สู่โลกภายนอก
ตูม!
สิ้นเสียงร้องไอรีนที่ทนไม่ไหวก็ะโพุ่งมาถีบเข้าใส่จงลั่วจนกระเด็ดกระดอนออกจากร่างของวาวา ก่อนที่เจนจะรีบเข้ามาดึงร่างของเด็กสาวออกไป
"พี่ไอรีน" วาวาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างเจน
ไอน้ำร้อนผนวกเข้ากับละอองน้ำที่ถูกซัดกระเด็นขึ้นมา ทำให้หล่อนมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้เพียงเลือนราง อาการใยังคงอยู่ แต่ตอนนี้หล่อน้าอาวุธคู่มือคืน สายตาของวาวาสอดส่องไปตามพื้นหินลื่น แต่กลับไม่พบมีดสั้นที่หลุดมือไป แต่เมื่อคิดได้ว่าอาวุธจากบอสน่าจะดีกว่าของตัวเองมาก แถมถ้าเอากลับไปได้ละก็ พวกเพื่อน ๆ ที่สาขานักรบต้องอิจฉาเธอแน่ ๆ แม้สองขาจะยังคงสั่นกลัว แต่ความโลภกลับเอาชนะมันได้ วาวาก้าวเดินไปทางจงลั่วที่ตัวงอเป็กุ้งอยู่บนพื้น แม้จะมองเห็นไม่ชัดนัก แต่ดวงตาที่เรืองแสงของเ้าสัตว์อสูรตนนี้ ก็ช่วยบอกตำแหน่งของมันได้ดี
"ยัยวาวาทำอะไรของเธอ" เสียงะโของไอรีนที่เห็นเด็กสาวรุ่นน้อง กำลังเดินตรงไปที่สัตว์อสูร
"พี่"วาวาตอบเสียงสั่น "หนูจะเอามีดสั้นคืน แต่ก็อีกใจก็อยากได้กระบองของมันไปแทนมีด" วาวาชี้ไปที่จงลั่ว "กระบองมันคงหล่นไปตอนที่พี่ไอรีนถีบมันละ"
ไอรีนมองไปทางจงลั่วแวบหนึ่ง แม้มันจะถูกบดบังด้วยไอน้ำ แต่ก็พอจะมองออกว่ามันไม่ได้ถืออาวุธอะไรในมือ หล่อนรีบกระชากตัววาวากลับมาทันที "ยัยบ้า เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดหรอก" เมื่อได้ตัววาวาแล้วไอรีนก็รีบหันหลังขวับ "พวกเรารีบหนี" หล่อนออกคำสั่งถอนทัพ และทุกคนก็พร้อมใจกันเผ่นแน่บออกไปจากบ่อน้ำร้อนอย่างรวดเร็ว
ปล่อยให้จงลั่วนอนขดตัวงออยู่บนพื้นห้องอาบน้ำแต่เพียงผู้เดียว
หลังจากการล่าสังหารบอสอสูรพรายน้ำล้มเหลว เื่ราวก็ดูเหมือนจะลุกลามไปถึงหูอาจารย์ ทำให้โรงเรียนส่งคนเข้ามาตรวจดูห้องอาบน้ำหญิง ผลการตรวจสอบดูเหมือนว่าจะไม่พบอะไรเลย แต่เพื่อความสบายใจ โรงเรียนจึงได้ทำการวางข่ายเวทมนต์ป้องกันสัตว์อสูรไว้รอบหอพัก หลังจากเพิ่มมาตรการป้องกัน ก็ยังมีคนพบเห็นเ้าอสูรตนนี้อยู่ดี
...ทำให้อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา โรงเรียนเลือกที่จะปิดกราใช้งานห้องอาบน้ำใต้ดินแห่งนี้เป็การถาวร
เมื่อไม่มีใครมารบกวนอีก จงลั่วก็ทำการล่าสัตว์อสูรทุกชนิดที่พบเจอ เพื่อประทังชีวิตจนเขาเลื่อนระดับ
สัตว์อสูรจงลั่ว
ระดับ 2
อาชีพ สัตว์อสูรระดับต่ำ
ทักษะติดตัว
- กลืนกิน
- ต้านทานพิษระดับทั่วไป (1/100)
