ้าเอ๊ย!ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้!’
โนวาพยายามควบคุมสติ‘ใจเย็นๆ โนวาน ใจเย็นๆ’
“ฮง!ถึงตานายแล้ว!” จินหันไปตะโกนเรียกฮง
“อืมได้เลย” ฮงพยักหน้ารับ เขาพุ่งเข้ามาหาโนวา “ระวังไว้ให้ดีล่ะ โนวาน!”
เสียงอาวุธกระทบกันดังก้องไปทั่วลานฝึกโนวานั้นต้องรับศึกหนักขึ้น เขาต้องรับมือกับการโจมตีจากทั้งจินและฮงพร้อมๆ กัน ‘ฮงแข็งแกร่งแต่ก็ไม่เร็วเท่าจิน…ฉันต้องหลบการโจมตีของจิน แล้วหาจังหวะโจมตีสวนกลับไปที่ฮง!’
“รากแห่งความเชื่อมั่น!”ฮงคำรามลั่น “อ๊าาาาา” เขาพุ่งเข้าหาโนวา หอกสีเงินพุ่งเข้าใส่ราวกับพายุ
“ฉัวะ!”โนวารับการโจมตีของทั้งจินและฮงพร้อมกัน แขนของเขารู้สึกชาจากแรงปะทะมหาศาล ‘พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นเยอะเลย…’โนวาคิด
“ฮึ่ม!”โนวาพยายามสงบสติอารมณ์ ‘ต้องมีสมาธิ ต้องควบคุมอารมณ์…’
‘ตอนนี้แหละ!’ โนวาคิดในใจ
“ประกายแสง!รากแห่งความเชื่อมั่น!” โนวาเรียกใช้พลังของ 2 เส้นทางพร้อมกันเขาสัมผัสได้ถึงความเร็วและพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ‘ต้องรีบ!’โนวาหาจังหวะหลบการโจมตีของจิน และพุ่งเข้าใส่ฮง
“ตูม!”ดาบของโนวาปะทะเข้ากับหอกของฮงอย่างจัง ฮงเซถอยหลังไป 2-3 ก้าว
‘โอกาสนี้ล่ะ’โนวากระหน่ำโจมตีฮงอย่างไม่ลดละ “เคร้ง!”
‘อีกนิดเดียว…’
แต่ในที่สุด โนวาก็พลาดท่า“อึก!” จินที่กลับตัวมาได้ทัน ก่อนที่โนวาจะจัดการฮงได้สำเร็จดาบของจินนั้นเฉียดผ่านแขนขวาของโนวา โนวาเซถอยหลัง รู้สึกเจ็บแปลบที่แขนขวา
“บัดซบ!”โนวาสบถออกมา
ฮงใช้โอกาสนี้พุ่งเข้ามาโจมตีโนวาต่อจนในที่สุดโนวาก็พ่ายแพ้ไป…
“อึก!”โนวาทรุดลงกับพื้นทรายสีน้ำตาลอ่อน เขาหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ‘แพ้อีกแล้ว’แม้ว่าร่างกายของเขาจะฟื้นตัวเร็วขึ้นจากความสามารถ “การฟื้นฟูตนเองขั้นต้น”แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่หนักหน่วงกับจินและฮง
“โนวาน!นายเก่งขึ้นเยอะเลยนะ” จินกล่าวให้กำลังใจ เขาเดินเข้ามาตบบ่าโนวาเบาๆ “นายควบคุมพลังได้ดีขึ้นมากเลยการเคลื่อนไหวของนายก็พัฒนาขึ้น”
“ใช่ฉันเห็นด้วยกับจิน นายเก่งขึ้นมาก” ฮงเสริม เขายืนเท้าสะเอว มองโนวา “แต่นายยังขาดประสบการณ์อยู่นิดหน่อย”
โนวาขมวดคิ้ว ‘ฉันยังขาดอะไรอีก?’โนวาขมวดคิ้วและกำลังจะถามออกไปแต่ จู่ๆ เสียงระเบิด “ตูม!!!” ก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของลานฝึก
“เกิดอะไรขึ้น?”โนวา จิน และฮง มองไปยังต้นกำเนิดของเสียง
“เสียงนั้นมันมาจากลานฝึกส่วนตัว”โนวารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล และพลังงานสีเขียวที่คุ้นเคย ‘พลังขั้นที่ 3!’
