(จบ)ระบบสังหารโชคชะตา ข้าเกิดมาเพื่อพิฆาตตัวเอกและวายร้าย

บรรยากาศในตอนนั้นต่างเงียบสงัด ทุกสายตาถูกดึงดูดให้หันไปยังทิศทางเดียวกัน

ชายหญิงคู่นั้นมีรูปลักษณ์ที่สง่างามและงดงามประดุจภาพวาดจากพู่กันเซียน

ยืนอยู่เคียงกันด้วยท่วงท่าที่ผึ่งผายสมศักดิ์ศรี ดั่งองค์ชายและองค์หญิงแห่งแคว้นผู้กำลังจะเหยียบย่างเข้าสู่ตำนานบทใหม่ของยุค

ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าเล็กน้อยนั้นมีเส้นผมสีเงินเข้มยาวประบ่า

ขับกับดวงตาคมลึกดุจสายฟ้ากลางรัตติกาล ใบหน้าเรียบนิ่งและหล่อเหลาราวกับหล่อออกมาจากหยกสวรรค์ เครื่องแต่งกายของเขาเป็นชุดคลุมสีฟ้าครามปักลายอัสนีบาตที่โอบรัดลำตัวเผยให้เห็นรูปร่างแข็งแกร่งสมเป็นผู้บำเพ็ญเพียร

เขาคือหลิงเทียนจวิน บุตรชายของผู้นำตระกูลหลิง อัจฉริยะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ของสายโลหิตนี้

ว่ากันว่าตั้งแต่เยาว์วัยเขาสามารถอ่านและท่องตำราโบราณได้คล่องแคล่วราวกับผู้ใหญ่

พอเติบโตขึ้นอีกนิดก็สามารถเปิดจุดชีพจรแรกของตนเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร

และเมื่อนั้นเอง ร่างของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล

คลื่นสายฟ้าสีทองผุดขึ้นจากเส้นเลือดของเขา โหมกระหน่ำปะทุออกจากร่างจนกลายเป็นพายุสายฟ้าที่ฟาดผ่ากลางฟ้าจนเกิดปรากฏการณ์ฟ้าร้องฟ้าผ่าติดต่อกันนับชั่วยาม ทำให้ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างหวาดกลัวและตกตะลึงในพลังอันน่าเกรงขามนั้น

ส่วนหญิงสาวที่ยืนเคียงข้าง เข้าสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายกลีบบุปผาหิมะ ดวงหน้างดงามดั่งจันทราในคืนแรม คิ้วเรียวยาวดั่งพู่กัน น้ำเสียงของนางนั้นหากเอื้อนเอ่ยย่อมทำให้ผีเสื้อยังต้องหยุดโบยบิน

เซี่ยงจิ้งเฉินคือบุตรสาวคนเล็กของผู้นำตระกูลเซี่ยง หนึ่งในห้าตระกูลหลักแห่งเมืองหลวง ว่ากันว่าตั้งแต่เด็กนางเติบโตมาโดยมีพ่อแม่พี่น้องเอาอกเอาใจดั่งไข่มุกเม็ดงามในฝ่ามือ นางได้รับการเลี้ยงดูแบบไม่ขัดใจใดๆ จนกลายเป็นคนหยิ่งในศักดิ์สูงของตนเอง

นางไม่เคยมองผู้ใดอยู่ในสายตา มักถือดีและชอบบัญชาให้ผู้อื่นทำตามอย่างไร้การเกรงใจ

ทว่าถึงนิสัยของนางจะเอาแต่ใจเพียงใด ความงดงามและพรสวรรค์ที่ติดตัวมาก็ยิ่งใหญ่เกินจะกล่าวหา

เพราะภายในร่างของนางคือหนึ่งในกายศักดิ์สิทธิ์ที่หาได้ยากเหนือกว่าผู้คนหมื่นแสน

“เซี่ยงจิ้งเฉิน.. หลิงเทียนจวิน.. ออกมาแสดงตัวต่อหน้าท่านผู้อาวุโสสูงสุดหวังฉีเร็วเข้า!”

เสียงของผู้อาวุโสผู้ควบคุมการคัดเลือกในเมืองหลวงเอ่ยขึ้นด้วยความเร่งรีบและตื่นเต้นในน้ำเสียง ร่างของเขายืนเด่นอยู่กลางแถวผู้อาวุโส เขาเป็นผู้ที่ติดตามทั้งสองมาตั้งแต่เริ่มต้นการคัดเลือก และประจักษ์ด้วยตาตนเองว่าพรสวรรค์ของคนทั้งคู่นั้นสูงส่งเพียงใด

ชายหญิงทั้งสองยิ้มบางๆอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะก้าวออกมาจากแถวฝูงชนด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“แสดงความเคารพต่อท่านผู้อาวุโสสูงสุดขอรับ ข้ามีนามว่าหลิงเทียนจวิน เป็นผู้ที่มีร่างเทพอัสนีขอรับ!”

