ยมทูตกับต่างโลก

ณ  ทวีปอันแสนห่างไกลซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าพันธุ์บีสไม่ว่าจะเป็นมนุษย์จิ้งจอกเก้าหาง , มนุษย์ครึ่งแมวและอื่นๆ อีกหลายเผ่าพันธุ์  พวกเขาล้วนมีศักยภาพทางร่างกายที่สูงกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์หลายเท่าตัวแต่กับมีนิสัยไม่ชอบพบปะหรือสานสัมพันธ์ไมตรีกับเผ่าพันธุ์อื่นมากนัก

ภายในบ้านหลังใหญ่ที่ดูหรูหรากว่าบ้านหลังอื่นๆ 

" เจ้าเด็กนี่สามารถรอดชีวิตจากการโจมตีของโกเลมมาได้งั้นรึ......ช่างน่าสนใจดีจริงๆ...." เจ้าของบ้านเอ่ยถามชม  ในมือของเขาถือลูกแก้วเวทมนตร์ที่กำลังฉายภาพโกเลมยักษ์และเด็กหนุ่มเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ยืนเผชิญหน้ากันในดันเจี้ยนชั้น 99

[ แอดดิสัน ] Lv: 200

อายุ: 45 ปี

อาชีพ: นักดาบเวทย์ระดับ กลาง 

ค่าพลังเวทย์: 20,000

ค่าพละกำลัง: 20,000

ค่าพลังวิญญาณ: 109

ความสามารถพิเศษ: เวทมนตร์ธาตุไฟ , เวทมนตร์ธาตุลม , เวทมนตร์ธาตุมืด 

แอดดิสันคือ 1 ใน 5 ผู้สร้างโกเลมขึ้นมาคอยพิทักษ์ปกป้องไม่ให้มีใครหน้าไหนสามารถย่างเท้าขึ้นไปบนดันเจี้ยนชั้นที่ 100 ได้  ทว่าการสร้างโกเลมที่มีทักษะหลากหลายด้านพวกเขาทั้ง 5 จำเป็นต้องเสียสละความแข็งแกร่งบางส่วนของตนเพื่อทำให้โกเลมตัวนี้มีอาชีพหลากหลาย

สิ่งที่ต้องใช้แลกเปลี่ยนจากการสร้างโกเลมผู้พิทักษ์ดันเจี้ยนชั้นที่ 99 คือเลเวลของพวกเขา  ทั้ง 5 คนสูญเสียความแข็งแกร่งคนละ 150 เลเวลเพื่อสร้างโกเลมที่น่าหวาดหวั่นตัวนี้เพื่อใช้เป็นผู้พิทักษ์ไม่ให้ใครเปิดประตูเข้าไปชั้นที่ 100 ซึ่งเป็นสถานที่ใช้กักขังมังกรแห่งความหายนะ

แม้จะสูญเสียความแข็งแกร่งแต่มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น  ตราบใดที่โกเลมถูกทำลายอย่างสมบูรณ์หรือถูกพวกเขายกเลิกพันธสัญญาความแข็งแกร่งทั้งหมดจะกลับหวนคืนสู่เจ้าของเดิมทันที

" ข้าแค่รู้สึกเบื่อๆ ก็เลยสั่งให้โกเลมฆ่าบอสดันเจี้ยนชั้นที่ 99 ทิ้ง  แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าจะมีคนสามารถขึ้นมาถึงชั้นที่ 99 และยังรอดชีวิตจากการโจมตีของโกเลมได้ " 

แอดดิสันหยิบแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มระหว่างกำลังมองดูเดธผ่านลูกแก้วเวทมนตร์เพื่อรอลุ้นว่าเขาจะออกจากดันเจี้ยนชั้นที่ 99 หลังจากถูกโกเลมพูดเตือนหรือไม่

20

19

18

โกเลมนับเลขถอยหลังอย่างช้าๆ เพื่อเตือนให้เดธออกไป    

ทว่า!!

ตู้ม!!!  ตู้ม!!!

