Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 96 ช็อก 

2 สัปดาห์ก่อน 

พวกเขาไม่ได้สนใจชินตะที่หนีไปแม้แต่น้อย คนเหล่านี้มองชินตะเป็นแค่หมูตัวหนึ่งเท่านั้นเอง  จากนั้นแม็กก็ได้พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะ

" คิดจะถ่วงเวลางั้นเหรอ 5555 ง่ายไปหน่อยมั้ยลุง " 

พูดจบชายหนุ่มร่างเล็กก็สวมกรงเล็บเข้าไปที่มือ 

" บัวขาว สงสัยนายจะไม่ได้ออกโรงหรอกนะงานนี้ 5555 " 

แต่บัวขาวเมื่อเข้าโหมดต่อสู้แล้วเขาก็เหมือนกลายเป็นคนละคน เขาตอบไปด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า 

" ให้มันจริงเถอะ อย่าประมาทละ ! " 

" รับทราบ ผบ 5555  " 

แม็กยิ้มตอบรับ และตอนนั้นเองง 

ฟึบบบบบ 

เขาหายตัวไปทันที และเมื่อรู้ตัวอีกที ทานากะก็จับดาบขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของเขาแล้ว 

เคร๊ง 

" เร็วมาก " 

" นี่ !! ลุง นี่มันเพิ่งจะเริ่มเองนะ ทำไมสีหน้าเป็นแบบนั้นละ ตั้งใจหน่อยสิ " 

ได้ยินเสียงดูยั่วยุของแม็ก ทานากะก็กำดาบแน่นพร้อมกับออกแรงดันแม็กออกไป ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจก็เถอะ

" หุบปาก " 

ครืดดดดดดด  

แม็กใช้กรงเล็บพยุงพื้นไว้ทำให้เกิดรอยเป็นกรงเล็บยาว 3 เมตร นี่พิสูจน์ได้เลยว่ากรงเล็บของเขานั้นมันคมถึงขนาดไหน 

" บ่ะ แรงเยอะใช้ได้เลยนี่นา " 

จากนั้นเขาก็ยิ้มอีกครั้ง 

" แม็กสาระแนจริงๆ เลิกเล่นได้แล้ว รีบๆ จัดการได้แล้ว " 

" ฉันขออีกสักหน่อยน่าา" 

แม็กเขาไม่ได้พูดเสียงเบา แต่ถึงทานากะก็ฟังภาษาไทยไม่ออก แต่มันก็แสดงออกจากสีหน้าของแม็กชัดเจน มันเหมือนกับเขาเขียนไว้บนหน้าผากของเขาว่า " ฉันกำลังดูถูกแกอยู่นะ "  ทำให้ทานากะคลั่งขึ้นมา 

" อย่ามาดูถูกฉันนะโว้ยย ไอ้พวกเฮงซวย "

ในขณะที่ทั้ง 2 กำลังต่อสู้อยู่นั้น คนในค่ายก็กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับคนที่ของบัวขาวทั้งเกือบ 1 พันคน แต่คนส่วนมากของค่าย Hunter ก็เสียเปรียบอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก็อย่างที่บอก พวกเขาไม่ได้ฆ่าซอมบี้มานานแล้ว ทำให้เลเวลของพวกเขาคงที่ แตกต่างกับพวกเขาที่เจอซอมบี้มาตลอดทาง 

เอื้ออออออออ  !!! 

เสียงคนร้องทรมานอย่างต่อเนื่อง 

" พวกแกนี่สาระแนจริงๆ อย่าฆ่าจนหมดนะ " 

เพราะถ้าคนพวกนี้ตายหมดแล้วละก็ พวกเธอคงไม่มีแรงงานรวมถึงแหล่งหาอาหารต่างๆ จูดี้เธอไม่ได้โง่ ได้ยินเสียงด่าของจูดี้ลูกน้องของเธอ ก็ทำตามทันที พวกเขาหยุดและถอยมาตั้ง Zone เป็นกำแพงและฆ่าเฉพาะคนที่กล้าพุ่งเข้ามา  

5 นาทีต่อมา

" เอาละนะลุง ตอนนี้ดูเหมือนจะหมดเวลาสนุกแล้วละนะ " 

ทั้งที่สถานการณ์ในการต่อสู้ตอนนี้ถือว่าสูสี ไม่มีฝ่ายไหนได้เปรียบเสียเปรียบ ทั้งสองฝ่ายก็แค่ปะทะดาบกับกรงเล็บกันสักพักเท่านั้นเอง 

" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกกำลังพูดว่าอะไร แต่มันน่ารำคาญเป็นบ้าเลยวะ " 

ย้าาาาาาาาาาาา  

เมื่อแม็กได้เห็นอาการบ้าคลั่งของทานากะเขาก็ไปยิ้มพร้อมกับหัวเราะดังขึ้นมาอีกครั้ง 

" ฮ่า ฮ่าฮ่า มรึงนี่มันโง่จริงๆเลยวะไอ้แก่ " 

[ Claw  Thunder] 

จากนั้นทั่วทั้งกรงเล็บของแม็กก็เกิด ไฟฟ้าประกายขึ้นมา 

แจ็ด แจ็ด 

จูดี้สังเกตเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอไม่คิดจะลงมือฆ่าใครด้วยซ้ำ 

" แม็กนายบ้าไปแล้วรึไง นายจะฆ่าเขารึไง " 

ได้ยินเสียงของจูดี้แม็กเขาก็กลายเป็นหงุดหงิดขึ้นมา  มันเหมือนกับว่าเขากำลังจะถึงจุดสุดยอดแต่มีใครบางคนมาถ่วงเวลาเอาไว้ 

" นี่จูดี้ เธอจะมาขวางฉันอีกนานมั้ย ที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอไม่ใช่รึไง หึ " 

" หุบปากไปสะแม็ก สาระแนจริงๆ " 

" เฮ้ยยย พอได้แล้ว หยุดทะเลาะกันสักที " บัวขาวได้คำรามออกมาเสียงดังลั่น ทำให้จูดี้และแม็กถึงกับชะงักลงทันที จากนั้นเขาก็เรียกจูดี้มาเพื่อสอบถามเหตุผล ไม่นานบัวขาวเขาก็เปิดปากพูดทันที 

" แม็กอย่าฆ่าเขา " 

" ทำไมวะ " 

เขาตอบรับคำพูดของบัวขาวขณะที่ต่อสู้กับทานากะไปด้วย 

" เอาเถอะน่าา จัดการให้มันเสร็จๆ แล้วฉันจะอธิบายเหตุผลให้ฟังทีหลัง " 

ได้ยินแบบนั้น 

[Claw Thunder]

มันก็ได้เกิดประกายสายฟ้าขึ้นมาบนกรงเล็บของแม็กอีกครั้ง 

'' นี่มันอะไรกัน สายฟ้านี่มันมาจากไหน " 

ทานากะตกใจเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ยังพยายามรวบรวมสติกลับมาอย่างรวดเร็วเพื่อจดจ่อกับการต่อสู้เป็นตายที่อยู่เบื้องหน้าของเขา 

จากนั้นทานากะก็สังเกตเห็นช่องว่างของแม็ก และกำลังจะฟันไปที่หัวไหล่ของเขา 

ย๊าาาา 

" เสร็จฉันละ " 

เกร๊กกกกก 

แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวังเอาไว้ ไหล่ของแม็กไม่ได้ขาดออก แต่เป็นดาบของเขาเองที่หักออกเป็นสองท่อน ภาพที่เกิดขึ้นนี่ทำให้เขาช็อกเป็นอย่างมาก 

แม็กไม่ได้ใจดีถึงขนาดปล่อยให้ทานากะตั้งตัว เมื่อทานากะไม่มีอาวุธแล้ว เขาละเลงกรงเล็บของเขา ไปทั่วร่างของทานากะทันที 

ชั้ว

ชั้ว 

ชั้ว 

เสียงกรงเล็บค่อยๆ เฉือนเนื้อของทานากะอย่างเมามัน มันเหมือนกับการทรมานเพราะแม็กเขาเลี่ยงจุดตาย แต่เขาก็ยังหัวเราะด้วยอาการที่แสดงออกมาดูว่ามีความสุขเป็นอย่างมาก 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันจริงโว้ยยย "

ในที่สุดทานากะก็ทรุดนอนลงไปจมกองเลือดของเขาเอง และเมื่อลูกน้องทั้งหลายเป็นทานากะซึ่งผู้ที่ถูกเรียกว่าเป็นหัวหน้าและแข็งแกร่งที่สุดของค่าย Hunterได้พ่ายแพ้อย่างง่ายดายเพียงเวลาแค่ไม่ถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ เข่าของพวกเขาเหมือนกับโดนลูกตุ้มขนาดใหญ่ติดเอาไว้ ตอนนี้แค่การยืนของพวกเขามันก็เป็นเรื่องที่ยากซะเหลือเกิน และในที่สุดก็มีคนแรกยอมนั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นเพื่อแสดงว่าพวกเขายอมแพ้แล้ว

