หลังรถฉุกเฉินพาไอ้คำไปโรงพยาบาล “ดาบช่วย...ไป...เราไปตามจับคนร้ายกันต่อ” หมวดอิงอิ้งออกคำสั่งดาบตำรวจคนสนิทให้รีบตามไปสมทบกำลังเสริมจากตำรวจท้องที่ เธอขับรถด้วยตนเอง เปิดไซเรนเร่งความเร็วเต็มที่ “วอสองเรียกวอหนึ่ง....กำลังเสริมตามหลังรถกระบะคนร้าย...พบแล้วเข้าถนนย่อยบริเวณสี่แยกอาฮาม...มีศาลารอรถผู้โดยสารทรงไทยเป็จุดสังเกต....ห่างจากอำเภอปัวมาประมาณ30กิโลเมตร....ทราบแล้วเปลี่ยน” “รับทราบ...เปลี่ยน” คนตอบวิทยุคือดาบตำรวจ “หมวดครับเดี๋ยวผมตั้ง GPS หมวดเหยียบเลยครับ”
เมื่อขับเข้ามาลึกจากถนนใหญ่ราว2-3กิโลเมตร พบรถคนร้ายถูกทิ้งไว้ในป่าข้างทางเ้าหน้าที่ทุกคนลงจากรถสำรวจรถคนร้าย แม้มีความสว่างจากแสงจันทร์แต่พื้นที่เป็ป่ารกทึบจึงเสี่ยงต่อการถูกยิงใส่ เ้าหน้าที่จึงตัดสินใจหยุดปฏิบัติการตามหาคนร้ายทันที
หมวดอิงอิ้งมีสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก “กำลังเสริม มีใครเป็หัวหน้าชุดดักจับไหมคะ” หมวดสาวถามเ้าหน้าที่กำลังเสริมด้วยท่าทีจริงจัง “ไม่มีครับ ตอนหมวดวิทยุขอกำลังมา ร้อยเวรมอบหมายให้ผมสองคนขับตามคนร้ายครับ” หมวดสาวเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
หมวดอิงอิ้งบ่นกับดาบช่วย “ไม่เข้าใจเลยสน.ส่งตำรวจชั้นประทวนมาช่วยดักคนร้าย ร้อยเวรนั่งตบยุงที่สน.มั้ง.โห ไม่ใช่งานตัวเองทำไปก็ไม่ได้ความดีความชอบ ไม่เห็นแก่ส่วนรวมเลย”
ใบหน้าเคร่งเครียดจากปฏิบัติการผิดพลาดของตน จึงอุทานแบบหัวเสีย “เซ็งๆๆ พลาด ชวด ฉลู ขาล เถาะจนได้ อุตส่าห์แกะรอยตามสืบจนเจอตัว อยู่ดีๆ ก็มีแสงสว่างโผล่มาขวาง คนร้ายหนีรอดไปได้เลย ทำไงดีจ๊ะดาบช่วย!!!!”