“เอาอีกแล้วสินะโซเฟียเธอกำลังฝึกฝนกับหัวหน้าอเล็กซ์เพื่อที่จะทะลวงไปยังขั้นที่ 4 อยู่น่ะ” ฮงพูด
“สนใจไปดูหน่อยไหมล่ะโนวาน?” จินชวนโนวา
“ไปสิ”โนวาพยักหน้าตอบตกลง ‘ฉันเองก็อยากเห็นว่าการฝึกฝนเพื่อไปยังพลังขั้นที่ 4 ของเส้นทางพันธสัญญามันจะเป็นยังไง’
พวกเขาทั้งสามคนเดินทางไปยังลานฝึกส่วนตัวลานฝึกส่วนตัวนั้นตั้งอยู่ด้านหลังของตึกหลักของสมาคมนักรบมันเป็นพื้นที่วงกลมขนาดใหญ่ ถูกห้อมล้อมไปด้วยกำแพงสูงบริเวณนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้คริสตัลสีฟ้าอ่อน ที่เปล่งประกายระยิบระยับ โนวา จินและฮงนั้น พวกเขายืนมองโซเฟียอยู่ที่ประตูทางเข้า
“นั่นมันโซเฟีย!”โนวามองไปที่กลางลานฝึก
โซเฟียในชุดฝึกสีขาวกำลังต่อสู้กับอเล็กซ์ที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ อย่างดุเดือด เสียงอาวุธปะทะกันดังสะท้อนไปมา พลังงานปะทะกันจนเกิดระเบิดแสงสว่างสีเขียวและสีทองสลับกันไปมา พื้นดินสั่นสะเทือนฝุ่นควันสีขาวลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ
‘ถึงจะเสียแขนไปข้างนึงแต่เธอแข็งแกร่งมากกว่าเดิมซะอีก’ โนวาคิดในใจ
ข้างกายโซเฟียซิล กลูมฮาวด์สีขาวขนฟูฟ่องของเธอ กำลังต่อสู้กับไวท์ หมาป่าคู่หูของอเล็กซ์เสียงคำราม “กรรรรรรร!” ของทั้งคู่นั้น ดังสะท้อนไปมา
“ทั้งคู่กำลังพยายามที่จะต่อสู้กับคุณอเล็กซ์”โนวาพึมพำกับตัวเอง
“แต่ก็แพ้ทุกครั้ง”จินกล่าวเสริม
อเล็กซ์ที่กำลังต่อสู้กับโซเฟียใบหน้าของเขาดูกังวลเล็กน้อย ‘การประสานงานของพวกเขายังไม่ดีพอ’ อเล็กซ์คิดในใจเขามองไปยังโซเฟีย ‘เธอยังคงไม่ไว้วางใจซิลเธอยังคงเชื่อมั่นในพลังของตัวเองมากเกินไป ต้องหาทางช่วยเธอ…’
“เอาล่ะพอแค่นี้ก่อน” อเล็กซ์ประกาศ เขาเดินเข้าไปตบบ่าโซเฟียเบาๆ “พัก 1 ชั่วโมง…แล้วค่อยมาเริ่มกันใหม่”
อเล็กซ์หันไปมองโนวาจิน และ ฮง “พวกเธอมาดูการฝึกของโซเฟียกันเหรอ? โทษทีนะแต่เราจะกำลังพักกันพอดีเลย”
“อาไม่เป็นไรครับ ผมแค่แวะมาดูเฉยๆ ครับ” โนวาพยักหน้ารับ
“อืมเข้าใจแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” อเล็กซ์ยิ้มให้ ก่อนจะเดินจากไป
“โนวานจิน ฮง พวกนายมาดูการฝึกของฉันเหรอเนี่ย?” โซเฟียกล่าวทักทายทั้งสามคนเธอยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบใบหน้า แววตาสีฟ้าของเธอจับจ้องไปที่โนวา จิน และฮง
“ใช่ๆๆพวกเราได้ยินเสียงดังเลยแวะมาดูน่ะ” จินตอบ
“คุณโซเฟียสบายดีไหมครับ?” โนวาถาม
“อืมสบายดี เหมือนเดิมทุกอย่าง แค่แขนหายไปข้างหนึ่งเท่านั้นเอง” โซเฟียตอบ
“การฝึกเป็นยังไงบ้างครับ?ดูหนักหน่วงกว่าตอนที่ผมฝึกซ้อมกับจินและฮงอีก” โนวาถามต่อ
