บันทึกรักเทพบรรพกาล ภาค เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่ (-_-)

ตอนที่ 10 ปีศาจงูหมื่นปีหลังจากแยกกับเสี่ยวจื่อแล้วเฮยหลงก็มุ่งหน้าออกจากเขตปลอดภัยทันทีเป้าหมายแรกที่ปักธงไว้ในใจคือเขตของเจ้างูปีศาจอายุหลายพันปีตัวนั้นคราวก่อนเฟยหลงเพียงแค่ก้าวขาเข้าไปในอาณาเขตของมันเท่านั้น เจ้างูนั่นก็พุ่งมาหมายจะกินเขาในทันที อีกทั้งการเคลื่อนไหวยังรวดเร็วมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเฟยหลงยังเดินทางออกไปได้ไม่ไกลจากเขตของเสี่ยวจื่อนัก และระยะห่างจากเขาและงูตัวนั้นยังมีอยู่มากคงไม่มีทางที่หนีกลับมาได้ทันและคงไม่แคล้วต้องกลายเป็นอาหารของเจ้างูตัวนั้นในที่สุดแต่วันนี้เรื่องราวทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เฟยหลงไม่ได้แค่หลงตัวเอง แต่เขามั่นใจว่าพลังของเขาเพิ่มขึ้นมากจริงๆ ดังนั้นผลของการต่อสู้ในวันนี้จะต้องแตกต่างออกไปคิดได้ดังนั้นก็จัดการย่างสามขุมช้าๆ ค่อยๆ เข้าสู่เขตของงูตัวนั้นอย่างเงียบเชียบ….และเพราะคราวนี้เขาย่ามใจว่าตนเองเก่งกาจขึ้นแล้วจึงได้เดินเข้าไปลึกขึ้น และใกล้ขึ้น… ใกล้จนได้รู้ว่าสิ่งที่เขาคาดคะเนไว้เกี่ยวกับปีศาจตัวนี้ผิดไปมากทีเดียว…ปฏิกิริยาของมันไวมาก ปกติเพียงแค่ใครก้าวล่วงเขตของมันเพียงเล็กน้อยก็จะต้องถูกกำจัดทันที แต่วันนี้ไม่เป็นอย่างนั้น เฟยหลงรู้สึกได้ว่าถูกจับตามอง แต่ไม่ถูกพุ่งเข้ามากัด นั่นแปลว่างูตัวนี้กำลังดูท่าทีของเขาอย่างใจเย็น… หมายความว่ามันก็รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขาเช่นกัน…. ฉลาดไม่เบาเลย……… ทั้งยังอันตรายมากเสียด้วย…ฉับพลันนั้น… โดยไม่ทันได้ตั้งตัว เฟยหลงก็รับรู้ได้ถึงรูปแบบคลื่นสังหารที่เปลี่ยนแปลงไป ไม่ใช่จิตอาฆาตหมายสังหารเหยื่อกินเป็นอาหารในแบบปีศาจงู เป็นคล้ายเป็นจิตอำมหิตของปีศาจที่มุ่งหมายดื่มกินไปถึงจิตวิญญาณในรางของมาร… ความปรารถนากระหายเลือดนี้ทำให้เฟยหลงยังต้องหยุดชะงักแล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายหยุดนิ่งรอดูท่าทีบ้าง…“พลังบำเพ็ญหยินหยางเข้มข้นปานนี้… ไม่ทราบว่าเทพอสูรตนใดให้เกียรติมาเยือนในถิ่นของข้ากัน….”น้ำเสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้น ทำให้เฟยหลงถึงกับขนกายลุกซู่… เขายังเด็กและประมาทเกินไปจึงได้ประเมินระดับพลังบำเพ็ญผิดพลาดที่คิดว่าปีศาจงูตนนี้อายุเพียงหลักพันปีเท่านั้น เพราะในตอนนี้เมื่อได้เติบโตขึ้นและเข้าใกล้มันมากขึ้น เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังตบะมากมายถึงหมื่นปี และถึงขนาดมีร่างเป็นปีศาจเต็มวัยสูงอายุได้ขนาดนี้ พลังต่อสู้ย่อมต้องไม่ธรรมดา… จะเอาไงดี… สู้หรือหนีไปตั้งหลักก่อน? ….