แอบรักพี่สะใภ้

ภพก้าวขึ้นเตียงสมรสเสียงดังยวบตามน้ำหนักตัว คร่อมทับร่างระหงของพิมพ์ที่นอนสั่นระริกใจเต้นโครมครามปานจะทะลุออกมาจากอก ชายหนุ่มจดจ่อตัวตนแกร่งร้อนที่ขยายขึงแข็งตึงเปรี๊ยะที่ปากร่องรักเปียกชื้นแฉะน้ำรักเปียกชุ่มของภัทร์... ชายหนุ่มขยับสะโพกและกดท่อนกายสอดแทรกกระแทกเข้ามาในร่องรักอุ่นอย่างแรงและรวดเร็วทันทีค้างคาไว้ด้วยความกระหายสู้ศึกรักต่อหน้าต่อตาคนมองในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์วรโชติหลังงาม

แกนกายของภพมุดสอดแทรกเข้าไปในความเปียกอุ่นตอดรัดแน่นได้เพียงครึ่งทางของลำเอ็นหนาที่พยายามสอดใส่ขยับเบียดบด ชายหนุ่มขยับสะโพกกระแทกตัวเข้าหาแพรพิมพ์อย่างเร่งรีบ หวังเอาชนะอาการเสื่อมทางเพศเชิงจิตใจและกอบกู้หน้าตาความเป็นสามีต่อหน้าน้องชายแท้ๆ ที่ยืนเฝ้ามองอยู่ปลายเตียงนอนสมรสในเวลานี้อย่างจดจ่อชวนลุ้นระทึกยิ่งยวด

“ภพคะ... เข้าเลยค่ะ... เอาตัวตนของคุณกระแทกเข้ามาในตัวพิมพ์เลยค่ะ พิมพ์พร้อมแล้ว พิมพ์รักภพนะคะ...” พิมพ์เอ่ยกระซิบเสียงหวานพร่าปนละอายใจระคนท้อแท้ สองแขนสวมกอดแผ่นหลังกว้างของภพแน่นเนื้อตัวเปียกชื้น สูดดมกลิ่นน้ำคาวรักผสมกลิ่นเหงื่อสะท้านของสามีที่เพิ่งผ่านศึกมาอย่างยากลำบากในห้องนอนใหญ่นี้ด้วยความหวั่นไหว

ภพจ้องมองดวงตากลมอุ่นของแพรพิมพ์ด้วยความรู้สึกรักปนสับสนลึกล้ำ “พี่จะทำมันพิมพ์... พี่จะเอาชนะปมบ้าๆ นี้ในสมองพี่ให้ได้ พิมพ์ต้องช่วยพี่นะ... โอบกอดพี่ไว้แน่นๆ เหมือนที่พิมพ์กอดภัทร์เมื่อกี้สิพิมพ์! ครางกระเส่าร้องเรียกชื่อพี่เหมือนที่พิมพ์ครางเรียกชื่อน้องชายพี่เสียงดังลั่นห้องนอนนี้สิ! พี่อยากหายพิมพ์ พี่เจ็บปวดและอยากกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมเพื่อกอบกู้ครอบครัวของเรา!”

แพรพิมพ์สบตาสามีแล้วน้ำตานองไหลอาบสองแก้มอย่างเจ็บใจและละอายใจสะท้านอก “ภพ... อย่ากังวลเลยนะคะ... พิมพ์ขอร้องล่ะ พิมพ์เจ็บปวดและละอายใจเหลือเกิน พิมพ์พร้อมจะเป็นของคุณคนเดียวในคืนนี้ค่ะภพ ขยับตัวสอดสวมรักเข้ามาในตัวพิมพ์เถอะค่ะ พิมพ์ขอร้องล่ะนะภพ พิมพ์ยอมรับว่าพิมพ์ผิด พิมพ์โง่เขลาเองที่ทำร้ายคุณด้วยการกระทำแบบนี้กับภัทร์ในยามอ้างว้างเดียวดายสี่ปีที่ผ่านมา”