“หนักมากกกก...ทั้งร่างกายและจิตใจเลยล่ะ”โซเฟียถอนหายใจ เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวข้างๆ ลานฝึกสายตาของเธอเหลือบมองไปยังแขนซ้ายที่ว่างเปล่า ‘แขนข้างที่ฉันเสียไป’ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอก็สะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป ‘ฉันต้องรับหน้าที่ผู้นำต่อจากอเล็กซ์ ต้องปกป้องทุกคนในสมาคม…’
“แต่ฉันก็ต้องพยายามล่ะนะอเล็กซ์เขาชอบใช้งานคนพิการหนักจริงๆ” โซเฟียกล่าว เธอหัวเราะเบาๆ
โซเฟียมองไปที่โนวาเธอสังเกตเห็นถึงพลังของเขาที่กำลังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ‘อีกไม่กี่ก้าว…ต้องการแค่แรงกระตุ้นอีกนิดหน่อยเขาก็จะไปถึงเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 2’
“โนวาน”โซเฟียเรียก “สนใจมาฝึกกับฉันหน่อยไหม?”
“จริงเหรอครับ!?”โนวาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “แต่ว่า…”
“ไม่ต้องกังวลน่าฉันรู้น่า ว่านายใกล้จะทะลวงไปขั้นที่ 2 ได้แล้ว”โซเฟียยิ้มให้ “เดี๋ยวฉันช่วยนายเอง”
“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยได้มากเลยครับ”โนวาตอบรับ ‘เธอจะช่วยฉัน…’
“ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่2 น่ะ อารมณ์หลักของขั้นนี้คือการยอมรับ” โซเฟียอธิบาย
“นายต้องยอมรับยอมรับทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งด้านดีและด้านร้ายทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนแอของตัวนายเอง” เธอจ้องมองไปที่โนวาแววตาสีฟ้าของเธอนั้นดูจริงจัง
“เอาล่ะ!งั้นมาเริ่มกันเลย!” โซเฟียประกาศกร้าว เธอหยิบขวานเล่มใหม่ขึ้นมาเตรียมพร้อม โนวาเองก็ชักดาบหนามโลหิตออกมาเช่นกันส่วนจินกับฮงก็แยกตัวกลับไปฝึกกันต่อที่ลานฝึกด้านข้าง
การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้นเสียงอาวุธปะทะกันดังก้องไปทั่วลานฝึก โซเฟียรุกเข้าใส่โนวาอย่างไม่ลดละผลักโนวาถอยร่นอย่างรุนแรง แต่ผ่านไปได้ไม่นาน โนวาก็ถูกโซเฟียโจมตีจนล้มลงกับพื้น
“อัก!”
“นายยังอ่อนแอเกินไปโนวาน” โซเฟียกล่าว ขณะที่โนวาล้มลงกับพื้น “นายยังไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่านายมันอ่อนแอได้”
โนวาขมวดคิ้ว ‘ทำไมอยู่ดีๆ เธอถึงต้องพูดแบบนี้ด้วย’ เขารู้สึกโกรธ โนวาลุกขึ้นยืน “ผมพยายามอยู่นี่ไง”
“ไม่นายกำลังหนี หนีจากความจริง นายยังคงกลัวความอ่อนแอของตัวเอง กลัวการถูกทิ้งกลัวความจริงที่นายพยายามปฏิเสธและพยายามที่จะหนีจากมัน” โซเฟียพูดต่อเธอมองโนวาด้วยแววตาที่จริงจัง “นายจะไม่มีวันแข็งแกร่งขึ้นถ้ายังคงเป็นแบบนี้!”
คำพูดของโซเฟียเหมือนกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของโนวา‘บัดซบ!’ เขากัดฟันแน่น ความรู้สึกโกรธ ความหงุดหงิด ความอับอาย และความเศร้า พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ‘เพราะแบบนั้น ฉันถึงได้พยายามอยู่นี่ไงเล่า!!!’