ดาบช่วยคือดาบตำรวจบุญช่วยแสงสง่างามอดีตตำรวจคนสนิทของพลตำรวจตรีปราบภัย วิลาวรรณ คุณพ่อของหมวดอิงอิ้ง เมื่ออยู่ลำพังหรือนอกงานราชการหมวดสาวจะเรียกว่า ‘อาช่วย’และดาบช่วยจะเรียกหมวดสาวว่า ‘คุณหนู’ ดาบช่วยไม่เพียงเป็ลูกน้องพ่อแต่เป็เหมือนญาติคนหนึ่ง เหมือนคนในครอบครัว
ดาบช่วยรู้ทันอารมณ์ จึงยิ้มหวังปลอบใจ ‘คุณหนู’ ของเขา “ใจเย็นๆ ครับหมวด พลาดคือพลาด ชวด ฉลู ขาล เถาะได้เดี๋ยวก็จะเจอมะโรงมะเส็งมะเมีย มะเมียตัวใหญ่ๆ แน่นอน ดาบเชื่อมือผู้หมวดขอรับกระพ้ม” หมวดสาวอดยิ้มกว้างกับคำตอบล้อเลียน และคำปลอบใจที่แฝงอารมณ์ขัน คุณหนูอิงอิ้งััได้ถึงความห่วงใยจากอาช่วย
ภารกิจตามจับคนร้ายพลาด หมวดอิงอิ้งจึงคิดทบทวนเหตุการณ์่ค่ำที่ผ่านมา ภาพชายปริศนาสองคนที่ โผล่มาแบบแปลกๆแวบเข้ามาในความทรงจำ จึงขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง “เป็ใครกันน้าโผล่มาได้จังหวะพอดี มาได้ไง แต่งตัวย้อนยุค ท่าทางแปลกๆ พูดจาเพี้ยนๆ ดูงงๆซะด้วยจะว่าเมายาบ้ามาก็ไม่เชิง”
ดาบช่วยได้ยินคำพูดที่หลั่งไหลพร่างพรูจากหมวดสาว สายตาใคร่ครวญตั้งสมมติฐาน“อาจเป็พวกคนร้ายโผล่มาช่วยให้แก๊งค้ายาหนี แต่ก็แปลก ทำไมมีแผลเือาบ อีกคนมีธนูปักจนเจียนตาย ดาบได้ยินว่าเขาเรียกตัวเองขุนฟองขุนฟองคนไหนน้อ” พร้อมขมวดคิ้ว คำ “ขุนฟอง” สะดุดใจหมวดอิงอิ้งรู้สึกคุ้นชื่อแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกได้
“ดาบช่วย อิ้งว่าเราไปโรงพยาบาลศูนย์ฯสอบสวนสองคนนั้นดีกว่าค่ะ” “ได้เลยครับหมวด ผมให้หมู่ดลและหมู่แจ็คเฝ้าทั้งสองคนแล้วครับ” “ดีเลยค่ะดาบ”
ความเงียบเข้าปกคลุมขณะหมวดอิงอิ้งขับรถไปโรงพยาบาล ความว่างเปล่าแทรกภาพเหตุการณ์ปะทะกับคนร้ายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เสียงะุจากคนร้ายสั่นไหวความรู้สึกส่วนลึกในใจ ลิ้นชักความทรงจำของเธอถูกเปิดขึ้นหวนคิดถึงใครคนหนึ่งที่เธอรักสุดหัวใจ เขาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ คนนั้นคือพลตำรวจตรีปราบภัย หมวดอิงอิ้งโตมากับพ่อนายตำรวจผู้ซื่อสัตย์สุจริต มีอุดมการณ์ทำาปราบยาเสพติดให้หมดไปจากแผ่นดินไทย
ห้าปีที่แล้วท่านเป็ผู้บัญชาการ กองบังคับการปราบปรามยาเสพติด ภาค 4รับผิดชอบเขตตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน นำทีมนายตำรวจระดับมือพระกาฬทั้งหมด 7 นาย ไล่ล่าคนร้ายแก๊งค้ายาระดับชาติลักลอบขนยาบ้าล็อตใหญ่ 12 ล้านเม็ดใน่ค่ำ ท่านผู้บัญชาการปราบภัยวางแผนปฏิบัติการจับกุมเพื่อขยายผลยาบ้า 12 ล้านเม็ดนี้ด้วยตนเอง มีดาบช่วยในฐานะตำรวจคนสนิทร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย
หลังการขับรถไล่ล่าคนร้าย5คน เสียงปืนจากตำรวจดังปังปังปัง !! คมะุเจาะเข้าที่ยางทุกนัด รถคนร้ายเสียหลักเบี่ยงซ้ายขวาอย่างสับสนชนเข้ากับเหล็กกันชนริมถนนจนมุมกลางถนนทางหลวงชนบท ทุกคนยังคงอยู่ในรถกระบะ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