ภพสูดลมหายใจสั่นหอบระรัวสะกดอารมณ์ปวดร้าวในใจ ชายหนุ่มขยับสะโพกกระแทกสวนเข้าไปในร่องรักอุ่นเนียนของพิมพ์อีกสองสามครั้งเสียงดัง *ปึก! ปึก!* หวังบดเบียดสยบความกลัวในจิตใจ ทว่าในวินาทีที่เนื้อตัวบดเบียดและกระแทกสัมผัสความเปียกชื้นเฉอะแฉะลื่นคราบน้ำรักอุ่นๆ ของภัทร์น้องชายที่ยังคงหลงเหลือเปียกชุ่มเหนียวหนืดเหนอะหนะอยู่ด้านในร่องรักลึกซึ้งของเมียรักที่ปนเปกันอยู่จนเปื้อนต้นขาเรียวขาวปะทะแสงไฟสลัว

ภาพจำที่น้องชายแท้ๆ ร่วมรักโยกกระแทกเมียรักลื่นเตียงอย่างดุดันเผ็ดร้อน และเสียงครางหวานหยาดเยิ้มของพิมพ์ที่พรั่งพรูออกมาก่อนหน้านี้แล่นริ้วเข้ามาในหัวสมองของภพจนชาวูบเย็นเฉียบกะทันหัน ความเกลียด ความแค้น และความอายถาโถมเข้าใส่จิตใจจนราบคาบ ร่างกายส่วนล่างเกร็งสั่นระริกปฏิเสธทันควันโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้นในเวลานี้บนเตียงนอนสมรสของพวกเขาที่เปียกปอนนองเปื้อนคราบน้ำรักอุ่นๆ

ในพริบตาเดียว แกนกายที่เคยแข็งตึงร้อนระอูกลับหดเฉาเหี่ยวตัวลงและอ่อนยวบปวกเปียกหมดสิ้นฤทธิ์เดช ลื่นไหลหลุดร่วงออกจากร่องรักอุ่นเปียกของพิมพ์ไปทันทีต่อหน้าต่อตาคนทั้งสามคนบนเตียงปูขาวผืนยับเยินของคนเป็นผัวแต่งอย่างหมดทางสู้และหมดท่าสมชายสิ้นดี น่าละอายใจเป็นที่สุดต่อเมียและน้องชายแท้ๆ

ภพนิ่งค้างตัวสั่นระริกอยู่เหนือร่างพิมพ์ ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีจนขาวซีดไร้เลือดและผุดเหงื่อไหลโซมท่วมตัวด้วยความสลดและเจ็บใจสูงสุด ชายหนุ่มพยายามขยับสะโพกเบียดนวดเฟ้นกุมแกนกายมารูดดึงปลุกเร้าด้วยฝ่ามือสั่นระริกหน้าซีดเผือด ทว่าตัวตนของเขากลับนอนสงบนิ่งปวกเปียกเล็กจ้อยไม่มีท่าทีจะตื่นตัวขึ้นมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ล้มเหลวไม่แข็งตัวคาเตียงนอนของตนเองอย่างหมดท่าสมชาย ไร้ประโยชน์ที่จะเยียวยาแก้ไขในค่ำคืนนี้พ่ายแพ้ปมจิตใต้สำนึกของตัวเองเด็ดขาดอย่างราบคาบจริงแท้ไม่มีเหลือร่องรอยให้ลุ้นต่อ

ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังแผ่ซ่าน บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่กลับไม่ได้จบลงด้วยการกล่าวโทษโกรธเคืองหรือก่นด่าทำร้ายจิตใจกันเหมือนหนหลัง ทุกคนต่างก้าวผ่านความโกรธแค้นและความเจ็บช้ำไปชั่วคราว แพรพิมพ์มองหน้าสามีที่นอนซบนิ่งด้วยความรู้สึกเห็นใจและรักสุดซึ้ง หญิงสาวปาดน้ำตาออกจากแก้มก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าบนเตียงนอนสะกดกลั้นความละอายใจเพื่อช่วยเยียวยาแก้ไขร่างกายสามีอย่างจริงใจ