หากเลือกสู้ ด้วยร่างของมังกรอันจัดเป็นกึ่งเทพกึ่งอสูรชั้นสูงในตอนนี้ ต่อให้พลังบำเพ็ญจะยังน้อยกว่าและยังไม่โตเต็มวัยก็น่าจะพอมีหนทางต่อกรได้บ้าง เพียงแต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะได้มาเป็นมังกรแบบนี้เลยไม่รู้ว่าการต่อสู้แบบมังกรต้องทำอย่างไร ‘รู้งี้ก่อนเข้ามาที่นี่ไปฝึกทักษะการต่อสู้แบบมังกรไว้หน่อยก็ดีน่ะสิ!’หากเลือกหนี ระยะของเขากับเจ้างูปีศาจนี้ก็นับว่าใกล้กันมากเกินไป และระยะจากที่เขาอยู่ไปจนถึงเขตปลอดภัยก็นับว่ามีระยะห่างค่อนข้างมากจนไม่แน่ใจว่าเขาจะหนีออกไปได้ทันมั้ย เขาเคยประมาทตอนประเมินพลังบำเพ็ญของมันไปแล้ว ย่อมไม่อาจพลาดในการประเมินความเร็วการโจมตีของมันได้อีก…“โอ๊ะ…. กำลังคิดจะหนีงั้นรึ? … อย่าเลย ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องทรมานมากนักหรอกนะเจ้าเด็กน้อย… ถ้ายอมให้ข้ากินดีๆ รับรองเจ้าจะไม่รู้สึกเจ็บเลย….."คำขู่นั้นทำให้เฟยหลงกลัวจนรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง คิดหาทุกหนทางเพื่อพาตนเองหนีออกไปจากสถานการณ์ตรงนี้ แต่จิตสังหารของปีศาจงูตนนี้ก็รุนแรงมากจนกดข่มทุกความกล้าที่จะก้าวขาของเขาออกไปได้หมด‘เอาล่ะ… เฟยหลง… แกต้องใจเย็นๆ … ในโลกนี้ยังมีเทพและปีศาจที่มีอายุเป็นหมื่นเป็นแสนปีอีกมาก ยิ่งพวกสิ่งมีชีวิตจากบรรพกาลก็ยังมีอยู่อีกไม่น้อยซุกซ่อนอยู่ในดินแดนลับแลนี้ หากเจอเพียงแค่ปีศาจงูหมื่นปีแล้วเจ้ายังคิดถอดใจก็ไม่ต้องหมายฟันฝ่าออกจากแดนลับแลนี้ไปแย่งชิงความยิ่งใหญ่เลยในอนาคต… อย่าลืมสิ สายเลือดของเจ้าไม่ใช่ธรรมดา… เป็นถึงมังกร นับว่าเหนือกว่างูหลายขั้นจะหาทางเอาชนะปีศาจที่ชั้นต่ำกว่าไม่ได้เชียวรึ? ''อ๊ะ… ใช่สิ! มันเป็นงู! จุดอ่อนของงู ข้าที่คิดมาตลอดว่าตนเองเป็นงูย่อมต้องรู้ดีที่สุด!’เมื่อคิดได้ดังนั้น เฟยหลงก็รีบคิดอุบายเพื่อเตรียมรับมือกับเจ้าปีศาจร้ายตนนี้“ใจเย็นๆ สิท่านปีศาจงู… ท่านเป็นถึงปีศาจที่มีตบะแก่กล้า คิดกินภูติกิ้งกือตัวเล็กๆ เช่นข้านับว่าคงเสียเวลาของท่านแล้ว….”