ไม่นานเมื่อมีคนแรก คนที่สองและคนต่อๆไปก็ยอมจำนนในที่สุด 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่าแค่นี้เองเหรอญี่ปุ่น ทำไมคนพวกนี้ถึงอ่อนแอถึงขนาดนี้ละ " 

มันเป็นเวลาไม่นานพวกบัวขาวก็สามารถยึดค่าย Hunter ได้ 

3 ชั่วโมงต่อมา 

จูดี้สั่งให้ลูกน้องของพวกเขาใส่โซ่ล่ามขาและมือของพวกเขาแต่ละคนเอาไว้ ซึ่งการกระทำแบบนี้มันเหมือนกับการล่ามโซ่ทาสในสมัยก่อนไม่มีผิด

ณ ประชุม 

บัวขาวแม็กและจูดี้กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะขนาดใหญ่ และบัวขาวก็เป็นคนแรกที่เปิดปากพูดขึ้นก่อน

" ตอนนี้เรามีอาหารอยู่เท่าไหร่อย่างงั้นเหรอ " 

จูดี้เปิดปากพูดขึ้นทันที 

" ดูเหมือนว่าพวกนี้มันจะปลูกพืชอะไรสักอย่าง และถ้าพวกเราใช้พวกนี้แรงงานพวกมัน เราจะมีอาหารกินตลอดนั่นแหละ แต่ก็ยังมีข้อเสีย " 

" อะไร " 

ก็อาหารของพวกนี้มันมีแค่ 2-3 ประเภทเองนี่สิ แถมฉันเข้าไปดูในคลั่งเก็บอาหาร ก็มีแค่อาหารแห้งและมันก็เกือบจะหมดอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าพวกมันก็รอให้พืชเหล่านี้โตเต็มที่เหมือนกัน " 

" ไม่ต้องพูดยาวเหยียดนักหรอกจูดี้ สรุปว่าเรามีอาหารกินไม่เพียงพอใช่มั้ย " 

" สาระแนจริงๆ นะแม็ก " 

" เอาละๆ แล้วเราจะทำยังไงกันดีละ " 

" ถ้าอธิบายให้คนทึ่มๆ แบบพวกนายเข้าใจก็คือ ขยายอาณาเขตยังไงละ " 

" โอเคเข้าใจละ งั้นเอาตามนั้นไปก่อน ที่เหลือค่อยคิดที่หลัง " 

เมื่อตกลงไปดังนั้นแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง แต่ถึงจะพูดอย่างงั้น คนที่มีหน้าที่จริงๆ นั้นก็คือจูดี้ เพราะบัวขาวและแม็กเมื่อจบการประชุม  พวกเขาก็แยกย้ายไปฝึกทักษะของตัวเองทันที 

เมื่อระยะเวลาผ่านไปอาณาเขตของค่ายของบัวขาวยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และพวกเขาก็แบ่งคนก็ไปหาของกินที่เกิดขึ้นตามป่า ทำให้มีอาหารเพิ่มมากขึ้น แต่มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขานักที่มีอาณาเขตมากมายขนาดนี้ เพราะว่าพวกเขายังมีรถในการเดินทางของค่ายเดิมอยู่นั่นเอง  

ปัจจุบัน 

" พี่คะ ทำไมพี่ถึงอยากไปนางาตะก่อนละคะ รึว่าพี่อยากไปเอารถมาจากค่ายของคุณทานากะอีกอย่างงั้นเหรอคะ " 

มิโกะเธอเคยไปนางาตะกับริวจิแล้วหลายครั้งและทำให้เธอรู้จักกับทานากะอยู่บ้าง 

" ไม่ใช่แบบนั้นหรอกมิโกะ " 

พูดจบเด็กหนุ่มก็ยิ้ม ซึ่งมันคล้ายๆ กับรอยยิ้มของโจเซฟ มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นมิตรมาก เมื่อน้องสาวเห็นพี่ชายยิ้มมาแบบนั้น ทำให้เธอไม่อยากถามเหตุผลอะไรมากมาย เธอเลือกกินป๊อปคอร์นที่พวกเขาผลิตได้อย่างเอร็ดอร่อย 

