จันทร์เดินตามออกไปอย่างว่าง่าย
เมื่อคนทั้งสองมาถึงด้านหน้าชายกำลังยืนรออยู่
“ เจ็ดโมงช้าไปไหมครับน้องน้อย ” ชายถามขึ้นหลังจากดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง
“ ไม่หรอกครับน่าจะทัน น้อยมีเรียนตอนแปดโมงครับ "
“ งั้นเราไปหาอะไรทานใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยดีกว่านะครับ น้องน้อยจะได้เข้าเรียนทัน ”
“ ครับน้อยไปเรียนแล้วนะครับพี่จันทร์ ” ประโยคหลังน้อยหันไปบอกกล่าวลาพี่เลี้ยงของตน
“ แล้วพี่จันทร์ไม่ไปด้วยกันหรือครับ” ชายถามขึ้น หลังจากที่มองดูการแต่งตัวของจันทร์แล้วน่าจะไม่ใช่ชุดทำงาน
“ ไม่ดีกว่าค่ะขอบคุณนะคะ ”
“ เอากระเป๋ามาครับพี่ถือให้ ” ชายพูด พร้อมยื่นมือของเขาออกไป
“ ขอบคุณครับ ”น้อยยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะส่งกระเป๋าเป้ของเขาให้กับคนเป็พี่
“ ตั้งใจเรียนนะคะ” จันทร์บอกตามหลังคุณหนูน้อยของเธอ
“ ครับแล้วเจอกันตอนค่ำนะครับ ” น้อยรับคำ
“ ค่ะ ”
“ ผมจะพาน้องน้อยมาส่งนะครับ” ชายกล่าวขึ้นบ้าง
“ ขอบคุณค่ะคุณชาย”
ชาย กับ น้อยทั้งสองออกเดินไปด้วยกัน
จันทร์ยืนมองดูเธอยิ้มอย่างดีใจ อย่างน้อยตอนนี้ คุณหนูของเธอมีความสุขได้สักทีเธอยืนมองจนกระทั่งทั้งสองลับสายตาของเธอไปแล้ว เธอจึงรีบกลับไปที่ห้องจัดแจงธุระส่วนตัว เพื่อเตรียมตัวไปทำงาน
ในรถของชายที่กำลังขับเคลื่อนนำน้อยไปส่งยังมหาวิทยาลัย
“ ข้อเท้าเป็อย่างไรบ้างครับ” ชายเอ่ยขึ้น เพื่อชวนคุย
“ ไม่เจ็บแล้วครับ”
“ วันนี้น้องน้อยจะให้พี่ไปรับกี่โมงดีครับ”
“ ประมาณทุ่มหนึ่งได้ไหมครับ” น้อยมองหน้าชายอย่าง้าสังเกตอากัปกิริยาตอบสนองของเขา
“ ได้ครับไม่มีปัญหา แต่ค่ำแล้ว พี่กลัวว่าน้องน้อยจะหิว งั้นเราหาอะไรทานก่อนกลับเข้าบ้านดีกว่านะครับ” ชายยังพูดได้แบบปกติ มีความห่วงใยด้วย
น้อยก้มหน้ามองดูมือตัวเอง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาออกมา
“ พี่ชายครับ ”
“ ครับ ”
“ พี่ชายรู้เื่ที่พี่จันทร์ไปทำงานกับพี่นุ่มนิ่มแล้วใช่ไหมครับ” น้อยไม่กล้าที่จะมองหน้าชายเลย
“ พี่ต้องรู้สิครับน้องน้อยอย่าลืมสิครับว่า นุ่มนิ่มเป็เพื่อนพี่นะครับ ” ชายตอบติดตลก
“ แล้วพี่ชายรู้เื่…..”น้อยไม่กล้าพูดให้จบ พี่นุ่มนิ่มรู้เื่ที่เขารับสอนแต่ั้แ่ที่เธอรับจันทร์เข้าไปทำงาน เธอก็บอกว่าเธอให้เงินเดือนจันทร์มากพอที่น้อยไม่ต้องหาเงินเพิ่มอย่างที่ผ่านมาแต่เป็เขาเองที่ไม่ยอม เพราะเขาถือว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็ผู้ชายของบ้านและเป็นายจ้างของพี่จันทร์ด้วย แต่เงินเดือนของพี่จันทร์คุณลุงชาญเป็คนจ่ายมาด้วยตลอด รวมทั้งค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ด้วยซึ่งทำให้เขาอยากจะหาเงินได้เองบ้าง เขาไม่อยากรบกวนทั้งคุณลุง และพี่จันทร์ด้วย
