ตำนานผู้วิเศษ

แล้วติงฉีจำต้องสั่นสะท้าน นั่นเพราะดวงวิญญาณของนางเงือกขาวหันมาสนใจตัวเขา ดวงตาของนางแดงก่ำราวกับดวงตาของปีศาจ

นางเงือกขาวชี้ไปที่ร่างของติงฉี จากนั้นร่างของเขาก็ค่อยๆ บิดเบี้ยวด้วยพลังงานอันไร้รูป เสียงกระดูกติงฉีแตกหักดัง เขากรีดร้องอย่างน่าสังเวช แต่น่าเสียดายไม่มีคนได้ยินเสียงของเขาภายใต้อำนาจของนางเงือกขาว

นักบวชนอกรีตเห็นเช่นนี้ เขาก็คล้ายต้องการจะหนี เขายังไม่ตายและทนรับคลื่นเสียงไหว เขาพยายามพุ่งตัวและหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

แต่การกระทำของเขาทำให้เขาดูสะดุดตาในสายตาของนางเงือกขาวตนนี้เช่นกัน!

กลิ่นทะเลโชยจากพื้น อยู่ๆ ก็มีน้ำไหลซึมออกมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นมันก็ก่อตัวเป็นรูปมือ คว้าจับร่างต้าซินและบีบอัด มวลน้ำสีครามใสที่ก่อรูปเป็นมือของหญิงสาว ตอนนี้กลายเป็นสีแดง ก่อนสภาวะนี้จะหายไป

เงือกขาวนางเอามือจับศีรษะที่คล้ายจะเจ็บปวดของตัวเอง นางมองจ้องเซี่ยซีหานอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมองไปที่เคอซวน ในมือของเคอซวนเขาชูเทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' ไว้สองอัน ดังนั้นพลังแห่งเสียงกรีดร้องจึงไม่ได้ทำร้ายเขา และนั่นก็ทำให้ถางเทียนเจี๋ยไม่ได้รับผลกระทบไปด้วย เสียงกรีดร้องถูกยกเลิกอย่างเจาะจง ด้วยระยะพื้นที่ ไม่ใช่ตัวบุคคล

นางเงือกขาวผู้งดงามคล้ายต้องขมวดคิ้ว นางคล้ายพบว่าเทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' ในมือเคอซวนชิ้นหนึ่งดูไม่สมบูรณ์

ในห้วงสำนึกจิตของนาง สัญลักษณ์หนึ่งชิ้น ต่อการเว้นชีวิตหนึ่งคนเท่านั้น

นิ้วของนางชี้ไปที่ทางถางเทียนเจี๋ย เคอซวนวร้องฉิบหายในใจ เขารีบหยิบเทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' อันสมบูรณ์ยัดใส่มือถางเทียนเจี๋ยที่หมดสติ

มุมปากนางเงือกขาวยกยิ้ม มองเคอซวนที่ตอนนี้ถือเทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' ที่เซี่ยซีหานสร้างอย่างรีบร้อนด้วยมือที่สั่นเทา เคอซวนฝืนยิ้มพร้อมในใจภาวนาว่าข้าต้องรอด ข้าต้องรอด ได้โปรดเมตตาลูกตัว ถ้าลูกรอดต่อจากนี้จะเรียกท่านว่าแม่เลย

แต่อยู่ๆ นางเงือกขาว รอยยิ้มของนางหายไป กลายเป็นใบหน้าที่เรียบเฉย พร้อมนิ้วที่ชี้มาทางเคอซวนแทน

ในใจเคอซวน เสียงร้องตะโกนว่า 'ฉิบหาย' ดังมาก

"ข้ายังไม่พร้อมที่จะตาย ข้ายังมีสิ่งที่ข้าต้องทำ แม้ว่า... ต้องขายวิญญาณให้ปีศาจก็ตาม" เคอซวนมองไปที่เทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' อันสมบูรณ์บนตัวถางเทียนเจี๋ย หากเขาหยิบมันขึ้นมาเขาจะเป็นคนที่รอดและถางเทียนเจี๋ยจะเป็นคนที่ตาย แต่สุดท้ายเคอซวนเขาพบว่าตัวเขาทำไม่ได้

เคอซวนหลับตา แม้เขามีสิ่งที่ปรารถนายิ่งที่จะต้องทำให้สำเร็จ จนถึงขนาดที่ในอดีตเขาทิ้งโอกาสที่จะเป็นผู้วิเศษที่แท้จริงไป

แต่เขาก็ยังเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง ร่างถางเทียนเจี๋ยเทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' วางอยู่ที่ตรงอกของเขา

เคอซวนไม่ได้หยิบมัน แต่เขายิ้มและหลับตา

น้ำตาเคอซวนไหล

แต่หยดน้ำตานี้ไม่ได้ไหลเพราะความหวาดกลัว แต่เพราะเสียใจที่ยังไม่ได้ทำบางสิ่ง

"อารา... ลีอา... พ่อขอโทษ"

แต่ในขณะที่เคอซวนเตรียมใจที่จะตาย

!!!วึง วึง วึง

ดินแดนโดยรอบที่ถูกผนึกโดยสายหมอกสีขาวคล้ายเกิดการกระเพื่อมไหวไม่หยุด สายหมอกรอบด้านปลิดปลิว

ดวงวิญญาณนางเงือกขาวรีบหันมองไปทางเซี่ยซีหาน ก่อนที่ปากนางจะขยับ

"ท่าน..."

