[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

แต่ใครกันแน่ที่เป็นคนส่งตุ๊กตากระต่ายซ่อนกล้องตัวนี้มา... จนถึงตอนนี้ไป๋ลู่เองก็ยังไม่รู้

ทีมงานหลายคนต่างทยอยส่งของขวัญมาให้ ซึ่งเธอเอาไปกองรวมกันไว้ในห้องพัก

ในชาติที่แล้ว เธอขนของขวัญทั้งหมดกลับบ้าน แต่ดันทำเจ้าตุ๊กตากระต่ายตัวนี้หายไปเพียงตัวเดียว ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้คิดมาก นึกว่าตอนเก็บกระเป๋าตัวเองคงสะเพร่าจนลืมทิ้งไว้

แต่ความจริงแล้ว... เป็นไอ้คนที่ส่งตุ๊กตาตัวนี้มาให้เธอ แอบฉกมันกลับไปเพื่อจุดประสงค์บางอย่างต่างหาก!

โชคดีที่ปกติเธอชอบนอนกอดแค่ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆ เจ้าตุ๊กตากระต่ายตัวนี้ค่อนข้างเล็ก ชาติที่แล้วเธอเลยวางทิ้งไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเฉยๆ ไม่ได้สนใจไยดี

ดังนั้นสิ่งที่ตุ๊กตากระต่ายตัวนี้ถ่ายติด และถือว่าเป็นภาพที่ ‘ลับเฉพาะ’ ที่สุด ก็มีแค่ภาพตอนที่เธอสวมชุดนอนเล่นโยคะยืดเส้นยืดสายเท่านั้น ซึ่งชุดนอนของเธอก็เป็นแบบเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวที่มิดชิดเรียบร้อยประหนึ่งชุดกันหนาว

ทว่าชาติที่แล้ว อวี่ฟู่ชิงไม่รู้ว่าไปสรรหาคลิปในตุ๊กตากระต่ายตัวนี้มาได้ยังไง คลิปพวกนี้ถูกตัดต่ออย่างมืออาชีพ จนกลายเป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนาว่าเธอยอมเอาตัวเข้าแลก ขึ้นเตียงกับเสี่ยเลี้ยงเพื่อแลกกับทรัพยากรในวงการบันเทิง!

พอกลับมาจากโรงพยาบาลในชาตินี้ ทันทีที่เธอเห็นตุ๊กตากระต่ายตัวนี้ เธอก็ไม่ได้โยนมันทิ้งไป แต่เก็บรักษามันไว้อย่างดี

เพื่อรอคอยวันนี้โดยเฉพาะ...

ในชาติที่แล้ว หลังจากที่เธอออกจากโรงพยาบาล อวี่ฟู่ชิงก็มักจะมาเยี่ยมที่กองถ่ายบ่อยๆ และเสิ่นซินลั่วก็เริ่มสานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอวี่ฟู่ชิงในช่วงนี้นี่เอง

แต่ชาตินี้ อวี่ฟู่ชิงดันเพิ่งจะโผล่หัวมาเยี่ยมกองถ่ายเอาวันนี้...ที่เป็นวันปิดกล้อง

มีหลายครั้งที่เธอรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว เกือบจะโยนตุ๊กตากระต่ายตัวนี้ลงถังขยะไปแล้ว

โชคดีจริงๆ ที่ยั้งมือไว้ทัน ไม่งั้นคงเสียดายแย่

“เจ้ากระต่ายน้อย วันนี้ฉันกอดแกนอนดีไหมเอ่ย?” ไป๋ลู่ส่งยิ้มสดใสไร้เดียงสาให้ตุ๊กตากระต่าย “มามะ... เวลานอนต้องใส่ผ้าปิดตาด้วยน้า~”

ทันทีที่สวมผ้าปิดตาให้ตุ๊กตากระต่ายเสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุกขึ้นเรื่อยๆ

เธอสวมถุงมือ รูดซิปที่หลังกระต่ายออก นิ้วมือเรียวควานหาอยู่ไม่นาน ก็สัมผัสเจอวัตถุแข็งๆ เธอดึงการ์ดความจำ SD Card อันเล็กจิ๋วออกมาจากช่องเสียบ

จากนั้นเจ้าตุ๊กตากระต่ายผู้โชคร้ายก็ถูกเธอจับยัดขังลืมไว้ในตู้เสื้อผ้า

ไป๋ลู่นั่งกอดคอมพิวเตอร์ ไล่ดูคลิปวิดีโอจนถึงเช้า ตาแทบจะบอด

เพราะคลิปวิดีโอมันเยอะมากจริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ากองถ่ายจนถึงวันนี้ มีเป็นร้อยๆ ไฟล์ที่ถูกบันทึกไว้

แต่ในที่สุด... คลิปที่เสิ่นซินลั่วกับคุณชายอวี่เล่นบท ‘ผีผ้าห่ม’ ก็ถูกเธอค้นเจอ!

