หลังจากงานเลี้ยงของพ่อพิมพ์สุดาชินภัทรก็ขับรถกลับบ้านมาพร้อมกับคุณลุงของเขาชินภัทรสงสารลุงที่ต้องอยู่คนเดียวหลังจากป้าได้จากไปแล้วถึงแม้จะมีคนรับใช้อยู่ด้วย 2 -3 คน เขาจึงต้องกลับมานอนที่บ้านทุกวันระหว่างทางกลับบ้าน
“ชิน เื่ระหว่างชิน กับ พิมพ์ ตอนนี้เป็ยังไงอยู่ตอนนี้? ชินภัทรนิ่งไปสักพัก
“ไม่มีไรแล้วครับลุง ผมคิดกับเขาแค่เพื่อนผมยังไม่หายเจ็บตอนที่พิมพ์ทำกับผมเพราะฉนั้นจะให้ผมกลับมาอีกครั้งคงอยากมากกลับลุง กว่าผมจะผ่าน่เวลานั้นมาได้แสนเ็ปมากเลย”
“ดีแล้วละ แต่ชินต้องบอกเขาให้รู้ด้วยนะเดี๋ยวอาจทำให้พิมพ์กับพ่อของเขาเข้าใจผิดมันจะทำให้มองหน้ากันไม่ได้ อีกอย่างเราก็ทำธุรกิจ ไม่อยากไปขัดแข้งขัดขาใคร”
“ครับลุง ผมก็อยากบอกไปตรง ๆ ครับแต่ก็กลัวพิมพ์จะเสียใจครับ”
“ไม่ต้องกลัวเขาเสียใจ พูดไปตรงๆ เลย”
“ลุงครับ ผมมีเื่จะถามลุงครับ ถ้าผมจะรักกับคนที่มีอายุมากกว่าผมแล้วก็เขารวยไม่เท่าพวกเรา คุณลุงจะรังเกียจแฟนผมไหม๊ครับ ?
“ไม่มีปัญหาแค่หลานสองคนรักกัน ลุงก็แก่มากแล้ว จะทันได้อุ้มหลานหรือเปล่าก็ไม่รู้ถ้าชินมีลูกเร็ว ๆ ให้ลุงได้ชื่นใจสักคนก็ดีนะ”
“แต่ไม่รู้ว่าเขาจะรักผมหรือเปล่าครับ เพราะผมยังคบกันไม่นานเลยแต่ผมรู้สึกดี ๆ กับเขาครับ” ชินภัทรพูดความรู้สึกที่มีต่อวรรณรสให้ลุงฟัง
“ยังมีคนปฏิเสธหลานลุงอีกเหรอ หลานลุงทั้งหล่อ ทั้งรวย มีทรัพย์สมบัติมากมายใช้ไปทั้งชาติก็ไม่หมดไม่น่าเชื่อ เอาอย่างนี้ซิวันหลังพาเขามาแนะนำให้ลุงรู้จักซิลุงจะดูให้ว่าเขาคู่ควรกับหลานลุงหรือเปล่า”
“ครับลุง” คุณสุเทพเป็แค่ลุงเขยแต่รักและดูแลชินภัทรมาั้แ่เด็ก ๆทำให้ชินภัทรรักและเคารพเขาเหมือนเป็พ่อคนหนึ่ง
วรรณรสอยู่ในห้องส่วนตัวของตัวเองเฝ้าครุ่นคิดตลอดเวลา ฉันจะต้องทำอย่างไรกับชีวิตในบริษัทที่มีชิรภัทรเป็เ้านายใหญ่ฉันต้องไปสมัครงานใหม่ วรรณรสคิดถึงวรพจน์ขึ้นมาทันที
“พี่พจน์ต้องช่วยเราได้แน่ ให้พี่พจน์ช่วยหางานพี่พจน์เขามีเพื่อนฝูงเยอะ” ว่าแล้ววรรณรสก็โทรหาวรพจน์ทันที
“พี่พจน์คะ คุยได้ไหม๊คะ”
“ได้ซิวรรณ มีเื่อะไรให้พี่ช่วย”
“วรรณอยากหางานใหม่คะ พี่พจน์มีเพื่อนฝูงที่พอจะฝากงานให้วรรณได้ไหม๊คะวรรณอยากเปลี่ยนงานหาประสบการณ์ใหม่ ๆ บ้างคะ อยู่ที่นี่ก็หลายปีแล้ว รู้สึกเบื่อๆ แล้วคะ” วรพจน์รู้สึกดีใจที่วรรณรสจะเปลี่ยนที่ทำงานเพราะเขาจะได้ทำอะไรไม่ต้องเกรงใจคนในบริษัทแต่อีกใจก็เหมือนอยู่ไกลหูไกลตาเกินไป
“ได้วรรณเดี๋ยวพี่จะช่วยดูให้”
“งั้นวรรณรบกวนพี่แค่นี้คะ” สิ้นเสียงโทรศัพท์กับวรพจน์วรรณรสก็ได้รับข้อมูลทาง Line
“คิดถึงนะครับ พี่คิดถึงผมหรือเปล่า” ชินภัทรส่งมาให้วรรณรสวรรณรสยิ้มหน้าแดงก่ำได้แค่อ่านแต่ไม่กล้าตอบกลับไป
“พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” วรรณรสคิดว่าตัวเองเริ่มมีใจให้ชินภัทรแล้ว หล่อนยิ้มที่มุมปากอย่างมีความสุขเมื่อได้รับข้อความจากชินภัทร เอ๊ะเราเป็อะไรไป ทำไมต้องยิ้มด้วยไม่นะอย่าเผลอไปรักเขาเด็ดขาดเลยนะ หยุดไว้หัวใจ หยุดไว้ เราเพิ่งเจอเขาได้ไม่นาน อย่าเพิ่งไปรักเขาซิวรรณ
2K