“ เื่ที่น้องน้อยรับสอนหลังเลิกเรียนใช่ไหมครับ”
“ ครับ ”
“ พี่รู้แล้วครับพี่ต้องขอโทษด้วยที่อยากรู้เื่ทุกอย่างของน้องน้อยเพราะพี่เป็ห่วงน้องน้อยนะครับ ” ชายพูดซะยืดยาวเขากลัวว่าน้อยจะโกรธเขา เขาจึงสารภาพในตอนนี้เลย ตอนนี้คนเป็น้องกำลังกังวลเขาขอใช้โอกาสนี้ให้เป็ประโยชน์ ขืนไปรู้ตอนหลัง ต้องโกรธเขาเป็ฟืนเป็ไฟเป็แน่
“ พี่ชายไม่โกรธน้อยหรือครับ”
“ ที่จริงพี่ก็ไม่พอใจนะ ที่น้องน้อยดื้ออย่างนี้ ต้องโดนลงโทษบ้าง ต่อไปจะได้ไม่ดื้อ ”ชายพูดจบ ก็รีบยื่นหน้าไป ตั้งใจจะจูบแก้มน้อย ก่อนที่ไฟจะเริ่มเขียวแต่คนเป็น้องก็หันมาในจังหวะเดียวกันริมฝีปากของเขาตอนแรกที่กะจะลงไปที่แก้มใสนั้นแต่ตอนนี้กลับเป็ริมฝีปากที่เขาอยากจะอยู่ตลอดเวลาเขาเหลือบสายตาไปมองที่ไฟจราจร ยังขึ้นสีแดงอยู่ สี่แยกนี้ไฟแดงนานอยู่แล้วกระจกรถยนต์ของเขาก็ติดฟิล์มดำนานเอาการอยู่คนข้างนอกไม่มีทางมองเห็นข้างในได้อยู่แล้วเขาเอามือขึ้นมาจับดวงหน้าของคนตัวเล็กให้อยู่ในองศาที่พอเหมาะแล้วเขาก็บรรจงชิมความหวานทั้งนอกทั้งในอย่างรวดเร็ว ตอนที่เขาถอนริมฝีปากออกมาคนน้องทำตาพริ้มมาก
“ ทำตาแบบนี้เดี๋ยวพี่วนรถกลับบ้านนะครับ ” ชายยื่นหน้าไปพูดข้างใบหูจ้อยนั้นก่อนจะงับไปเบา ๆ
“ พี่ชาย ”น้อยตีไหล่ชาย แล้วหันหน้าไปมองข้างทาง
“ พี่เจ็บนะครับ” ชายร้องดังขึ้น
“ พี่ชายรังแกน้อยอีกแล้ว” น้อยเอ่ยขึ้น ทั้งที่ยังมองออกไปข้างนอก
“ เปล่าสักหน่อยตอนแรกพี่ตั้งใจจะทำโทษน้องน้อย แต่น้องน้อยเป็คนหันมาหาพี่เอง พี่เลยแสดงความรัก”
“ บ้าน้อยไม่คุยด้วยแล้ว ”
ชายอมยิ้มเขามองดูใบหูจ้อยที่เจือสีระเรื่อก็ให้สุดใจเป็ยิ่งนักจึงยื่นจมูกเข้าไปขโมยหอมแก้ม
“ พี่ชายพอได้แล้ว ขับรถไปเลย ไฟจะเขียวแล้ว ” น้อยสะดุ้งยกมือยันตัวของชายให้กลับไป พอสายตาเหลือบไปเห็นไฟจราจรเริ่มเปลี่ยนเป็สีเหลืองจึงบอกเตือนให้คนพี่ได้รู้ตัว จะได้เลิกมายุ่งกับเนื้อตัวของเขาสักที
“ ครับ เอ่อแล้วน้อยรู้จักร้านอาหารแถวมหาวิทยาลัยบ้างไหมครับ ”
“ ไม่รู้จักเลยครับ”
“ งั้นน้องน้อยลองเสริชดูนะครับเอาร้านใกล้ ๆ นะ”
“ ครับ ”
หลังจากที่น้อยเอาโทรศัพท์มือถือมาค้นหาร้านอาหาร