โนวาพุ่งเข้าโจมตีใส่โซเฟียอีกครั้ง
‘เธอไม่เข้าใจหรอก…’ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว ‘เธอไม่เคยต้องเจอกับเรื่องราวแบบฉัน’
“เพราะแบบนั้น...เพราะแบบนั้นไงผมถึงได้พยายามอยู่!!!” โนวาทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเรียกใช้พลังทั้งสองเส้นทาง “ประกายวาบ!รากแห่งความเชื่อมั่น!” พลังงานสีส้มและสีเขียวอ่อนพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขาโนวาพุ่งเข้าใส่โซเฟียอย่างรวดเร็ว ดาบของโนวาปะทะเข้ากับขวานของโซเฟียอย่างจัง
“เคร้ง!!!”
“ไม่!นายก็แค่กำลังละทิ้งมันไป แต่นายไม่ได้ยอมรับมัน!!!” โซเฟียตะโกนเธอจ้องมองไปที่โนวา ดวงตาสีฟ้าของเธอฉายแววจริงจังเธอใส่พลังทั้งหมดลงไปในขวานของเธอ พลังงานสีเขียวอ่อนสว่างวาบโซเฟียผลักดาบของโนวาออกไปอย่างรุนแรง
“บึ้ม!!!”
“อึก!เจ็บ!” แรงปะทะผลักโนวาจนกระเด็นไปไกลหลายเมตร เขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง ‘บ้าเอ๊ย’โนวานอนแผ่อยู่บนพื้น มองท้องฟ้าสีครามสดใส...
‘เธอพูดถูก...’
เขานึกถึงลีโอเพื่อนของเขาที่จากไป...
โนวานอนแผ่อยู่บนพื้นทรายสีน้ำตาลอ่อนของลานฝึกส่วนตัวใบหน้าของเขาหันขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆหมอก ‘เธอพูดถูก’ เขานึกถึงคำพูดของโซเฟียที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของเขา‘ฉันมันอ่อนแอ’ เขายอมรับความจริง ‘ฉันขี้ขลาด และหวาดกลัวในทุกอย่าง’
“แต่ฉันต้องเข้มแข็งขึ้น”โนวาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขานั้นแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบ “ต้องแข็งแกร่งกว่านี้”
“ทั้งหมดนั่นมันคือตัวฉัน”เขาจ้องมองไปที่ท้องฟ้าสีคราม ดวงตาสีฟ้าของเขานั้นฉายแววเศร้าสร้อย “ใช่ ฉันยอมรับ”
ทันใดนั้นเขารู้สึกถึงพลังงานสีเขียวอ่อน แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกอบอุ่นและความมั่นคงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย‘นี่มัน’
“นี่คือการยอมรับ?’โนวาเบิกตากว้าง “ฉันไปถึงขั้นที่ 2 แล้ว” เขาพึมพำ“เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 2”
โซเฟียมองโนวาที่กำลังปลดปล่อยพลังงานสีเขียวอ่อนออกมาร่างกายของเธอนั้นหยุดนิ่ง แววตาสีฟ้าฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ‘ในที่สุดเขาก็ทำได้เขาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว’
“เห็นไหมล่ะ?ฉันบอกนายแล้วว่านายทำได้” โซเฟียยิ้มออกมา เธอเดินเข้ามาหาโนวามองเขาด้วยความชื่นชม “ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ว่านายแข็งแกร่ง โนวาน”
“ขอบใจครับ”โนวายิ้มออกมา เขากำลังจะลุกขึ้นยืน แต่ในวินาทีนั้น โซเฟียกลับทำหน้าตกใจ “ห๊ะ?” เธอกุมแขนข้างขวาของตัวเองร่างกายของเธอสั่นเทา “ความรู้สึกนี้มัน...”
“คุณโซเฟีย!”โนวาตกใจและรีบวิ่งเข้าไปหา “คุณเป็นอะไรรึเปล่า!?”
“ชู่ววววว!”โซเฟียยกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปาก เธอไม่ได้ตอบอะไรออกมา เธอหลับตาลง ‘ความรู้สึกนี้มันความไว้วางใจ ฉันสัมผัสได้’
พลังงานสีเขียวอ่อนพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว‘เริ่มจับทางได้แล้ว’
“เธอกำลัง...”โนวามองโซเฟียอย่างตื่นตะลึง ‘เธอกำลังจะทะลวงไปถึงขั้นที่ 4 เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 4!’
