เก้าผันแปรแห่งความเป็นนิรันดร์

บทที่ 48 ขอบเขตแห่งความทุกข์

        แม้ว่าจะถูกล้อมโจมตีจากทุกทิศทุกทาง หวังเฉินก็ยังคงรับมือได้อย่างสบาย ๆ เขายังคงเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว เข่นฆ่าผู้ฝึกตนอิสระลงไปทีละคน ๆ พลางสะบัดมือออกไปอย่างต่อเนื่อง คลื่นพลังสีเขียวมรกตสายแล้วสายเล่าพุ่งออกไปห่อหุ้มตัวเหล่านางรำที่ถูกจับกุม จากนั้นก็โยนพวกนางออกไปนอกโถงใหญ่ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกนางจะไม่ถูกหางเลขจากการต่อสู้ในครั้งนี้

        เพียงไม่นาน กลุ่มโจรแห่งเขาเหยียนซาน ก็ถูกหวังเฉินสังหารจนขวัญกระเจิง บัดนี้ เหลืออยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น คนแรกคือ หงเหยียนซูเซิง เขามีใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยน ราวกับสตรี แต่ตอนนี้กลับซีดเผือด ริมฝีปากแดงสดราวกับถูกแต้มสีเลือด พัดกระดาษในมือของเขาซึ่งวาดเป็นภาพสตรีนางหนึ่ง บัดนี้กลับมืดหม่นไร้ชีวิตชีวา พัดวิเศษที่เป็นสมบัติล้ำค่าของเขา ในการโจมตีเมื่อครู่ ถูกพลังเก้าสังวรแห่งการหลอมกายของหวังเฉินบดขยี้จนเกือบพังทลาย พลังปราณที่หล่อเลี้ยงมันกำลังรั่วไหล และดูเหมือนว่ามันจะถูกทำลายจนหมดสิ้นในไม่ช้า

        คนที่สองคือ จี้ซื่อสง ผู้นำสูงสุดของเขาเหยียนซาน ผู้มีพลังฝีมือสูงที่สุด เขาอยู่ในระดับสร้างฐานขั้นต้น เดิมทีเขาเชื่อมั่นว่าหวังเฉินเป็นเพียงศิษย์ชั้นในธรรมดา ๆ ของสำนักชิงหยุนเท่านั้น ขอเพียงแค่ลูกน้องของเขาช่วยกันรุมล้อม ก็คงจะสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

        แต่ใครจะคาดคิดว่า...

เขายังไม่ทันได้ลงมือ ลูกน้องของเขากลับถูกกวาดล้างไปจนแทบหมดสิ้น!

ตอนนี้ ภายในโถงกว้างอันหรูหราโอ่อ่า เหลือเพียงเขากับหงเหยียนซูเซิงที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว บนพื้นที่เต็มไปด้วยซากศพและเลือดสด ๆ ที่เจิ่งนองไปทั่ว

        "หรือว่าแต่ไหนแต่ไรมาข้าหลงตัวเองเกินไป? เขาเหยียนซานของข้าแท้จริงแล้วเป็นเพียงฝูงไก่ในเล้า ฝูงสุนัขข้างถนน เพียงแค่คนธรรมดาที่ไม่มีชื่อเสียงลงมือ ก็แทบจะทำลายรากฐานของข้าได้แล้ว" จี้ซื่อสงอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาแข็งค้าง ความคิดหนึ่งอันไร้สาระลอยขึ้นมาในหัวของเขา

        "จี้ซื่อสง! หงเหยียนซูเซิง! ตอนนี้เหลือเพียงพวกเจ้าสองคนแล้วสินะ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?"

        "แม้แต่ข้าที่เป็นแค่ศิษย์ชั้นในธรรมดา ๆ ของสำนักชิงหยุนคนหนึ่ง ก็ยังสามารถกวาดล้างพวกเจ้าจนราบคาบเช่นนี้ เพียงแค่พวกเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะเผ่าพันธุ์ใต้พิภพกำลังเคลื่อนไหวอย่างมโหฬารจนทำให้พวกเราไม่อาจหันมาจัดการพวกเจ้าได้ สำนักชิงหยุนจะปล่อยให้เศษสวะเช่นพวกเจ้ามาเข่นฆ่าศิษย์ของสำนักได้ตามอำเภอใจเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"

        คำพูดของหวังเฉินราวกับคมมีดอาบยาพิษ เสียบแทงเข้าสู่จิตใจของจี้ซื่อสง หลังจากฆ่าคนมามากมาย ตอนนี้เขาเริ่มโจมตีด้วยคำพูด คำพูดของเขาเปรียบเสมือนการโรยเกลือลงบนบาดแผล แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่เกลือ หากแต่เป็นน้ำกรดที่ร้ายแรง พวกเขาพึ่งจะถูกสังหารหมู่ไปแทบหมดสิ้น แถมตอนนี้ยังถูกเย้ยหยันซ้ำอีก การโจมตีเช่นนี้อำมหิตยิ่งกว่าคาถาอาคมใด ๆ เสียอีก เพราะมันเป็นการทำลายจิตใจของอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง

        เป็นดังคาด เมื่อหวังเฉินพูดจบ จี้ซื่อสงก็คลั่งอย่างสมบูรณ์

        "ไอ้สารเลว! บังอาจดูถูกข้าเช่นนี้" จี้ซื่อสงก็คำรามดังลั่น บัดนี้เขาระเบิดโทสะถึงขีดสุด เพียงพริบตาเดียว จี้ซื่อสงเผยพลังของผู้ฝึกตนระดับสร้างฐานออกมาเต็มที่