" อะไรหน่ะ!? " ดวงตาของแอดดิสันเบิกกว้างทำแก้วน้ำชาในมือล่วงหล่นโดยไม่ตัว  เมื่อเห็นโกเลมตัวใหญ่สูงกว่า 5 เมตรถูกแยกส่วนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับพันชิ้นในพริบตาเดียว

ใช่!......เมื่อกี้นี้เขาเห็นเดธโจมตีนับร้อยครั้งโดยใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเพียงเท่านั้น

" เจ้าเด็กมนุษย์คนนี้น่าสนใจจริงๆ  แต่!....อย่างไรก็ตามการต่อสู้ที่แท้จริงมันพึ่งจะเริ่มต้นต่างหาก  ฮ่าๆๆๆ " แอดดิสันฉีกยิ้มกว้างแทบถึงหูพลางจ้องมองลูกแก้วเวทมนตร์อย่างตื่นเต้น

ตัดมาทางด้านของเดธ....

หลังจากใช้เคียวผ่าร่างโกเลมเป็นพันชิ้นได้ไม่นาน  แต่แล้วจู่ๆ ร่างกายของมันก็กลับมาหลอมรวมกันดังเดิมราวกับไม่เคยถูกทำลายมาก่อน  ซึ่งเป็นผลมาจากการที่โกเลมมีอาชีพเทพนักบุญสามารถรักษาร่างกายหรือบาดแผลได้ในพริบตา   

[ เปิดใช้งานทักษะ: นักรบคลั่งระดับตำนาน ]   

[ เปิดใช้งานทักษะ: นักดาบเวทย์ระดับตำนาน ]

โฮก!!!!

โกเลมคำรามเสียงดังตัวของมันเริ่มมีออร่าสีแดงเข้าปกคลุมทั่วทั้งร่าง  เป็นผลจากการเปิดใช้งานทักษะอาชีพของนักรบคลั่งทำให้พละกำลังเพิ่มสูงขึ้นเป็น 5 เท่าและร่างกายแข็งแกร่งดุจดั่งเหล็กกล้า

เหนือสิ่งอื่นใดมันยังผสานทักษะของนักดาบเวทย์ระดับตำนานจึงทำให้ดาบในมือทั้งสองข้างคมกริบจนสามารถตัดผ่าภูเขาทั้งลูกให้ขาดเป็นสองท่อนได้ไม่ยาก

ตู้ม!

โกเลมสูง 5 เมตรดีดตัวพุ่งทะยานตรงเข้าไปหาเดธด้วยความเร็วมหาศาลจนพื้นดินที่ใช้ดีดตัวถึงกับพังทลายลงเป็นหลุมลึก

ร่างสูงใหญ่ประชิดตัวเป้าหมายภายในเสี้ยววินาทีพร้อมเหวี่ยวดาบเล่มโตหมายจะปลิดชีพมนุษย์เบื้องหน้าในดาบเดียว

ตู้ม!!

ทว่าผลลัพธ์กลับเป็นเช่นเดิมคมดาบทะลุผ่านร่างของเป้าหมายเหมือนกำลังฟันอากาศธาตุหรือภาพลวงตาก็ไม่ปาน  จุดนี้สร้างความงุนงงให้แก่แอดดิสันเป็นอย่างมากเขาจ้องมองเด็กหนุ่มเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ไร้บาดแผลทั้งที่โดนดาบของโกเลมฟันทะลุร่างหลายต่อหลายครั้ง

" เวทมนตร์แปลกๆ ของเจ้าเด็กนี่ช่างน่ารำคาญเสียจริง " แอดดิสันพยายามหาจุดอ่อนและไขปริศนาทักษะเวทมนตร์แปลกๆ ที่สามารถทำให้ร่างกายของเดธเดินทะลุผ่านการโจมตีโดยไร้บาดแผล

โครมม!!

