ฮวาผิงก็เดินกลับเรือนพักพร้อมจูเยว่คิดว่าจะไปงีบหลับเอาแรงเพราะเมื่อคืนโดนซานตงรบกวนในความฝันอีกแล้วทำให้นางหลับไม่เต็มอิ่มสักเท่าใดนักนางกำลังเดินกลับที่พักพร้อมจูเยว่
“เ้าคิดถึงข้าหรือไม่?พึ่งจากกันไม่นานเองนะทำไมข้าคิดถึงเ้าจังเลย”หลนจงส่งเสียงมาข้างหลังฮวาผิงเขาคิดว่าหนวดของเขามีเสน่ห์จึงทำตัวรุ่มร่ามไปทั่ว
“เ้าหลีกทางไปนะ”จูเยว่เบียดตัวขึ้นบังไล่หลนจง
“ฮ่าฮ่าฮ่า”ลูกน้องของหลนจงกางแขนปิดทางเดินยกเท้าเหยียบระเบียงทางเดินเตี้ยๆไว้
“เ้าอย่ามายุ่งกับพวกเราเ้าทำตัวน่ารำคาญได้ทุกวันเลย”ฮวาผิงแผดเสียงดังพร้อมกางเล็บนางโยนพัดเข้าใส่หลนจงเขารับพัดนั่นไว้ได้แล้วกางออกพัดไปมาพร้อมหัวเราะเบาๆ
เสียงฝีเท้าม้าดังเข้ามาใกล้หลนจงเลือบมองไปเห็นสตรีอีกนางหนึ่งลงจากรถม้าผู้เดียวนางผู้นั้นเด็กกว่าฮวาผิงมากและไม่มีผู้ติดตามทันทีที่เห็นหลนจงพยักหน้าให้ลูกน้องวิ่งนำไปก่อนหลนจงโยนพัดคืนให้ฮวาผิง
“เอาไว้ข้าจะมาหาเ้าใหม่นะคิดถึงคิดถึงนะ”พูดจบหลนจงก็รีบวิ่งไปหาแม่นางน้อยผู้นั้นทันทีมองแต่ไกลๆฮวาผิงกับจูเยว่เห็นกลุ่มของหลนจงเข้าไปลวนลามแม่นางผู้นั้นเหมือนที่ทำกับนางสองสามวันนี้แต่ดูท่านางผู้นั้นจะเอาตัวรอดลำบากเพราะนางเดินทางผู้เดียวไม่มีใครช่วยเหลือแต่ฮวาผิงคิดว่าไม่ใช่เื่ของนางนางจึงไม่สนใจแล้วเดินต่อไป
ฮวาผิงได้ยินเสียงเบาๆไกลๆในโถงของโรงเตี๊ยมน่าจะมีเื่อะไรอีกแล้วถ้าเดาไม่ผิดน่าจะเป็หลนจงที่ก่อเื่
ยามเว่ย13.00น.หลังจากที่ฮวาผิงพักผ่อนในเรือนของตัวเองนางกับจูเยว่ก็เดินกลับเข้าไปในโถงโรงเตี๊ยมอีกครั้งคราวนี้นางเห็นฟูเหรินนั่งคุยอยู่ที่โต๊ะกับอันหนาน
นางทำสีหน้าไม่ถูกเลยแค่ไม่กี่วันทำไมเขาทั้งสองจึงได้สนิทกันรวดเร็วเยี่ยงนี้นะนางแอบกำมือแน่นข้างตัว
ที่โต๊ะถัดมาหลนจงนั่งดื่มกินสงบเสงี่ยมแต่แววตามุ่งร้ายต่อฟูเหรินและยังไม่มีท่าที่รุ่มร่ามเหมือนหลายวันมานี้หรือเมื่อ่เช้าอีกด้วยนางบอกให้จูเยว่สั่งน้ำชาและอาหารมากินกันนางทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะหนึ่งที่ยังว่างอยู่ตรงมุมของห้องโถงเฝ้ารอคอยอาหารของตัวเองเผิงเปิ้นกำลังถือถาดอาหารนำมาให้
“เอ๊ะ!เ้าทำงานไม่ได้เื่ยกน้ำชายังไงหกเลอะเทอะใส่ข้าหมดแล้ว”ฮวาผิงแสร้งทำเสียงดัง
“ข้าขอโทษข้าไม่ตั้งใจ”เผิงเปิ้นรีบเช็ดน้ำชาที่หกเลอะแขกโรงเตี๊ยมหันมามองอันหนานลุกขึ้นมาดูใกล้ๆ
“ข้าขออภัยแทนเผิงเปิ้นด้วยนางไม่ได้ตั้งใจหรอกท่านอย่าถือสาเลยมื้อนี้ท่านสบายใจได้เด็กๆดูแลคุณหนูท่านนี้ให้ดี”อันหนานเรียกเสี่ยวเอ้อมารุมกันดูแล
“ที่นี่ใช้ไม่ได้มีอะไรก็ฟรีมันจะใช้ได้ยังไงกันเถ้าแก่เนี๊ยะก็แก้ปัญหาง่ายจริงๆ”ฮวาผิงได้ทีรีบขยายความ
“นายของข้าขอโทษแทนข้าแล้วอีกอย่างท่านยื่นขายื่นแขนเจตนาขวางทางข้าเองข้ารู้นะ”เผิงเปิ้นทนไม่ไหวแฉฮวาผิงทันที
“เ้าพูดแบบนี้แปลว่าก็ต้องเป็ความจริงเสมอไปหรืออย่างไรกัน”ฮวาผิงเถียงพร้อมปัดขนข้างแก้มปรายตามองฟูเหรินว่าเขาสนใจนางหรือไม่
“เ้านายเป็แบบไหนลูกน้องก็คงเป็แบบนั้นแหละ”นางเริ่มพูดจาลามปามอันหนาน
“เห็นแก่ข้าท่านลืมเื่นี้ได้ไหม?”ฟูเหรินรีบเดินเข้ามาเอ่ยถามฮวาผิงเพราะรู้ว่านางสนใจเขาอยู่และคิดว่าที่ฮวาผิงดูจะหาเื่เพราะเห็นเขามานั่งคุยกับอันหนานหรือไม่?