“ เจอแล้วครับร้านนี้ดีไหมครับ อยู่ซอยก่อนถึงมหาวิทยาลัย ท่าทางอาหารจะอร่อยด้วย ” น้อยเอาโทรศัพท์มือถือให้ชายดู
“ เอาร้านนี้ก็ได้ครับน้องน้อยเปิดจีพีเอสตำแหน่งร้านให้พี่ด้วยนะครับ ”
“ ได้ครับ ”น้อยเปิดระบบนำทางให้ชาย
ชายขับรถตามพิกัดที่เครื่องระบบนำทางบอก
ที่ป้ายรถเมล์ใกล้กับซอยของบ้านตระกูลชาติพยัคฆ์
จันทร์กำลังยืนรอรถเมล์สายที่จะนำเธอไปยังที่ทำงานเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอมองดูชื่อของผู้ที่กำลังโทรเข้ามาหา
“ นายน้อง ”เธออ่านตามที่ปรากฎที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอ ซึ่งก็หมายถึงนุ่มนิ่ม นั้นเอง ที่เธอเรียกนุ่มนิ่มว่า นายน้อง เป็เพราะว่าหนึ่งให้ทุกคนที่ทำงานให้เขา เรียกนุ่มนิ่มว่า นายน้องตอนแรกเลยเธอก็เรียกนุ่มนิ่มว่า คุณนุ่มนิ่ม ซึ่งเ้านายสาวของเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอได้ยินอยู่ว่ามีคนเรียกขานเ้านายสาวของเธอว่า นายน้องนุ่มนิ่มเองก็ไม่ได้ชอบสักเท่าไร ถ้าทำงานด้วยกันคุณนุ่มนิ่มก็ยังพอรับได้แต่ที่เห็นคนที่ไม่ได้ทำงานให้ก็เรียกขานแบบนี้ตามไปด้วย
“ สวัสดีค่ะนายน้อง” จันทร์รีบกดรับทันที
“ นุ่มนิ่มบอกพี่จันทร์กี่หนแล้วคะว่าไม่ให้เรียกแบบนี้ ” คนปลายสายบ่นอุบ
“ เป็คำสั่งของนายหนึ่งค่ะพี่ไม่ทำตามไม่ได้หรอกค่ะ ว่าแต่นายน้องจะให้พี่เข้าไปที่ออฟฟิศเลย หรือต้องเข้าไปเอาเอกสารที่บ้านคะ ” จันทร์ตอบกลับด้วยความเป็จริงขืนไม่ทำตามคำสั่งของคนที่สั่ง คงได้เจอดีแน่ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้อยากจะให้เขาเข้ามาวุ่นวายกับเธอมากกว่าที่จำเป็นักหลังจากตอบคำถาม เธอก็ถามนุ่มนิ่มขึ้น เพราะเป็ที่รู้กันว่าปกติถ้านุ่มนิ่มไปทำงานต่างที่มา นุ่มนิ่มต้องโทรมาเรียกเธอให้เข้าไปเอาเอกสารหรือ บางทีก็ต้องเตรียมสรุปรายงานให้หนึ่งไปด้วยเลย หรือ บางทีก็ไม่ต้องเธอสามารถตรงไปที่ออฟฟิศได้เลย แต่วันนี้เธอภาวนาให้ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องเจอกับหนึ่ง
“ พี่จันทร์ช่วยมาที่บ้านสมาได้ไหมคะเมื่อคืนนุ่มนิ่มกลับมาดึกแล้ว เลยยังไม่ได้เจอพี่หนึ่งเลยค่ะเอกสารก็ยังไม่ได้เตรียม พี่จันทร์ช่วยมาเตรียม กับ ทำรายงานสรุปให้ด้วยนะคะพี่จันทร์นั่งแท็กซี่มาเลยนะคะ เดี๋ยวนุ่มนิ่มจ่ายค่ารถให้เองค่ะ รีบมานะคะขึ้นทางด่วนมาเลย พี่หนึ่งจะเอาตอนนี้ให้ได้ค่ะ ” เ้านายสาวของจันทร์ร่ายยาว
“ ได้ค่ะแล้วเจอกันนะคะ " จันทร์ตอบรับ เธอรอจนนุ่มนิ่มวางสายแล้วเธอจึงปิดโทรศัพท์มือถือ และเก็บใส่กระเป๋าสะพายของเธอ เธอเดินห่างออกไปจากป้ายรถเมล์หน่อยเพื่อเรียกแท็กซี่