...

สิบวันต่อมา

"ข้ากำลังจะตาย ข้ากำลังจะตาย ใครก็ได้ช่วยบิดาด้วย ช่วยบิดาด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เสียงเซี่ยซีหานแผดดัง ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่ง รีบเอามือเขย่าร่างของเซี่ยซีหานอย่างรำคาญ

"ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้วไอ้เด็กตัวแสบ..."

ดวงตากลมโตสดใสของเซี่ยซีหานเบิกกว้าง ร่างของเขารีบลุกขึ้นเร็ว โดยตัวเขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว นี่มันอะไรกัน?

ศีรษะของเซี่ยซีหานหันมองรอบตัวเร็ว เขาเห็นเคอซวน พี่ชายถางเทียนเจี๋ย และ...... เจ้าหมียักษ์หน้าโง่ตงตงล้อมเขาอยู่ ตรงหน้า แสงไฟจากกองเพลิงโบกสะบัดไหวไปมา

นอกจากนั้นยังมีกลิ่นหอมเนื้อย่างที่แสนเย้ายวน ทำไมบรรยากาศตอนนี้มันดูแปลกๆ นี่พวกเขาทั้งสามคนตายแล้วงั้นเหรอ! ในนรกสามารถจัดปาร์ตี้เนื้อย่างได้!

ในขณะที่เซี่ยซีหานคิดแบบนี้ อยู่ๆ เคอซวนก็มีใบหน้าเขินอายแบบแปลกๆ เขาเอามือเกาจมูกและพูดอย่างเขินอาย

"ขอบคุณเจ้ามากเซี่ยซีหาน ขอบคุณที่เจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้"

"!ช่วยชีวิตท่าน" น้ำเสียงของเซี่ยซีหานเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างถึงที่สุด เขาช่วยอะไรเคอซวน พวกเรากำลังจะตาย นางเงือกใช่แล้ว นางเงือกขาวนั้นคิดที่จะฆ่าพวกเรา เสียงกรีดร้องของนางทำให้ข้าเกือบจะตาย เซี่ยซีหานพบว่าตัวเองมีความทรงจำถึงแค่ตรงนี้

ในช่วงเวลาที่เขาต่อสู้อย่างบ้าคลั่งกับติงอิ้นและติงกังนักรบห้าดาบที่ใบหน้ากลายเป็นซอมบี้

จากนั้นเขาและชายทั้งสองก็อยู่ในสภาพอนาถเพราะคลื่นเสียงที่กรีดร้องของนางเงือกขาว เซี่ยซีหานรู้สึกราวกับร่างเขาจะถูกฉีกขาด

แต่เขาก็ฝืนที่จะยืนหยัด จากนั้นเซี่ยซีหานพบว่า สภาวะของสติของตัวเองต่อจากนั้นก็พร่าเลือนสุดๆ 'ข้ารอดจากเหตุการณ์นั้นมาได้ยังไง... เคอซวนขอบคุณข้า แต่มันก็แน่นอน ข้าช่วยเขาตั้งเยอะ ความดีข้ามีมากมาย ยกเว้นส่วนที่ข้าทำแผนการบางอย่างเล็กๆ ของเขาเสียหาย การเปิดโปงภาพมายา ข้าหวังว่าเขาจะไม่เอาเรื่องนี้มาบ่นกับข้าทีหลัง'

เซี่ยซีหานไม่คิดจะเปิดประเด็นใดๆ ในอดีต แต่สิ่งหนึ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดในตอนนี้ คือ เกิดอะไรขึ้นหลังจากเขาหมดสติไปและเขารอดจากนางเงือกขาวได้อย่างไร เทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' ของเขาแตกไปพร้อมกับตอนที่เขาไปช่วยพี่ชายถางเทียนเจี๋ยแล้ว

"ท่านผู้วิเศษเคอซวนที่ยิ่งใหญ่ เกิดอะไรขึ้น ข้ารอดจากนางเงือกขาวได้ยังไง ท่านช่วยชีวิตข้าไว้งั้นเหรอ" ในความคิดของเซี่ยซีหาน เขาคิดว่า ผู้ที่ถือเทวรูปเทพเจ้าแห่งโชคชะตาอย่างเคอซวน คงใช้รูปปั้นนี้ถือมันและบังคับให้นางเงือกขาวไม่โจมตีตัวเขา ที่อยู่ในสภาวะหมดสติ