“งานแถลงข่าวปิดกล้องวันนี้ มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ~~~”

ไป๋ลู่ผิวปากอย่างอารมณ์ดี แววตาเป็นประกายวาวโรจน์

...

บ่าย 3 โมงตรง

งานแถลงข่าวปิดกล้องเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

นอกจากสื่อมวลชนและนักข่าวที่เดินทางมาถึงในงานแล้ว ทางออนไลน์ก็ยังมีการถ่ายทอดสดพร้อมกันอีกด้วย

สื่อมวลชนมากันไม่เยอะนัก ประมาณห้าถึงหกสำนัก แต่เมื่อพิจารณาว่าสถานที่ถ่ายทำอยู่ในส่วนลึกของภูเขาหิมะอันหนาวเหน็บ ที่ดั้นด้นมากันเท่านี้ก็ถือว่าเยอะมากแล้ว

แต่... จัวเว่ยไม่ได้มา

ตั้งแต่เกิดใหม่จนถึงตอนนี้ ไป๋ลู่ล็อกอินเข้าโซเชียลมีเดียต่างๆ ทุกวัน เพื่อเช็กข่าว แต่จัวเว่ยไม่ได้ปล่อยข่าวแฉอะไรที่เกี่ยวกับเธอเลย

กลับกันเขาแฉเรื่องความรักของไอดอลดาวรุ่งสามคน และยังมีคู่รักดาราที่ต่างคนต่างนอกใจ สวมเขาให้กันและกันจนเป็นชู้รักระทม

มีแค่เรื่องของเธอเท่านั้น ที่แม้แต่ประโยคเดียวเขาก็ยังไม่เอ่ยถึง

ไป๋ลู่แทบจะสงสัยว่า วันที่ตัวเองเกิดใหม่กลับมานั้น เธอตาฝาดไปเองหรือเปล่า

แต่จัวเว่ยไม่ยอมแฉ เธอจะบุกไปถามจัวเว่ยว่า ‘ทำไมคุณถึงไม่แฉฉันคะ’ ก็คงจะดูประสาทไปหน่อย

ทำได้แค่รออย่างอดทนต่อไป

ในที่สุด ขั้นตอนก็ดำเนินมาถึงช่วงนักข่าวสัมภาษณ์

“เสี่ยวลู่ เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอคะ?”

ไป๋ลู่แบกขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า พี่ช่างแต่งหน้าพยายามโบกแป้งให้เธอตั้งหลายชั้นก็ยังปิดร่องรอยความอ่อนเพลียไม่มิด

เธอหาวออกมาหนึ่งทีอย่างไม่ห่วงสวย “ใช่ค่ะ ดูวิดีโอจนถึงสี่ทุ่มถึงได้นอน”

เสิ่นซินลั่วที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็มีขอบตาดำเฉดเดียวกันเป๊ะ

“ซินลั่วก็ด้วยเหรอครับ?”

แก้มของเสิ่นซินลั่วแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าลงต่ำอย่างเขินอาย “อะ... อืม”

“เสี่ยวลู่ต้องพักผ่อนให้มากๆ นะลูก หนูสลบไปตั้งครึ่งเดือนกว่า แล้วยังต้องนอนโรงพยาบาลอีกเดือนกว่า พอกลับเข้ากองถ่ายก็ต้องเร่งถ่ายทำแบบไม่ได้หยุดพัก ร่างกายหนูจะรับไหวเหรอ?” 

นักข่าวรุ่นป้าสายบันเทิงที่คุ้นเคยกันถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

“เสี่ยวลู่ คุณตกลงไปได้ยังไงคะ?”

“พี่สาวของคุณผลักคุณตกลงไป ใช่ไหมคะ?”

คำถามเกี่ยวกับอุบัติเหตุในวันนั้น ถูกยิงรัวเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

‘ลูกสาวแห่งชาติระหว่างถ่ายทำละคร สลบเหมือดบาดเจ็บสาหัส!

แถมคนทำยังเป็นนักแสดงหญิงในกองถ่ายเดียวกัน ซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่สาวบุญธรรมผลักตกลงไปอีก!’

