“เหตุใดเอาแต่เดินตามข้า!!!!”
ฟางหรงหันกลับไปะโใส่เด็กตายทั้งสองที่เอาแต่เดินตามนางไม่ว่านางจะทำอะไรพวกเขาก็เอาที่เฝ้าติดตามนาง จนฟางหรงทนไม่ไหวอีกต่อไปเด็กสาวมองเด็กชายตรงหน้าที่ตอนนี้เกาที่แก้มของตัวเองเบา ๆ แก้เขิน
“ข้าแค่อยากรู้ทำไมเ้าเกลียดพวกข้า”
“เคยเจอพวกข้าหรือพวกข้าทำอะไรไม่ดีต่อเ้า”
ฟางหรงเม้นปากแน่น มองพวกเขาไม่ครั้งนี้นางจะไม่มีวันพลาดอีก หากนางทำไม่ดี พวกเขาก็อาจจะตีตัวออกห่างนางไปเอง
“ข้าไม่ชอบคนที่มาแย่งท่านพ่อของข้า!!!”
พลัก!!!!
ฟางหรงผลักเด็กชายทั้งสองอย่างแรงจนพวกเขาล้มลงไปกับพื้น เธอมองภาพตรงหน้าดูก็รู้ว่ามันเจ็บมากแต่เธอเลือกที่จะเดินผ่านพวกเขาไปไม่วายพูดทิ้งท้ายไว้
“อย่ามายุ่งกับข้าหากไม่อยากเจ็บตัวเช่นนี้”
พูดจบเธอก็เดินออกไปทิ้งข้อสงสัยให้เด็กชายทั้งสองมากมาย
ฟางหรงไม่ได้เดินตรงไปที่ห้องนอนเช่นเคยแต่กลับเดินตรงไปที่โรงปรุงยา
“คุณหนู....”
“ท่านหมอเดี๋ยวท่านเตรียมยาทาแก้รอยช้ำกับยาบำรุงร่างกาย ส่งไปห้องลูกศิษย์ของท่านพ่อหน่อย”
“พวกเขาาเ็หรือขอรับ”
“แค่ส่งไปก็พอ....แล้วไม่ต้องบอกนะว่ามาจากข้าหากพวกเขาถามให้บอกว่าท่านพ่อสั่ง”
พูดจบฟางหรงก็เดินออกจากโรงหมอไปโดยไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเด็กชายทั้งสอง
“แม้ปากนางจะบอกว่าเกลียดแต่ก็ยังเป็ห่วง”
“ข้าแค่สงสัย.....อะไรทำให้นางเกลียดข้าและเ้า”
เด็กชายทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะมองฟางหรงอย่างไม่เข้าใจอะไรกันที่ทำให้นางโกรธพวกเขาเช่นนี้
สี่เดือนต่อมา
ฟางหรงที่กำลังนั่งกินขนมอยู่เธอทอดมองไปที่สระบัวอย่างอารมณ์ดีเพราะวันนี้ท่านพ่อได้พาเ้าพวกลูกเต่าสองคนนั้นออกไปเรียนด้านนอกจวนเลยทำให้ชีวิตที่สงบสุขของนางกลับคืนมา หากเ้าพวกนั้นอยู่ก็จะเอาแต่เฝ้าติดตามนางเฝ้าแต่ถามนางว่าทำไมถึงเกลียด
“จริง ๆ ก็ไม่ได้เกลียดหรอก...”
ข้าแค่กลัวว่าจะกลับเป็เหมือนเดิม...
“ในเมื่อไม่เกลียดแล้วเหตุใดจึงพูดว่าเกลียด....”
“ท่านพ่อ.....กลับมาเมื่อไหร่...ข้า...”