เสียงของชายหนุ่มดังชัดเจนด้วยความแน่วแน่ นัยน์ตาของเขาจ้องมองตรงไปยังหวังฉีโดยไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย

“แสดงความเคารพต่อท่านผู้อาวุโสสูงสุดเจ้าค่ะ ข้ามีนามว่าเซี่ยงจิ้งเฉิน เป็นผู้ที่มีกายาไร้มลทินเจ้าค่ะ”

ดวงตาของนางเปล่งประกายทั้งเย่อหยิ่งและตื่นเต้น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยประหนึ่งหงส์ขาวที่เหินฟ้าท่ามกลางพายุคลื่นวิญญาณ

ทั้งสองแนะนำตัวเองอย่างกล้าหาญ ไม่ตื่นกลัวต่อแรงกดดันจากผู้อาวุโสนับสิบตน และไม่หวั่นไหวต่อสายตาหลายร้อยคู่ที่กำลังจับจ้องอยู่

พวกเขารู้ดีว่านี่คือเวทีของตนเอง และในเสี้ยววินาทีนี้เท่านั้นที่จะสามารถทำให้ชื่อของพวกเขาเป็นที่จดจำแก่เหล่าผู้นำนิกาย

“ร่างศักดิ์สิทธิ์เทพอัสนีกับกายาศักดิ์สิทธิ์ไร้มลทินอย่างนั้นหรือ?!”

หวังฉีซึ่งยืนอยู่พอเห็นทั้งสองก็กระพริบตาอย่างตกใจ เพ่งมองหลิงเทียนจวินก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย

อำนาจอันยิ่งใหญ่ของสายฟ้าฟาดดังแว่วขึ้นมาในโสตประสาท ประหนึ่งสายฟ้าในพายุกำลังรอเวลาฟาดฟัน

จากนั้นก็หันไปยังเซี่ยงจิ้งเฉิน พลันรับรู้ถึงคลื่นความนิ่งสงบอันแปลกประหลาดที่ปลดปล่อยออกมารอบกายของนาง ราวกับรัศมีของหยดน้ำบริสุทธิ์ที่ไม่อาจเปื้อนด้วยสิ่งโสโครกใดๆในโลก

“นี่มันเป็นกายศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ธรรมดาเลยนะ.. พวกเจ้ายืนยันเรื่องนี้แล้วใช่ไหม?”

สิ้นคำกล่าวนั้น ชายชราก็หันไปทางกลุ่มผู้อาวุโสที่ยืนอยู่พร้อมสายตาอันทิ่มแทง

ซึ่งผู้อาวุโสที่ดูแลการคัดเลือกประจำเมืองหลวงก็พยักหน้ารับอย่างมั่นใจ พร้อมเสียงตอบรับที่ดังกังวาน

“แน่นอนว่าขอรับ ท่านผู้อาวุโสสูงสุด พวกเราสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของร่างศักดิ์สิทธิ์จากทั้งสองอย่างชัดเจน ไม่มีข้อกังขาใดให้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ทว่าเพื่อให้มั่นใจอย่างถึงที่สุด เพื่อให้ไม่มีใครกล้าปฏิเสธพรสวรรค์ของพวกเขาในวันข้างหน้า”

“พวกเราจึงอยากจะนำพาทั้งสองคนนี้มาทดสอบกับเสาศักดิ์สิทธิ์เทียนหมิงอีกครั้ง”

“ด้วยพลังอำนาจแห่งเสาศักดิ์สิทธิ์เทียนหมิงที่สามารถตรวจสอบและมองทะลุทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณได้อย่างชัดเจน”

“เราจะสามารถเฟ้นหาศักยภาพที่แท้จริงที่ยังไม่ได้ถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นมาได้ทั้งหมดขอรับ”

เมื่อคำว่าเสาศักดิ์สิทธิ์หลุดออกจากปากของเขาอีกครั้ง

สีหน้าและแววตาของหวังฉีซึ่งเดิมทีเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ กลับแปรเปลี่ยนไปในทันที

ตัวของเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางหลับตาแน่นราวกับต้องข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักหน่วงโดยไม่กล่าวคำใดเพิ่มเติม และเพียงแค่โบกมือเรียกให้บุคคลทั้งสามที่ยืนอยู่เบื้องหลังของตนก้าวออกมา

ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ยังคงตกตะลึงกับความจริงอันยิ่งใหญ่ที่เพิ่งได้ยินไป

“เอาล่ะๆ.. ข้าก็มีเรื่องจะประกาศเช่นกัน”

หวังฉีเปล่งเสียงขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงของเขากลับมาหนักแน่นและเปี่ยมไปความมั่นใจ

“ทางเมืองจงหนานซึ่งข้าได้รับหน้าที่ให้ไปดูแลการคัดเลือกในปีนี้เองก็มีเรื่องน่าเหลือเชื่อไม่แพ้กัน”

“เพราะนิกายเทียนหมิงของพวกเรา.. ได้รับศิษย์ผู้มีร่างศักดิ์สิทธิ์มาอีกสามคน!”