ร่างสูงใหญ่ของโกเลมถูกแยกเป็นสองส่วนและล้มลงเสียงดังหลังจากโดนเคียวโจมตีสวนกลับผ่าร่างจนขาด    

[ เปิดใช้งานทักษะ: เทพนักบุญ ]

ทันทีที่ทักษะอาชีพเทพนักบุญถูกเปิดใช้งาน  ร่างกายที่เคยขาดสะบั้นก็กลับมาหลอมรวมกันอีกครั้งหนึ่งเหมือนสิ่งมีชีวิตที่เป็นอมตะ

[ เปิดใช้งานทักษะ: นักฆ่าระดับตำนาน ]

[ เปิดใช้งานทักษะ: มหาจอมเวทย์ระดับตำนาน ]

ตอนนี้ทักษะระดับตำนานทั้ง 5 อาชีพถูกเปิดใช้งานพร้อมกันส่งผลให้ความแข็งแกร่งของโกเลมพุ่งทะยานสูงขึ้นไปหลายเท่าตัวจนเทียบเท่านักรบ Lv:400 

เริ่มทำการสวดร่ายบทเวทย์อุกกาบาตโลกันตร์....

เริ่มทำการสวดร่ายบทเวทย์ฝนหอกน้ำแข็ง.....

เริ่มทำการสวดร่ายบทเวทย์เสริมพละกำลัง....

เริ่มทำการสวดร่ายบทเวทย์เพิ่มความเร็ว....

เริ่มทำการสวดร่ายบทเวทย์.....

เวทมนตร์มากกว่า 10 บทถูกร่ายออกมาพร้อมกันเพื่อโค่นล้มมนุษย์เพียงคนเดียว  ขณะนี้บนท้องนภามีหอกน้ำแข็ง 1000 เล่มและอุกกาบาตยักษ์ที่มีเปลวเพลิงลุกไหม้กำลังล่วงหล่นลงมาสู่พื้นดินพร้อมกับเวทมนตร์บทอื่นๆ อีกนับสิบบท

" เอาล่ะเจ้าหนู!......ครั้งนี้เจ้าจะรับมือกับมันยังไงหรือว่าจะหนีเอาตัวรอดลงไปชั้นที่ 98 ดีล่ะ? " 

แอดดิสันมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านลูกแก้วเวทมนตร์  อันที่จริงเขาค่อนข้างประทับใจที่เดธสามารถต่อกรกับโกเลมได้จนถึงตอนนี้  จนแทบอยากเดินทางไปที่โรงเรียนราชวงศ์เพื่อรับเขาเป็นลูกศิษย์ส่วนตัว  ถึงแม้การกระทำแบบนี้อาจทำให้แอดดิสันและผู้อำนวยการโรงเรียนทะเลาะกันก็ตาม

" เจ้าแก่ฮาเกนมีผู้กล้าเป็นลูกศิษย์ไม่พอ  แต่นี่ยังแอบซ่อนเด็กสัตว์ประหลาดเอาไว้อีก 1 คนด้วยงั้นเหรอ.....คอยดูเถอะเดี๋ยวข้าจะแย่งเอาเด็กนั่นมาจากเจ้า! " แอดดิสันโกรธเคืองผู้อำนวยการอยู่ไม่น้อยเนื่องจากอีกฝ่ายไม่ยอมบอกหรือเล่าเรื่องของเดธให้พวกเขาฟังเลย

ทว่าขณะกำลังบ่นอยู่คนเดียวทันใดนั้นก็มีเสียงตอบกลับของใครบางคนดังขึ้น....

" แม้วันเวลาจะผ่านมาเนิ่นนานนับสิบปีแต่เจ้าก็ยังคงเป็นคนนิสัยใจร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยนะแอดดิสัน." เจ้าของเสียงคือฮาเกนผู้อำนวยการโรงเรียนราชวงศ์ที่กำลังสื่อสารผ่านลูกแก้วเวทมนตร์

" เจ้าเอลฟ์แก่....นี่เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!? " 

" ข้าก็มานานพอจนได้ยินเจ้ากำลังนินทาว่าร้ายข้าตั้งแต่ต้นจนจบนั่นแหละ " ฮาเกนตอบในฐานะ 1 ใน 5 ผู้สร้าง  เมื่อโกเลมของพวกเขาถูกทำลายนับสิบครั้งในระยะเวลาไม่ถึง 5 นาทีผู้สร้างย่อมต้องมาตรวจสอบค้นหาว่าใครที่กำลังพยายามปีนขึ้นไปชั้นที่ 100 