เซี่ยซีหานคิดว่ารูปปั้นเทวรูป 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์หนึ่งอัน อาจจะใช้ช่วยคนได้มากกว่าหนึ่ง? แน่นอนนั่นไม่เป็นความจริง

"เจ้าจำสิ่งที่เกิดขึ้น และสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้เหรอ" เคอซวนพูดด้วยใบหน้าตกตะลึง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"ไม่ท่านผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่ ข้าจำอะไรไม่ได้จริงๆ" ดวงตาของเซี่ยซีหานใสซื่อมาก

ถางเทียนเจี๋ยหันมองเคอซวน เขายิ้มก่อนจะยกแก้วชาอุ่นๆ ขึ้นดื่มและหัวเราะ ไม่หยุด

"ท่านอาวุโสเคอซวน ท่านจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น ให้เจ้าเด็กตัวน้อยน้องชายคนนี้ของข้าฟังไหม"

เคอซวนหน้าแดงก่ำ เขารู้สึกเขินอายอะไรบางอย่าง ก่อนสายตาจะหลุกหลิกมาก เขาขบปากกัดฟัน ก่อนจะแผดเสียง "ไม่... ข้าจะไม่พูดถึงมัน มันน่าอายเกินไป ในเมื่อเขาจำไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ"

ใบหน้าเซี่ยซีหานงงงัน หันมองถางเทียนเจี๋ยและเคอซวนสลับกันไปมาไม่หยุด ราวกับอยากรู้ใจจะขาดว่าพวกท่านปิดบังอะไรข้าอยู่

แต่ดูเหมือนคนหนึ่งจะเอาแต่หัวเราะ ส่วนอีกคนกับเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขินอาย และไม่กล้าสบตาข้านิมันอะไรกัน

ปากของเซี่ยซีหานอ้า แต่ก็รู้สึกพูดอะไรไม่ออก จนกระทั่ง

"นี่คือส่วนของเจ้า..." เซี่ยซีหานงงงัน เคอซวนยื่นกระดาษหลายแผ่นมาให้เขา นี่มันอะไร?

ราวกับว่าเคอซวนรู้ว่าเซี่ยซีหานจะถามอะไร เขารีบแผดเสียงใส่เซี่ยซีหาน โดยใบหน้าหันไปทางอื่น

"มันคือส่วนแบ่งของเจ้า ถึงแม้เจ้าจะคล้ายว่าทำงานหนักมากกว่าคนอื่นๆ แต่พวกเราตกลงกันแล้วว่า การลงมือทำลายกองกำลังหมาล่าเนื้อในครั้งนี้ พวกเราจะแบ่งผลประโยชน์เท่าๆ กัน หลังประสบความสำเร็จ ในกระดาษพวกนี้ข้าได้เขียนสิ่งต่างๆ ที่พวกเราได้ยึดมาได้ ข้าและคุณชายน้อยถางเทียนเจี๋ย ได้เข้าไปยึดและแบ่งทรัพย์สินต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าไม่โกงเจ้าแน่ๆ เจ้าหลับไปสิบวันและพึ่งตื่นเมื่อไม่นาน"

"!สามวัน" เซี่ยซีหานอุทานอย่างตกใจ นี่ตัวเขาจอดับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ในความตกใจ เมื่อดวงตาได้เหลียวมองไปที่แผ่นกระดาษ มือของเซี่ยซีหานจำต้องสั่นสะท้าน ด้วยข้อความส่วนแรกสุดของย่อหน้า

-[ 45,655 บูลนี่ 154,660 เหรียญเหล็ก ]-

จำนวนเงินขนาดนี้นี่มัน! นอกจากนั้นก็มีรายการอื่นๆ ยิบย่อยมากมาย มันเว่อร์วัง จำนวนศาสตราถูกเขียนเป็นตัวเลขหยาบ รูน สมบัติเวทมนตร์ ขวดยาวิเศษ และสมุนไพรที่ยังไม่ได้แยกประเภท นี่คือส่วนแบ่งของเขางั้นเหรอ

'รวย... รวย... ข้ารวยแล้ว' ดวงตาของเซี่ยซีหานราวกับมีเหรียญทองอยู่ในนั้น เขายิ้มหน้าบานมองไปทางเคอซวนและถางเทียนเจี๋ยสลับกันไปมาอย่างมีความสุข ใครเล่าจะไม่ชอบเงิน

ครู่หนึ่งเซี่ยซีหานลืมไปเลยว่า เขาอยากจะถามอะไรเคอซวนกับพี่ชายถางเทียนเจี๋ย