สายตาทุกคู่แทบจะเบิกโพลงทันที ความเงียบแปรเปลี่ยนเป็นเป็นความสับสนอลหม่านในลาน

หัวใจของศิษย์บางคนเต้นแรงราวกับเพิ่งฟื้นจากความฝันที่เหลือเชื่อ

บางคนหันมาสบตากับเพื่อนข้างกายโดยไม่กล่าวอะไรออกมา บางคนถึงขั้นอ้าปากค้างราวกับถูกสะกดด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค

หวังฉีเผยยิ้มบางก่อนจะชี้ไปยังหญิงสาวรูปร่างโปร่งบางผมยาวที่ยืนอยู่ในชุดคลุมสีฟ้าอ่อน สายตาหลุบต่ำดูขี้อาย ท่าทางของนางดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัดแต่กลับมีบางสิ่งในแววตาที่ทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว

“คนแรกคือเหยินเฟย หญิงสาวที่ดูขี้อาย ประหม่า ไม่ค่อยพูดจา ทว่าในยามที่พลังของนางตื่นขึ้น.. จิตวิญญาณของสุริยันจันทราอันลึกล้ำจะเปล่งประกายออกจากดวงเนตรของนาง นางคือผู้ที่ครอบครองดวงเนตรศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรา!”

ทันทีที่คำว่าดวงเนตรศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทราดังออกจากปากของหวังฉี บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับสวรรค์เบื้องบนสั่นสะเทือนเพียงได้ยินชื่อนี้ บางคนมือกำหน้าอกของตนแน่น ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับภูผากดทับจิตวิญญาณ

“ส่วนอีกคนนึงคือหลงเซียวเหยา ชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์ในการต่อสู้และพลังแฝงมหาศาล”

“ในร่างของเขามีสายโลหิตในตำนานหลับใหลอยู่! เขาคือผู้ครอบครองร่างศักดิ์สิทธิ์มังกรเก้าสวรรค์!!”

บรรดาศิษย์ใหม่หลายคนหันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึงจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาออกมาได้

“อะไรนะ?! ร่างศักดิ์สิทธิ์มังกรเก้าสวรรค์?! ดวงเนตรศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรา?!”

“นิกายของพวกเรารับศิษย์ที่มีศักยภาพเช่นนั้นเพิ่มอีกสองคนเรอะ?!”

คำถามมากมายดังขึ้นราวกับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ซัดสาดใส่ใจของเหล่าศิษย์ที่ยังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับความจริงตรงหน้าได้

หนึ่งในผู้อาวุโสถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หัวเราะลั่นออกมาด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุขและภาคภูมิใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ยิ่งใหญ่แล้ว! นิกายของพวกเรายิ่งใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ! ดวงเนตรสุริยันจันทรา กายามังกรเก้าสวรรค์ ร่างเทพอัสนี แล้วก็กายาไร้มลทิน! พวกเขาทั้งสี่.. จะกลายเป็นอัจฉริยะของนิกายเราตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป!”

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากฝูงชน เป็นเสียงของผู้อาวุโสผู้ดูแลการบันทึกชื่อศิษย์ใหม่ซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง

เขาเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

“ว่าแต่อีกคนนึงละท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านกล่าวว่ามีสามคนมิใช่หรือขอรับ?”

คำถามนั้นดังขึ้นพร้อมกับสายตาหลายร้อยคู่ที่หันขวับไปยังชายหนุ่มอีกผู้ที่ยังไม่ได้เอ่ยปากใดๆ

เขายืนอยู่เงียบๆ ณ เบื้องหลังของหวังฉี มือไพล่หลัง ใบหน้านิ่งสงบประดุจผิวน้ำในสระโบราณ

ผมสีดำยาวของเขาปลิวไสวอย่างสง่างามตามแรงลม ดวงตาของเขาไม่เรืองแสงเหมือนเหยินเฟย ไม่เฉียบคมดั่งหลิงเทียนจวิน แต่กลับเย็นลึกยิ่งกว่ามหาสมุทร ราวกับสามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้ด้วยเพียงสายตาเดียว

เขาคือหลัวหยาง

การที่ชายหนุ่มยืนอย่างสงบนิ่งในยามที่ผู้คนตื่นตระหนกแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่มั่นคงอย่างยิ่ง ไม่หวั่นไหวต่อคำเยินยอหรือเสียงลือเสียงเล่าอ้าง และนั่นเองที่ทำให้เซี่ยงจิ้งเฉินซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนักต้องจับจ้องไปยังใบหน้าของเขาอย่างหลงใหล

แม้นางจะเคยเห็นบุรุษหล่อเหลามามากมายในชีวิต ทั้งบุตรแห่งขุนพล บุตรแห่งเจ้าธรรมชาติ หรือหลิงเทียนจวินเองซึ่งนางเคยหลงใหลกระทั่งในตอนนี้ ทว่าไม่มีใครเลยที่จะมอบความรู้สึกเยือกเย็นปนลึกลับอันน่าดึงดูดได้เท่ากับบุรุษผมดำคนนี้