เสียงครางผ่านกำแพง

ตอนที่ 40: จุดจำนนของรัฐมนตรี

รสชาติความเสียวซ่านและความหวาดกลัวสะท้อนในแววตาปรือของวิทูรเมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันสัมผัสถูกแก่นกายตื่นตัวของเขาตามแรงกระตุ้นของน้ำมันสวาทในความมืดสลัว มันเป็นภาพจิตวิทยาบำบัดราคะที่แสนงดงามสมบูรณ์แบบที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาในฐานะจิตแพทย์ รัฐมนตรีผู้เคยเย่อหยิ่งกุมอำนาจรัฐระดับประเทศ บัดนี้กลับนอนแผ่ขึงพืดไร้ทางสู้บนเตียงพันธนาการ BDSM สีทองอร่าม ทรวดทรงอกอวบอิ่มคู่โตสะคราญตาของฉันที่ไร้เสื้อผ้าบดเบียดแนบชิดไปกับแผงอกท้วมของเขา

กลิ่นหอมระเหยของน้ำมันสวาทสีชมพูทองสูตรพิเศษอบอวลไปทั่วผิวเนื้อเปียกชื้นของพวกเรา น้ำมันสวาททำหน้าที่กระตุ้นประสาทสัมผัสและขัดเกลาจิตสำนึกของวิทูรให้เตลิดเปิดเปิงช้าๆ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านร้อนผ่าวตามรอยสัมผัสของฉันที่สอดแทรกลากไล้ปลายนิ้วผ่านเนินอกและกึ่งกลางลำตัว

"คุณหมอลิน... อ๊า... ฮื้อ... ปล่อยผม... หรือจะบำบัดผมแรงๆ... อ๊า..." วิทูรหลุดครางสระเส่าสะเทือนสลับกับความหวาดกลัวแบล็กเมล์

"นี่คือการบำบัดจิตเวชระดับสูงไงคะท่านรัฐมนตรี... บำบัดด้วยราคะอันไร้ที่สิ้นสุดของสมาคมลับของพวกเรา" ฉันกระซิบตอบเสียงหวานยั่วยวนจงใจบิดเอวคอดกิ่วสะโพกผึ่งผายถูไถไปกับเป้ากางเกงที่นูนเปียกชื้นของมัน

"ดีมากค่ะหนูลินคนเก่งของอา... คราวนี้นำพาพศินเข้ามาร่วมกระหน่ำสวาทแสดงความดิบเถื่อนต่อหน้าสายตาของวิทูร เพื่อทำลายเกียรติยศที่เหลืออยู่ของมันให้ราบคาบสิคะ" เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นแต่ทรงอำนาจดุดันของลุงนนท์บงการสั่งการผ่านไมค์ข้างหูชวนเสียวซ่าน

พศินก้าวขึ้นมาบนเตียงพันธนาการทันที ชายหนุ่มร่างยักษ์ล่ำบึกปลดเปลื้องกางเกงออกเผยให้เห็นท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์อุ่นร้อนผ่าวตึงขึงขัง พศินคลานเข้ามาซ้อนด้านหลังสะโพกกลมกลึงของฉัน จับแยกแก้มก้นนวลนุ่มของฉันออกกว้างแล้วสอดกดแทรกแก่นกายใหญ่ยักษ์อุ่นร้อนของมันพรวดเดียวมิดด้ามเข้าสู่กึ่งกลางร่องรูฟิตรักที่ชุ่มฉ่ำน้ำสวาทของฉันทันที!

"อ๊างงง! ลุงนนท์... อ๊า! พศิน... กระแทกแรงเกินไปแล้ว... ฮื้อ... เสียวร่องเหลือเกินค่ะ..."

ฉันกรีดร้องครางหวานหลงโก่งบิดสะโพกขาวสั่นระริกตอบสนองสัมผัสป่าเถื่อน ทรวงอกอวบเต่งตึงทั้งสองข้างแกว่งไกวสะบัดไหวตามแรงกระแทกกระทั้นท่อนเอวสอบของพศินอย่างรุนแรงดิบเถื่อน จังหวะเนื้อกระทบเนื้อดัง ตั่บ... ตั่บ... ตั่บ... ถี่รัวสะเทือนก้องห้องบำบัดปิดตายต่อหน้าต่อตารัฐมนตรีวิทูรที่จ้องมองตาค้าง ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ของวิทูรดังสะท้อนความกระสันสยิวปนขลาดกลัวสุดชีวิตเมื่อเห็นภาพผู้หญิงที่ตนเคยอยากครอบครองกำลังโดนรุมรักอย่างหยาบโลนคาเตียงพันธนาการ

ลุงนนท์สถาปนิกใหญ่วัย 52 ปีถอดเสื้อคลุมออกเผยแผงอกแกร่งมีกล้ามเนื้อก้าวขึ้นมาหยุดยืนข้างเตียงพันธนาการขอบวิทูร ลุงนนท์โน้มตัวลงใช้ปากและปลายลิ้นร้อนละเลงเลียดูดยอดปทุมถันสีชมพูหวานของฉันที่กำลังสั่นคลอนสลับกับการสอดฝ่ามือหนาอุ่นร้อนไปกุมบีบขยำแก่นกายแข็งขืนตึงเปรี๊ยะของวิทูรบดเบี้ยรูดรั้งเน้นย้ำแรงๆ