ภัทร์ขยับคลานเข่าเข้ามาใกล้ขอบเตียง กุมมือหนาที่สั่นเทาของพี่ชายไว้แน่นเพื่อปลอบประโลม “พี่ภพครับ... ไม่เป็นไรครับพี่ อย่าเพิ่งท้อใจหรือโกรธตัวเองไปเลยนะพี่ชายของผม พวกเราจะหาทางบำบัดรักษาพี่ไปด้วยกันให้ถึงที่สุดครับ ผมจะยอมช่วยพี่ทุกวิถีทางโดยไม่มีคำว่าเกี่ยงงอนเลยครับพี่ภพ ยอมทำตามที่พี่ต้องการทุกประการเพื่อพวกเราสามคน”

แพรพิมพ์ขยับกายเลื่อนลงมานั่งระหว่างขาของภพ หญิงสาวประคองตัวตนที่เหี่ยวเฉาปวกเปียกของสามีขึ้นมาด้วยฝ่ามือนุ่มอย่างทะนุถนอมประคับประคอง แววตาของเธอสบตากับภพตรงๆ เพื่อส่งผ่านความจริงใจและอยากช่วยเหลืออย่างแท้จริงโดยไม่มีความโกรธแค้นหรือโทษกันเลยสักนิดเดียว

“พิมพ์จะช่วยคุณเองค่ะภพ... พิมพ์จะปรนเปรอให้คุณดีขึ้นเองนะคะ” พิมพ์กระซิบเสียงอ่อนโยนลึกซึ้งกุมแกนกายอุ่นของสามีไว้

หญิงสาวโน้มใบหน้าสวยหวานลงไปตระเตรียมบำบัดด้วยปาก ลิ้นร้อนๆ สีชมพูแตะต้องสัมผัสปลายแกนกายปวกเปียกของภพอย่างแผ่วเบาจนชายหนุ่มสะดุ้งตัวสั่นเทิ้มในอก พิมพ์เริ่มใช้ริมฝีปากอุ่นนุ่มอมยอดเนื้อสีชมพูระเรื่อเข้าไปในอุ้งปากอุ่นชื้นของเธออย่างละเมียดละไม รูดพ่นน้ำลายชโลมเพื่อชุบชีวิตตัวตนของสามีรัก หญิงสาวใช้ลิ้นร้อนตวัดเล้าโลมรอบหัวหยักอย่างขะมักเขม้น รูดดึงขึ้นลงจนแก้มตอบส่งเสียงดูดดึง *จ๊วบ จ๊วบ* ดังลั่นก้องห้องนอนใหญ่ท่ามกลางแสงไฟสลัวหัวเตียง

หญิงสาวพยายามออรัลเซ็กส์อย่างเอาจริงเอาจัง ใบหน้าผงกขึ้นลงรูดลำเอ็นหนาเข้าไปในลำคอระหงจนสุดความลึกสะท้านใจ ฝ่ามือบางทั้งสองข้างคอยประคองนวดคลึงลูกอัณฑะสลับกับใช้ลิ้นร้อนเปียกชื้นลากถูตามรอยหยักด้านล่างพร่ำกระตุ้นปลุกเร้าอารมณ์บำบัดอย่างดีเลิศ ภัทร์ช่วยเอื้อมมือลูบไล้บีบนวดบ่าและไหล่หนาของพี่ชายเบาๆ เพื่อให้ภพผ่อนคลายความกังวลและลดความเครียดจากปมในสมอง ความเห็นใจและสามัคคีร่วมใจของภรรยาและน้องชายทำให้ภพน้ำตาซึมไหลพรากด้วยความซาบซึ้งใจและอบอุ่นใจเป็นที่สุดในเวลานี้

พิมพ์รูดถอนปากออกมาแล้วใช้ลิ้นเลียโลมไล้ไปตามเส้นเลือดปูดโปนด้านข้างของแกนกาย รูดอมลึกเข้าไปในลำคออีกครั้งอย่างตั้งใจดูดดึงกระตุ้น หวังใจจะให้มันเกิดความตื่นตัวกลับมาสู้ศึกรักได้ ทว่าไม่ว่าจะพยายามอมรูดดูดดึงและใช้ลิ้นร้อนชื้นตวัดเล้าโลมชโลมน้ำหวานน้ำลายเปียกชุ่มขนาดไหน แกนกายของภพก็ยังคงล้มเหลวและนอนสงบนิ่งปวกเปียกไร้การตอบสนองสิ้นดี ชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะแข็งขึงขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย ร่างกายปฏิเสธสัมผัสจากปากเมียรักอย่างเด็ดขาดและหมดสิ้นหนทางรักษาคาเตียงในเวลานี้ ชายหนุ่มนอนพิงพนักเตียงหลับตาลงด้วยความกังวลใจแสนสาหัสและทอดถอนหายใจยาวอย่างหมดแรง