ฟางหรงมองผู้เป็บิดาที่นั่งลงข้าง ๆเธอ เขาลูบหัวเธออย่างแ่เบา ก่อนจะยิ้มออกมา
“หรงหรงแม้เ้าเด็กสองคนนั้นจะหัวแข็งไปบ้าง แต่พวกเขาก็ใส่ใจเ้าแม้แต่ขนมที่เ้าชอบกินพวกเขาก็ซื้อมาให้เ้าเองก็ไม่ได้เกลียดพวกเขาจากใจใช่หรือไม่”
“ท่านพ่อ...ลูก....ลูกแค่กลัว.....หากพวกเขาทำร้ายท่าน”
“หรงหรงในตอนนี้นี้พ่อก็ยังไม่เป็อะไร จงอยู่กับปัจจุบันเถิด มาพ่อจะพาเ้าไปดูอะไร”
เทียนอี้อุ้มบุตรสาวขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปด้านหลังของจวนที่เป็ที่พักของศิษย์ทั้งสองของเขา
“เ้าว่านางจะชอบหรือไม่”
“ข้าไปถามสาวใช้คนสนิทนางมาแล้ว ว่าหรงหรงของพวกเราชื่นชอบดอกไม้ที่สุด”
“งั้นรีบเก็บเถิดข้าจามจนเจ็บจมูกแล้ว”
“ข้าเองก็คันไปทั้งตัวแล้ว”
ฟางหรงมองแปลงดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้าโดยมีเด็กผู้ชายสองคนกำลังเก็บดอกไม้อยู่ และดอกไม้พวกนี้ช่างคุ้นตาเหมือนกับที่ใส่ในแจกันดอกไม้ในห้องของนาง
“เ้าพวกนั้นตั้งใจปลูกทั้ง ๆที่แพ้เกสรดอกไม้ พวกเขาตั้งใจส่งไปให้ลูก”
“..........”
“หรงหรงเ้าปล่อยวางได้หรือไม่....ั้แ่เ้าฟื้นขึ้นมาพ่อรู้สึกว่าเ้ามีเื่ให้คิดตลอดเวลาเ้าไม่สดใสหรือมีความสุขเช่นเมื่อก่อนเลย”
หากข้าปล่อยวางแล้วชีวิตท่านพ่อเล่า..... เทียนอี้มองบุตรสาวของตัวเองเขาคิดมาตลอดว่านางนั้นโตเกินวัย นางดูเหมือนคิดเื่ต่าง ๆ มากมายอยู่ตลอดเวลา
“พาข้ากลับห้องเถิดเ้าค่ะข้าอยากพักแล้ว”
ฟางหรงถูกพามาที่ห้องตลอดทางมานางไม่ได้พูดอะไร นางเพียงทบทวนเื่ต่าง ๆ ไปมาการเดิมพันในครั้งนี้คือชีวิตท่านพ่อของนาง นางไม่อาจเสี่ยงได้...เทียนอี้ลูบที่หัวของบุตรสาวเบา ๆ
“ท่านพ่อ.....หากข้าบอกว่าในอนาคตพวกเขาจะฆ่าท่านท่านจะเชื่อหรือไม่”
“หรงหรง ชะตาไม่อาจฝืนทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง”
“ท่านพ่อหากเื่ที่ข้าพูดเป็จริง.....”
เทียนอี้มองบุตรสาววัยห้าขวบของตนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู พลางนึกบางอย่างได้
“เช่นนั้นเ้าก็คงต้องคบพวกเขาเป็สหายเพื่อวันข้างหน้า พวกเขาจะนึกถึงความสัมพันธ์ในอดีต”
“มิใช่ไม่เคยทำ.....แต่มันไม่เคยสำเร็จเลย....”
“หรงหรงของพ่อพ่อของเ้าแข็งแกร่งขนาดนี้เ้าเด็กสองคนนั้นจะทำร้ายพ่อได้อย่างไร เอาล่ะลูกพักผ่อนเถิด”
ฟางหรงมองบิดาที่เดินออกไปจากห้องพลางนึกถึงคำพูดของบิดาในชาติก่อนเป็เพราะนางรักปักใจเพียงจางหมิ่งเลยทำให้ทำร้ายนางเอก ส่วนท่านพ่อของนางก็เป็เพราะนางนางคือจุดอ่อนเดียวของเขา แล้วหากครั้งนี้นางทำตามท่านพ่อบอกคบพวกเขาเป็สหายแต่ไม่ได้หลงรักจางหมิ่ง หรือรังแกซินซินเื่ราวในอดีตจะเปลี่ยนไปหรือไม่....ฟางหรงนอนคิดเื่ต่าง ๆ ไปมาบนเตียงจนเผลอหลับไป....