“หือ? …ภูติกิ้งกืองั้นรึ? …. หึๆ อย่ามาล้อข้าเล่นเลย… ภูติชั้นต่ำเช่นนั้นจะมีพลังเข้มข้นอย่างเจ้าได้ยังไง? … หากคิดจะโกหกเพื่อเอาชีวิตรอดก็ต้องทำให้แนบเนียนหน่อยนะ…”เฟยหลงเห็นเจ้าปีศาจงูไม่เชื่อคำกัน แต่ก็ไม่ใช่ไม่รับฟังเสียทีเดียวจึงได้รีบแปลงกายเป็นร่างเด็กสิบขวบ อำพรางร่างจริงของตนเองไว้แล้วลุกขึ้นยืนเผยตัวให้เจ้าปีศาจงูตนนั้นได้เห็น ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องหลบซ่อนอีก ในเมื่อมันรับรู้ระดับพลังหยินและหยางของเขาได้แล้วก็ไม่ต้องคิดเลยว่ามันจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ตรงไหนทำให้เฟยหลงได้เผชิญหน้ากับเจ้าปีศาจงูหมื่นปีที่กำลังอยู่ในร่างมนุษย์เป็นครั้งแรกหลังจากที่แอบลอบสังเกตท่าทีมันอยู่นาน มันอยู่ในร่างของชายชราคนหนึ่ง แต่งกายด้วยชุดคลุมสีดำแดงหรูหรา บ่งบอกว่ากว่าจะได้เลื่อนขั้นจากภูติเป็นปีศาจเต็มตัวได้ก็แก่ชรามากแล้ว อีกทั้งที่แต่งกายโอ้อวดปานนั้นคงจะภูมิใจในความเป็นปีศาจตบะหมื่นปีไม่น้อย… ปีศาจหลงตนเองเช่นนี้ยิ่งยกยอมากหน่อยการป้องกันตนเองคงจะยิ่งหย่อนยานเป็นแน่…อีกทั้งเฟยหลงยังรู้ดีว่าปีศาจเห็นแก่ตัวอย่างมัน สิ่งที่ต้องการมากที่สุดก็คงไม่พ้นพลังบำเพ็ญ เพราะตัวเขาเองก็จัดเป็นปีศาจเห็นแก่ตัวประเภทนี้ไม่ต่างกัน ดังนั้นเรื่องจับเอาความต้องการของมันมาหลอกล่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร…“มิกล้า… ข้าหรือจะกล้าพูดจาโกหกท่าน เพียงแต่…ท่านคงไม่รู้ว่าข้าเป็นสิ่งชีวิตที่โผล่ออกมาจากเขตปลอดภัยที่อยู่ข้างๆ เขตของท่าน… ที่นั่นมีต้นไม่ต้นหนึ่งพลังบำเพ็ญแก่กล้าอย่างมาก ข้าได้ใช้ชีวิตใกล้ต้นไม้ต้นนั้นหลายปี พบว่าไม่นานพลังของข้าก็รุดหน้าไปมาก… หากท่านปีศาจงูอยากจะกินข้าจริงๆ มิสู้ท่านปล่อยข้าไป… ให้ข้าไปพาต้นไม้ต้นนั้นมาให้ท่านรับรองได้กินพลังบำเพ็ญมากกว่าเป็นไหนๆ ….”‘เสี่ยวจื่อคนดี หลายปีมานี้โดนพี่เฟยหลงคนนี้เอาเปรียบมาเยอะแล้ว… ก็… ยอมให้ข้าใช้เป็นเหยื่อล่อกำจัดปีศาจอีกสักหน่อยจะเป็นอะไรไป………’จบคำเสนอของเฟยหลง ปีศาจงูหมื่นปีก็ดูมีท่าทีสนใจมากจนรีบพุ่งมาหาเฟยหลงในระยะประชิดทันที รวดเร็วชนิดที่ว่าเฟยหลงยังไม่ทันจะกระพริบตาเลยด้วยซ้ำ นับว่าคิดถูกจริงๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ตัดสินใจวิ่งหนีออกไป ไม่เช่นนั้นคงได้ตายทันทีโดยไม่มีโอกาสเอ่ยปากต่อรองเป็นแน่….“ต้นไม้ที่มีพลังบำเพ็ญแก่กล้างั้นรึ? … มิน่าล่ะ ที่นั่นจึงได้เป็นเขตปลอดภัยที่แข็งแกร่งนักจนปีศาจหมื่นปีอย่างข้าไม่อาจย่างกลายเข้าไปได้ เป็นเพราะมีต้นไม้พลังบำเพ็ญสูงหลายหมื่นปีสร้างเขตขึ้นมานี่เอง… แต่ต้นไม้พลังบำเพ็ญสูงคงใหญ่โตและเก่งกาจไม่ใช่น้อย แล้วเจ้าจะไปนำออกมาได้อย่างไรล่ะเจ้าตัวเล็ก? …”คำกล่าวปีศาจงูนับว่าเข้าทางเฟยหลง แต่ก็ชวนให้ประหลาดใจไม่น้อย…เขารู้มาตลอดว่าพลังบำเพ็ญของเสี่ยวจื่อมีมาก