“เพราะท่านหรอกนะข้าถึงยิ้มออก”ฮวาผิงเดินมายืนใกล้ๆฟูเหรินแล้วยิ้มทันทีที่ได้โอกาส
“ข้าไม่เอาเื่ก็ได้ฟูเหรินท่านดื่มเหล้าเป็เพื่อนกับข้าก่อนนะสักจอกสองจอก”ฮวาผิงอ้อนใส่เขา
จูเยว่นั่งลงที่เก่าแล้วทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้นนางรู้นิสัยฮวาผิงดีถ้านางชอบสิ่งใดนางก็ต้องหาหนทางพยายามเอามาให้ได้ใครขวางทางฮวาผิงก็เท่ากับเหมือนเปิดศึกใหญ่
อันหนานเห็นเช่นนั้นนางจึงเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วนั่งลงทำใจเย็นจิบช้าของนางต่อไปเผิงเปิ้นเช็ดทำความสะอาดโต๊ะแล้วหันหลังกลับไปทำงานต่อ
ฟูเหรินมองไปมารอบๆห้องบัดนี้ทุกอย่างสงบลงแล้วเขายกถ้วยน้ำชาจากโต๊ะของฮวาผิงขึ้นจิบแล้วยิ้มน้อยๆที่มุมปากให้ฮวาผิงหนึ่งที
“ยินดีที่ได้รู้จักแม่นาง...”เขาอ้าปากค้างไว้เพราะไม่เคยจะจำชื่อของนาง
“ฮวาผิงเรียกข้าว่าผิงผิงสิ”ฮวาผิงทำหน้าให้น่ารักที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้แต่นางไม่น่ารักเลย
“อ๋อ”เขารับคำแบบไม่อยากรับเท่าไหร่
“งั้นข้ากลับไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะแล้วมีโอกาสเราค่อยคุยกันอีกที”ฟูเหรินตัดบทรีบหันหลังเดินกลับทันทีเขากลับไปนั่งคุยกับอันหนานต่อเขายิ้มแย้มหยอกล้อกันไปมาอย่างสนิทสนมอันหนานเลี้ยงขนมฟูเหรินเขากินไปพูดไปรินน้ำชาให้นางไม่มีทีท่าจะสนใจสายตาฮวาผิงที่มองมาเลย
ฮวาผิงหุบยิ้มตั้งตัวไม่ทันเผลอกระทืบเท้าเบาๆลงพื้นสะบัดหางนั่งลงดื่มชาแก้โมโหต่อไปหันไปมาไม่ทันสังเกตในห้องโถงว่าหลนจงหายไปตอนไหน
ฮวาผิงไม่อยากอยู่ในโถงโรงเตี๊ยมนานนักเนื่องด้วยเื่เมื่อสักครู่นางทำหน้าไม่ค่อยถูกเพราะเสียหน้าอีกแล้วเมื่อดื่มกินเสร็จนางเลยเดินกลับเรือนไปพร้อมจูเยว่ระหว่างทางเดินกลับเรือนนางเห็นหลนจงกำลังลวนลามสาวน้อยที่มาโรงเตี๊ยมเมื่อเช้าอยู่
ตอนนี้นางเห็นอาปั๋วมาช่วยสาวน้อยนั่นไว้จากการลวนลามของหลนจงอีกครั้งหลนจงจึงเดินแยกกลับเข้าโถงโรงเตี๊ยมไปส่วนอันหนานก็เดินเข้าเรือนของนางไปแล้วหญิงผู้นั้นเดินมาทางนางพอดี
“เ้าทำไมเดินทางลำพังเล่ามันอันตรายเ้าไม่รู้หรอกหรือ?”ฮวาผิงเอ่ยถาม
“ข้ามีความจำเป็ต้องไปหามารดาที่ชิงหนง”สาวน้อยผู้นั้นกล่าว
“ลำบากลำบากจริงๆ”ฮวาผิงตีสีหน้าสงสารนาง
“เ้าไปที่เรือนข้าก่อนได้เ้าอยู่ลำพังเผื่อเ้าพ่อค้าลามกนั่นกลับมาอีกหรือตามเ้าไปที่ห้องเ้าจะทำอย่างไร?ไปนั่งเล่นที่เรือนข้าก่อนขวัญเสียหมดแล้ว”ฮวาผิงเข้าไปโอบไหล่นางทำตัวเหมือนพี่สาวห่วงใยน้องสาว
“ข้า...”นางไม่แน่ใจเพราะนี่ก็คือใครที่ไหนก็ไม่รู้เช่นกัน
“ไปเถอะแล้วเดี๋ยวเ้าค่อยกลับไปห้องของเ้าข้าว่าเ้าพ่อค้านั่นมันรอเ้าอยู่แน่ๆ”ฮวาผิงขู่
ซานตง หลนจง
1K
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