“เพราะเ้า เพราะเ้า ซูลี่ข้าต้องมาเป็แบบนี้เพราะเ้า เพื่อนทั้งสองของข้างต้องตัดความสัมพันธ์เป็เพื่อน เพราะเ้าคนเดียวห่างเ้าเลือกสักคนทุกอย่างคงไม่เป็แบบนี้ ถ้างั้นก็ตายไปซะเถอะเพื่อที่ทุกอย่างจะได้เป็เหมือนเดิม”
ฟางหรงยืนมองตัวเองที่กำลังกอดร่างไร้ิญญาของซูลี่สาวใช้คนสนิทเบื้องหน้าของนางเป็หญิงชุดขาวนามว่าซินซิน นางเอกของเื่ฟางหรงในตอนนี้เหมือนขาดสติเธอพยายามจะเข้าไปทำร้ายซินซินแต่ก็ถูกจางหมิ่งและเจียอี้เข้ามาขวาง พวกเขาผลักนางให้ลงไปกองกับพื้น
“ทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้”
“ใครใช้ให้พี่เ้ารังแกนางครั้งนี้ข้าจะปล่อยเ้าไป เห็นแก่ความเป็สหายของเรา หากเ้ายังทำอะไรนางอีกข้าจะไม่ปล่อยผ่าน”
จางหมิ่งพูดออกมาทำให้รู้ว่าแผนทั้งหมดเป็ของสหายทั้งสองของนาง ที่วางแผนฆ่าซูลี่ ทำไมทำไมถึงทำกับนางแบบนี้ ไม่......เขากำลังจะทิ้งนางจริงสินางยังมีประโยชน์กับเขาอยู่
“ข้าจะให้ท่านพ่อเลิกหนุนหลังเ้าหากเ้าไปกับนาง”
“หึก็ลองดูสิว่าพ่อเ้าจะไม่รักชีวิตของลูกสาวตัวเอง ในเมื่อข้ากล้าจับเ้ามาแค่ฆ่าเ้าข้าคงลงมือได้ไม่ยากหรอก”
จางหมิ่งยิ้มเย็นก่อนจะเดินออกไปฟางหรงเลยได้แต่ร้องไห้กอดศพสาวใช้คนสนิทตรงหน้า เป็นางที่เลือกผิด เป็นางที่ไว้ใจพวกเขาเป็นางที่ทำให้ตระกูลต้องมาเป็หมารับใช้องค์ชาย ผ่านมาหลายวันฟางหรงยังมีท่าทีเหม่อลอยเหมือนคนไร้สติ
“ข้าได้ยินว่าท่านที่ปรึกษาก่อฏเป็เื่จริงหรือไม่”
เสียงคนใช้ที่ผ่านมาพูดคุยกันทำให้ฟางหรงนิ่ง
“เื่จริงสิก่อฏในเมืองหลวงเพื่อองค์ชายสี่ แต่น่าเสียดายที่ไม่สำเร็จเลยทำให้ถูกปะาแขวนหัวไว้หน้าประตูเมือง”
“แล้วจริงหรือไม่เล่าที่ท่านที่ปรึกษาฆ่าองค์ชายทุกพระองค์จนหมดแต่ตอนที่กำลังสังหารองค์ชายสามกับเสียท่าแล้วโดนฆ่าตายส่วนองค์ชายสี่ก็โดนโทษปะาเช่นกัน ใช่หรือไม่”
ฟางหรงฟังทุกสิ่งที่คนใช้พูดนางรู้ทันทีว่าทั้งหมดเป็แผนขององค์ชายสามเพราะฆ่าพี่น้องตัวเองและป้ายความผิดให้องค์ชายสี่ พ่อนางตายแล้ว ตายในฐานะฏพวกเขาจะรู้หรือไม่ ไม่มีทางที่พวกเขาจะรู้หากรู้พวกเขาไม่มีทางที่จะให้อาจารย์ของพวกเขาตกในสภาพแบบนี้ไม่นานเสียประตูก็เปิดออก ซินซินเดินเข้ามาพร้อมคนใช้ชายสามคนนางถูกลากออกมากลางป่า
“ไปซะ เอานางไปขายที่หอนางโลม”
ฟางหรงมองนางเอกนิ่งถ้านางตายไปกับข้าละ
“พ่อของเ้าตายแล้วเ้าไม่เหลือใครแล้ว บุตรสาวกุนซือชื่อดังก็คงขายได้ราคาดี”
“ไม่!!! ข้าไม่ไป ข้ายังเหลือพวกเขาพวกเขาจะไม่มีทางทิ้งข้า”
“หึพวกเขาเป็คนวางแผนและบังคับพ่อเ้าให้ไป ฟางหรง ที่นี่ไม่มีที่ของเ้าแล้ว!!!”
“ไม่จริง พวกเขาไม่มีทาง!!!”