        เขาฝึกฝนเคล็ดวิชาพิทักษ์เทพของพุทธศาสนา วิชานี้เป็นวิชาที่ใช้ปกป้องศาสนาของพุทธศาสนา ในขณะที่เขาโคจรพลัง เหนือศีรษะของเขาก็ทอประกายสีทองอร่าม ลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ก่อตัวเป็นดวงอาทิตย์เรืองรอง ลอยขึ้นเหนือศีรษะ รัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ของมันแผ่ซ่านออกไป บรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากความโกรธแค้นกลายเป็นพลังที่สงบและหนักแน่นปกคลุมวิหารทองคำทั้งหมด

        ดวงตาของหวังเฉินเปล่งประกาย เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็มองออกถึงความลึกซึ้งของสุดยอดวิชานี้แล้ว แสงแห่งศรัทธาที่เปล่งออกจากลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ของจี้ซื่อสง แฝงไว้ด้วยพลังจู่โจมจิตใจ สามารถขจัดคลื่นแห่งโทสะและชำระล้างจิตวิญญาณของศัตรูได้ หากจิตใจของผู้ใดไม่มั่นคงพอ มีโอกาสสูงที่จะถูกกล่อมเกลาจน จิตศรัทธาต่อพุทธธรรม และถูก "โปรด" ไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

        บัดนี้ใบหน้าของจี้ซื่อสงเหยเก บึ้งตึงราวกับพระโพธิสัตว์ปางมารวิชัย หากแต่กลิ่นอายรอบตัวกลับให้ความรู้สึกสงบเงียบ นุ่มนวลและเมตตา กลิ่นอายอันขัดแย้งเช่นนี้ หากจิตใจของผู้เผชิญหน้าหวั่นไหวแม้เพียงนิดเดียว อาจถึงแก่ชีวิตได้ในพริบตาเดียว

        "ยอดเยี่ยม! วิชาของพุทธศาสนาช่างมีเอกลักษณ์ที่เฉพาะตัวจริง ๆ"

หวังเฉินเอ่ยปากชม พลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกับประสานมือ จิตใจทั้งหมดของเขาหลอมรวมเข้ากับเคล็ดทะเลทุกข์

        ทันใดนั้น...

        จิตสำนึกของเขาก็ราวกับจมหายลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

        เวิ้งว้าง ไม่มีที่สิ้นสุด

        ความผูกพัน ความทุกข์ทรมาน ไม่อาจหลีกเลี่ยง

        อารมณ์ที่ซับซ้อนต่าง ๆ ความขมขื่นอันไร้ที่สิ้นสุดแทรกซึมเข้าสู่จิตวิญญาณของเขาอย่างลึกซึ้ง ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่เขาเข้าใกล้ทะเลทุกข์ได้มากเท่านี้มาก่อน และยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตนเองเป็นส่วนหนึ่งของทะเลทุกข์แห่งนี้

        เป็นเพียงหยาดหยดหนึ่งในคลื่นแห่งทุกข์อันกว้างใหญ่

        เป็นเพียงสายธารหนึ่งที่เชื่อมโยงกับความเวิ้งว้างอันเป็นนิรันดร์

        จี้ซื่อสงที่คิดว่าตราบใดที่เขาปลดปล่อยพลังแห่งลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ออกมา ด้วยพลังที่เหนือกว่าถึงหนึ่งขอบเขต เขาย่อมสามารถ "โปรด" หวังเฉินให้ตกเป็นทาสแห่งศรัทธาของตนได้อย่างง่ายดาย

        จากนั้นก็จะบังคับให้หวังเฉินกลับไปยังสำนักชิงหยุน ทำหน้าที่เป็นสายลับให้แก่เขา หากเป็นเช่นนี้จริงไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาหรือทรัพยากรในการฝึกฝนก็จะไหลมาเทมาหาเขาอย่างต่อเนื่อง วันหนึ่ง เขาก็จะกลายเป็นผู้ฝึกตนอิสระที่แข็งแกร่งที่สุด

        แต่นั่นเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น

        ความเป็นจริงนั้นช่างโหดร้ายเสมอ

        แสงแห่งศรัทธาที่สาดส่องลงมาบนร่างของหวังเฉิน ราวกับพบเจอกำแพงที่มองไม่เห็น แสงแห่งศรัทธาถูกทำลายลงไปโดยสิ้นเชิง แม้แต่จะเข้าใกล้ร่างของเขาก็ยังมิอาจทำได้

        "เป็นไปไม่ได้! เขาอยู่แค่ระดับเหนือฟ้าขั้นต้นเท่านั้น ส่วนข้านั้นอยู่ระดับสร้างฐาน ขอบเขตพลังที่แตกต่างกันถึงหนึ่งขั้นย่อมเพียงพอแล้วที่จะให้ข้าสยบเขาได้ทันที"

        "หรือว่า... เขาจะเป็นอัจฉริยะอันหาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี" จี้ซื่อสงแทบอยากจะบ้าคลั่ง

        "ทำไมโชคข้าถึงได้เลวร้ายขนาดนี้ คิดว่าได้เจอกับศัตรูธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นว่าเก่งกาจเช่นนี้"

จี้ซื่อสงรู้สึกคล้ายคนเสียสติ เขารู้สึกว่าโชคของวันนี้แย่เกินไป วันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนทำให้เขารู้สึกอึดอัด และในใจของเขาเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นลางร้าย

        แต่หวังเฉินกลับมิได้ใส่ใจต่อความรู้สึกของจี้ซื่อสงเลยแม้แต่น้อย ในยามนี้ เขารู้สึกได้ถึงภาวะที่สมบูรณ์แบบ จิตใจของเขาถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น พลังจิตวิญญาณของเขาเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่ง