และทำให้จงลั่วพบว่า เมื่อเขากินผลึกอสูรมันสามารถพัฒนาทักษะเดิมที่ได้รับมาแล้วให้เพิ่มขึ้นได้อีกด้วย แต่ปัญหาก็คือตอนนี้เขาติดอยู่ในห้องอาบน้ำใต้ดินนี้มาสองเดือนแล้ว แม้จะไม่อดตายแต่หากเป็อย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่
ตึง ตึง!! ประตูเหล็ก เป็ทางเชื่อมเดียวของห้องอาบน้ำใต้ดินแห่งนี้ กับหอพักหญิงที่อยู่้า แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ แม้จงลั่วจะพยายามเพียงใด เขาก็ไม่สามารถเปิดเ้าประตูเหล็กออกด้วยแรงของตัวเอง
"หนูขาวก็ล่าจนมันแทบจะไม่เหลือแล้ว ดูท่าล่ามันไปจะช่วยให้เราเพิ่มระดับอีกก็คงยาก ของที่เรามีตอนนี้ก็มีเพียงเ้าลูกกลมที่เจอในมิติปิด กับมีดสั้นที่ยัยเด็กแฝดทำตกไว้ เฮ้อ ถ้าเรายังมีความสามรถในการหาเส้นทางแบบเดิมก็คงดี เอ๊ะ!...นั่นมันตัวอะไร"
สัตว์อสูรรูปร่างคล้ายตุ่นหล่นลงมาจากผนัง จงลั่วไม่รอช้าพุ่งเข้าไปโจมตีมันทันที แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ไวพอ มีดสั้นจึงทำได้เพียงกระแทกถูกพื้นห้อง และตอนนี้มันก็พุ่งตัวกลับไปยังรูที่มันเจาะลงมา และหายไปในที่สุด
สายตาของจงลั่วมองตามรูที่มันเจาะเอาไว้ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบนใบหน้า
"ขนาดของมัน ใกล้เคียงกับตัวเราในตอนนี้พอดี และนั่นจะเป็ทางออกของเรา"
แม้จะยากลำบากในการปีนขึ้นไป แต่เมื่อไม่มีทางออกอื่นอีก จงลั่วจึงไม่มีทางเลือกมากนัก บวกกับมีเวลาเหลือเฟือ ในที่สุดเขาก็สามารถไต่ขึ้นไปจนถึงรูดินที่เ้าตุ่นั์เจาะลงมา จงลั่วพักหอบหายใจจนหายเหนื่อย ก่อนจะมุดเข้าไปตามเส้นทางของตัวตุ่นั์
หลังจากใช้เวลากว่าชั่วโมง ในการพยายามมุดตัวแทรกไปตามช่องดิน ที่ตุ่นั์ขุดขึ้น ในที่สุดจงลั่วก็เห็นแสงส่องลงมาในหลุม แต่เมื่อนึกถึงสภาพตัวเอง ที่ทำให้เด็กนักเรียนใ หากขึ้นไปจนคนอื่นพบเห็นแล้วใอีกคงไม่ดี เพราะเขาเองก็ไม่สามารถเห็นหน้าตาตัวเอง รู้เพียงแต่เนื้อตัวของเขาขาวซีดราวกับศพ แถมด้วยผมเผ้าที่ยาวรุงรัง ดีที่ยังไม่มีหนวดเครางอกเงยออกมา เมื่อคิดถึงความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้น จงลั่วจึงตัดสินใจที่จะออกไปในตอนกลางคืน
"เฮือก" แรงส่งตัวครั้งสุดท้าย ทำให้จงลั่วตะกายขึ้นไปค้างที่ปากหลุม ก่อนจะค่อย ๆ กระดึบตัวขึ้นไปจนพ้นขอบหลุม เขานอนหอบหายใจอยู่ที่ข้างหลุม แหงนหน้ามองดวงจันทร์ที่สุกสกาว ด้วยความอิ่มเอม ก่อนจะหยิบผลึกอสูรอันสุดท้าย ที่ได้จากหนูขาวขึ้นมาใส่ปาก