รถตำรวจจอดทิ้งระยะห่างเกือบสิบเมตรเพื่อคอยเฝ้าระวังแสงไฟไซเรนหมุนวาบเป็จังหวะ เ้าหน้าที่ตำรวจต่างใช้ประตูรถเป็ที่กำบัง สองมือกระชับปืนพกในมือมั่น เสียงกังวานดังจากโทรโข่งในมือผู้การฯ ปราบน้ำเสียงดุดันเฉียบขาด
“ขณะนี้ตำรวจล้อมไว้แล้ว...ขอความร่วมมือในการตรวจค้น คุณคือผู้ต้องสงสัยในการขนยาบ้า” พูดจบเพียงชั่วเสี้ยววินาที แก๊งคนร้ายระดมยิงสวนออกมา โดยไม่ให้สัญญาณใดๆ ปังปังปัง!! เ้าหน้าที่ตำรวจต่างก้มหลบ ตอบโต้ทันที ทั้งสองฝ่ายยิงปะทะกันดังสนั่นท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก ท่านผู้การฯ ขมวดคิ้ว โบกให้สัญญาณทีมตำรวจให้แบ่งการยิงออกเป็สองฝั่งกดดัน ส่วนตนใช้ปืนเล็งยิงหวังผล
คนร้ายสองคนโดนคมะุจากเ้าหน้าที่ตำรวจล้มลง ทันใดมีแสงจากไฟหน้ารถอีกคันสาดเข้ามาจากฝั่งคนร้ายพร้อมเสียงปืนกลH.K. และ M16 แบบโหมดยิงเป็ชุดรัวใส่ทันทีปังปังปัง!! นายตำรวจทุกคนต่างระวังตัว พยายามก้มหลบคมะุที่เฉียดข้ามไปฟิ้วฟิ้วฟิ้ว
เ้าหน้าที่ฝ่ายปราบปรามต่างรู้สึกกดดันด้วยอาวุธาผู้การฯ ปราบใบหน้าเคร่งเครียด ใช้วิทยุประจำตัวกรอกเสียงลงไปด้วยน้ำเสียงร้อนรน “วอหนึ่ง...ขอกำลังเสริมให้ปฏิบัติการจิ้งจอกจับลูกแกะ.....เปลี่ยน”
“ท่านผู้การครับคนร้ายเสริมกำลังมาใหม่อีกเป็สิบเลยครับผม เอาไงดีครับ”ดาบช่วยถามผู้การปราบภัยด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ไม่เป็ไร ชั้นวิทยุขอกำลังเสริมจากเ้าหน้าที่ท้องที่แล้ว อีกห้านาทีน่าจะตามมาสมทบได้ ตอนนี้เราเอาปีนกลยิงกดดันไปก่อน......บุญช่วยแกระวังตัวดีๆนะ” ดาบบุญช่วยจึงนำ M16 ยิงกระหน่ำ เสียงะุดังถี่ยิบ ภาวะอันตรายแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ระหว่างการยิงปะทะกันดาบบุญช่วยเห็นโอกาสที่จะยิงคนร้ายจึงออกจากที่กำบัง แต่พลาดโดนคนร้ายอีกคนยิงะุฝังบริเวณไหล่ขวามือขวาที่ถือปืนจึงลดระดับลง เสียงปืนกลจากคนร้ายรัวใส่ทันที ทันใดมีร่างคนหนึ่งผลักดาบช่วยให้พ้นวิถีะุ แต่เขายังไม่ทันเคลื่อนไหวใดๆก็โดนคมะุห้านัดเข้าลำตัวล้มลงทันที
“ท่านผู้การ!!” ดาบช่วยร้องเสียงหลงโผกลับประคองร่างผู้การปราบภัย ก่อนที่ห่าะุระลอกสองจะสาดใส่ซ้ำกำลังเสริมจากท้องที่เข้าระดมยิง จนเสียงปืนจากคนร้ายเงียบลง
“เรียกรถพยาบาลด่วน ท่านผู้การโดนยิง” ดาบช่วยะโสุดเสียง “ท่านผู้การทำใจดีๆไว้รถพยาบาลกำลังมาครับ” ใบหน้าท่านผู้การแสดงความเ็ป ฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง ”แกเกือบไปแล้วนะ...แกโดนยิงที่ไหล่เป็ไงมั่ง...น้อง”
“ผมปลอดภัย...แผลไกลหัวใจครับ....ผมขอโทษที่ไม่ระวังตัวทำให้นายาเ็” ดาบช่วยสะอื้นแรง
“ก็แกมันน้องชั้นหนิ”ท่านผู้การฯ พูดก่อนหมดสติลง
![[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763436491_8008067.webp)
162K