จากที่เคยคิดว่ามีหลายร้อยปี ตอนนี้ก็เชื่อแล้วว่าคงจะมีหลายพันปี เพราะถูกเขาเนียนสูบกินพลังมานานก็ยังไม่หมดไม่สิ้นเช่นนี้ย่อมไม่มีทางมีน้อย แต่ที่บอกว่ามีถึงหลายหมื่นปีทั้งยังเป็นผู้สร้างเขตปลอดภัยที่แข็งแกร่งเช่นนี้ขึ้นมาได้นั้นนับว่าไม่น่าเชื่อ…ในสายตาเฟยหลง… เสี่ยวจื่อก็เป็นเพียงเจ้าต้นไม้โง่ที่มีนิสัยน่าเอ็นดูมากหน่อยก็เท่านั้น ได้เกิดและโตวนไปในเขตปลอดภัยนั่น ในสภาวะแวดล้อมที่เอื้ออำนวยเช่นนั้น… จะโชคดีบำเพ็ญเพียรได้นานมากกว่าคนอื่นจนมีตบะแก่กล้าจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ถึงขั้นสร้างเขตปลอดภัยที่แข็งแกร่งขนาดที่ปีศาจงูหมื่นปียังบุกเข้าไปไม่ได้เช่นนี้นั้นเขาทำใจเชื่อได้ยากจริงๆ ….แต่เมื่อคิดไปคิดมาแล้วเขาก็อยู่ร่วมกับเสี่ยวจื่อมานานหลายปี รู้ดีว่าในเขตนั้นนอกจากเสี่ยวจื่อที่ทรงพลังที่สุดแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก…‘เอาเถอะ เกิดเป็นต้นไม้แต่ละรอบอายุคงหลายร้อยปี วนหลายรอบหน่อยก็คงถึงหมื่นปีได้ละมั้ง ส่วนเรื่องที่สร้างเกราะได้แข็งแกร่งมากเป็นพิเศษก็อาจจะเป็นเพราะความสามารถของเสี่ยวจื่อคงโดดเด่นไปทางนั้นมากที่สุดไม่ใช่เพราะมีตบะแก่กล้าอะไรหรอก…’คิดได้ดังนั้นก็จัดการปัดตกเรื่องน่าฉงนใจที่ยังไม่เร่งด่วนออกไปแล้วหันมาสนใจในปัญหาคอขาดบาดตายตรงหน้าก่อน“ท่านเข้าใจผิดแล้วท่านปีศาจงู… ต้นไม้นั้นมีขนาดไม่ใหญ่เลยเพราะเขาเกิดและเติบโตวนไปวนมาหลายครั้ง จนถึงตอนนี้ขนาดของลำต้นก็ใหญ่ไม่ถึงสิบปี ความคิดความอ่านก็ไม่ต่างจากเด็กคนหนึ่งทั้งยังไว้ใจข้าอย่างมาก หากท่านยอมปล่อยข้ากลับไปข้าย่อมขุดมามอบให้ท่านได้อย่างแน่นอน….”จบคำของเฟยหลง ปีศาจงูก็นิ่งคิดไปเล็กน้อย สุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยคำออกมา“ได้… ข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับไป… แต่จำไว้ว่าหากเจ้าคิดจะมีอุบายกับข้าล่ะก็ ต่อให้อยู่ในเขตปลอดภัยนั่นข้าก็จะบุกฝ่าเข้าไปลากทั้งเจ้าและต้นไม้นั้นมากินทั้งคู่เลย! ….”____________ขอบคุณคอมเมนต์ค่า>_<จะบอกว่าตอนนี้อิเฟยหลงเลวมาก! บอกแล้วว่าเป็นเด็กเปรต555

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 ปีศาจงูหมื่นปี

นิยายแนะนำ

บันทึกรักเทพบรรพกาล ภาค เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่ (-_-)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 ปีศาจงูหมื่นปี

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้