“ฟางหรง เอ๋ย ฟางหรงเ้าโง่งมอะไรอยู่ องค์ชายสามประทานข้าให้พวกเขาแล้ว เพื่อข้าพวกยอมทรยศพวกเ้าเดิมทีพวกเขาคิดจะวางแผนให้พ่อเ้าแกล้งตายและส่งเ้ากับพ่อออกไปแต่ว่าใครจะยอมให้เ้าไปมีความสุขงั้นหรือ หึ ไม่มีทาง”
“จะ..เ้าจะพูดอะไร”
“แค่ข้าบอกว่าหากพ่อเ้ายอมตายข้าจะปล่อยเ้าไปเขาก็ดื่มยาพิษที่ข้าส่งให้ทันที”
ฟางหรงกำมือแน่นมองหญิงตรงหน้าด้วยสายตาโกรธแค้น
“อ่อที่เ้าเคยถามข้าเหตุใดไม่เลือกสักคน......ฟางหรง....แล้วเหตุใดข้าต้องเลือกเล่า...เฝ้ามองบุรุษแย่งชิงข้านั้นสนุกยิ่งนักพวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ข้ามา”
ฟางหรงในร่างห้าขวบค่อย ๆ ลืมตาขึ้นนางฝันถึงอดีตอีกแล้ว นางลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ห้องพบดอกไม้ที่อยู่ในแจกันพลางนึกถึงใบหน้าบุรุษทั้งสอง
“ข้าจะปล่อยวางได้อย่างไรหากพวกเขาพบนางจะทรยศข้าและท่านพ่ออีกข้าจะทำอย่างไร....”
“ข้าจางิ่ จะไม่มีวันทรยศเ้าและอาจารย์”
“ข้าเจียอี้ ก็เช่นกัน”
เด็กชายทั้งสองเดินออกมาจากมุมห้องเดิมทีพวกเขาแค่เอาดอกไม้มาเปลี่ยนแต่ใครจะคิดว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะเอาแต่ละเมอด่าทอใครบางคนจนจับใจความไม่ได้พวกเขาทำเพียงนำผ้าสะอาดมาซับเหงื่อให้นาง แต่ก็ต้องรีบไปแอบเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเหมือนจะตื่น
“พวกเ้า”
“ฟางหรง...เ้ากลัวว่าพวกข้าจะทรยศใช่หรือไม่จึงเกลียดพวกข้า”
“.........”
“ข้าไม่มีวันทรยศเ้าและอาจารย์”
“ข้าเห็นในวันข้างหน้าพวกเ้าจะทรยศข้าและท่านพ่อเพื่อสตรีนางเดียว และความฝันของข้าไม่เคยผิดพวกเ้าออกไปได้แล้ว”
“สตรีคนนั้นเป็ใครเ้าบอกได้หรือไม่”
จางหมิ่งเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“เ้าจะรู้ไปทำไม”
“แค่นางตายเ้าก็จะเลิกระแวงพวกข้าใช่หรือไม่”
เจียอี้พูดขึ้นก่อนจะยิ้มออกมาฟางหรงที่ได้ฟังคำตอบก็ยืนนิ่งเด็กชายวัยแปดขวบทั้งสองคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฟางหรงพวกเขาต่างจับมือนางคนละข้าง
“หรงหรง พวกข้าไม่มีวันทรยศเ้า”
“หากเ้ายังไม่วางใจก็บอกชื่อนางมาข้าจะฆ่านางเอง”
ฟางหรงมองเด็กทั้งสองคนตรงหน้าที่มองนางด้วยแววตาอ้อนวอน
“อย่าเกลียดพวกข้าอีกเลยได้หรือไม่......”
“..........”
“หรงหรง”
ฟางหรงเม้มปากแน่นก่อนจะนึกถึงคำพูดของบิดา หากครั้งนี้ข้ารักษาความสัมพันธ์ของพวกเราไว้คงไม่จบแบบเดิมใช่หรือไม่......ฟางหรงมองทั้งสองก่อนจะถอนหายใจออกมา
“สหายย่อมไม่ทรยศกันใช่หรือไม่”
เด็กชายทั้งสองพยักหน้าฟางหรงที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา เธอตัดสินใจแล้ว ครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนางเลือกที่จะไม่แก้แค้น นางแค่อยากใช้ชีวิตมีความสุขสักคราในอดีตนางเอาแต่ดิ้นรนให้ผู้อื่นมารัก เอาแต่คิดแก้แค้นทุกคนจนนางต้องจบชีวิตครั้งนี้นางจะไม่ทำโง่งมเช่นนั้นอีกแล้ว......
1K