พิมพ์ละใบหน้าขึ้นมาอย่างเหนื่อยอ่อน เช็ดคราบน้ำลายที่มุมปากช้าๆ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความกังวลใจระคนเจ็บใจที่ช่วยสามีไม่สำเร็จ หญิงสาวขยับตัวขึ้นไปสวมกอดเอวภพแน่นบีบฝ่ามือหนาไว้แน่นหนาเพื่อเป็นพลังใจและส่งผ่านความอบอุ่น

“ไม่เป็นไรค่ะภพ... อย่ากังวลไปเลยนะคะ พิมพ์รักภพที่สุดและพิมพ์จะอยู่ข้างคุณเสมอค่ะ พวกเราไม่มีโกรธกันแล้ว” พิมพ์เอ่ยปลอบเสียงสั่นเครือลึกซึ้ง

ภพถอนหายใจยาว แววตาสั่นสะท้านวิตกกังวลสูงสุด “พี่เหนื่อยเหลือเกินพิมพ์... พี่เกลียดร่างกายไร้น้ำยานี่จริงๆ ทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้ ทั้งที่พิมพ์และภัทร์ยอมร่วมมือช่วยกันขนาดนี้แล้ว...”

ภัทร์โอบบ่าพี่ชายและพูดอย่างเด็ดเดี่ยวสบประสานใจ “ไม่เป็นไรครับพี่ภพ ในเมื่อวิธีนี้ล้มเหลวและพวกเราทำสุดความสามารถทางปากแล้ว พวกเราสามคนก็ต้องหาหนทางใหม่ร่วมกันเพื่อกอบกู้ร่างกายพี่ให้ได้ครับ ยามนี้พวกเราไม่มีใครโกรธใครหรือโทษกันอีกต่อไปแล้วครับพี่ชายร่วมสายเลือด ทุกคนเห็นใจและอยากช่วยพี่ให้หายดีจริงๆ ครับ”

แพรพิมพ์นั่งเงียบสะกดกลั้นอารมณ์ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนใหญ่ที่เงียบเชียบกระวนกระวายใจสั่นระริก ก่อนที่หญิงสาวจะเงยหน้าสบตากับภพและภัทร์ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจสิ่งสำคัญได้สำเร็จในท้ายที่สุดเพื่อหาทางเยียวยาร่างกายสามี

“ภพคะ... พิมพ์คิดว่าเราต้องการคำแนะนำและมุมมองจากคนนอกบ้างค่ะ... พิมพ์จะลองเดินทางไปหา 'พราว' เพื่อนสาวคนสนิทที่สุดของพิมพ์ที่คอนโดเพื่อขอคำปรึกษาและระบายเรื่องการบำบัดรักษาแบบสามคนนี้ดูค่ะ พราวเรียนจบมาด้านจิตวิทยาและมีความคิดสร้างสรรค์ที่ดี บางทีพราวอาจจะมีไอเดียแปลกใหม่ช่วยรักษาอาการของภพให้หายดีขึ้นมาได้ค่ะ พิมพ์คิดว่านี่เป็นทางเลือกสุดท้ายที่ดีที่สุดในตอนนี้เพื่อช่วยประคองครอบครัวเรานะคะภพ”

ภพและภัทร์ได้ยินข้อเสนอของพิมพ์แล้วต่างหันมองสบตากับคนรัก แววตาของคนทั้งสามปะทะกันอย่างเห็นพ้องและเปี่ยมด้วยความหวังด่านสุดท้ายในการรักษานี้ค้างไว้ โดยทุกคนเห็นชอบร่วมกันที่จะลองฟังคำแนะนำจากพราวเพื่อกอบกู้ชีวิตแต่งงานให้กลับมาดีขึ้นดังเดิมในวันพรุ่งนี้...

(จบตอนที่ 45)