ผลึกอสูรทำให้พลังงานที่เสียไปฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง จงลั่วจึงแทบไม่ต้องหยุดพัก
"ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองพอสมควร" จงลั่วคิดขึ้น เมื่อเขายืนมองไปรอบ ๆ และเห็นแสงไฟที่ห่างออกไปไกลริบตา "แม่น้ำ" จงลั่วรีบตรงไปยังสายน้ำ ใบหน้าของเด็กหนุ่มสะท้อนผิวน้ำเคียงคู่กับดวงจันทร์ เขาหยิบมีดสั้นขึ้นมาตัดผมตัวเองให้สั้นลง แม้จะดูไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ก็ดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก ใบหน้าของจงลั่วซูบตอบ ดวงตาคล้ำลึก แต่ที่ทำให้เขาใคือั์ตาสีดำสนิท เขาไม่มีตาขาว และนี่คงเป็เหตุผลที่ทำให้เด็กสาวทั้งหลายคิดว่าจงลั่วคือ...สัตว์อสูรพรายน้ำ
การค้นพบครั้งนี้ ทำให้จงลั่วรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติมากเกินไปที่จะเดินเข้าไปในเมือง ทางเลือกของจงลั่วในตอนนี้คือการเพิ่มพลัง เขาจำเป็ต้องหาผลึกอสูรเพื่อเพิ่มพลังของตัวเอง และไม่แน่อาจจะพบสัตว์อสูรที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างตัวเองได้ ซึ่งทักษะของมันจะช่วยแก้ปัญหาเื่รูปลักษณ์ของเขา แต่เขาจะหาสัตว์อสูรแบบนี้ได้ที่ไหนกัน
"ป่าเร้ดวู้ด" จงลั่วเลือกที่จะตรงไปที่ป่าเร้ดว็ด เขาพอจะจำได้ว่ามันเป็ป่าขนาดใหญ่ ที่อยู่ถัดไปจากปราสาทเกสโต แต่เมื่อจงลั่วปีนขึ้นไปยังเนินเขาเตี้ยลูกหนึ่งเพื่อมองสำรวจรอบ ๆ เขาก็พบกับความผิดหวัง เพราะตอนนี้เขายังคงอยู่ในกำแพงโรงเรียนเวทมนต์และการทหารอวาเรส
เมื่อรู้ว่ายังคงไม่สามารถออกพ้นกำแพงโรงเรียน จงลั่วจึงทำการเดินสำรวจรอบ ๆ แทน จงลั่วพบว่าเขาอยู่ห่างจากหอพักหญิงออกมาอีกราวครึ่งกิโลเมตร และที่ด้านตะวันตกสุดเป็กำแพงซึ่งน่าจะอยู่ไม่ไกลจากป่าเรดวู้ดแล้ว ทำให้จงลั่วคาดว่าเ้าตัวตุ่นั์ก็น่าจะขุดหลุมเข้ามาจากในป่า แต่เมื่อมองลงไปที่หลุมอีกครั้ง จงลั่วก็ไม่คิดที่จะลงไปอีก เพราะไม่แน่ใจว่ามันจะไปโผล่ที่ไหน เมื่อทางทิศตะวันตกติดกำแพง ด้านตะวันออกติดหอพักหญิง เขาจึงเลือกเดินเลียบไปทางทิศเหนือ เขาพบว่ามันเป็อาคารเรียนขนาดใหญ่ และดูเหมือนจะมีเวรยามเฝ้าอยู่
จงลั่วจึงเลือกเดินไปทางทิศใต้ และพบว่ามันเป็บริเวณที่ทิ้งขยะของโรงเรียน เรือนนอนของคนรับใช้ และห้องเก็บอุปกรณ์ของคนรับใช้ก็เปิดอ้าอยู่ จงลั่วจึงเลือกห้องเก็บอุปกรณ์เป็ที่หลบภัยชั่วคราวไปก่อน
2K
![[จบ] ยอดพธูเทพบุตร [ Demigod’s Bride ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644742482_58537617.webp)