‘เธอกำลังจะกลายเป็นผู้นำสมาคมนักรบคนต่อไป…’ โนวาคิดในใจ ‘ฉันไม่ควรรบกวนเธอ’
โนวาลุกขึ้นยืนเดินออกมาจากลานฝึกส่วนตัวอย่างเงียบๆ ขณะที่เขากำลังจะเดินออกไป “โนวาน”เสียงเรียกดังขึ้น
โนวาหันกลับไปมอง‘คุณอเล็กซ์!’
อเล็กซ์ยืนยิ้มอยู่ที่ประตูทางเข้าลานฝึก“ฉันเห็นแล้วล่ะ เธอทะลวงขั้นที่ 2 ได้แล้วสินะ”
“ครับ”โนวาพยักหน้ารับ
“ยินดีด้วยนะ”อเล็กซ์ยิ้ม “แล้วโนวาน เธอว่างรึเปล่า?” อเล็กซ์ถามต่อ “สนใจมาฝึกกับฉันหน่อยไหม?จินกับฮงพวกเขารออยู่”
“เธอใกล้จะทะลวงขั้นที่4 แล้ว ตอนนี้ฉันปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเถอะ” อเล็กซานเดอร์ตอบ
“ได้สิครับ”โนวาตอบรับ
“งั้นไปกันเถอะ”อเล็กซ์พยักหน้า แล้วเดินนำโนวาออกไป
“วันนี้อากาศดีจริงๆ”อเล็กซ์พูดขึ้นขณะที่เขากำลังเดินนำโนวามาถึงลานฝึกสาธารณะ โดยมีจินและฮงยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“ใช่ครับอากาศดีมากๆ” โนวาพยักหน้าเห็นด้วย
”ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเราจะได้คู่ซ้อมสุดโหด ฮ่าๆ” ฮงหัวเราะ
“ว่าแต่..วันนี้เราจะฝึกซ้อมอะไรกันครับ?”จินถาม
“วันนี้พวกเธอ3 คน สู้กับฉัน” อเล็กซ์ประกาศ
“เอ๊ะ!?จะสู้กันแบบเอาจริงเหรอครับ?!” โนวาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ“1 รุม 3”
“เอ๋…”จินและฮงมองหน้ากัน “แล้วแค่พวกเราจะไหวเหรอครับ?”
“เราคงจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแน่ๆ”จินพูด
“ไม่ต้องกังวลฉันจะลดพลังมาที่ขั้นที่ 3 ระดับสูงสุดให้” อเล็กซ์กล่าวพลางถอดชุดเกราะออก
“ถ้าแบบนี้…ค่อยน่าสนใจหน่อย”จินและฮงมองหน้ากันพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย “คุณอเล็กซ์ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะเพราะพวกเราจะจัดการคุณจนน่วมแน่นอน ฮ่าๆๆ”
“เอาล่ะเตรียมตัวให้พร้อมได้เลย การต่อสู้จะเริ่มขึ้นแล้ว” อเล็กซ์พยักหน้า ยิ้มรับคำท้า
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น!เสียงอาวุธกระทบกันดังก้องไปทั่วลานฝึก
“บึ้ม!บึ้ม! บึ้ม!”
ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย
แม้ว่าอเล็กซ์จะลดพลังลงมาเหลือแค่ขั้นที่3ระดับสูงสุดแล้ว แต่ความเร็วและพละกำลังของเขาก็ยังเหนือกว่าพวกโนวาทั้งสามคนรวมกันซะอีกพวกเขาไม่อาจต้านทานการโจมตีของอเล็กซ์ได้แม้แต่นิดเดียว
ในที่สุดการต่อสู้ก็จบลงในเวลาไม่นาน เหลือไว้เพียงร่างของโนวา จิน และฮงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น พวกเขาพ่ายแพ้ให้กับอเล็กซ์อย่างราบคาบ…
บทที่30“เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 2”
ค่าความชอบปัจจุบัน:25
ค่าความชอบ: 70
*หมายเหตุ:ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเรื่องการตัดสินใจของผู้ดำเนินเรื่องราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเรื่องราว ค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา12:00น. ของวันถัด และ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
127K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