“ แท็กซี่ ”จันทร์ยกมือขึ้นโบกเรียกแท็กซี่
เมื่อมีแท็กซี่รถหนึ่งจอดรับเธอประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง เธอบอกจุดหมายปลายทาง พร้อมบอกให้ขึ้นทางด่วนแล้วบอกให้คนขับช่วยทำเวลาให้เธอด้วย เพราะเธอรีบมาก คนขับยิ้มรับ แล้วขับเคลื่อนออกไป
หน้าร้านอาหาร
“ ร้านนี้ใช่ไหมครับ” ชายถามขึ้น
“ ใช่ครับดีจังอยู่หน้าถนนด้วย ” น้อยตอบรับ
ชายจอดรถยนต์ที่จอดรถแล้วคนทั้งคู่ก็เปิดประตูรถยนต์กันคนละด้าน เพื่อลงจากรถยนต์
“ เจ็ดโมงสี่สิบแล้วหาอะไรง่าย ๆ ทานดีกว่านะครับ น้องน้อยจะได้เข้าเรียนทัน ” ชายมองดูนาฬิกาข้อมือของเขาสีหน้ามีความกังวลเล็กน้อย
“ ไม่เป็ไรครับเดี๋ยวสมาก็จดโน้ตให้ อาจารย์ก็ใจดี วิชาแรกเข้าเรียนสายหน่อยอาจารย์ไม่ว่าหรอกครับ ” น้อยพูดบอก เพื่อให้ชายสบายใจขึ้น
ชายหน้าตึงขึ้นมานิดหน่อยเขาก้าวเท้ายาวขึ้น เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักที่ได้ยินชื่อ สมาเพราะั้แ่มีน้อยมีสมาเป็เพื่อน น้องก็เริ่มห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ แต่ก่อนอะไรก็พี่ชาย ตอนนี้มีแต่สมา ตลอด นั้นทำให้หงุดหงิดเป็อันมาก
น้อยสังเกตเห็นว่าชายก้าวเท้ายาวขึ้น หน้าของเขาก็เรียบ ๆ เหมือนแผ่นกระดาษ ทำให้เขาเสียวสันหลัง เอ๊ะหรือว่า อีพี่จะหึงอีกแล้ว ไม่ได้การล่ะ เดี๋ยวจะโดนอะไรอีกบ้างก็ไม่รู้นับวันก็ยิ่งน่ากลัวเข้าไปทุกที
“ พี่ชายครับ ”น้อยรีบสาวเท้าให้ทัน แล้วเข้าไปกอดแขนชาย พร้อมเรียกชื่ออ้อน ๆ
“ น้อย กับ สมาเราเป็เพื่อนกันจริง ๆ นะครับ ”
“ แล้วพี่จะเชื่อได้อย่างไรว่าวันหนึ่งน้องน้อยจะไม่รู้สึกกับสมาเกินเพื่อน” ชายหยุด แล้วหันมาถามน้อย
“ ไม่มีวันนั้นหรอกครับ” น้อยรีบปฏิเสธทันที
“ ทำไมล่ะครับ ”ชายจ้องหน้าหน้าของน้อย เพื่อรอคำตอบ
“ ก็เพราะว่าน้อยรู้สึกกับคนอื่นมากเกินไปแล้วนี่ครับ" น้อยพูดจบ ตอนนี้เป็เขาเองที่รีบก้าวเท้ายาว ๆ ออกไป
“ ใคร ”ชายมาทัน คว้าเอาไหล่ให้น้อยหันหน้ามา แล้วขึ้นเสียงถามอย่างลืมตัว
“ ก็ลูกชายของคุณลุงชาญ มั้งครับ ” น้อยก้มหน้าตอบจากนั้นสะบัดไหล่ออกจากมือของเขา แล้วเดินตรงเข้าร้านไปในทันที
“ ลูกชายของลุงชาญก็ เรานี่หว่า แต่ทำไมต้อง มั้ง ด้วย น้องน้อยคร้าบ ” ชายทวนคำของน้อยพอนึกได้ว่าเป็ตัวเอง ก็ยิ้มแก้มแทบปริ แต่ก็ยังไม่สิ้นสงสัย จะหาคำตอบอีกเ้าของคำตอบก็หายเข้าไปในร้านเป็ที่เรียบร้อยแล้วเขาจึงทำได้แค่เพียงเรียกหาเ้าของชื่ออย่างอารมณ์ดี
2K