ข่าวนี้... มันระเบิดตูมตามเกินไปแล้ว

แต่ติดที่ว่าไป๋ลู่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลส่วนตัวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง นอกจากเทพเจ้าปาปารัสซี่อย่างจัวเว่ยที่แอบมุดเข้าไปได้ นักข่าวคนอื่นแค่ประตูใหญ่ยังเข้าไม่ได้เลย หมดปัญญาจะขอสัมภาษณ์

หลังจากนั้นพอไป๋ลู่ย้ายไปโรงพยาบาลประจำเมือง อวี่ฟู่ชิงก็รีบแจ้งสื่อมวลชนไว้ล่วงหน้าว่า จะมีการจัดงานแถลงข่าวปิดกล้อง ถึงตอนนั้นจะเปิดโอกาสให้ทุกคนถามได้อย่างเต็มที่ ช่วงเวลานี้นี้ขอให้ไป๋ลู่ได้พักรักษาตัวดีๆ เถอะ พวกนักข่าวต่างก็เห็นแก่หน้าคุณชายอวี่ จึงไม่มีใครกล้ามารบกวนไป๋ลู่

อดทน อดทน และอดทนมาจนถึงวันนี้!

ในที่สุดพวกนักข่าวก็ได้ปลดปล่อยคำถามสักที

แต่คำถามก็ไม่ได้รุนแรงเป็นพิเศษ น่าจะเป็นเพราะอวี่ฟู่ชิงกำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว เพราะสื่อที่ได้รับเชิญมาในวันนี้ ล้วนแต่มีความสัมพันธ์อันดีกับอวี่ซิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์ทั้งสิ้น

สีหน้าของเสิ่นซินลั่วดูตื่นตระหนกเล็กน้อย เหมือนกวางน้อยที่ถูกไล่ต้อน

ถึงเวลาทดสอบฝีมือการแสดงแล้วสินะ!

ไป๋ลู่เบะปากเล็กๆ มองเสิ่นซินลั่วสลับกับมองผู้กำกับจาง กวาดสายตามองไปรอบๆ หนึ่งวง สุดท้ายก็ก้มหน้าลงมองมือตัวเอง

เหมือนมีคำพูดมากมายอยากจะพูด แต่ก็ไม่กล้าพูด พูดไม่ได้ หรือไม่รู้จะพูดยังไงดี

ผู้กำกับจางเห็นท่าไม่ดีจึงคว้าไมค์ไปถือ “ทางตำรวจสรุปสำนวนว่าเป็นอุบัติเหตุครับ เสิ่นซินลั่วเสียการทรงตัว ก็เลยเผลอผลักเสี่ยวลู่ตกลงไปจากลานสกีที่มีความสูงเจ็ดเมตร”

คำพูดนี้ถือว่าพูดได้มีศิลปะสุดๆ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้กำกับจางพูดนะ แต่เป็นตำรวจที่สรุปสำนวนแบบนี้

ผู้กำกับจางแค่ถ่ายทอดข้อสรุปของตำรวจตามความเป็นจริงเท่านั้น รับผิดชอบร่วมกันไป

เสิ่นซินลั่วยกมือขึ้นปิดแก้ม น้ำตาคลอเบ้า 

“เป็นเพราะฉันเสียการทรงตัว ไม่ระวังถึงได้ผลักเสี่ยวลู่ ฉันรู้สึกผิดมาก ฉันเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้ สวดภาวนาทุกวันขอให้เสี่ยวลู่ฟื้นขึ้นมา... โชคดี... โชคดีเหลือเกิน ที่ในที่สุดเสี่ยวลู่ก็ฟื้น ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นฉันคง...”

ท่ามกลางเสียงร้องไห้โฮอย่างน่าสงสารของเสิ่นซินลั่ว นักข่าวก็หันมาถามคู่กรณี 

“ไป๋ลู่ เป็นแบบนั้นหรือเปล่าครับ?”

“ไม่ใช่ค่ะ คือแบบว่า...” ไป๋ลู่ทำท่าอึกอัก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง 

“คุณนักข่าวคะ คุณลืมไปหรือเปล่าว่าหนูโคม่า”

ไป๋ลู่หลับตา ปากเบี้ยว ร่างกายกระตุกเกร็งเลียนแบบอาการ 

“ก็เหมือนแบบนี้ นอนอยู่บนเตียงคนไข้ แล้วก็หลับตาปี๋ ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกค่ะ”

ผู้กำกับจางด่าปนหัวเราะ “ไป๋เสี่ยวลู่ ที่เธอแสดงนั่นมันคนโคม่าเหรอ? นั่นมันโรคลมชักแล้ว!”