"อ๊า! ชานนท์... อ๊า... เสียวเหลือเกิน... แรงๆ... รูดแก่นกายผมแรงๆ... อ๊า..." วิทูรกรีดร้องครางหวานยาวเหยียดตัวเกร็งสั่นระริกพ่ายแพ้ต่อราคะและฝ่ามือของสถาปนิกใหญ่

ลุงนนท์ขยับใบหน้าไปชิดใบหูสั่นระริกของรัฐมนตรี กระซิบ Dirty Talk สั่งการเสียงดุดันเจ้าเล่ห์ "ยอมสยบต่ออาสิคะวิทูร... ร้องครางลามกออกมาดังๆ ให้หมอลินและพศินได้ยินสิคะเด็กดี... ยอมเซ็นยกเลิกโครงการตรวจสอบและเข้ามาเป็นคนของอาในเงามืดนี้เลยค่ะ"

"อ๊า... ยอมแล้ว... ผมยอมคุณชานนท์ทุกอย่าง... อ๊า... เสียวร่องรูเหลือเกิน... กระแทกหมอลินแรงๆ เลยพศิน... ครางออกมาลามกเหมือนหนูเลยลิน... อ๊า... อ๊า..." วิทูรครางระงมหมดสภาพไร้เกียรติยศของข้าราชการระดับสูงหลงเหลือเพียงทาสราคะ

พศินกระหน่ำซอยท่อนเอวรัวถี่ยิบบดขยี้ความกระสันสวาทเข้าใส่รูฟิตร้อนของฉันจนน้ำสวาทกระเซ็นแฉะชื้นเสียงดัง บล๊วบ... บล๊วบ... ชายหนุ่มร่างยักษ์เกร็งสะโพกอย่างรุนแรงฉีดพ่นหลั่งน้ำรักอุ่นร้อนขาวขุ่นทะลักเข้าสู่จุดลึกสุดในตัวฉันจนร้อนวาบเต็มเปี่ยม ฉันตัวสั่นสะท้านครางหลงยาวเหยียดเสร็จสมสุขสมตาปรือลอยล่องลอยข้ามขอบสวรรค์ ขณะเดียวกัน ลุงนนท์รูดรั้งแก่นกายของวิทูรขยี้จุดเสียวอย่างถถี่รัวจนวิทูรเกร็งสะโพกกระตุกปลดปล่อยฉีดน้ำรักขาวขุ่นพุ่งทะลักออกมาเลอะเปรอะเปื้อนเตียงทองและหน้าน้องมีเปียกแฉะสั่นเทาไปหมด

ทุกร่างเหนื่อยหอบหายใจระรัวกอดก่ายกันอย่างมีความสุขท่ามกลางกลิ่นคาวรักหวานหอมและน้ำมันระเหยในห้องบำบัดปิดตาย แสงสว่างยามรุ่งอรุณของวันใหม่ค่อยๆ สาดส่องผ่านม่านระบบกระจกอัจฉริยะปรับแสงเข้ามาช้าๆ

ผมขยับแว่นสายตากรอบดำให้เข้าที่ สวมเสื้อคลุมผ้าไหมซาตินหรูหรากลับคืนมาเป็นคุณอาสถาปนิกใหญ่วัย 52 ปีผู้แสนภูมิฐานเรียบร้อยและอบอุ่นอีกครั้ง ผมเอื้อมมือหนาไปปลดล็อกสายรัดพันธนาการกุญแจมือทองคำออกจากข้อมือและข้อเท้าของรัฐมนตรีวิทูรช้าๆ

วิทูรค่อยๆ พยุงกายท้วมสั่นเทาขึ้นนั่งบนเตียงทองใบหน้าซีดเซียวเหงื่อโทรมกายจ้องมองผมด้วยสายตาเกรงกลัวขลาดกลัวปนสมยอมสยบยอมไร้ข้อต่อสู้ใดๆ อีกต่อไป 

ผมเอื้อมมือไปลูบหัวปลอบโยนหมอลินและมีนที่นอนเหนื่อยอ่อนอย่างทะนุถนอมอบอุ่น ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปยืนกอดอกจ้องมองรัฐมนตรีวิทูรด้วยรอยยิ้มละมุนทว่าแฝงความดุดันบงการเหนือกว่าอย่างพระเจ้าผู้กุมชะตาชีวิต

"ขอบคุณสำหรับการบำบัดรักษาความเครียดที่ยอดเยี่ยมในค่ำคืนนี้ครับท่านรัฐมนตรีวิทูร..." ผมเอ่ยเสียงทุ้มหวานอบอุ่น "อภิสิทธิ์และแผงควบคุมระบบเสียงลับของสมาคมจะช่วยเก็บงำความลับและอนาคตทางการเมืองของคุณไว้ในเงามืดชั่วนิรันดร์... แลกกับการสนับสนุนและความสยบยอมต่อกฎเหล็กของพวกเรานะครับเด็กดี"

วิทูรเงยหน้าจ้องมองรอยยิ้มเสือร้ายภายใต้หน้ากากสถาปนิกผู้ใจดีของผม มันลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดพยักหน้ายอมรับข้อตกลงและก้มหัวให้แก่พันธนาการราคะนอกกฎของสมาคมลับแห่งนี้อย่างศิโรราบราบคาบ... อาณาจักรมืดระดับประเทศของผมได้รับการสถาปนาขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเรียบร้อยแล้วในรุ่งเช้าวันใหม่!