" อย่ากินเยอะมากละมิโกะ พี่ไม่รู้ว่าเราจะเจอ Gate ตอนไหน " 

มิโกะเข้าใจดีว่าพวกเขาต้องเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา นี่มันสิ่งที่ริวจิย้ำเสมอ และที่สำคัญที่สุด กินป๊อปคอร์นมันทำให้เธออ้วนด้วย 

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย ในระหว่างทาง  

1 ชั่วโมงต่อมา 

พวกเขาก็บินมาถึงป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมันดูอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ริวจิก็ส่งสัญญาณให้กับโทชิโอะทันที 

" หยุดดดดดดดด ถึงแล้วๆ " 

" ถึงอะไรอย่างงั้นเหรอครับ " 

ถึงโทชิโอะจะยังไม่เข้าใจ แต่เขาก็ยังทำตามที่ริวจิสั่งโดยทันที  

" เอาน่า ฉันมีธุระแถวนี้นิดหน่อย นายรออยู่นี่แหละ " 

จากนั้นเด็กหนุ่มก็กระโจนลงออกมาจากฮอทันที แต่ไม่ใช่เขาคนเดียว อายูซึ่งอยู่ด้วยกันเธอก็กระโดดลงมาพร้อมกัน ทำให้มิโกะงงเล็กน้อย เพื่อเป็นการไม่น้อยหน้า ว่าถ้าพวกเขาเจอ Gate ขึ้นมาละก็ เธอจะพลาดโอกาสสำคัญไป ทำให้มิโกะกระโดดตามลงไปอย่างรวดเร็ว 

" เฮ้อออ ทำไมเราต้องอยู่คนเดียวตลอดเลยหว๊าาา "

ไม่นานทั้ง 3 คนก็ลงมาถึงพื้น จากนั้นริวจิก็ลองใช้สำรวจรอบๆ เพื่อที่จะระบุหลุมฝังศพของโจเซฟ แต่ที่เขาพบนั้นไม่ใช่หลุมศพหรืออะไรที่มันคล้ายๆกัน

" แปลกแฮ่ะ ทำไมมีคนมีอาศัยอยู่แถวนี้ได้ละ " 

ซึ่งตอนที่พวกเขามาที่นี่นั้นมันไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยสักคน ทำให้ริวจิแปลกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะทุกคนสามารถเลือกพื้นที่ ที่อุดมสมบูรณ์ในการอยู่รอดของตัวเองอยู่แล้ว 

จากนั้นริวจิก็เป็นคนเริ่มเดินนำหน้าทั้ง 2 สาวไป 

5 นาทีผ่านมา 

" เอ๊ ฉันว่าอยู่แถวๆ นี่ไม่ใช่หรอ " 

เพื่อเช็กเพื่อความแน่ใจ ริวจิหันไปมองที่อายูที่ความจำดี แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนๆกับริวจิ เพราะเมื่อเวลาผ่านไปหญ้ามันก็เจริญเติบโตขึ้น และป่ามันก็ยิ่งทึ่บเข้าไปอีก  

เมื่อเป็นแบบนี้ทั้ง 3 คน ก็แยกย้ายตามหา ซึ่งริวจิก็บอกกับมิโกะฟังเรื่องมาเยี่ยมพวกพ้องที่ตายของเขา ทำให้มิโกะก็ตกใจเล็กน้อย 

" โจนายอยู่ไหนอย่างงั้นเหรอ นายไปซ่อนอยู่ตรงไหน ฉันเอาเนื้อมาให้ " 

1 นาที ต่อมา

เด็กหนุ่มก็ยังพูดเรื่อย ๆ และประโยคสุดท้าย เมื่อเด็กหนุ่มพูดจบ ไม่นานเขาก็ต้องช็อก

เมื่อเบื้องหน้าของเขานั้นคือหลุมศพของโจเซฟก็จริง แต่สภาพของมันนั้นมันแตกต่างจากเดิมเป็นอย่างมาก หินแต่ละก้อนที่พวกเขาก่อขึ้นนั้นกลับเละเทะไม่เป็นท่าแถมอาวุธของโจเซฟก็ยังหายไป 

ในตอนที่เด็กหนุ่มยังไม่หายช็อกและตอนนั้นเองก็มีเเสียงดังขึ้นมา

" นี่ แกเป็นใคร ทำไมฉันไม่เคยเห็นแกมาก่อนเลย "

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังให้ผมด้วยนะครับ