ทุกคนหัวเราะรับมุกอย่างให้ความร่วมมือ เรื่องดราม่าคอขาดบาดตาย ก็ถูกพลิกหน้ากระดาษผ่านไปอย่างเบาหวิวแบบนี้เอง

อำนาจของเงินทุน... ช่างแข็งแกร่งจริงๆ

ไป๋ลู่ใช้หัวแม่เท้าคิดก็ยังเดาได้เลยว่า เงื่อนไขข้อหนึ่งที่เสิ่นหยางหงยอมให้เธอเซ็นสัญญากับอวี่ซิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก็คืออวี่ฟู่ชิงต้องทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยเสิ่นซินลั่วกลบเกลื่อนเรื่อง ‘อุบัติเหตุ’ ให้เงียบสนิท

“ไป๋ลู่ ครั้งนี้คุณรับบทเป็นนักกีฬาทีมชาติ ซึ่งมีฉากเล่นสกีเยอะมาก ขอถามหน่อยว่าคุณแสดงเองทั้งหมดเลยหรือเปล่าครับ? มีการใช้สแตนด์อินไหม?”

อา~ กลิ่นอายความตอแหลที่คุ้นเคย

ไป๋ลู่เงยหน้ามองไป ก็เจอกับนักข่าวคนเดิมที่ถูกเสิ่นซินลั่วซื้อตัวมาเมื่อชาติที่แล้วจริงๆ ด้วย

เธอพยักหน้าอย่างมั่นใจ “เกือบทั้งหมดค่ะ ฉากคว้าแชมป์ฉากนั้น ท่ายากมันเยอะเกินไป หนูใช้สแตนด์อินค่ะ ส่วนฉากอื่นๆ หนูแสดงเองทั้งหมดค่ะ” พูดจบ เธอยังหันไปหาพยาน “หนูจำไม่ผิดใช่ไหมคะ ผู้กำกับจาง?”

ผู้กำกับจางพยักหน้ารับรอง “อืม ก็มีแค่ฉากนั้นแหละที่ใช้สแตนด์อิน เพราะมันอันตรายเกินไปสำหรับนักแสดง”

ทันใดนั้น นักข่าวคนนั้นก็หยิบมือถือออกมา แล้วกดเล่นคลิปวิดีโอคลิปหนึ่งพร้อมกับชูให้ทุกคนดู

สีหน้าของผู้กำกับจางเคร่งขรึมลงทันที

คลิปนี้ไม่ใช่สื่อประชาสัมพันธ์ที่แอคเคานต์หลักของกองถ่ายปล่อยออกมา!

ความคมชัดสูงมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นคนภายในกองถ่ายแอบปล่อยหลุดออกไป

อวี่ฟู่ชิงที่ยืนอยู่ท้ายสุดขมวดคิ้วมุ่น เอียงตัวไปถามเลขานุการข้างกายเสียงเครียด 

“นักข่าวคนนี้ เป็นคนที่เธอจัดการไว้หรือเปล่า?”

เลขานุการหน้าซีดพลางส่ายหน้า “ไม่ใช่คนของเราครับ”

อวี่ฟู่ชิงหรี่ตาลง สายตาคมกริบตกลงไปที่ร่างของเสิ่นซินลั่ว

เจตนาไม่ดี... เห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้ามาเล่นงานเสี่ยวลู่

“ไปสืบมา”

เลขานุการพยักหน้า แล้วรีบเดินออกไปจัดการทันที

“อ๊ะ! นั่นไม่ใช่หนูค่ะ เป็นพี่สแตนด์อิน” ไป๋ลู่ชี้ไปที่หน้าจอมือถือของนักข่าวอย่างจับผิด “พี่สแตนด์อินมีไฝที่มุมปาก แต่หนูไม่มีนะคะ”

นักข่าวแสยะยิ้ม ถามจี้อย่างดุดัน “แต่เมื่อกี้คุณพูดเองชัดๆ ว่า คุณใช้สแตนด์อินแค่ฉากเดียว และไม่ใช่ฉากนี้! ผู้กำกับจางก็ช่วยเป็นพยานให้คุณแล้ว! นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?”

นักข่าวตะเบ็งเสียงดังฟังชัด ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ถึงความลวงโลก

“หรือว่าเพื่อโปรโมตภาพลักษณ์ความทุ่มเทของไป๋ลู่ที่ไม่ใช้สแตนด์อิน... คนทั้งกองถ่ายเลยรวมหัวกันโกหกผู้ชมและสาธารณชนงั้นเหรอครับ?!”