' หืม.....เจ้าหนุ่มคนนี้มีเรื่องให้ข้าประหลาดใจอีกแล้วเหรอเนี่ย  แถมยังเป็นการเข้าไปในดันเจี้ยนโดยไม่พกเหรียญสัญลักษณ์รูปมังกรติดตัวไปด้วย ' 

ฮาเกนมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านลูกแก้วเวทมนตร์  ปกติเวลามีนักเรียนเข้าสู่ดันเจี้ยนตำแหน่งของพวกเขาทั้งหมดจะถูกส่งมาให้ฮาเกนรับรู้ในทันทีเพราะเหรียญสัญลักษณ์เหล่านั้นมีเวทมนตร์ระบุตำแหน่งสลักเอาไว้

แต่ทว่าการที่ตำแหน่งของเดธไม่ปรากฏมันหมายความว่าเขาไม่ได้พกเหรียญตราสัญลักษณ์เหรียญนั้นติดตัวเข้าไปในดันเจี้ยน

" นี่เจ้าเอลฟ์แก่.....เวทมนตร์แปลกๆ ที่เจ้าเด็กนั่นใช้เป็นเวทมนตร์ประเภทไหนงั้นเหรอ? " แอดดิสันเอ่ยถามแต่กลับไม่ได้รับคำตอบใดๆ เพราะตัวของฮาเกนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเวทมนตร์ประเภทไหนที่สามารถทำให้ผู้ใช้เดินผ่านทะลุสิ่งของหรือทำให้การโจมตีทะลุผ่านร่างกายโดยไร้บาดแผล

ทั้งฮาเกนและแอดดิสันยังคงจ้องมองลูกแก้วเวทมนตร์ในมือของตัวเองเห็นหอกน้ำแข็งนับพันพุ่งลงมาโจมตีราวห่าฝน  แต่ทว่ากลับไม่มีหอกน้ำแข็งเล่มไหนเลยที่สามารถสร้างบาดแผลให้แก่เดธได้แม้ว่ามันจะพุ่งเสียบทะลุร่างของเขาจากทุกทิศทางก็ตาม

ภาพเด็กหนุ่มอายุ 17 ปีวิ่งตรงเข้าหาโกเลมท่ามกลางเวทมนตร์นับสิบบทที่โจมตีเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อนแต่กลับไม่อาจหยุดรั้งหรือหยุดการเคลื่อนไหวของเขาเอาไว้ได้  เพียงชั่วพริบตาเดียวเดธก็ประชิดตัวโกเลมและใช้เคียวในมือฟันร่างที่แข็งดุจดั่งเหล็กกล้าจนขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย

เขาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เบื่อหน่ายเพราะทุกครั้งที่โกเลมถูกทำลายเลเวลของเดธจะเพิ่มขึ้นทีละ 3-4 เลเวล

Lv:280

Lv:285

Lv:292

" เฮ้!  เจ้าเด็กบ้า!!!  โกเลมของข้าไม่ใช่ฟาร์มผักที่มีไว้ให้เจ้าเก็บเกี่ยว( ใช้เพิ่มเลเวล ) นะเฟ้ย!! " แอดดิสันเริ่มหัวเสียเมื่อเห็นโกเลม Lv:350 กลายเป็นกระสอบทรายให้เดธใช้ฝึกซ้อมนานหลายนาที 

ทางด้านฮาเกนลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมตัวเข้าไปในดันเจี้ยนเพื่อห้ามปรามไม่ให้เดธขึ้นไปบนชั้นที่ 100 เพราะที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ใช้ผนึกกักขังสิ่งมีชีวิตอันตรายระดับภัยพิบัติรองลงมาจากจอมมารเพียงเท่านั้น

ทว่าขณะกำลังเดินออกจากห้องก็มีเสียงอ่อนหวานอันแสนไพเราะของใครบางคนดังออกมาจากลูกแก้วเวทมนตร์  โดยเจ้าของเสียงคือเทพนักบุญไวโอเล็ตซึ่งเป็นผู้สร้างโกเลมคนที่สาม

" ท่านฮาเกน , แอดดิสัน  พวกเรา 3 คนมาปลุกเจตจำนงแห่งการต่อสู้ให้แก่โกเลมกันเถอะค่ะ  "